Właściwie chciał zapytać, czy Adeline często bywała
nawalona, ale przesunął wzrokiem po jej sylwetce i uznał, że tak filigranowa kobieta nie mogła wypić zbyt wiele. Ostatecznie zaniechał tematu i jedynie mechanicznie pokiwał głową, gdy wspomniała, że
zajmowała materac od strony łazienki. Aslanowi było to całkowicie obojętne - chociaż nie widział jeszcze sypialni.
—
Nie chrapię — odpowiedział zgodnie z tym, co zwykli powtarzać ludzie, którym zdarzyło się dzielić z nim łóżko. Zarówno kobiety jak i koledzy, z którymi lądował w jednym miejscu po melanżu lub w jego trakcie. —
Nie będę się dokładał do rachunków — oznajmił po chwili ze słyszalną dezaprobatą dla tego
absurdalnego pomysłu. Cmoknął, skrzyżował ramiona i równie wymownym spojrzeniem odpowiedział na zapalczywy wzrok kobiety. —
To w s p ó l n e mieszkanie jest twoje — zauważył, chcąc jedynie wymigać się od dodatkowych kosztów, które przecież, o zgrozo, i tak musiałby ponosić, gdyby mieszkał sam.
Jeszcze raz zerknął na zapiekankę, a potem na rudowłosą, która właśnie tłumaczyła, dlaczego to konkretne danie jej nie wyszło. Oczywiście, że jej uwierzył, ale nie zmieniało to faktu, że wciąż nie miał ochoty próbować czegokolwiek, co wyszło spod jej rąk. Aslan miał naprawdę wymagające podniebienie. Nawet gdy brakowało mu pieniędzy, nie stołował się w byle jakich miejscach.
Na ewidentnie bezsporną uwagę o tym, że powinien zacząć nosić koszulę, mimowolnie się spiął. Zaraz spojrzał na Adeline spod mocno ściągniętych brwi, z ustami zaciśniętymi w wąską krechę i nerwowo zmrużonymi powiekami. Ale... ostatecznie głośno westchnął, po czym demonstracyjnie uniósł dłoń i machnął nią w lekceważący sposób, jakby tym samym chciał dać kobiecie do zrozumienia, że odpuścił; że nie zamierzał się z nią spierać i niniejszym skapitulował.
Przy okazji uwadze Aslana nie uszzedł pobłażliwy uśmieszek, którym tak ochoczo go obdarzyła. Spodziewał się, że akurat w tej kwestii jej nie przegada, skoro sam Thomas wyglądał na człowieka, który raczej nie wyciągał kija z czterech liter
dupska i sam nie rozstawał się z krawatem.
Kiedy Aslan odebrał od Adeline naczynia, jej głęboki głos, który przeciął ciszę oraz baczne spojrzenie sprawiły, że mimowolny dreszcz przebiegł mu po kręgosłupie. Nastała pomiędzy nimi dość osobliwa, acz krótka chwila, podczas której nieświadomie uniósł brodę, po czym kiwnął głową. Zaś na kolejne słowa
żony mocniej nabrał powietrza w płuca.
—
Może oboje są wariatami, którzy trafili na siebie w odpowiednim momencie? — zapytał retorycznie, tym razem nie oczekując żadnej konkretnej odpowiedzi. Potem odruchowo rozmasował miejsce, w które Adeline szturchnęła go palcem, a w odpowiedzi na jej figlarny uśmiech sam uniósł kąciki ust i nadał im podobnie zaczepny wyraz.
Nie potrzebował nikogo. Przynajmniej tak sobie wmawiał przez ostatnie samotne lata, które spędził na kocią łapę.
Nie chciał poważnego związku, bo nie wierzył w miłość. Nie chciał też wracać do ojczyzny, gdzie czekała na niego presja ze strony rodziców, której za wszelką cenę próbował uniknąć. Jednak miał wrażenie, że ta właśnie krzątająca się po mieszkaniu wariatka, jaką przez chwilę śledził wzrokiem, była bardziej szczera, a przez to i
bezpieczniejsza niż większość ludzi, których spotkał na swojej drodze.
Jakkolwiek źle to brzmiało, Aslan podświadomie pragnął jej zaufać.
I przy okazji zarobić.
—
Czasem pachnę też potem i smażonym żarciem — sarknął, wróciwszy do stołu po uprzątnięciu naczyń. —
Czy tak lepiej? — zapytał głupio.
Nie bardzo wiedział czego właściwie od niego oczekiwała. Nie przywykł do strojenia się ani używania drogich perfum. Jeśli potrzebowała takiego
męża, musiała pomóc mu się wystylizować i znaleźć styl, w którym najchętniej by go widziała. Aslan na co dzień chodził albo w kelnerskim uniformie, albo w starych, wytartych dresach, które pamiętały jeszcze poprzednią epokę.
Kiedy uporał się z butelką, opróżnił kieliszek i odstawił go na blat, dwukrotnie cmoknął.
—
Jadłem, zanim do ciebie przyszedłem — poinformował, przypomniawszy sobie, że po drodze wstąpił na krem z białych warzyw na bazie orzechów nerkowca.
Przez kolejną chwilę rozważał powrót do tematu Thomasa. Wcześniejsza wzmianka o tym, że brakowało mu piątej klepki, szczerze go zaciekawiła, ale Adeline sama podjęła przerwany wątek, więc rozsiadł się wygodniej i skupił na jej słowach. Obserwował, jak z każdą kolejną wypowiedzią zmieniała się jej mimika. Raz uśmiechała się delikatnie, jednocześnie posyłając mu wymowne spojrzenie, a innym razem zdawała się odczuwać rozgoryczenie tym, czym ostatecznie musiała się z nim podzielic.
Aslan jednak wytrwale milczał. Od czasu do czasu lekko potaknął, aby dać Adeline do zrozumienia, że rzeczywiście słuchał. Pozornie bierny, zapamiętywał jednak wszystko, analizował i wyciągał wnioski.
Nagle drgnął i rozplótł ramiona, które wcześniej gdzieś w międzyczasie ułożył na klatce piersiowej. Zaraz pochylił się nad stołem, a jego oczy rozbłysły niespodziewaną energią, która przebiła się nawet przez ciepłe światło świec.
—
Jak duże są to udziały? — Nawet nie próbował ukryć, że właśnie ta informacja zainteresowała go najbardziej. Kiedy jednak usłyszał rozkaz, znowu cmoknął z dezaprobatą i nonszalancko odchylił się na oparcie krzesła. —
Psujesz mi zabawę, ale rozumiem — przyznał niechętnie, po czym pokręcił głową. W tym momencie właśnie sam próbował przekonać do zaakceptowania jej warunków. —
Niech będzie, niech będzie.
I chyba całkiem mimowolnie zaczął rozważać, czy przypadkiem nie powinien stanąć po stronie Thomasa, skoro Adeline i tak była jego żoną. Być może roczna pensja stanowiła zaledwie niewielki ułamek tego, co mógłby ugrać dla siebie w tej rodzinie. Z drugiej strony, cholera, przed Bogiem przysiągł jej te wszystkie dyrdymały, których teraz musiał się trzymać. Był w końcu wierzącym katolikiem.
—
Czyli mam po prostu grać mu na nosie i przy każdym spotkaniu udowadniać, że nie ma wyboru i musi wziąć cię pod uwagę przy dziedziczeniu firmy — podsumował, ale tak naprawdę nadal układał sobie wszystko w głowie. —
Hmm... Oczywiście, o ile twój brat jej nie przejmie. A jest w ogóle szansa, że tego nie zrobi? — dopytał z czystej ciekawości.
Perspektywa odziedziczenia dobrze prosperującej firmy wydawała mu się całkiem rozsądnym pomysłem na życie. Przynajmniej na pierwszy rzut oka. Chyba że gdzieś krył się haczyk. W
pałacyku na przykład roiło się od takich cholernych haczyków i pułapek.
Adeline zdawała się podchodzić do całej sprawy z obojętnością, chociaż przecież to ona zaplanowała to całe wybujałe przedsięwzięcie, w którym właśnie uczestniczył. Z góry więc założył, że nie zamierzała pokazać mu, ile nerwów kosztowało ją bycie
niedocenianym dzieckiem; dzieckiem, któremu najwyraźniej wciąż zależało na tym, aby ojciec wreszcie je zauważył.
—
To naprawdę brzmi na łatwą robotę — stwierdził i nonszalancko wzruszył ramionami. Po chwili sięgnął po wino i ponownie napełnił kieliszek. Zauważywszy, że Adeline wciąż jeszcze nie wypiła swojej porcji, odstawił butelkę na stół. Tym razem nieśpiesznie sączył trunek, a przy okazji wciąż obserwował poczynania kobiety.
Wkrótce na kartce r e g u l a m i n u pojawiła się
lojalność, a następnie Adeline wycelowała w niego długopisem i zanotowała kolejny punkt. Jak to miał w zwyczaju, niezmiennie cmoknął z dezaprobatą, po czym uniósł kciuk na znak aprobaty.
—
Proste — Znów upij łyk wina. Potem potaknął, ale zanim znów zdążył przyłożyć kieliszek do ust, zatrzymał go w połowie drogi. —
Nie mam social mediów — i zatopił usta w alkoholu.
Wzmianka o poślubnej sesji też nie wywołała w Aslanie większych emocji. Był skłonny się na to zgodzić, skoro Adeline zamierzała hojnie go wynagrodzić. Ba, udziały być może przeszły mu koło nosa, ale wciąż miał szansę zgarnąć pokaźną sumę pieniędzy. Według jego wyliczeń wystarczającą, aby wynająć i wyposażyć lokal gastronomiczny. Właśnie tej wizji trzymał się bardzo desperacko.
Jednak kolejne pytanie sprawiło, że zakrztusił się winem.
Prędko odstawił kieliszek i przez chwilę walczył z odruchem kaszlu. Kiedy wreszcie odzyskał panowanie nad sobą, spojrzał na Adeline z dziwnym rozdrażnieniem. Mimowolnie zaczął intensywnie zastanawiać się nad odpowiedzią, a jednoczenie nie oderwał wzroku od najwyraźniej zaskoczonych oczu kobiety.
—
Nie trzeba — W końcu się zreflektował, skrzyżował ramiona i ponownie oparł plecy o krzesło. —
Są w Londynie. Nie odwiedzają mnie, więc nie muszą o niczym wiedzieć. Nie pochwaliliby tego, że nie wyprawiłem wystawnego wesela. Mają dość trudne oczekiwania wobec tego typu imprez, więc tak jest nawet lepiej.
Co miał jej powiedzieć? Że w jego rodzinie kultywowano tradycję hucznych wesel, organizowanych w ponurych zamczyskach lub pałacach, na które zapraszano nawet najbardziej odległych krewnych z rozgałęzionego drzewa genealogicznego? I wszystko po to, aby pokazać się przed innymi.
O b ł u d a. Nie. Adeline nie musiała o tym wiedzieć.
—
A co z twoją matką? — zapytał mimowolnie. Nie wspomniała o niej, więc wywnioskował, że albo nie żyła, albo nie utrzymywały kontaktu.
Wtem poczuł wibracje telefonu. Mruknął
przepraszam, po czym wyciągnął urządzenie z kieszeni dresów. Na ekranie wyświetlił się alert z informacją o awarii zasilania w całym mieście, możliwych utrudnieniach oraz konieczności zachowania ostrożności. Przez chwilę więc wpatrywał się w ekran, a następnie przysunął telefon bliżej Adeline i postukał palcem w wyświetlacz.
—
Możliwe, że właśnie mamy więcej czasu, aby lepiej się poznać, Adeline — zaśmiał się, kompletnie nie rozumiejąc powagi sytuacji.
Adeline Mountbatten