27 y/o
For good luck!
190 cm
kuchcik u boku żony
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona, jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Przyszedł do Adeline po kilku dniach, uprzednio odbywszy z nią krótką rozmowę telefoniczną, podczas której p o p r o s i ł o adres. W progu zjawił się z niewielką torbą, bardziej przypominającą bagaż na siłownię, aniżeli dopytek z jakim zamierzał wprowadzić się do mieszkania.
Oczywiście nie spodziewał się entuzjazmu ze strony swojej żony, co zresztą zdążył zauważyć już wcześniej, gdy obwieścił jej, że powinni razem zamieszkać. Nie zamierzał jednak odpuszczać. Dalej był przekonany, że musiał kuć żelazo, póki gorące, a skoro trafiła mu się gęś znosząca złote jajka, grzechem byłoby nie wykorzystać do cna całego potencjału tej popieprzonej sytuacji.
Aslan był spłukany. Ba, wręcz zadłużony, dlatego nie mógł tracić czasu. Postanowił natychmiast wcielić się w rolę troskliwego męża, aby już w kolejny poniedziałek Adeline mogła przelać mu upragnione, ukochane, cuchnące przekrętem pieniądze.
— Muszę zrobić pranie — oświadczył, a przekroczywszy próg mieszkania, sugestywnie uniósł torbę, po czym rozejrzał się po wnętrzu. Mieszkanie wyglądało na przytulne, a przy tym całkiem luksusowe w porównaniu z kawalerkami i ciasnymi pokojami, w których dotychczas sypiał. — Zaraz pogadamy — dodał, gdy stojąca tuż przed nim Adeline, wyraźnie skonsternowana jego zachowaniem, uniosła brwi i mocniej docisnęła skrzyżowane ramiona do klatki piersiowej. W końcu jednak z wyraźną rezygnacją, skinęła głową w stronę łazienki, gdzie najwyraźniej znajdowała się pralka. — Dzięki.
Aslan nonszalancko minął rudowłosą i po drodze niby przypadkiem trącił ją ramieniem, po czym ostatecznie zamknął się w łazience. Natychmiast niedbale wysypał zawartość torby prosto do bębna pralki, jedynie w ostatniej chwili wyławiając spośród ubrań kosmetyki przeznaczone do pielęgnacji jego atopowej skóry. Samą torbę cisnął w kąt, a następnie ściągnął bluz, którą również włożył do środka. Zaraz znalazłszy proszek, wsypał odpowiednią ilość do szuflady, uruchomił urządzenie i podszedł do umywalki, aby przemyć twarz.
Mimo wszystko taka swoboda kosztowała Aslana wiele energii. Mógł zgrywać frywolnego pazia; nieodpowiedzialnego i buńczucznego awanturnika, ale tak naprawdę po raz pierwszy w życiu czuł się tak mocno do czegoś zobowiązany. Zarówno ślub, jak i obecna sytuacja były dla niego czymś nowym; czymś zgoła niezwykłym, choć usilnie próbował odsunąć na bok związane z tym emocje.
I niespodziewanie zgasło światło. Na momen znieruchomiał z dłońmi opartymi o krawędź umywalki i jeszcze przez krótką chwilę wpatrywał się w swoje niewyraźne odbicie, usiłując przyzwyczaić wzrok do nagłej ciemności. Pierwszą myślą, jaka przemknęła mu przez głowę, było to, że Adeline postanowiła urządzić mu jakiś głupi żart.
— Bardzo zabawne! — krzyknął, ale po odczekaniu paru sekund i braku komentarza, mimowolnie spojrzał w stronę pralki. Ta stała nieruchomo, a jej panel pozostał zupełnie ciemny. Wtedy prychnął i ruszył do drzwi. To, co mu się rzuciło w oczy po ich otwarciu, to panujący wszędzie pół mrok. — Nie zapłaciłaś rachunków za prąd? No, świetnie. Nie podpisaliśmy nawet intercyzy. Zaraz się okaże, że jesteś spłukana i chcesz mnie w coś wrobić, Adeline — rzucił z wyniosłym rozbawieniem, próbując wypatrzyć sylwetkę kobiety.

Adeline Mountbatten
27 y/o
Mark your calendar for Canada Day
170 cm
Specjalistka ds. marketingu w Ironcrest Development
Awatar użytkownika
So just take it slow
'Cause I'm scared to let go
And my heart is struggling
Not to get hurt again
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjiIII os. l. poj.
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Not that sweet beginnings

Adeline wyszła z propozycją ożenku w jednym konkretnym celu — żeby zrobić na złość Thomasowi i postawić na swoim. Nie spodziewała się jednak, że sfingowane małżeństwo przyniesie w jej życiu tak diametralne zmiany.
Ewidentnie, proponując Aslanowi układ w ciemnej alejce na tyłach restauracji, nie przemyślała, jak właściwie ten układ miałby wyglądać w praktyce. Pierwotnie przewidywała, że będzie to znajomość wyłącznie na telefon — potrzebowała go, więc był. Nie sądziła, że mąż postanowi się do niej wprowadzić.
Kiedy pojawił się w jej drzwiach, nadal podchodziła do sprawy bardzo sceptycznie, choć częściowo mężczyzna przecież miał rację, że zamieszkanie razem będzie bardziej wiarygodne. Nie mógł nie zauważyć jej konsternacji, gdy zrozumiała, że ten jeden plecak był wszystkim, co miał. Gdy zamykała za nim drzwi, przez jej głowę przemknęła myśl, że już wcale jej nie dziwiło, czemu zgodził się na to czyste wariactwo. Bardzo łatwo przyszło jej też wydać osąd, że pieniądze zdecydowanie się go nie trzymały. Nagle zakwaterowanie w jej lokum okazało się sprytnym i przede wszystkim wygodnym dla niego posunięciem.
To wszystko wydawało jej się takie d z i w n e. Stanęła więc na korytarzu na niespełna kilka kroków przed nim i skrzyżowała ramiona na piersiach. Czuła się niezręcznie. Po tych kilku dniach zdążyła już oswoić się myślami z nową sytuacją, a także zgodnie z umową z Marcusem, przygotować papiery, które miała mu podrzucić wraz z wynagrodzeniem. Niemniej widok mężczyzny, którego poślubiła, w jej mieszkaniu, rodził w niej mieszane uczucia. Właśnie wpuszczała do swojego świata zupełnie obcego człowieka.
Sama tego chciałaś, Ade, upomniała się w myślach, przesuwając po nim spojrzeniem od stóp do głów, zatrzymując się dłużej na torbie, którą jej pokazał.
Pranie. Uniosła wysoko brwi, dziwiąc się, że naprawdę pierwsze, co chciał zrobić po p r z e p r o w a d z c e, to niecierpiące zwłoki pranie.
— Główna łazienka jest tu — ruchem dłoni wskazała drzwi obok i nawet kącik jej ust drgnął ledwie dostrzegalnie ku górze.
A potem ledwo powstrzymała się przed pomrukiem lekkiej irytacji, mimowolnie zaciskając szczęki, kiedy podczas mijania jej trącił ją, jakby jego barczyste ramiona nie potrafiły zmieścić się we wcale nie tak wąskim korytarzu.
Zamiast bez sensu się denerwować, skierowała swoje kroki do kuchni, by sprawdzić na oko podgrzewaną w piekarniku zapiekankę. Przynajmniej tyle dobrego, że Aslan uprzedził ją o swoim przyjściu, bo miała przynajmniej czas, by wykrzesać z resztek w lodówce kolację. Nieskromnie pisząc, uważała się za dobrą gospodynię.
Właśnie wstawiła czajnik z wodą na herbatę, kiedy niespodziewanie wszystko zgasło. Wystraszona, na chwilę zastygła w bezruchu, a po kilku oddechach i braku poprawy sytuacji, rozejrzała się dookoła i zerknęła przez okno, z zaskoczeniem odkrywając, że światło zgasło na całej ulicy.
Usłyszała jego krzyk, ale postanowiła go zignorować. Po omacku odnalazła pozostawiony na blacie telefon i zapaliła latarkę, po czym przeszła na korytarz, żeby zajrzeć do skrzynki elektrycznej. Żadne korki spowodowane nieporadnym włączeniem pralki przez mężczyznę nie wystrzeliły. Wtedy też go usłyszała.
— A może to ty popsułeś pralkę swoimi łachami i pozbawiłeś prądu całą dzielnicę, hmm? — uniosła wysoko brew w poirytowaniu, ale mógł jedynie zauważyć kontury jej sylwetki, kiedy oświetlała rozdzielnię, którą ostatecznie zamknęła z głośnym szczęknięciem. Zaraz wzięła głębszy wdech, bo przecież wiedziała, że to nie on za tym stał. — Nawet lampy uliczne nie działają. Musiała nastąpić jakaś awaria — powiedziała już trochę łagodniej, obrzucając światłem podłogę. — Weź zapalniczkę — rzuciła do niego, jak zawsze nie szczypiąc się z prośbami, ale nie czekała na odpowiedź.
Podeszła do szafy w przedpokoju, z której wyciągnęła kilka grubych świec. Obłożona nimi, przeszła do kuchni i wyłożyła je na blacie, po czym prychnęła w nagłym rozbawieniu.
— Ten na górze chyba zadbał o pierwszy, wspólny, romantyczny wieczór małżonków — mruknęła ironicznie, biorąc do ręki pierwszą świecę, którą mu podsunęła, przez przypadek przyciskając ją do jego klatki piersiowej.
W tej ciemności oświetlanej wyłącznie poprzez leżący nieopodal telefon, nawet nie spodziewała się, że Aslan znajdzie się dosłownie na jej wyciągnięcie ręki.

mąż
27 y/o
For good luck!
190 cm
kuchcik u boku żony
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona, jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

— Jako dobra żona sama powinnaś zająć się moim praniem! — zauważył z przekąsem, odpowiadając na zgryźliwą uwagę Adeline.
Tak naprawdę niewiele obchodziły go te wszystkie stereotypowe przekonania, które spotykał wśród znajomych albo oglądał w filmach. W pałacyku jego matka również nie zajmowała się praniem ani innymi porządkami związanymi z rzeczami ojca, bo od tego mieli służbę. A nawet jeśli od czasu do czasu podejmowała się takiego aktu dobroci, Aslanowi nie weszło w krew traktowanie kobiety jak osobistej pokojówki. Miał dwie sprawne ręce i odrobinę oleju w głowie, więc potrafił samodzielnie wyprać swoje gacie. Albo spodnie.
Potrzebował chwili, aby przyzwyczaić wzrok do ciemności i oswoić się z nieznanym terenem. Czająca się w mroku Adeline stanowiła niewielkie zagrożenie w porównaniu z ostrymi kantami mebli i ozdobnymi dywanikami, o które, znając swoje pieprzone szczęście, z pewnością mógłby się potknąć.
Kiedy kobieta ruszyła przez mieszkanie, oświetlając sobie drogę latarką w telefonie, a tym samym odrobinę rozjaśniając mu otoczenie, swobodniej wkroczył do salonu. W skupieniu podparł dłonie na nagich biodrach i rozejrzał dookoła.
No niezły mieli początek tej całej farsy, skoro akurat w dniu, w którym się wprowadził, zgasło całe miasto.
Na dźwięk jej słów mimowolnie skierował wzrok ku oknom, jakby chciał się upewnić, że rzeczywiście miała rację. Wtedy ogarnął go osobliwy niepokój. Intuicyjnie przeniósł spojrzenie ponad dachy szarych budynków, ku niebu i miał szczerą nadzieję, że nie była to boska kara za przewinienie, którego się dopuścili. Aslan, choć bez wątpienia nacechowany buńczucznością, był jednocześnie absurdalnie bogobojnym człowiekiem. Liczył więc na to, że w chwili, gdy wraz z Adeline stanął przed ołtarzem, Najwyższy miał na głowie coś zgoła innego.
Ponownie zwrócił się ku kobiecie. Najpierw odruchowo spojrzał na snop światła padający na podłogę, a zaraz potem sięgnął do tylnej kieszeni po zapalniczkę. Jakkolwiek dziwnie by to nie brzmiało był już gotowy, gdy ta podeszła do kuchennego blatu. Sam również skierował się w tamtą stronę.
Na jej wzmiankę o Bogu drgnął, ale nie dał po sobie poznać, że cała sytuacja zaczynała go niepokoić. Zamiast tego prychnął ni to ironicznie, ni poważnie, po czym nagle się zakrztusił. Potem zgiął się lekko, zaraz jednak znowu wyprostował i prędko odebrał świecę z dłoni kobiety, która raptem parę sekund wcześniej dźgnęła go nią w tors. Co za babsko; rzucił w myślach, po czym zgodnie z rozkazem zapalił przedmiot i ułożył na blacie pomiędzy nimi. Wtem ciepły blask natychmiast rozjaśnił ich twarze.
— To usługa dodatkowo płatna — zauważył z zawadiackim uśmiechem. — Nie będę się puszczał za darmo — dodał z przekąsem i w zabawny, sugestywny sposób poruszył brwiami.
Właściwie wcale nie planował sypiać z Adeline, choć gdyby naprawdę jej na tym zależało… Oparł łokieć o kuchenny blat i przesunął spojrzeniem wzdłuż sylwetki kobiety. Błękitne elementy garderoby niewiele odsłaniały, ale z pewnością doskonale komponowały się z jasną barwą jej oczu.
Nagle cmoknął z dezaprobatą.
— Zresztą zapomnij — rzucił prawdopodobnie bardziej do siebie, aniżeli do Adeline i znowu odwrócił głowę w kierunku okien. — I co teraz, moja droga ż o n k o? Niezależnie od okoliczności i tak mamy do pogadania. — Chwycił kolejną świecę i również ją odpalił, a następnie położył obok lodówki. Potem jeszcze jedną na stoliku w salonie i kolejne dwie na komodzie. W pomieszczeniu zapanował w miarę przyjamny półmrok, a przynajmniej na tyle odpowiedni, że Aslan mógł bez problemu rozglądnąć się po mieszkaniu.
Uwagę Aslana przykuło kilka fotografii zawieszonych na ścianie. Tym razem to on użył lampki w telefonie, aby lepiej je sobie oświetlić. Na jednej z nich Adeline pozowała w towarzystwie jakiejś ciemnowłosej dziewczyny. Kolejna przedstawiała ją na pastwisku, pośród koni. Musiała być na niej młodsza o dobrych dziesięć lat. Na jeszcze innej stała w otoczeniu przyjaciół, ubrana w granatową togę. Wtedy dostrzegł, że w tle znajdował się budynek konkurencyjnej uczelni, którą dobrze kojarzył.
— Jeździsz konno? — zapytał. — Można tu gdzieś pojeździć? — Zaciekawił się. Być może nie pałał ogromną miłością do tego sportu, ale doskonale pamiętał, że w pałacyku zdarzało mu się wybierać na przejażdżki, gdy chciał odetchnąć od rodziców. — Czy coś się pali? — dodał znienacka, gdy do jego nozdrzy dotarł dziwny zapach. Wcześniej wyczuwał jedynie aromatyczne przyprawy i ser, tymczasem teraz w powietrzu unosiła się nieprzyjemna, nawet gryząca woń, która skutecznie odwróciła jego uwagę od dalszego doglądania zdjęć.

Adeline Mountbatten
27 y/o
Mark your calendar for Canada Day
170 cm
Specjalistka ds. marketingu w Ironcrest Development
Awatar użytkownika
So just take it slow
'Cause I'm scared to let go
And my heart is struggling
Not to get hurt again
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjiIII os. l. poj.
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Na uwagę o dobrej żonie Adeline przewróciła jedynie oczami, postanawiając ją przemilczeć. W poprzednich związkach nigdy nie czuła się zobowiązana do wykonywania stereotypowych obowiązków, a jeśli to robiła to wyłącznie dlatego, że sama chciała. W zasadzie nie przeszkadzało jej brudzenie rąk sprzątaniem, praniem czy prasowaniem, ale znała swoją wartość na tyle, by nie dać się założyć na siebie chomąto i wiecznie robić coś za dwójkę. Związek oznaczał dla niej partnerstwo, a nie matkowanie.
Wzmianka o Najwyższym nie zrobiła na niej żadnego wrażenia, więc kiedy usłyszała jego dziwne prychnięcie, ściągnęła nieco brwi z lekką konsternacją. W kolejnej sekundzie puściła to w niepamięć, a kącik ust niepostrzeżenie drgnął ku jej górze, kiedy pod wpływem dość pewnego, przypadkowego pacnięcia Aslan aż się zakrztusił.
Właściwie dopiero po chwilowym zetknięciu jej palców z jego torsem zwróciła uwagę na to, że rzeczywiście był półnagi. W blasku zapalonej właśnie przez niego świecy jego klatka nabrała odcieni ciepłej pomarańczy, ukazując bardzo przyzwoicie zarysowane mięśnie. W świetle tańczącego płomienia tatuaże widoczne na rękach nabrały wręcz magnetyzującego, intrygującego charakteru, na których mimowolnie pozostawiła wzrok odrobinę dłużej, niż by wypadało.
Przyłapała się na tym, gdy usłyszała coś o płatnych usługach oraz puszczaniu. Raptownie uniosła na niego zielone spojrzenie, jakby w pierwszej chwili nie do końca dotarło do niej, o czym mówił, jednocześnie czując, jak jej policzki spłonęły rumieńcem. Widząc jego sugestywne poruszenie brwiami, pokręciła głową i prychnęła ni to z ironią, ni z rozbawieniem, po czym odwróciła wzrok na pozostałe świece. Jeden głębszy wdech później wróciła swoimi tęczówkami na jego twarz i uniosła wyżej brodę.
— Akurat za to nie potrzebuję nikomu płacić — stwierdziła coś, co wydawało jej się oczywiste, obdarzając go przy tym wymownym uśmiechem. — Poza tym bez aktu małżeńskiego łatwiej będzie nam uzyskać rozwód — dodała zaraz, podsuwając mu po blacie kolejne świece. — Na pewno musimy ustalić zasady — przygryzła policzki od wewnątrz, odprowadzając mężczyznę wzrokiem, gdy ten zaczął rozstawiać świece po pomieszczeniu. Mimowolnie usatysfakcjonowało ją to, że sam podjął tę inicjatywę i nie musiała mu podsuwać rozwiązań pod nos.
Ciekawe, czy była to tylko jednorazowa sytuacja, przemknęło jej przez myśl. Nie zdążyła jednak skupić się na tym bardziej, bo zaraz zapytał o jazdę konną, na którą nieco się speszyła. Na szczęście, będąc do niej chwilowo odwrócony tyłem, nie mógł zobaczyć jej skrzywienia. Wyjrzała przez okno na miasto w mroku.
— Jeździłam. — Czas przeszły. — Wychowałam się przy stadninie na obrzeżach miasta. Jest tam też w okolicy kilka szkółek jeździeckich — powiedziała, kontrolując swój ton, by nie wdarło się w niego nic, czego nie chciała przed nim ujawnić. — A ty? — dopytała z nutą zaciekawienia.
Na jego raptowne pytanie znieruchomiała i zaniepokojona wciągnęła powietrze. Następnie w ciągu ułamków sekund przez jej twarz przemknęła cała gama emocji — od zaskoczenia przez przerażenie, kiedy zorientowała się, skąd ten zapach dochodził. W jednej chwili znalazła się przy piekarniku i otworzyła drzwiczki, by z jego wnętrza buchnął na nią kłąb dymu. Z wrażenia aż odskoczyła na dwa kroki, krzywiąc się przy tym niemiłosiernie, kaszląc z powodu duszącego zapachu i nerwowo machając rękami, żeby jak najszybciej pozbyć się chmary dymu.
— Otwórz okno! — poleciła zlękniona załączeniem się czujnika dymu, a sama złapała za rękawice i wyciągnęła żaroodporne naczynie, by odstawić je pospiesznie na ruszt kuchenki.
Zaraz pochyliła się nad nią, dokonując wstępnych oględzin, po czym doszła do konkretnych wniosków — ser na wierzchu trochę jej się spalił.
— Kurwa mać. Pieprzony prąd — syknęła pod nosem. Sięgnęła do szuflady po nóż i szpatułkę w celu przeprowadzenia kolejnej tajnej operacji, by po chwili z ulgą odkryć, że część z dołu z makaronem i warzywami wyglądała na jadalną. — Nie ma tragedii. Przeżyjemy — uznała triumfalnie, nawet uśmiechając się lekko do siebie, i wyciągnęła talerze, żeby nałożyć im porcje. — Jesteś głodny? — dopytała jeszcze, ignorując pieczenie swoich policzków, które z pewnością nie było spowodowane temperaturą buchającą tuż obok z nagrzanego piekarnika. Mimo zadanego Aslanowi pytania ostrożnie ściągnęła czerniejącą skorupkę i nałożyła część zapiekanki na oba przygotowane naczynia. — Sztućce są tutaj — skinieniem głowy wskazała znacząco na szufladę, jednocześnie biorąc do rąk oba talerze i przenosząc je na okrągły stolik przy oknie w salonie.

Aslan Mountbatten
27 y/o
For good luck!
190 cm
kuchcik u boku żony
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona, jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Nie sposób było nie zauważyć, jak w świetle świecy, które otoczyło ich sylwetki, Adeline przenikliwie zerknęła na jego tors. Aslan obserwował to osobliwe zjawisko w milczeniu, z jedną brwią uniesioną ku górze i kącikiem ust szarpniętytm odrobinę wyżej. Po chwili jednak wrócił do rozmowy, rzucając jakiś głupi tekst, który natychmiast wyrwał kobietę z tego dziwnego transu.
— To dobrze — przytaknął ochoczo — Przynajmniej nie mam do czynienia z desperatką i będ miał mniej roboty — zauważył i posłał jej wymowne spojrzenie. Ba, w ten pokrętny sposób dał rudowłosej do zrozumienia, że w kwestii tego rodzaju rozrywek miała właściwie wolną rękę. Aslanowi nie przeszkadzały skoki w bok, a przynajmniej nie w ich sfingowanym małżeństwie, w którym brakło uczuć. — Zdecydowanie — dodał, gdy wspomniała o zasadach.
Przemierzając mieszkanie ze świecami od jednego punktu do drugiego, rozważał kwestię zasad. Z jednej strony jako pracownik, nie powinien mieć zbyt wiele do powiedzenia w sprawie ich ustalania. Z drugiej jednak, skoro i tak miał uczestniczyć w tym całym przedsięwzięciu, rozsądnie byłoby zabrać głos i przynajmniej spróbować zaproponować kilka własnych warunków. W końcu jakieś prawo do wyrażenia zdania c h y b a mu się uczciwie należało.
Zatrzymawszy się przed fotografiami, w milczeniu wysłuchał gdzie się wychowała. Na moment ujął podbródek w dłoń, po czym potaknął i ze skrzyżowanymi ramionami obrócił się w stronę kobiety. Odniósł wrażenie, że w jej głosie zabrzmiała jakaś nerwowość, ale tak naprawdę nie był pewien W końcu była to dopiero ich druga rozmowa, a on nie znał jej jeszcze na tyle dobrze, aby odczytywać mniejsze lub większe zmiany w jej zachowaniu.
— Jeździłem. W mojej rodzinie polo cieszy się sporą popularnością. Gramy przy okazji większości rodzinnych spotkań, więc można powiedzieć, że to jedna z tych umiejętności, które po prostu trzeba u nas posiadać — podzielił się krótką informacją na swój temat, po czym cmoknął.
Przemilczał oczywiście fakt, że z rodzicami nie widział się od czasu wyjazdu na studia do Toronto i póki co nie zamierzał wracać w rodzinne strony. Nie wspomniał również, że nie przepadał za samą grą w polo i uważał to za snobistyczną rozrywkę. Do tego dosyć nudną.
Jeszcze chwilę temu rozmawiali o jeździectwie, a już moment później nawet w tym nikłym świetle dostrzegł, jak twarz Adeline gwałtownie zbladła. Drgnął i już miał ruszył ku niej, gdy niespodziewanie dopadła piekarnika, z którego buchnął gęsty dym. Zapach spalenizny stał się intensywniejszy. Usłyszawszy polecenie prędko otworzył okna. Wówczas do wnętrza wdarło się chłodne, jesienne powietrze.
Następnie podszedł bliżej i oparł się pośladkiem o blat obok, jak się domyślił, zapiekanki. Uważnie spoglądnął na jedzenie, a potem na Adeline, która przeklęła brzydko, aż prychnął z dezaprobatą na jej słownictwo.
— Nie jestem — zaprzeczył pospiesznie, ale rudowłosa i tak nałożyła mu porcję, wobec czego (znowu posłusznie) sięgnął po sztućce i podążył za nią do salonu. Podał jej widelec, po czym na moment zniknął w łazience. Gdy wrócił i zajął miejsce naprzeciwko, miał na sobie już biały T-shirt. Czasami odnosił wrażenie, że miewał mało kontrolowane przebłyski dobrych manier, którym ulegał mechanicznie. — Nie wygląda apetycznie. Chcesz mnie otruć i zostać wdową? — zapytał z przekąsem, spoglądając z ogromną wątpliwością na swoje jedzenie. Potem po prostu odsunął talerz i westchnął.
— Masz już jakieś konkretne zasady, o których myślałaś? Powinniśmy je spisać. — Wrócił do poprzedniego tematu, po czym wstał i bez wahania podszedł do szafki RTV, aby poszukać kartki. Gdy w końcu ją znalazł, odwrócił się w stronę Adeline. — Długopis? — zapytał, a kiedy wskazała mu, gdzie go szukać, wrócił do stołu z całym zestawem i ponownie zajął miejsce. Od razu na górze kartki nakreślił tytuł z a s a d y w n a s z y m m a ł ż e ń s t w i e. Aslan miał eleganckie, lekko pochyłe pismo, które mocno przypominało kaligrafię. Tego też nauczono go w pałacyku.
— Może na początek... — Zamyślił się. — Ustalmy od razu, że zajmuje sypialnie. Twoja kanapa wygląda na tanią i niewygodną. — Wskazał odrobinę oburzony pisakiem w stronę mebla, zupełnie jakby w wynajętych mieszkaniach i wcześniej w akademiku sypiał na czymś lepszym. Właściwie nie chodziło mu o żadne luksusy, ale zdecydowanie miał potrzebę, aby wyrwać dla siebie jak najlepsze warunki.

Adeline Mountbatten
27 y/o
Mark your calendar for Canada Day
170 cm
Specjalistka ds. marketingu w Ironcrest Development
Awatar użytkownika
So just take it slow
'Cause I'm scared to let go
And my heart is struggling
Not to get hurt again
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjiIII os. l. poj.
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Na słowo desperatka z trudem opanowała parsknięcie, ograniczając się jedynie do nieco cięższego wydechu. Już samo małżeństwo za pieniądze było czystym aktem desperacji, nie zamierzała poniżać się jeszcze bardziej, ale to m i ł e, że w tym szaleństwie jej za taką nie uważał. Jednocześnie, ku własnemu zdziwieniu, zrozumiała też, że Aslan nie irytował jej aż tak bardzo, jak przypuszczała. Pewnie to kwestia praktyki z Ree, dzięki któremu wyrobiła sobie całkiem spore pokłady cierpliwości. Jako małżeństwo musieli po prostu jakoś nauczyć się razem funkcjonować.
— Właściwie to trochę smutne, że uważasz seks za p r z y k r y obowiązek — zauważyła z troską widoczną w oczach, kiedy na moment obdarzyła go bacznym spojrzeniem, uprzednio podpierając dłoń na biodrze. Drżące pod wpływem rozbawienia kąciki ust zdradzały jej prawdziwe intencje. Droczenie się było silniejsze od niej.
Bez trudu odczytała wiadomość zaszyfrowaną między słowami mężczyzny. Jego otwartość na relacje z innymi przyjęła z ulgą, bo… ich małżeństwo było wyłącznie na pokaz, a przecież oboje mieli własne potrzeby. Zwykle związki, zwłaszcza te zawierane na papierze, miały określone ograniczenia, więc ich brak w tak istotnej kwestii rudowłosa uznała za całkiem przyjemną odmianę. Nie chciała się ograniczać, co zamierzała jeszcze podkreślić podczas ustalania wspomnianych już zasad.
— Polo? To trudny sport — zauważyła, ściągając brwi trochę zaskoczona. Chociaż, sądząc po jego wyspiarskim akcencie, mogła się domyślić, że w tamtych stronach uwielbiano tę grę. — I trochę kosztowny — obrzuciła go jeszcze podejrzliwym spojrzeniem.
Nigdy nie brała udziału w takiej rozrywce, bo w okolicy rzadko organizowano tego typu zabawy, ale widziała z filmów, jak to wyglądało. Tylko majętni ludzie pozwalali sobie umilać czas w ten sposób, a Aslan w jej oczach nie reprezentował tej grupy. No chyba, że był czarną owcą w rodzinie, na co Ade była wyrozumiała, gdyż znała już takie przypadki. I to całkiem niedaleko.
Kiedy już zaczęła ratować swoją zapiekankę (i godność), w zaaferowaniu nawet nie zarejestrowała jego pogardliwego prychnięcia wobec użytych przez nią przekleństw. Pytanie o głód było wyłącznie grzecznościowe, bo i tak zamierzała mu to danie podać, aczkolwiek ujrzawszy po chwili przy stole jego powątpiewającą minę, na kilka sekund zawiesiła widelec w powietrzu i zatrzymała na nim swoje zielone spojrzenie. W milczeniu, bez okazywania jakichkolwiek emocji, w głowie poddawała jego zachowanie dogłębnej analizie. Kiedy mężczyzna ostatecznie odsunął talerz, powędrowała za nim wzrokiem.
— Już pomijając fakt, że jeszcze nie zapoznałam cię oficjalnie z moim tatą, to jaki miałabym pożytek z twojego truchła, skoro jesteś spłukany? — odparła w zamian, spoglądając na niego niewinnie przez kilka sekund, zanim ostentacyjnie wbiła widelec w posiłek. Podmuchała gorący makaron i, znów podnosząc wzrok na mężczyznę, demonstracyjnie wzięła do ust kęs. Wcale nie była taka zła. — Masz chociaż ubezpieczenie? — dopytała z nagłym zainteresowaniem, jakby rzeczywiście zaczęła brać to pod uwagę. Nadziała kolejną część zapiekanki na sztuciec i, pakując go sobie do buzi, posłała Aslanowi kolejny uroczy uśmiech.
— Tak, jest kilka nie podlegających negocjacjom — na pytanie o zasady jej głos stał się już poważniejszy. Powiodła za nim spojrzeniem, gdy postanowił poszukać kartki i wskazała, w której szufladzie znajdzie długopis. W tym czasie jadła sobie spokojnie. Nie mogła wybrzydzać, bo będąc głodną, potrafiła być naprawdę nieprzyjemna, a tego podczas pierwszego wspólnego wieczoru Aslan nie musiał doświadczać. Na razie.
Jego ładne, czytelne pismo okazało się dla niej kolejnym zaskoczeniem. W myślach musiała przyznać, że pisał lepiej od niej, ale nie skomentowała tego na głos. Właściwie, nie zdążyła bardziej skupić na tym swojej uwagi, bo usłyszała pierwszy jego warunek. Jej brwi z miejsca powędrowały ku górze.
— Żartujesz. Łóżko jest moje. Nie interesuje mnie twój ból pleców o poranku. Ja muszę wysypiać się do pracy — popatrzyła na niego z politowaniem. — A propo, znalazłeś już jakąś zamienną? — zaciekawiła się, powracając do jedzenia. W jej głosie dało się słyszeć nikły przekąs.
Już wystarczyło, że ostatnio dała się podpuścić Reece’owi. Nie zamierzała we własnym domu spać na kanapie. Przez rok? Aż parsknęła kpiąco na samą myśl, bo jej kości z pewnością by tego nie wytrzymały. Kanapa była wygodna, ale nie na tyle, żeby zamienić ją za łóżko. Nie odpuści mu tego tematu.
— Nie jestem kurą domową. Nie oczekuj, że będę po tobie sprzątać, prać czy ci gotować. To zależy wyłącznie od mojego dobrego humoru — wyznała po chwili. — Możemy podzielić się obowiązkami i zrobić na to oddzielny harmonogram. Albo ustalić, że na przykład jeśli ja gotuję, ty zmywasz — powiedziała, proponując możliwie równy podział. — Tylko uprzedzam, że nienawidzę prasować. Nie umiem prasować koszul, więc z tym będziesz musiał poradzić sobie sam — dodała na koniec, gotowa na negocjacje.
Kiedy skończyła jeść, podniosła się z miejsca i zabrała ze sobą talerze. Wtedy też przez uchylone okna rozległy się syreny. Wzdrygnęła się wystraszona i z nagła rozszalałym sercem instynktownie, w zaniepokojeniu spojrzała w mrok na zewnątrz. Nie podobało jej się to, co zaczynało dziać się w mieście.
— To chyba nie jest zwykła awaria — zauważyła ostrożnie, po czym przeniosła spojrzenie na siedzącego przy stole Aslana. Nagle pomyślała, że jednak dobrze, że tu dziś przyszedł. W jego towarzystwie będzie jej jakoś raźniej.
Odetchnęła niepostrzeżenie, chcąc się pozbyć z siebie dziwnego napięcia mięśni, i sięgnęła po lampki do wina, które, wraz z korkociągiem w rękach i butelką białego trunku pod pachą, przeniosła na stół.
— Tym chyba nie powinieneś się otruć — posłała mu kąśliwy uśmieszek i podała do ręki butelkę, by rozprawił się z korkiem. Skoro miała mężczyznę w domu, nie musiała sama się męczyć.
— Poza tym, nie palimy w domu. Jak chcesz to musisz wyjść na zewnątrz albo na balkon. A tak z ciekawości, ile fajek dziennie wypalasz? — po wsunięciu się z powrotem na krzesło przekrzywiła głowę na bok i spojrzała na niego z zaintrygowaniem. Osobiście jakoś mocno nie przeszkadzał jej zapach papierosów, pod warunkiem, że nie przesiąkały nim całe wnętrza oraz garderoba.

Aslan Mountbatten
27 y/o
For good luck!
190 cm
kuchcik u boku żony
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona, jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Nonszalancko wzruszył ramionami, nie przywiązując większej uwagi ani do słów, ani do sztucznej troski, która rozkwitła w jej spojrzeniu. Być może... Aslan nagiął prawdę, bo w rzeczywistości seksu nie traktował jak przykrego obowiązku. Jednak skoro w ich układzie mógł jeszcze na tym zarobić, to nie zamierzał pozwolić, aby taka okazja przeszła mu koło nosa.
— Trochę tak — przyznał, po raz kolejny dając wyraz swojemu lekceważącemu podejściu. Mimo wszystko dostrzegł przecież zaskoczenie i podejrzliwość w oczach Adeline, gdy na krótką chwilę skrzyżował z nią wzrok.
Aslan nie zamierzał kłamać. Był gotów uchylić rąbka tajemnicy i zdradzić niewielki fragment swojej przeszłości, choć w rozmowach z nowopoznanymi osobami zwykle zachowywał powściągliwość. Nie chciał przypadkiem naprowadzić na trop swoich królewskich powiązań. Z drugiej strony... kto przy zdrowych zmysłach podejrzewałby, że ma do czynienia z księciem? Nikt.
Absolutnie nikt.
Pomimo że było to częścią jego pracy i doskonale zdawał sobie sprawę ze swoich obowiązków, nie spieszyło mu się do poznania ojca Adeline. Wolał najpierw wybadać ją samą i poznać grunt, po którym stąpała z taką niewyżytą pewnością siebie, zanim przystąpi do operacji mamienia i wkurzania jej bliskich.
W restauracji nasłuchał się poglądów Thomasa i jeo patriarchalnego podejścia do córki, dlatego tym bardziej potrzebował kilku dni, aby przygotować się do odegrania roli, którą miał przed nim zaprezentować.
— A! A! A! — zawołał rozbawiony, machając palcem, gdy usiadł już przy stole, jakby chciał pokazać, że tak nie wolno mówić. — Nie dokuczaj mi. — I przez chwilę obserwował, jak kobieta wbiła widelec w zapiekankę i wzięła kolejny kęs. Na ten widok wyraźnie skrzywił usta i zmarszczył nos. Szybko jednak odzyskał rezon i ponownie spojrzał w zielone oczy Adeline. — Powinno być aktywne do końca miesiąca — odpowiedział zgodnie ze swoimi przypuszczeniami.
Oczywiście obdarzył ją przy tym równie uroczym uśmiechem. Nie miał co prawda pewności, czy jego ubezpieczenie rzeczywiście będzie jeszcze wtedy ważne, ale przecież dopiero co stracił pracę. Podejrzewał, że nie wygasało ono z dnia na dzień.
I ba, spodziewał się, że Adeline przygotowała już kilka zasad, które miały obowiązywać w ich układzie. Kiedy jednak oznajmiła, że nie podlegały one negocjacjom, intuicyjny sprzeciw Aslana odezwał się jeszcze przed poznaniem ich treści. Więc zanim pozwolił jej przejść do sedna, postanowił przedstawić własny warunek, a na oburzenie kobiety zareagował mimowolnym prychnięciem.
— Przecież ja też muszę się wysypiać do pracy. Jeśli mam królewno lukrować twoich bliskich, muszę być wypoczęty — zauważył ze sztuczną wyniosłością. Dla podkreślenia powagi swoich słów teatralnie przyłożył dłoń do piersi, a następnie zapisał w pierwszym punkcie: Sypialnia należy do Aslana. — Ewentualnie możemy spać razem. Chrapiesz?
Naprawdę-naprawdę nie widział w tym większego problemu. Wielokrotnie sypiał z kobietami i to niekoniecznie w seksualnym kontekście. Czasami wymagała tego sytuacja, innym razem był pijany albo tak potwornie senny, że nie miał sily wybrzydzać. Poza tym oboje byli dorośli, a czasy, w których dzielenie jednego łóżka coś znaczyło już dawno minęły.
Aslan na moment rozparł się na krześle i odruchowo przytknął końcówkę długopisu do kącika ust.
— Jeszcze nie. Zostawiłem swój numer w paru lokalach, ale na razie nikt się nie odezwał — odpowiedział zgodnie z prawdą.
Znalezienie pracy w gastronomii było tak naprawdę jedynie kwestią czasu. Problem polegał na tym, że - jak już nieraz mu się zdarzało - mógł ostatecznie nie dostać umowy. Właściciele lokali naprawdę chętnie szukali sposobów na unikanie podatków, a zatrudnianie ludzi na czarno należało do najprostszych rozwiązań.
— Jak widzisz... — Pomachał obiema dłońmi. — Mam dwie zdrowe ręce i potrafię o siebie zadbać. Tym bardziej wolałbym, abyś nie gotowała — dodał, rzucając podejrzliwe spojrzenie na zapiekankę makaronową, którą Adeline jadła w opieszały, acz bardzo demonstracyjny sposób. Zdaniem Aslana wciąż nie wyglądała zachęcająco. — Nie ufam twoim umiejętnościom. Cenię sobie dobre jedzenie, więc mogę wziąć gotowanie na siebie — oznajmił, wzruszając ramionami i patrząc jej prosto w oczy. — I nie chodzę w koszulach.
Już nie chodzę w koszulach; poprawił się w myślach.
Potrzebował to zaznaczyć, chociaż chybaa doskonale zdawał sobie sprawę, że biorąc pod uwagę strój Adeline, jej ojca i pazia obecnego na kolacji, raczej nie udałoby mu się wymigać od oficjalnych ubrań. Na samą myśl westchnął wielce udręczony. Niespodziewanie powróciły do niego wspomnienia czasów spędzonych w pałacyku, gdzie ta wyuzdana elegancja była wymuszana przez rodziców Aslana.
Kiedy Adeline wstała, intuicyjnie podążył za nią wzrokiem. Ciepłe światło świec opadło na jej sylwetkę. Raz wydobywało ją z mroku, a raz pozwalało mu ją pochłonąć w zależności od tego, jak blisko ognia się znajdowała.
Obserwował, jak zebrała talerze, a potem niespodziewanie zatrzymała się nieopodal otwartego oknie. Wzdrygnęła się, gdy nagle rozległ się dźwięk syren. Wtedy podniósł się z krzesła i niespiesznie podszedł bliżej. Następnie niby przypadkiem, nakrył dłońmi jej dłonie i ostrożnie odebrał od naczynia.
— Czyżby taka nieposkromiona lisica bała się ciemności? — szepnął żartobliwie wprost do jej ucha. Zaraz stanął prosto i znowu uważnie taksował twarz Adeline. W jej oczach dostrzegł iskry niepokoju, ale te w końcu zniknęły. Kiedy sam odwrócił głowę, musiał przyznać, że miasto rzeczywiście wyglądało osobliwie.
Wkrótce każde z nich zajęło się czymś innym. Aslan niespiesznie podszedł do kosza na śmieci, wyrzucił resztki jedzenia, a następnie włożył talerze do zmywarki. Na razie była bezużyteczna, ale zakładał, że prąd wróci najpóźniej jutro.
Kątem oka dostrzegał, jak Adeline krzątała się przy szafce. Gdy na moment stracił ją z oczu, a potem wyprostował się znad urządzenia, stała już przy stole z kieliszkami i butelką wina. Na ten widok jakoś chętniej wrócił na swoje miejsce.
— Chyba nie — odparł, odbierając od niej alkohol. Potem uporał się z korkiem i po brzegi nalał wina do obu kieliszków. — Pół paczki, a co? — zapytał, nie bardzo rozumiejąc, skąd nagle wzięło się to zainteresowanie jego papierosami. Pamiętał, że wspominała o tym, że sama nie paliła. Chyba że sytuacja tego wymagała.
— Może opowiesz mi, o co chodzi z twoim ojcem? I dopiszesz ode mnie czego wymagasz na rodzinnych spotkaniach — powiedział tak po prostu, po czym ostrożnie uniósł kieliszek. Wzniósł go w akcie toastu i jednocześnie popatrzył wymownie w przenikliwe, zielone oczy kobiety. — Za nasze roczne małżeństwo — oznajmił, po czym jednym haustem opróżnił całą zawartość kieliszka.

moja żonka
27 y/o
Mark your calendar for Canada Day
170 cm
Specjalistka ds. marketingu w Ironcrest Development
Awatar użytkownika
So just take it slow
'Cause I'm scared to let go
And my heart is struggling
Not to get hurt again
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjiIII os. l. poj.
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Jego lakoniczna odpowiedź nie nasyciła jej ciekawości, ale nie zamierzała dociekać, ostatecznie uznając, że skoro tułał się jako kelner po restauracjach, z zaledwie plecakiem ciuchów jako całym swoim dobytkiem, to musiał być albo czarną owcą w rodzinie albo buntownikiem z wyboru. O dziwo, obie te opcje zupełnie jej nie przeszkadzały.
— No, dobrze, na razie jesteś spłukany — zmrużyła w rozbawieniu oczy, zupełnie nic nie robiąc sobie z jego groźby. — Jeśli będziesz przestrzegał zasad, które zaraz omówimy, twoje problemy szybko się rozwiążą — zauważyła rezolutnie, zadowolona zarówno z siebie, jak i tej zapiekanki. Może brakowało jej do ideału, ale nie mogła narzekać. Co ciekawe, to stwierdzenie o dobrze pasowało również do jej męża. — Czyli mam szansę — mruknęła niby do siebie z udawaną powagą, aż finalnie parsknęła śmiechem. Nie miała przecież tak naprawdę zamiaru kogokolwiek pozbawiać życia. Jeszcze.
Łóżko zdecydowanie nie należało do powodów, dla których miałaby od razu popełnić morderstwo, ale upór Aslana w tej kwestii wzbudzał w niej wątpliwości, że być może bez walki się nie obędzie.
Aż usłyszała jego propozycję, na którą na moment znieruchomiała. Przyjrzała mu się uważnie, analizując jego ton, czy mówił poważnie. W pierwszej chwili kusiło ją, żeby kategorycznie się sprzeciwić, lecz z drugiej strony to wbrew pozorom brzmiało na dość rozsądne rozwiązanie. Skoro oboje nie zamierzali rezygnować… Za to na zapytanie o chrapanie w akcie bezsilności opadły jej ramiona.
— Podobno. Ale tylko wtedy jak jestem potwornie zmęczona. Albo nawalona — burknęła pod nosem i przewróciła oczami, ewidentnie nie będąc z tego dumną. — Moja połowa jest od strony łazienki — dodała zaraz, niejako w ten sposób zgadzając się na ten sprawiedliwy podział. — A ty? Bo nie wiem, czy powinnam od razu zakupić zapas zatyczek — zapytała, choć w myślach już zanotowała sobie, żeby kupić porządną paczkę. Chyba nie znała faceta, który by nie chrapał w o g ó l e. Nawet Sully’ego musiała czasem prosić, żeby przekręcał się na bok.
Po tym, jak usłyszała odpowiedź blondyna w kwestii pracy, przez kilka sekund przyglądała mu się w milczeniu. Właściwie zastanawiało ją, czy skoro tak łatwo rzucił się na głęboką wodę z małżeństwem i wspólnym mieszkaniem to zamierzał mimo wszystko chodzić do normalnej pracy, czy postanowił przejść na pasożytniczy tryb życia? Miała nadzieję, że jego problemy ze znalezieniem zajęcia były tylko chwilowe.
— Dobrze. Mamy wspólne mieszkanie, więc i wspólne rachunki do opłacenia — posłała mu wymowne spojrzenie znad swojej zapiekanki.
Nie podobało jej się, że Aslan zdążył sobie wyrobić zdanie na temat jej kuchni już po pierwszym razie, na dowód czego na jego uwagę prychnęła po raz kolejny i pokręciła z niechęcią głową.
— To była akurat wina awarii. Wszystko wyglądało dobrze, a licznik na piekarniku miał wybić czas co do minuty. Poza tym, zero zaufania do żony — cmoknęła z dezaprobatą, nadal konsumując swój posiłek, choć zaciekawiło ją, czy naprawdę za jego lekceważącym tonem kryły się prawdziwe umiejętności kulinarne. — To zaczniesz. A jak nie masz to ci kupię.
Jej pobłażliwy uśmieszek nie pozostawiał wątpliwości — już postanowiła, a on nie miał wyjścia. Nie wyobrażała sobie, by paradował wiecznie w podkoszulkach i bluzach przed jej ojcem. Sama lubiła się stroić, a więc i o swojego męża musiała zadbać. To oznaczało zakupy.
Myśli od listy, którą zaczęła układać sobie w głowie w trakcie drogi do kuchni, przerwały dochodzące z zewnątrz syreny. Nigdy nie przepadała za horrorami, a to, co działo się w mieście, przypominało jej początek apokalipsy zombie.
Delikatny dotyk dłoni Aslana, gdy odebrał od niej naczynia, sprowadził ją na ziemię. Jego ciepły oddech spłynął po jej szyi, a szept słów odbił się echem w jej umyśle, sprawiając, że kąciki jej ust nieznacznie drgnęły.
Odwróciła wzrok z okien na twarz blondyna, zacienioną przez stanie tyłem do najbliższej ze świec.
— W mroku czai się wiele niebezpieczeństw — powiedziała głębszym tonem, spoglądając na niego odrobinę dłużej, niż zamierzała. Czasem wystarczyła zwykła g a ł ą ź. Już miała to na końcu języka, ale finalnie z tego zrezygnowała. — Na przykład w ciemnej alejce jakaś desperatka może oświadczyć się nieznajomemu. Pytanie, kto jest większym wariatem, jeśli ten nieznajomy się na to zgadza, a nawet postanawia do niej wprowadzić — łagodnie szturchnęła go palcem wskazującym w klatkę piersiową, po czym uśmiechnęła się figlarnie.
Po chwili odwróciła się do szafek i zajęła się przygotowywaniem alkoholu, jednocześnie zerkając na rządzącego się po kuchni Aslana, któremu całkiem zgrabnie poszło sprzątanie po kolacji. Po powrocie do stołu westchnęła w duchu zadowolona, że przynajmniej nie trafiła na lenia.
— Lubię, jak mężczyźni pachną czymś więcej niż tytoniem — wzruszyła niewinnie ramieniem, rzucając mu taką, ot, ciekawostkę na swój temat.
W tym czasie obserwowała, jak mąż radzi sobie z butelką, którą ostatecznie rozlał do kieliszków. Do pełna. Na pytanie o ojca poruszyła się niespokojnie na krześle, po czym ostrożnie sięgnęła po swój pełny kieliszek i oparła się sztywno plecami.
— Brakuje mu piątej klepki — mruknęła krótko z przekąsem, na toast delikatnie unosząc szkło. Zanim jednak wypiła, z nieco ściągniętymi brwiami przyglądała się Aslanowi, który wypił całą zawartość jednym duszkiem. — Wiesz, że zapełnianie żołądka alkoholem nie jest najlepszym sposobem na głód? — zwróciła mu uwagę ze sceptycznym wyrazem twarzy.
Właściwie nie wiedziała, czy powinna się cieszyć, że wypił aż tyle za ich małżeństwo, czy jednak poczuć się zdegustowana jego brakiem manier, czy może zacząć się obawiać, czemu chce się tak szybko upić w jej towarzystwie. Wszystkie te dziwne myśli ostatecznie postanowiła zignorować i sama upiła spory łyk. Znajomy smak przyjemnie rozlał się jej po gardle, po chwili rozgrzewając ją od środka. Dopiero po opuszczeniu kieliszka z powrotem na blat zebrała się w sobie, żeby pociągnąć temat.
— Najprościej mówiąc, Thomas zawsze kierował się w życiu patriarchalnymi zasadami, które nie biorą pod uwagę swojej jedynej córki z krwi i kości jako spadkobierczyni jego firmy, dla której przez lata wypruwa sobie flaki — uniosła kącik ust, posyłając Aslanowi wymowne spojrzenie, ale nie było w tym nic, co mogłoby choć odrobinę przypominać uśmiech. Zaraz ponownie przeniosła spojrzenie na swój kieliszek. — Zamiast tego ojciec ma nadzieję, że jeśli Ironcrest Development nie przejmie mój przybrany brat z drugiego małżeństwa to zrobi to mój przyszły mąż. Udziały obiecuje każdemu kandydatowi — stwierdziła lekkim tonem, starając się ukryć czające się w nim rozgoryczenie. — Ty masz się mu nie dawać — tu wskazała znacząco mężczyznę palcem, a jej zielone spojrzenie było poważne. — Chcę, żeby w końcu przestał patrzeć na mnie pod kątem intratnego małżeństwa, więc dam mu jeszcze rok. Chyba, że do tego czasu wkurzy mnie na tyle, że sama odejdę — wzruszyła niedbale ramieniem i podniosła szkło do ust, żeby upić kolejny duży łyk. Miała już spore doświadczenie w robieniu dobrej miny do złej gry i udawania, że pewne rzeczy wcale jej nie ruszały. Kłamczucha.
Zaraz wyprostowała się na krześle i pochyliła nad stołem, żeby wolną ręką sięgnąć kartkę i długopis, które przysunęła do siebie.
— Od ciebie wymagam przede wszystkim lojalności. Bądź za mną, udawaj, że jestem całym twoim światem i że słowa przysięgi są dla ciebie cokolwiek warte. — Miłość, wierność, uczciwość rozbrzmiały w jej głowie niczym echo tamtego wieczora. Farmazony, w które musieli uwierzyć wszyscy wokół, żeby ich układ się nie wydał.
Kiedy podpunkt o lojalności pojawił się na liście, nieco się skrzywiła na widok koślawych podług tych jego, liter. Napiła się znowu wina, które zaczynało wykwitać na jej policzki.
— Bierzesz udział w każdej imprezie, w której będę potrzebowała twojej obecności — wycelowała w niego długopisem, po czym zapisała również i ten ważny punkt. — Randka raz w tygodniu. Musimy ją udokumentować na media społecznościowe. O, a skoro już jesteśmy w temacie… musimy w tym tygodniu zrobić poślubną sesję zdjęciową. Na pamiątkę dla taty — wyjaśniła, kończąc wpisywać tę zasadę, a po chwili dotarła do niej jeszcze jedna istotna sprawa. Spojrzała na Aslana, w zastanowieniu ściągając brwi. — Właściwie co z twoją rodziną? Jakoś zamierzasz im to wyjaśnić? Mamy odegrać spotkanie również i dla nich? — dopytała wnikliwie.

mąż
27 y/o
For good luck!
190 cm
kuchcik u boku żony
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona, jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Właściwie chciał zapytać, czy Adeline często bywała nawalona, ale przesunął wzrokiem po jej sylwetce i uznał, że tak filigranowa kobieta nie mogła wypić zbyt wiele. Ostatecznie zaniechał tematu i jedynie mechanicznie pokiwał głową, gdy wspomniała, że zajmowała materac od strony łazienki. Aslanowi było to całkowicie obojętne - chociaż nie widział jeszcze sypialni.
— Nie chrapię — odpowiedział zgodnie z tym, co zwykli powtarzać ludzie, którym zdarzyło się dzielić z nim łóżko. Zarówno kobiety jak i koledzy, z którymi lądował w jednym miejscu po melanżu lub w jego trakcie. — Nie będę się dokładał do rachunków — oznajmił po chwili ze słyszalną dezaprobatą dla tego absurdalnego pomysłu. Cmoknął, skrzyżował ramiona i równie wymownym spojrzeniem odpowiedział na zapalczywy wzrok kobiety. — To w s p ó l n e mieszkanie jest twoje — zauważył, chcąc jedynie wymigać się od dodatkowych kosztów, które przecież, o zgrozo, i tak musiałby ponosić, gdyby mieszkał sam.
Jeszcze raz zerknął na zapiekankę, a potem na rudowłosą, która właśnie tłumaczyła, dlaczego to konkretne danie jej nie wyszło. Oczywiście, że jej uwierzył, ale nie zmieniało to faktu, że wciąż nie miał ochoty próbować czegokolwiek, co wyszło spod jej rąk. Aslan miał naprawdę wymagające podniebienie. Nawet gdy brakowało mu pieniędzy, nie stołował się w byle jakich miejscach.
Na ewidentnie bezsporną uwagę o tym, że powinien zacząć nosić koszulę, mimowolnie się spiął. Zaraz spojrzał na Adeline spod mocno ściągniętych brwi, z ustami zaciśniętymi w wąską krechę i nerwowo zmrużonymi powiekami. Ale... ostatecznie głośno westchnął, po czym demonstracyjnie uniósł dłoń i machnął nią w lekceważący sposób, jakby tym samym chciał dać kobiecie do zrozumienia, że odpuścił; że nie zamierzał się z nią spierać i niniejszym skapitulował.
Przy okazji uwadze Aslana nie uszzedł pobłażliwy uśmieszek, którym tak ochoczo go obdarzyła. Spodziewał się, że akurat w tej kwestii jej nie przegada, skoro sam Thomas wyglądał na człowieka, który raczej nie wyciągał kija z czterech liter dupska i sam nie rozstawał się z krawatem.
Kiedy Aslan odebrał od Adeline naczynia, jej głęboki głos, który przeciął ciszę oraz baczne spojrzenie sprawiły, że mimowolny dreszcz przebiegł mu po kręgosłupie. Nastała pomiędzy nimi dość osobliwa, acz krótka chwila, podczas której nieświadomie uniósł brodę, po czym kiwnął głową. Zaś na kolejne słowa żony mocniej nabrał powietrza w płuca.
— Może oboje są wariatami, którzy trafili na siebie w odpowiednim momencie? — zapytał retorycznie, tym razem nie oczekując żadnej konkretnej odpowiedzi. Potem odruchowo rozmasował miejsce, w które Adeline szturchnęła go palcem, a w odpowiedzi na jej figlarny uśmiech sam uniósł kąciki ust i nadał im podobnie zaczepny wyraz.
Nie potrzebował nikogo. Przynajmniej tak sobie wmawiał przez ostatnie samotne lata, które spędził na kocią łapę.
Nie chciał poważnego związku, bo nie wierzył w miłość. Nie chciał też wracać do ojczyzny, gdzie czekała na niego presja ze strony rodziców, której za wszelką cenę próbował uniknąć. Jednak miał wrażenie, że ta właśnie krzątająca się po mieszkaniu wariatka, jaką przez chwilę śledził wzrokiem, była bardziej szczera, a przez to i bezpieczniejsza niż większość ludzi, których spotkał na swojej drodze.
Jakkolwiek źle to brzmiało, Aslan podświadomie pragnął jej zaufać.
I przy okazji zarobić.
— Czasem pachnę też potem i smażonym żarciem — sarknął, wróciwszy do stołu po uprzątnięciu naczyń. — Czy tak lepiej? — zapytał głupio.
Nie bardzo wiedział czego właściwie od niego oczekiwała. Nie przywykł do strojenia się ani używania drogich perfum. Jeśli potrzebowała takiego męża, musiała pomóc mu się wystylizować i znaleźć styl, w którym najchętniej by go widziała. Aslan na co dzień chodził albo w kelnerskim uniformie, albo w starych, wytartych dresach, które pamiętały jeszcze poprzednią epokę.
Kiedy uporał się z butelką, opróżnił kieliszek i odstawił go na blat, dwukrotnie cmoknął.
— Jadłem, zanim do ciebie przyszedłem — poinformował, przypomniawszy sobie, że po drodze wstąpił na krem z białych warzyw na bazie orzechów nerkowca.
Przez kolejną chwilę rozważał powrót do tematu Thomasa. Wcześniejsza wzmianka o tym, że brakowało mu piątej klepki, szczerze go zaciekawiła, ale Adeline sama podjęła przerwany wątek, więc rozsiadł się wygodniej i skupił na jej słowach. Obserwował, jak z każdą kolejną wypowiedzią zmieniała się jej mimika. Raz uśmiechała się delikatnie, jednocześnie posyłając mu wymowne spojrzenie, a innym razem zdawała się odczuwać rozgoryczenie tym, czym ostatecznie musiała się z nim podzielic.
Aslan jednak wytrwale milczał. Od czasu do czasu lekko potaknął, aby dać Adeline do zrozumienia, że rzeczywiście słuchał. Pozornie bierny, zapamiętywał jednak wszystko, analizował i wyciągał wnioski.
Nagle drgnął i rozplótł ramiona, które wcześniej gdzieś w międzyczasie ułożył na klatce piersiowej. Zaraz pochylił się nad stołem, a jego oczy rozbłysły niespodziewaną energią, która przebiła się nawet przez ciepłe światło świec.
— Jak duże są to udziały? — Nawet nie próbował ukryć, że właśnie ta informacja zainteresowała go najbardziej. Kiedy jednak usłyszał rozkaz, znowu cmoknął z dezaprobatą i nonszalancko odchylił się na oparcie krzesła. — Psujesz mi zabawę, ale rozumiem — przyznał niechętnie, po czym pokręcił głową. W tym momencie właśnie sam próbował przekonać do zaakceptowania jej warunków. — Niech będzie, niech będzie.
I chyba całkiem mimowolnie zaczął rozważać, czy przypadkiem nie powinien stanąć po stronie Thomasa, skoro Adeline i tak była jego żoną. Być może roczna pensja stanowiła zaledwie niewielki ułamek tego, co mógłby ugrać dla siebie w tej rodzinie. Z drugiej strony, cholera, przed Bogiem przysiągł jej te wszystkie dyrdymały, których teraz musiał się trzymać. Był w końcu wierzącym katolikiem.
— Czyli mam po prostu grać mu na nosie i przy każdym spotkaniu udowadniać, że nie ma wyboru i musi wziąć cię pod uwagę przy dziedziczeniu firmy — podsumował, ale tak naprawdę nadal układał sobie wszystko w głowie. — Hmm... Oczywiście, o ile twój brat jej nie przejmie. A jest w ogóle szansa, że tego nie zrobi? — dopytał z czystej ciekawości.
Perspektywa odziedziczenia dobrze prosperującej firmy wydawała mu się całkiem rozsądnym pomysłem na życie. Przynajmniej na pierwszy rzut oka. Chyba że gdzieś krył się haczyk. W pałacyku na przykład roiło się od takich cholernych haczyków i pułapek.
Adeline zdawała się podchodzić do całej sprawy z obojętnością, chociaż przecież to ona zaplanowała to całe wybujałe przedsięwzięcie, w którym właśnie uczestniczył. Z góry więc założył, że nie zamierzała pokazać mu, ile nerwów kosztowało ją bycie niedocenianym dzieckiem; dzieckiem, któremu najwyraźniej wciąż zależało na tym, aby ojciec wreszcie je zauważył.
— To naprawdę brzmi na łatwą robotę — stwierdził i nonszalancko wzruszył ramionami. Po chwili sięgnął po wino i ponownie napełnił kieliszek. Zauważywszy, że Adeline wciąż jeszcze nie wypiła swojej porcji, odstawił butelkę na stół. Tym razem nieśpiesznie sączył trunek, a przy okazji wciąż obserwował poczynania kobiety.
Wkrótce na kartce r e g u l a m i n u pojawiła się lojalność, a następnie Adeline wycelowała w niego długopisem i zanotowała kolejny punkt. Jak to miał w zwyczaju, niezmiennie cmoknął z dezaprobatą, po czym uniósł kciuk na znak aprobaty.
— Proste — Znów upij łyk wina. Potem potaknął, ale zanim znów zdążył przyłożyć kieliszek do ust, zatrzymał go w połowie drogi. — Nie mam social mediów — i zatopił usta w alkoholu.
Wzmianka o poślubnej sesji też nie wywołała w Aslanie większych emocji. Był skłonny się na to zgodzić, skoro Adeline zamierzała hojnie go wynagrodzić. Ba, udziały być może przeszły mu koło nosa, ale wciąż miał szansę zgarnąć pokaźną sumę pieniędzy. Według jego wyliczeń wystarczającą, aby wynająć i wyposażyć lokal gastronomiczny. Właśnie tej wizji trzymał się bardzo desperacko.
Jednak kolejne pytanie sprawiło, że zakrztusił się winem.
Prędko odstawił kieliszek i przez chwilę walczył z odruchem kaszlu. Kiedy wreszcie odzyskał panowanie nad sobą, spojrzał na Adeline z dziwnym rozdrażnieniem. Mimowolnie zaczął intensywnie zastanawiać się nad odpowiedzią, a jednoczenie nie oderwał wzroku od najwyraźniej zaskoczonych oczu kobiety.
— Nie trzeba — W końcu się zreflektował, skrzyżował ramiona i ponownie oparł plecy o krzesło. — Są w Londynie. Nie odwiedzają mnie, więc nie muszą o niczym wiedzieć. Nie pochwaliliby tego, że nie wyprawiłem wystawnego wesela. Mają dość trudne oczekiwania wobec tego typu imprez, więc tak jest nawet lepiej.
Co miał jej powiedzieć? Że w jego rodzinie kultywowano tradycję hucznych wesel, organizowanych w ponurych zamczyskach lub pałacach, na które zapraszano nawet najbardziej odległych krewnych z rozgałęzionego drzewa genealogicznego? I wszystko po to, aby pokazać się przed innymi. O b ł u d a. Nie. Adeline nie musiała o tym wiedzieć.
— A co z twoją matką? — zapytał mimowolnie. Nie wspomniała o niej, więc wywnioskował, że albo nie żyła, albo nie utrzymywały kontaktu.
Wtem poczuł wibracje telefonu. Mruknął przepraszam, po czym wyciągnął urządzenie z kieszeni dresów. Na ekranie wyświetlił się alert z informacją o awarii zasilania w całym mieście, możliwych utrudnieniach oraz konieczności zachowania ostrożności. Przez chwilę więc wpatrywał się w ekran, a następnie przysunął telefon bliżej Adeline i postukał palcem w wyświetlacz.
— Możliwe, że właśnie mamy więcej czasu, aby lepiej się poznać, Adeline — zaśmiał się, kompletnie nie rozumiejąc powagi sytuacji.

Adeline Mountbatten
27 y/o
Mark your calendar for Canada Day
170 cm
Specjalistka ds. marketingu w Ironcrest Development
Awatar użytkownika
So just take it slow
'Cause I'm scared to let go
And my heart is struggling
Not to get hurt again
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjiIII os. l. poj.
czas narracjiprzeszły
postać
autor

O tym, czy rzeczywiście nie chrapał Adeline miała przekonać się już w niedługim czasie, więc potaknęła na to jedynie głową. Ale kiedy jej całkiem logiczny pomysł nie przypadł Aslanowi do gustu, rozchyliła usta, ewidentnie zaskoczona jego postawą, po czym, podobnie jak on, skrzyżowała ręce na piersiach.
— Będziesz. To nie hotel — upomniała go stanowczym tonem, nie odrywając od niego uporczywego spojrzenia. Dla niej było to oczywiste — skoro tu mieszkał, musiał się dokładać. — Chyba, że za dach nad głową wolisz się odwdzięczać w inny sposób — wzruszyła ramionami po krótkiej chwili ciszy, gotowa na kompromisy.
Dawała mu wszystko, od zakwaterowania i wyżywienia, przez ciuchy i tygodniową pensję, więc dobry performance przed ojcem to w jej mniemaniu trochę z a m a ł o. O wspólnym mieszkaniu dowiedziała się dopiero po ślubie, została więc postawiona przed faktem dokonanym. Poza tym, intrygowało ją, jak Aslan z tego wybrnie.
Chwilę później znaleźli się w kuchni, a jego odpowiedź na postawione przez nią pytanie zawisła w powietrzu, pozostawiając po sobie nie jednoznaczny wydźwięk.
Może oboje są wariatami, którzy trafili na siebie w odpowiednim momencie?
Adeline uważała, że to był najlepszy najgorszy możliwy moment na ich zapoznanie się. Akt desperacji ich obojga, który doprowadził ich do obecnej sytuacji. Gdyby tak mieli postawić na szali wariactwo każdego z nich, według niej z pewnością by się zrównoważyło. Więcej ponad to nie zamierzała się w jego zaczepnym uśmiechu doszukiwać.
— Smażone żarcie nie jest poniżej godności twoich wysublimowanych kubków smakowych? — przekrzywiła nieco głowę, spoglądając na niego z czającym się w oczach rozbawieniem. — Coś na to zaradzimy — stwierdziła niezbyt przejęta jego reakcją.
Wino stopniowo zaczynało rozgrzewać ją od środka, pozostawiając na jej ustach i podniebieniu charakterystyczny posmak. Prawdopodobnie dzięki procentom oraz rozmowie z Zoyą w Misano łatwiej znosiła temat firmy i ojca, a związane z tym ukłucie żalu nie przybierało już tak intensywnego, przyprawiającego o mdłości odczucia. Udało jej się jako tako przemyśleć tę niewygodną część jej życia, a ostatnie spotkanie z Thomasem zwyczajnie przelało czarę goryczy.
Nagłe zainteresowanie Aslana Ironcrest skwitowała uważniejszym spojrzeniem. Wiedziała, że wyglądała dość niepozornie, ale posiadała naprawdę wartościowe miejsce w firmie. Jedynie traktowana była zupełnie inaczej. A blondyn siedzący przed nią liczył wyłącznie na pieniądze.
— Mam jedną czwartą. Ale nie ekscytuj się, jak tak dalej pójdzie to je sprzedam. Thomas byłby zdruzgotany, posiadając w zarządzie firmy kogoś zupełnie obcego — uśmiechnęła się pod nosem do podsuwanych jej przez wyobraźnię obrazów.
Obiecując udziały jej przyszłemu narzeczonemu, nadal wierzył, że wszystko zostanie w rodzinie. Nawet Bronte, choć nie należała już do niej, przynajmniej przez chwilę była jej członkiem. Przekazanie swojej części komuś spoza niej byłoby upiornie genialne.
Przytaknęła głową na podsumowanie mężczyzny, bo rzeczywiście oczekiwała od niego mniej więcej tego, żeby dał jej ojcu do zrozumienia, że ona jako kobieta też potrafiła odnosić sukcesy w tak wymagającej branży oraz posiadała wartość, którą należało docenić.
— Nie potrzebuję mieć przy sobie kolejnego lizusa jego tyłka — wyznała z zaciętością w głosie, choć Aslan najwyraźniej zdawał się już pojmować, jakie miała wobec niego oczekiwania. — Thomas chciałby, żeby to Reece przejął interes, ale mój brat już niekoniecznie jest tym zainteresowany. Powiedzmy, że to nie pokrywa się z jego wizją życia. Problem w tym, że nie potrafi postawić się ojcu — wyznała szczerze i ułożyła usta w wąską linię. — No i jest jeszcze jego była żona, ale… z jedną ósmą i tak nie zdoła podważyć naszego zdania. O ile wszyscy będziemy jednomyślni — dodała jeszcze, kończąc swoją wypowiedź wymownym uśmiechem.
Gdy przyznał, że nie miał social mediów, podniosła na niego ukradkowe, zaciekawione spojrzenie. W tych czasach było to już podejrzane, bo nie raz spotkała się z określeniem, że ten, kto nie miał sociali, nie żył. Przez chwilę zastanowiło ją, co stało za taką, a nie inną decyzją, ale postanowiła nie podejmować tego tematu. To nie jej sprawa.
Niby proste i logiczne dla niej pytanie, które zadała w następnej chwili, Aslanowi przyniosło znacznie więcej kłopotu. Kiedy nagle zachłysnął się winem, w pierwszym odruchu ściągnęła brwi skonsternowana, by zaraz poderwać się na nogi, doskoczyć do niego i z zaangażowaniem poklepać go między łopatkami. Ostatnim, czego w tej chwili chciała, to żeby jej padł tu trupem oraz udział w programie Śmierć na 1000 sposobów. Była za młoda na pozostanie wdową. Odetchnęła więc z ulgą, kiedy mężczyzna wzniósł ręce do góry, by już przestała i zajęła swoje miejsce.
— To się nazywa łapczywość — zauważyła na swoją obronę, zupełnie nie czując zakłopotania z powodu jej naturalnego odruchu pomocy. Powinien się cieszyć, że uratowała mu życie.
Wysłuchała z uwagą odpowiedzi o jego rodzinie, kiwając w milczeniu głową. Jednocześnie pewne rzeczy zaczęły układać się w jej głowie niczym brakujące puzzle — po tym, co właśnie jej powiedział, odniosła wrażenie, że brak social mediów to specjalny zabieg, dzięki któremu mógł zyskać anonimowość i wolność. Powodem, jak zawsze, była rodzina, przed którą zapewne uciekł aż do Toronto. Musieli mocno mu uprzykrzyć życie, skoro przegonili go z wysp aż tutaj. Chcąc nie chcąc, na tę myśl zaczęła mu odrobinę współczuć.
— Moi rodzice też nie będą zadowoleni z tego rozwoju sytuacji. Ale… pieprzyć ich. To moje życie i mogę sobie z nim robić, co tylko zechcę — stwierdziła z pełnym przekonaniem i na dowód swojej lekceważącej postawy znowu napiła się wina. Zaraz zaśmiała się do własnych, niepokornych przemyśleń. — Właściwie mógłbyś powiedzieć to samo, gdyby nie to, że właśnie cię związałam. I to dosłownie — bo węzłem małżeńskim, dokończyła w głowie, spoglądając na niego ubawiona tym absurdem. Nonszalancko pociągnęła jeszcze kilka łyków i ostatecznie opróżniła kieliszek, który mu podsunęła. — Nie krępuj się — zachęciła go do dolewki, uroczo się przy tym uśmiechając.
Kiedy mężczyzna zapytał o jej matkę, niechętnie wyprostowała się na krześle, a uśmiech zamienił się w bliżej nieokreślony grymas. Przez kilka długich sekund namyślała się nad odpowiedzią, która przychodziła jej z pewnym trudem, bo i relacja z własną rodzicielką nie należała do łatwych.
— Moja mama mieszka w Ottawie. Rozstała się z tatą, kiedy miałam jakieś sześć lat. Podobno dusiła się w małżeństwie z Thomasem i po czasie zaczynam to rozumieć — przyznała w zamyśleniu, wyciągając wargi w kaczy dziubek i potakując sobie głową. A przynajmniej rozumiała ją częściowo. — Ale chyba dusi ją każdy związek, w jaki uparcie wchodzi. Jest kompletnie niestała w uczuciach. I trochę roztrzepana — uśmiechnęła się kącikiem ust i sięgnęła po szkło, żeby spokojnie skosztować białego trunku. — Jest jeszcze Maria, matka Ree. Ona z kolei przygarnęła mnie i traktowała jak własną córkę. Kolejna kobieta, która nie wytrzymała z poczciwym Thomasem — parsknęła wzgardliwie śmiechem, gdy tylko z jej ust padło imię jej ojca.
Patrząc na to wszystko pod tym właśnie kątem, Ade dochodziła do wniosku, że najwyraźniej jej ojczulek zamierzał wykończyć psychicznie również i własną córkę. Na szczęście, w porę postanowiła z tym walczyć i odwdzięczyć mu się pięknym za nadobne.
Z zamyślenia wyrwała ją wibracja telefonu Aslana. Podniosła na niego spojrzenie z nieznacznym zaciekawieniem, ale kiedy podsunął jej telefon do twarzy, przeszył ją dreszcz niepokoju. Dla niej te informacje nie miały nic wspólnego z dobrymi wieściami.
— Okej, w takim razie przenieśmy się na kanapę — powiedziała po namyśle lekkim tonem, dopiero po usłyszeniu swojej wypowiedzi orientując się, jak dwuznacznie mogło to zabrzmieć. Znieruchomiała na dwie, trzy sekundy, obserwując reakcję Aslana, po czym wybuchnęła śmiechem. — Żeby zgłębić znajomość — nadal miało to mocno niepoprawny wydźwięk — poprzez rozmowę — doprecyzowała w końcu, wielce rozbawiona poprawiając kosmyk swoich rudych włosów. Jej policzki przybrały podobny kolor.
Kiedy wstała z miejsca, w tej konkretnej chwili cieszyła się, że okna w mieszkaniu pozostały uchylone, bo nagle uderzyło ją dziwne gorąco. Żeby wyjść z tego obronną ręką, pospiesznie poinstruowała jeszcze mężczyznę, gdzie znajdzie kolejną butelkę wina, tłumacząc to tym, że powinien przyzwyczajać się do nowych warunków mieszkania.
— Biorę listę w razie, jakby się nam przypomniało coś jeszcze — poinformowała i zgarnęła ją ze stołu wraz z kieliszkami, po czym rozłożyła się wygodnie na kanapie i wyciągnęła swoje zgrabne nogi. Przez chwilę skupiła się na swoich czerwonych paznokciach na stopach, które niedawno sobie zrobiła, by następnie przenieść wzrok na czający się za oknem mrok. Dopiero po ujrzeniu kątem oka powracającego męża podniosła na niego swoje jasne spojrzenie.
— Co, jeśli nastąpiła właśnie apokalipsa? — zapytała nagle poważnym tonem, ciekawa jego odpowiedzi. — I gdyby miał to być twój ostatni dzień to jakie danie chciałbyś zjeść jako ostatnie? — zmrużyła oczy, naprawdę zaintrygowana.

Aslan Mountbatten
ODPOWIEDZ

Wróć do „#29”