[Miles Howard]

013.

outfit

W trakcie blackoutu wyjazd do rodzinnego domu był najlepszą decyzją.
W lichej ramie przeszłości lokował się konkretny obraz domu babki. Każdy z pokojów, malowany inną barwą wspomnienia, niósł za sobą gamę pozytywnych odczuć i nie dawał mu zapomnieć o tym, co było kiedyś. W głównej jednak mierze, dom w Grosse-Île wciąż stanowił dla Milesa pewnego rodzaju azyl, oazę spokoju i strefę przejściową między bezpieczeństwem, a ulgą.
Pozostawiony na wakacje w Quebecu, rok za rokiem mógł odetchnąć tu od górnolotnych wymagań wiecznie zmartwionej czymś matki. Oddalić myśli od nieszczęśliwej fasady rodzinnej, w której murach czaiła się samotność. Mógł też skupić się na kimś, kto przynajmniej w małym stopniu potrafił zrekompensować mu brak znaczenia, przynależności, czy ojcowskiej miłości, której nigdy nie zaznał. O Jeremym Howardzie, znanym na cały świat chirurgu, bardziej słyszał, niż go widział. Mieszkanie Geillis, jego babki od strony matki, było więc dla niego miłą odskocznią od nieobecności ojca. Miejscem pełnym łagodności i elegancji; ciepłych kolorów i języków ognia, splecionych w kominku podczas wieczornych aktywności w salonie z zawsze obecną tam staruszką.
Pamiętał urywki ich krótkich spotkań, gdy zatopiony w miękkości pożółkłej kanapy, z nosem obok zapalonej lampy, zaczytywał się w kolejnych tomach książek, a ona, nachylona nad nim w zaciekawieniu, zadawała mu pytania o lekturę. Nie potrafił co prawda przywołać w głowie dokładnego jej wyglądu, oczami wyobraźni widział jednak emocje staruszki i to, jak jej twarz, przecięta łagodną zmarszczką satysfakcji przy ustach, z jasnymi oczami zabawnie przymrużonymi od śmiechu, wyrażała czystą radość i zadowolenie z obecności wnuka. Pomimo upływu lat, lubił odwiedzać to miejsce i zamierzał to zrobić także w ten jedyny wolny od pracy weekend, pomimo panującego w mieście zamieszania. Albo właśnie przez wzgląd na chaos, który paraliżował miasto i uniemożliwiał absolutnie wszystkie rozsądne aktywności, które mogłyby znieść z niego presję oraz zmęczenie po szpitalnej pracy.
Już teraz, wyjeżdżając ledwie z Financial District, czuł ogromną ulgę na myśl o tym, że za osiem godzin będzie mógł wejść do salonu z kominkiem. Przypominał sobie także zapach pokrzywy, jaki zawsze towarzyszył Geillis, niezależnie od tego, czy źródłem woni był napar od świeżo zaparzonej herbaty ziołowej, postawionej na stoliku, czy używany na co dzień przez nią szampon do włosów.
Dziś już nic nie pachniało w ten sposób. Większość kosmetyków była sztuczna, intensywna… nie mówiąc o detergentach, z którymi na co dzień spotykał się w pracy. Dlatego tak bardzo cieszyła go wizja opuszczenia miasta… i z tego samego powodu, będąc w całkiem dobrym nastroju jak na zaistniałe okoliczności w Toronto, zatrzymał się na poboczu tuż przed sylwetką zupełnie niegroźnego z wyglądu autostopowicza.
Szyba samochodu powędrowała do dołu, zatrzymując się u połowy długości, gdy otworzył usta w pytaniu:
— Podrzucić Cię gdzieś?
Język Milesa, przyzwyczajony do formalności, nie brzmiał może zbyt swobodnie, sztywność mięśni czaiła się bowiem w tkankach ruchliwego aparatu mowy, za to nie można było mu odmówić spokoju i zaangażowania, gdy nie tylko obrzucił chłopca łagodnym spojrzeniem, ale również zachęcająco wychylił się w jego kierunku i otworzył pasażerskie drzwi.
— Jeśli to gdzieś na przedmieściach, to nawet lepiej, bo wyjeżdżam za Toronto, więc będzie mi po drodze — dodał, a jako rozsądny człowiek, dbający o komfort innych osób, w międzyczasie wyciągnął z portfela własne ID, podając je przez uchylone wciąż okno, by Oscar miał pewność, że rozmawia z kimś przyzwoitym, a nie seryjnym mordercą.

Oscar Malone

[Lycoris Reagan]

Powinien siedzieć na dupie w mieszkaniu Patricka, który łaskawie i z pełną dobrocią serca pozwolił mu zatrzymać się u siebie. Powinien kombinować, jak najlepiej zagospodarować czas w ciemnościach, które ogarniały miasto, dbając, żeby dom weterynarza prezentował się równie nienagannie, jak zawsze. Zamiast jednak tego postanowił wybrać się na wycieczkę, co już samo w sobie było kompletnym idiotyzmem, biorąc pod uwagę, że przez braki w dostawie prądu ludziom odwalało. Co rusz czytało się o kolejnych napadach, włamaniach, próbach wymuszania i innych niepokojących wydarzeniach, pośród których z pewnością było jeszcze wiele morderstw. O tych jednak Oscar wolał nie wiedzieć, bo jak to się mówić - im człowiek mniej wie, tym był szczęśliwszy.
Nie miał pojęcia, co właściwie podkusiło go, żeby poszwendać się po ciemnych ulicach, tym samym aż prosząc się o kłopoty. Odniósł wrażenie, że miał do nich niebywałą smykałkę, przyciągając je niczym magnes, za każdym razem potrzebując kogoś, kto mógłby go z nich wyciągnąć. Patrick był w tym mistrzem, pewnie dlatego Malone czuł do niego tak wzmożoną sympatię, będąc mu zwyczajnie wdzięczny za okazanie pomocy. Nadal czuł się trochę niepewnie w związku z ostatnimi zdarzeniami z udziałem jego dziewczyny, która wpadła w istny szał, kiedy tylko zobaczyła bezdomnego chłopaka, bo chociaż został zbombardowany zapewnieniami, że kobiecie przejdzie i on nie ma się czym przejmować, tak myśl, że swoją osobą mógłby zniszczyć czyjś związek była mało przyjemna.
Może o to chodziło? Żeby na chwilę uwolnić głowę od nieprzyjemności i zbyt analizujących przemyśleń?
Westchnął i kopnął jakąś puszkę leżącą na ziemi. Tych śmieci było coraz więcej; najwidoczniej nikt nie kwapił się, żeby w takich okolicznościach latać po mieście i zbierać nieczystości, skoro pewnie zaraz i tak miały pojawić się kolejne. To trochę taka syzyfowa praca, której on sam by się nie podjął.
Patrzył, jak aluminiowe opakowanie toczy się w tylko sobie znanym kierunku, kiedy niespodziewanie nawiedziła go potrzeba opuszczenia miasta. Kolejna głupota, której się poddał, bo niestety Oscar daleki był do podejmowania racjonalnych decyzji. Dlatego, wbrew jakimkolwiek ostrzeżeniom pojawiającym się w głowie, stanął przy ulicy w miejscu, w którym w razie czego mógł zatrzymać się jakiś samochód i wystawił rękę chcąc złapać stopa. Miał w tym spore doświadczenie, ostatecznie tak dostał się do Toronto kilka miesięcy temu.
Kilka minut później zatrzymał się przy nim dobrze wyglądający samochód. Proszę, czyli ominie go jazda w śmierdzącym starym wraku.
Przyjrzał się mężczyźnie, który wychylił się z pojazdu - był przystojny i wydawał się miły. Ale mordercy i psychopaci też tacy byli na pierwszy rzut oka.
Czy to w ogóle rozsądne, żeby w takich ciemnościach pakować się do samochodu obcego typa, który wiekiem pewnie zbliżony był do jego ojca?
-Jeśli można, to z chęcią! - odpowiedział, bo oczywiście stąpanie po cienkim gruncie było jego specjalnością. - O to dobrze się składa, bo właśnie tam chciałbym się dostać, a busy… no nie kursują za bardzo - wzruszył ramionami, nie wiedząc nawet czy faktycznie transport miejski jeździł czy nie. - Od kiedy ludzie pokazują swoje dowody, jak się stopa łapie? Nie obawiasz się, że wykorzystam twoje dane? - skomentował, pierwszy raz spotykając się z podobną sytuacją.
Obszedł samochód i wpakował się na miejsce pasażera, obracając głowę w stronę mężczyzny. Miles, jak zdążył się dowiedzieć.
-Nie przeszkadza ci, że będę siedział tutaj? Z przodu jest lepszy widok, a ja lubię patrzeć na widoki. No chyba, że wolisz, żebym siedział z tyłu to nie ma problemu, chociaż wtedy jakbym był mordercą to łatwiej byłoby mi cię zabić. Znaczy no… nie jestem, żeby nie było - zapewnił szybko, bo chyba trochę go poniosło w tych rozważaniach. Jeszcze trochę, a go facet wywali z samochodu uznajac za wariata.

Miles Howard