[Laurent Ashcroft]

erotyka

Nie przestanę.
Lance naprawdę chciał, by to wszystko się nie kończyło, bo świat w tym momencie wydawał się prosty. Zrzucił z siebie cały ciężar. Zapomniał o przeoczonym terminie apelacji, za który zresztą winił Logana i młodszej aplikantce, która tylko szukała sposobu, by go udupić. Napięcie zniknęło, bo to wszystko było nieważne, skoro mógł być tutaj i jednocześnie bliżej szczęścia niż kiedykolwiek. Zacisnął mocniej ramiona wokół jego karku, dochodząc w ciepłą dłoni i wpuszczając głęboko język. Próbował być cicho, ale nie potrafił. Nie wiedział nawet, w którym momencie ugryzł miękką wargę, ale gdy Logan się od niego odsunął, jeszcze przed tym, jak sięgnął do jego męskości, wychylił się, by dać mu przepraszającego całusa.
Trzymał twardego kutasa w dłoni, rozchylając lekko wargi w niemym zachwycie. Zahipnotyzowany nie mógł odwrócić spojrzenia od Logana, który zapamiętale wbijał się w ciasny, wilgotny splot jego palców. Żałował, że musi mu wystarczyć światło księżyca ledwie rozświetlające mrok, w którym Callahan przypominał mityczną i bezlitosną bestię. Laurent nie wiedział, czy w życiu widział coś lepszego. Wolną dłonią przesuwał zachłannie po jego ciele, rozcierając pot po ramionach, karku i torsie. Nie mógł oderwać spojrzenia od imponującego, lśniącego od wilgoci fiuta, ale też zaostrzonych przez żądzę rysów twarzy. Nie było szans, by oparł się temu pierwotnemu, dzikiemu urokowi, w którym nie było miejsca na fałsz.
Logan szczytując, był po prostu doskonały, a jego warknięcie sprawiło, że Laurent zadrżał, wyciskając ostatnie krople z jego fiuta. Ciepła sperma płynęła po jego brzuchu i wrażliwej męskości sprawiając mu jakąś brudną satysfakcję. Pokonany kochanek wyglądał jeszcze lepiej. Odliczał jego oddechy. Podziwiał z zadowoleniem spustoszenie, jakie wyrządził gwałtowny, mocny orgazm.
Chciał ukraść mu każdy pierwszy raz. Wgryźć się w duszę i zostawić w niej ślad. Być jedyną gorącą fantazją. Sprawić, by nie śnił już o nikim innym. By w końcu nie miał wyboru i przyznał, że chce z nim być, że chce jego miłości.
Nie zadowolił się krótkim całusem, złapał go i pocałował głębiej, jakby nie miał dość.
— Nie zaprzeczyłeś — pociągnął żart dalej, spoglądając na niego wyzywająco spod lekko uniesionych brwi, chociaż jego tors nadal unosił się w szybkim, płytkim oddechu. Uniósł się na przedramieniu, uważając, by niczego nie ubrudzić i sięgnął po koszulę. Wycierał się w nią, kiedy poczuł na sobie ciężkie spojrzenie Logana. Przygryzł kącik ust. — Coś nie tak? — zapytał odrobinę niepewnie, oddając mu ubranie i poprawiając bieliznę.
Spojrzał na niego ponownie, słysząc swoje pełne imię, a potem uniósł wysoko brwi w odpowiedzi na ten poważny ton. Nie spodobał mu się sposób, w jaki Logan do niego mówił. Podobnie pouczał go ojciec. Był jeszcze otumaniony orgazmem, a jego ciało przyjemnie rozluźnione więc znaczenie wypowiadanych przez mężczyznę słów docierało do niego z pewnym opóźnieniem.
Jeszcze przez sekundę przyglądał się perfekcyjnej sylwetce z cielęcym zachwytem, nie mogąc się doczekać, aż Logan położy się obok, a zaraz potem parskał z oburzeniem. Na początku myślał, że facet żartuje, ale wcale na to nie wyglądało. Callahan był bezczelny i może Laurent uznałby to za seksowne, gdy jednocześnie kowboj go nie obrażał.
Nie zastanawiał się nad tym, jakie intencje i sekrety mogły stać za słowami Logana, pozwalając ponieść się emocjom.
— Pojebało cię? — wysyczał, bo Logan znowu mu to robił. Wspomnienie wieczoru, który spędził w przesyconej ich zapachem pościeli, bezsilnie walcząc o oddech, wróciło do niego z ogromną siłą i zmieniło krew w lód. Zimna obręcz zacisnęła się wokół żołądka, ale sekundę później pękła, a w żyłach zawrzał gorący gniew. Laurent poderwał się gwałtownie z łóżka, stając naprzeciw mężczyzny z zadartą głową. Nie miał pojęcia, dlaczego Logan znowu mu to robił, ale tym razem nie zamierzał mu na to pozwolić. — Co ty sobie wyobrażasz? Co ty w ogóle mi insynuujesz, co? Że się puszczam na prawo i lewo? Że każdemu facetowi wskakuje do łóżka? Myślisz, że z każdym pieprzę się, a potem wyznaję mu miłość! Dupek z ciebie, Callahan — mówił wściekły, ostrym szeptem i gwałtownie gestykulował, chociaż miał ochotę drzeć się ile sił w płucach. Gromił Logana wzrokiem, wbijając palec w jego pierś.
Dotarło do niego, że przyjechał tu dzisiaj sprzedać to pieprzone ranczo, a nim się obejrzał, oddał je Loganowi za jeden numerek. Naiwny i głupi. Znowu to samo. Przyzwyczaił się do tego, że faceci nie chcieli nigdy być z nim naprawdę. Zaakceptował swoją rolę, ale żaden z tych fiutów nie pogrywał z nim jeszcze tak okrutnie, jak Callahan. Nie wysyłał mu tak wielu sprzecznych sygnałów. Nie sprawiał, że miotał się jak skończony idiota.
— Niewiele o tym myślałeś, jak pakowałeś dzisiaj we mnie kutasa. Lepiej leć się przebadaj, bo nie wiadomo, czy się czymś nie zraziłeś — wysyczał jadowicie w jego usta, a potem oparł obie dłonie na jego torsie i lekko pchnął, próbując zwiększyć między nimi dystans. — Myślałem, że jesteś inni niż ci wszyscy kolesie — dodał ze złością, chociaż o to mógł mieć pretensje jedynie do samego siebie. — Ale jesteś dokładnie taki sam. Albo nawet kurwa gorszy — znów wymierzył w niego palcem i nie zamierzał dopuścić go do głosu, dopóki nie wyrzuci z siebie wszystkiego. — Wiesz, kto mógłby mi stawiać takie wymagania? Mój facet. Człowiek, który się mnie nie wstydzi. Ale ty przecież tego nie chcesz. Ty chcesz mieć swój święty spokój, to cholerne ranczo i wyruchać mnie od czasu do czasu.
Zaprzecz. Proszę, zaprzecz.
W głowie Laurenta tłukła się tylko ta jedna, desperacka myśl. Serce biło mu w piersi tak szybko, jakby miało zaraz z niej wyskoczyć. Zamilkł na moment. Potarł dłonią kark, mierzwiąc ciemne loki i kręcąc głową.
— Już zaczynam rozumieć, dlaczego się nie odzywasz, jak masz pierdolnąć coś takiego, to może lepiej w ogóle się zamknąć. Bo wiesz, jak wyglądają układy między NAMI? Normalnie, zupełnie, kurwa, normalnie — dyszał ciężko. Gdyby nie to, że był środek nocy, prawdopodobnie cisnąłby czymś w Logana, żeby wyładować całą tę złość, ale w obecnej sytuacji nie mógł nawet podnieść głosu.

Logan Callahan

[Logan Callahan]

Przytrzymany, wcale nie próbował się wyrywać i spłycać pieszczoty. Poświęcił jej kilka długich sekund, namiętnie wpijając się w jego usta i oddając pocałunek dopóki Laurent nie poczuł, że dostał wystarczająco. Wtedy uniósł się i uśmiechnął leniwie. Cmoknął go jeszcze raz, dla pewności, i wstał.
Posłał mu ciężkie spojrzenie słysząc zaczepkę i widząc ten bezczelny uśmieszek w półmroku pokoju.
- Nie pieprzyłem żadnego faceta przed tobą, Lance - powiedział wprost. - Nie gadaj głupot.
I na tym mógłby poprzestać, ale zdecydował się powiedzieć więcej, nie mając pojęcia, że swoimi słowami wywoła tak gwałtowną reakcję. Właściwie w ogóle nie spodziewał się kłótni po tym, co między nimi zaszło. Naiwnie myślał, że jakoś to poukładają, dojdą do czegoś więcej niż orgazm, określą ramy i zasady funkcjonowania. Tymczasem Laurent po prostu wybuchł, najwyraźniej dotknięty czymś, co przecież powinno go cieszyć. W końcu Logan również obiecywał mu wyłączność. Proponował coś najbliższego pełnoprawnej relacji, na ile pozwalały im okoliczności i jego własne sumienie. Ale widać to wciąż było zbyt mało.
Ramiona mu opadły, a na twarzy zamiast irytacji czy zniecierpliwienia pojawiło się zmęczenie. Był tak kurewsko znużony całą tą szopką. Sobą, nim, emocjami, problemami rancza. Ludźmi, którzy wciąż czegoś od niego chcieli. Którzy na niego liczyli. Wciąż i wciąż chcąc albo odpowiedzi, albo zapewnień których nie miał.
Ostre słowa uderzały w niego i odbijały się, nie zostawiając na nim żadnych widocznych rys. Logan po prostu patrzył jak Laurent przechodzi ze skrajności w skrajność i doszedł do wniosku, że dzieciak był chyba kurewsko rozbity, skoro nie potrafił przeprowadzić normalnej rozmowy. Jak on w ogóle radził sobie w sądzie? O ile w ogóle prowadził jakieś sprawy, a nie parzył kawy w tej swojej kancelarii czy gdzie tam pracował. Przecież Callahan nie miał pojęcia, co on właściwie robił.
Dopiero wzmianka o badaniu podpowiedziała mu, że może trochę niepotrzebnie wspomniał o tych gumkach. Ale naprawdę można było go winić? Nie znał Laurenta, nie wiedział o nim praktycznie nic, tak samo jak o gejach i ich życiu. Nic ponad kilka krzywdzących stereotypów.
Cmoknął cicho i rozchylił usta żeby coś powiedzieć, ale wtedy Lance go pchnął. Jedyne, co udało mu się uzyskać, to lekkie zachwianie, ale to o nagle ściągnięte brwi Logana powinien się martwić bardziej.
W jednej chwili kowboj chwycił go za nadgarstki i przytrzymał.
– Dosyć - szepnął bez złości, ale zdecydowanie. Nie zamierzał się z nim szarpać, więc po chwili puścił i zrobił krok w tył, nie chcąc się z nim przepychać i to jeszcze tutaj, w środku nocy.
Laurent opluł go kolejną porcją jadu tak dotkliwie, że Logan w pewnym momencie miał ochotę powiedzieć mu, że tak. Jedyne czego chce, to właśnie świętego spokoju. Pieprzyć ranczo i ruchanie. Nie potrzebował tego wszystkiego za cenę takich cyrków. Zmiął w ustach przekleństwo i zacisnął pięści. Spojrzał gdzieś w bok, pech chciał, że akurat na komodę zastawioną starymi zdjęciami. Nie widział teraz żadnego z nich, ale pamiętał każde. Boże, co on wyprawiał? I to tutaj. Właśnie tutaj, gdzie miał całe swoje życie, wszystkie uczucia pochowane w kątach, zamknięte w ramkach i w prawie pustym flakoniku perfum. Dawał się rugać jak pies, dzieciakowi, który gówno wiedział o życiu i prawdziwym bólu.
Zazgrzytał zębami i gdy padła kolejna porcja złości, coś w nim pękło.
– Lance do cholery! - syknął wychylając się w jego stronę. Szarpnął go za ramię, bo zafiksowany na sobie gotów był w ogóle nie dać mu dojść do słowa. Ale tym razem to Logan nie zamierzał pozwolić sobie przerwać. Wbił w niego gniewne spojrzenie.
- Przez chwilę, przez jedną, kurwa, chwilę, pomyśl o tym logicznie - warknął półgłosem. Jego głos zniżony do gniewnego szeptu przypominał dudnienie dochodzące z głębi pustej studni. - Jak ty to sobie wyobrażasz, co? Że teraz będziemy chodzić po ranczu za rączkę i wywieszać tęczowe flagi? - zakpił bezlitośnie, ale w tonie zabrzmiała gorycz i cierpienie. Bo przecież nie był nieczułym skurwielem, który nie rozumiał dlaczego Lance wyjechał i dlaczego chciał tego wszystkiego. Ale to, że rozumiał, nie znaczyło, że potrafił mu to dać. Albo że było to proste.
- A zastanawiałeś się jak wyjaśnić Travisowi, że jego stary nagle stał się pedałem? Albo jak sprawić, żeby banda konserwatywnych facetów, nie straciła szacunku do zarządcy twojego pieprzonego rancza? - Nie czekał na odpowiedzi, bo je znał. Lance miał to gdzieś. Dla niego liczył się tylko jego ból. Jego potrzeby. I miał gdzieś wszystko inne, nawet to, czy swoimi kaprysami wpływa na życie innych ludzi.
Puścił go i prychnął gorzko, nerwowym gestem przeczesując sobie włosy. A kiedy znów na niego spojrzał, z jego twarzy bił dystans i uraza.
- Mogę być skończonym dupkiem, ale to ty jesteś niedojrzałym, egoistycznym szczeniakiem. Myślisz, że jak się zakochałeś, to wolno ci rozjebać cudze życie? Wyjmij głowę z własnej dupy i rozejrzyj się.
Machnął dłonią jakby próbował ogarnąć całą chujową rzeczywistość.
- Bo nie jesteś sam i nie jesteś jedynym, który coś czuje. Myślisz, że dla mnie to łatwe? - Postukał palcem we własną pierś, tam gdzie jeszcze przed chwilą Laurent wbijał swój. Patrzył mu prosto w oczy. - Konfrontować się z całym tym gównem? Pragnąć kogoś po tylu latach, pozwalać mu być blisko?
Urwał gwałtownie, kiedy głos zdradliwie mu zadrżał. Znów całe opanowanie szlag trafił, ale przy nim nie umiał zachowywać się spokojnie, nawet przy najszczerszych chęciach. Lance wchodził mu pod skórę, grzebał w sercu i był pieprzonym wrzodem na tyłku, od którego nie potrafił już trzymać się z daleka. A czuł, że właśnie to było najlepszym, co mógłby teraz zrobić.

Laurent Ashcroft

[Laurent Ashcroft]

Uśmiechnął się wilczo, gdy Logan dał się podpuścić i potwierdził, że jest jedynym kolesiem, któremu udało się uwieść to nieziemskie ciacho. Zabawnie było myśleć o Callahanie w tych kategoriach, ale kiedy tak stał na środku sypialni, trudno było się oprzeć. Nie chodziło jedynie o płytką satysfakcję z poderwania przystojnego gościa, ale świadomość, że to wszystko przynajmniej w tej chwili należało tylko do niego. Leżał w miękkiej pościeli, nie mogąc oderwać spojrzenia od swojej zdobyczy. Wpadł po uszy. Był w nim zabujany do porzygu, dlatego słowa Logana tak bardzo zabolały. Kiedy on planował porwanie go na szalony weekend w mieście, facet wyskoczył mu z tym tekstem o wyłączności i gumkach, jakby był jakąś puszczalską szmatą.
Laurent potrafił być opanowanym facetem, ale Logan zdawał się zawsze wiedzieć, czego nie powinien powiedzieć i dokładnie to mówił. Wściekał się, że Callahan wszystko utrudnia i tak bardzo przejmuje się cudzą opinią. Stał jak pieprzony głaz, a Lance chciał go mocno złapać za szerokie ramiona i nim potrząsnąć. Miał ochotę stanąć naprzeciw niego i z całych sił w płucach wrzasnąć “kocham cię, ty skończony durniu”.
Wcale nie chciał z nikim innym chodzić do łóżka. Nawet mu to do głowy nie przyszło, ale Logan zaczął mówić, jakby to był jakiś seks-układ, a podobno nie umiał pieprzyć się bez zaangażowania.
Złapany za nadgarstki szarpnął nimi, jeszcze bardziej rozwścieczony. Złość sprawiała, że miał naprawdę dużo siły. Przez moment jeszcze naiwnie łudził się, że Logan go pocałuje. Rozchylił nawet odruchowo wargi, ale ten się do niego nie zbliżył.
— Puść mnie — warknął, wyswobadzając się z uścisku i patrząc na niego spod byka. Roztarł nadgarstki, na których po stanowczym chwycie nie pozostał nawet ślad. Nadal wyrzucał z siebie słowa, chociaż te nie docierały do Logana. Kowboj pozostawał na nie równie obojętny, co na ciosy. Lance czuł, jakby gadał do ściany… albo uparcie walił w nią głową.
Zamilkł zaskoczony, gdy Logan w końcu się odezwał. Wbił w niego wyczekujące i wyzywające spojrzenie. Parsknął pod nosem, słysząc, jak ten dalej próbuje go pouczać, używając tych wyświechtanych, praktycznych argumentów. Uosabiał teraz wszystko to, czego Laurent szczerze nienawidził w tym miejscu. Oczekiwanie, że facet będzie zaciskał zęby, ciężko pracował i pod żadnym pozorem nie mówił o swoich emocjach, żeby nie wyjść na histeryczną pizdę. Nie wolno też było się wyróżniać, a jedyną dozwoloną przyjemnością było picie piwa i ruchanie żony na misjonarza z wyłączonym światłem.
— Myślę, że nie doceniasz swojego syna — syknął wściekle, bo Travis był w pewnych kwestiach dużo mądrzejszy od swojego ojca.
Logan znów się odsunął. Pewnie znowu by wyszedł, ale niestety nie mógł uciec ze swojej sypialni. Laurent wyprostował się, mrużąc oczy. Dobrze. Przynajmniej dokończą tę rozmowę.
— Nie chcę zniszczyć ci życia — stwierdził twardo, choć bolała świadomość, że Logan właśnie tak to widział, a przecież Laurent naprawdę gotów był zamknąć się z nim w szafie. — I dobrze wiesz, że nie oczekuję od ciebie chodzenia za ręce i tęczowych flag. Chciałem, żebyś przyznał, że mnie, nie wiem, kurwa, lubisz.
Zaśmiał się gorzko, bo to prawdopodobnie nie było najwłaściwsze określenie. Wątpił, żeby Logan go lubił, biorąc pod uwagę, że większość ich interakcji kończyła się awanturą. Różnili się w tak wielu kwestiach, że trudno było znaleźć wspólny grunt. Choć to nie była do końca prawda, bo przecież potrafili też być razem szczęśliwi. Przynajmniej Laurent był z nim szczęśliwy, bo w przypadku Logana mógł tylko zgadywać.
— Chciałem, żebyś powiedział, że jesteś o mnie zazdrosny, a nie sugerował, że się puszczam, bo masz jakieś pojebane wyobrażenie o gejach — nie spuścił z tonu i nie odwrócił spojrzenia, bo przecież musiał mieć ostatnie zdanie. — Więc powiedz mi, co czujesz, bo na razie, to mogę się co najwyżej domyślać! Bo nic mi nie mówisz! — wypalił, załamując ręce. — Wszystko w sobie dusisz! — potargał znów ciemne loki.
Był niemal pewien, że Logan zamiast odpowiedzieć na pytanie, każe mu się wynosić z sypialni. Przygotował się na to psychicznie. Zacisnął usta tak mocno, że aż mięśnie na jego policzku drgnął. Tym razem nie zamierzał płakać.
I nie zamierzał też wyjść, dopóki nie dostanie swoich odpowiedzi. Nie da mu szans znów zamknąć się za tą pierdoloną skorupą, skoro widział, jak zaczyna pękać.

Logan Callahan

[Logan Callahan]

Miał ochotę warknąć, że gówno wiedział o jego synu i o nim. O prawdziwym życiu. O miłości. Przez moment potrzeba, by to wykrzyczeć była tak silna, że wykrzywiła mu twarz w gniewnym, drapieżnym grymasie, którego Laurent nigdy jeszcze na niej nie widział. Przez chwilę mógł się nawet spodziewać, że Logan wywlecze go z sypialni jak niepokornego kundla i zatrzaśnie za nim drzwi, bo to też miał ochotę zrobić. W porę się jednak opanował. Nie chciał być takim facetem. Nie chciał wrzeszczeć, kłócić się, a już tym bardziej posuwać do przemocy. Wziął jeden, bardzo głęboki oddech, na chwilę wznosząc oczy do sufitu żeby wyciszyć irytację. Już, dosyć. Nie będzie robił z siebie jakiegoś oszołoma, nieważne jak bardzo Laurent zachodził mu za skórę. Potem rozluźnił pięści i gdy ponownie na niego spojrzał, znów wyglądał na po prostu zmęczonego.
– Nie wiem, czego ode mnie oczekujesz - odparł cicho, już zupełnie spokojnie. Naprawdę nie wiedział. Mógł się domyślać, że chodzi o odwzajemnienie uczuć, ale to nie była normalna sytuacja, on nie był odpowiednim dla niego facetem, a poza tym znali się zbyt krótko. Logan nawet nie wiedział czy potrafiłby kochać kogokolwiek innego niż Harper. Potrzebował czasu żeby sobie wszystko poukładać, a nie dostawał go od nikogo, a już tym bardziej od Laurenta, który nagle uznał, że jest po uszy zakochany we wdowcu, któremu przez całe życie wydawało się, że woli panienki. To było absurdalne. Romantyczne i na swój sposób piękne, ale również okrutnie naiwne. Bo świat, chociaż tak bardzo lubił hołdować miłości, wcale nie był wobec niej wyrozumiały.
Słysząc desperackie wyjaśnienie, popatrzył na niego bezradnie. Znów zobaczył w nim zagubionego szczeniaka, który nie ma pojęcia, co zrobić ze sobą i własnym życiem. Wróciła też myśl, że był tylko przystankiem na jego drodze, obiektem niezaspokojonych potrzeb, przypadkowym gościem, w którym Laurent próbował szukać ukojenia własnego bólu. I w całym tym natłoku uczuć, w ogóle nie pomyślał czego on sam w nim szukał. Dlaczego po tylu latach, to właśnie Laurent stał teraz w jego sypialni z brzuchem wciąż trochę lepkim od ich wspólnego spełnienia i pretensjami jakie do tej pory miała wobec niego tylko Harper. Jakby miał do tego prawo. Ona miała. Była jego żoną, na dobre i złe, w końcu przysięgali przed Bogiem. Też wiecznie marudziła mu, że powinien więcej mówić jej o tym, co czuje, jakby to było takie łatwe. Jakby w ogóle wiedział, co czuje i potrafił to właściwie nazwać. Ale miała do tego prawo bo spędzili ze sobą pół życia, spłodzili syna, tworzyli rodzinę i domu.
Z Laurentem nie łączyło go nic.
Nic prócz tego destrukcyjnego pożądania i cholernego rancza.
I bólu.
– Chodź tutaj - mruknął, nagle kompletnie pokonany tą myślą. Obaj byli zagubieni i nie radzili sobie dobrze z tym, co się działo. Obaj szukali w sobie jakiejś formy pocieszenia.
Szarpnął go za ramię i po prostu do siebie przytulił. Ciasno objął go ramionami i poczuł niemal natychmiastową ulgę, kiedy znów miał go tak blisko. W ciemności było łatwiej, jak każdego razu w kuchni; łatwiej obnażyć emocje i łatwiej się im poddać. Przyznać do pragnień i cierpienia. Pogłaskał zmierzwione włosy na jego karku, wciąż lekko wilgotne od potu i oparł policzek o czubek jego głowy. Przez jakiś czas trwali objęci, z sercami łomoczącymi w piersiach, każdy z własnym bólem, który cichł właśnie teraz. W tych konkretnych ramionach. Z tym konkretnym zapachem wypełniającym płuca.
– Nie wiem, co czuję - powiedział szeptem w którymś momencie i łagodnym, opiekuńczym gestem przesunął dłonią po jego plecach. – Ale wiem, że teraz… Teraz jest dobrze. - Ścisnął go trochę mocniej i zostawił pocałunek gdzieś między kosmykami ciemnych włosów. Nie rozluźnił uścisku, nie odsunął ust. Laurent mógł wyczuć we włosach gorąc spokojnego oddechu. Grzały go też silne ramiona i szeroka pierś, w której mocno biło serce, tuż przy jego własnym.
– Lubię cię - wychrypiał, nie przestając głaskać go po plecach. Wyznał to bardzo cicho, jakby nie tyle się wstydził, co nie potrafił powiedzieć tego inaczej niż miękko i czule. – Chociaż jesteś bezczelnym, roszczeniowym gówniarzem, który sprawia mi problemy - dodał przekornym tonem i jeśli Laurent próbował zaprzeczyć albo oburzony wyrwać się z jego objęć, on ścisnął go mocniej i nachylił się do jego ucha.
– Ale dobrze mi przy tobie. I świetnie wyglądasz w moim kapeluszu - wychrypiał mu prosto w nie, wciąż z czułą przekorą. Temu nie mógł zaprzeczyć i to wiedział na pewno. Laurent, mimo swojej drażniącej natury i kłopotów jakie zwalał mu na głowę, sprawiał też że wiatr znów miał słodki smak, a świat odzyskiwał kolory. Sprawiał, że Callahan znów coś czuł.
Trącił nosem jego policzek, musnął ustami linię szczęki. Dopiero wtedy znów na niego spojrzał. Jego oczy były poważne i skupione, kiedy wyławiał z ciemności konturu jego twarzy.
– Trochę szarżujesz, dzieciaku - mruknął rozbawiony w taki sposób, że protekcjonalne określenie miało w sobie więcej z czułości niż upomnienia. – W moim życiu nie było nikogo od lat. Musisz dać mi trochę czasu na poukładanie tego.
Zaplótł dłonie na jego lędźwiach i trochę się odchylił, żeby objąć wzrokiem więc niż tylko wyraz jego twarzy, który i tak niknął w niemal w zupełnym mroku.
– Masz jutro czas? - zapytał z krzywym uśmiechem, który dopiero od niedawna zaczął pojawiać się na jego twarzy. Był w nim urok młodego kowboja, który doskonale wiedział, jak działa na kobiety. W tym wypadku akurat na konkretnego faceta. – Chciałbym gdzieś cię zabrać.
Nie planował tego, ale zdał sobie sprawę, że nie chce widzieć Laurenta rozpieprzonego niedomówieniami i skrzywdzonego stereotypami. Chciał dać mu coś prawdziwego, skoro zaszli już tak daleko. A przynajmniej spróbować. Bo może różniło ich wszystko i łączyło niewiele, ale to właśnie Laurent był tu dzisiaj i rościł sobie prawda do jego uczuć, a on zamiast wywalić go z sypialni na zbity pysk, mu na to pozwalał. I to, mimo całego lęku, musiało coś znaczyć.

Laurent Ashcroft

[Laurent Ashcroft]

Przez moment myślał, że przesadził, a instynkt kazał mu cofnąć się pół kroku, za co natychmiast zganił się w duchu. Wstrzymał oddech i czekał z uporem, ale napięcie nagle uleciało z ciała Logana, a twarz na powrót złagodniała. Lance nie miał pojęcia, co to ma znaczyć. Nic już z tego nie rozumiał. Poczuł się zagubiony i bezsilny. Nie mógł zmusić dorosłego faceta, by zajrzał w głąb siebie. To nie tak, że Callahan nic nie czuł. Czuł cholernie dużo. Laurent widział to teraz jak na dłoni, bo Logan wyglądał na udręczonego, co przy jego masywnej sylwetce i drzemiącej w niej sile robiło jeszcze większe wrażenie. W końcu nawet olbrzym musiał ugiąć się pod tym ciężarem, a Laurent naprawdę chciał, by podzielił się z nim brzemieniem.
Nie chciał mu dokładać, ale chyba nie umiał inaczej, bo to bezradne stwierdzenie sprawiło, że krew znowu zawrzała mu w żyłach. Był o krok od tego, by nie zacząć naprawdę krzyczeć albo nie rzucić się na Logana i nie zacząć go okładać pięściami. Chyba kiepsko radził sobie ze śmiercią ojca. Zachowywał się jak wariat. Kompletnie nad sobą nie panował. Wszystko wytrącało go z równowagi.
— Tylko tyle masz do powiedzenia? — rzucił zaczepnie w przeciągającą się między nimi ciszę, ale wtedy Logan go przytulił. Laurent rozchylił zdumiony usta. Wściekłość uleciała w ułamku sekundy, odkrywając smutek tak dotkliwy, że miał ochotę się rozpłakać. Znowu. Jakby tylko przy nim znajdował w sobie odwagę, by pozwolić łzom płynąć. Przełknął je, razem z narastającą w gardle gulą. Złączył dłonie na jego plecach i już po chwili wcisnął nos w skórę, a potem przytulił policzek do piersi, słysząc bijące szybko serce. Przymknął oczy, głaszcząc delikatnie plecy Logana, jakby próbował go pocieszyć, chociaż nie rozumiał, skąd brało się jego cierpienie.
Tak mało o sobie wiedzieli.
Gdy Logan odezwał się ponownie, Laurent przylgnął do niego mocniej, obawiając się tego, co padnie. W końcu facet miał niesamowity talent do mówienia tego, czego nikt nie chciał słuchać.
— To prawda — przyznał cicho, bo znowu było mu dobrze, gdy otaczały go ciepłe ramiona, oddech łaskotał we włosach, a płuca pełny jego, tak jak myśli. — Tak jest dobrze — zgodził się ponownie, ocierając policzkiem o twardy tors. Uśmiechnął się szeroko i na sekundę docisnął wargi do skóry, słysząc to upragnione wyznanie, ale zaraz potem fuknął przez nos, bo Logan niestety na nim nie poprzestał. — Nie masz pojęcia, kiedy lepiej zamilknąć. Musisz być taki szczery? — zarzucił mu oburzony, choć przecież właśnie ta prostota i bezpośredniość w Loganie były pociągające. Był inny od mężczyzn, których Laurent spotykał do tej pory. Nie grał w żadne gierki. Nie mówił mu dokładnie tego, co chciał usłyszeć, dlatego jego komplementy też miały ten szczególny ciężar.
Logan potrafił sprawić, że kolana się przed nim uginały, a przecież niedawno sam miał siebie za cholernego don Juana i wcale nie brakowało mu pewności siebie, ale przy nim naprawdę zmieniał się w zauroczonego szczeniaka.
Nie widział świata poza bezczelnym kowbojem.
Objął go mocniej, wciskając twarz w zagłębienie szyi, oczarowany i wzruszony. Dopiero po chwili oderwał się na tyle, by kochanek mógł na niego spojrzeć. Ciepłe pocałunki sprawiły, że serce znów zatrzepotało mu w piersi, a kąciki ust wygięły się ku górze. Zaczesał włosy Logana do tyłu, chcąc mu się lepiej przyjrzeć. Fuknął ponownie, gdy Logan nazwał go dzieciakiem. Wyglądało na to, że kowboj znów próbował się ukryć za tymi zaczepkami i żartami, ale Laurent nie chciał naciskać zbyt mocno, więc mu na to pozwolił, traktując niewinne “lubię cię”, jak najcenniejszy skarb. Na ten moment wystarczyło.
— Masz szczęście, że jesteś taki przystojny — zarzucił mu, choć tak naprawdę dostrzegał w Loganie znacznie więcej niż ładne ciało. Udzielał mu się spokój twardo stąpającego po ziemi mężczyzny. Czerpał z niego siłę. Czuł się bezpiecznie, będąc sobą. Dopiero po powrocie na ranczo odkrył, że przez cały czas w Torronto nosił maskę. Przyzwyczaił się do niej, wstydząc przeszłości, od której nigdy nie można było tak naprawdę uciec. — Jutro — zamyślił się z cwanym uśmiechem, jakby mógł mieć jakieś plany, skoro nie wyglądało na to, że prąd w mieście wrócił. Droczył się z nim, podziwiając ten jego uwodzicielski uśmieszek, ale nie za długo, bo jeszcze Logan by się rozmyślił. — Może znajdę dla ciebie chwilę. A teraz wracajmy do łóżka — zamarudził, marząc o tym, by spleść ich ciała i ukryć się pod kołdrą przed całym pierdolonym światem.
Zrobił to, gdy tylko skrzypiący materac ugiął się pod ich ciężarem. Wcisnął się w rosłą sylwetkę z cichym pomrukiem. Poprawił się, szukając dogodnej pozycji dla nich obojga, by ostatecznie położyć się naprzeciw Logana i opuszkami palców w mroku badać rysy jego twarzy, kreślić łuk brwi i warg.
— To dokąd mnie zabierzesz? — zapytał jak zawsze niecierpliwy. Nie mógł powściągnąć ciekawości, ani słyszalnej ekscytacji. — Muszę wiedzieć, jak się ubrać — dodał, mając nadzieję, że ten praktyczny argument przekona Logana do podzielenia się z nim tą informacją.

Logan Callahan

[Logan Callahan]

Przytulenie zadziałało od razu, kojąc całą złość Laurenta. Ulga z jaką adwokat się w niego wtulił, sprawiała, że Logan bardzo silnie odczuł odpowiedzialność, którą pociągnął za sobą ten gest. Dał dzieciakowi nadzieję, choć nie powinien. Ale przecież w jakiś sposób dał ją również sobie. Na wynurzenie się spod powierzchni żałoby, na ponowne zaczerpnięcie tchu, nawet jeśli kurewsko go to przerażało. Odepchnął od siebie niepokój. Teraz nie było na niego miejsca.
Cicho zaśmiał się w jego włosy słysząc całe to oburzenie. Może w tym złośliwym upomnieniu z wcześniej było trochę prawdy? Zwykle wolał ważyć słowa zanim je wypowie, bo kiedy mówił bez filtra, ludzie rzadko byli zadowoleni. Nie żeby bardzo przejmował się cudzą opinią, ale czasem lepiej było nie robić sobie wrogów. Więc nic już nie powiedział, mając nadzieję, że to wystarczy. Nie mógł przewidzieć, co będzie za kilka tygodni i jak ich relacja wpłynie na jego życie, ale na tę chwilę nie chciał komplikować go jeszcze bardziej. Był szczery na tyle, na ile potrafił. Dał mu tyle, ile mógł. Resztę zweryfikuje czas.
Przyglądał mu się w półmroku, zadowolony że propozycją kompletnie odwrócił jego uwagę od paniki i źle dobranych słów. Może jedynie odsunęli problem na bok, ale to też nie było teraz ważne. Musieli jakoś nauczyć się żyć z decyzjami, jakie podjęli.
- Dobrze - zamruczał cicho, ignorując całą tę grę pozorów. Nawet w słabym świetle księżyca widział jego entuzjazm. Laurent by mu nie odmówił.
Kiwnięciem głowy zgodził się wrócić do łóżka, ale zanim wsunął się pod kołdrę, najpierw przekręcił w drzwiach klucz. Nie robił tego od wieków. Zamek kliknął cicho w kompletnej ciszy, odcinając ich od mało realnego przypadku, że ktoś zajrzałby do sypialni zanim ją opuszczą. Wolał się jednak upewnić.
Wsunął się pod kołdrę obok moszczącego się Laurenta, który natychmiast do niego przywarł, szukając bliskości. Logan objął go ramieniem, pozwalając żeby ułożył głowę na jego piersi, tak jak robiła to kiedyś Harper. Adwokat nie miał nic z jej delikatności ani ciężaru. Jego sylwetka, kanciasta, ciepła i silna wciąż wywoływała w odczuciach Logana mały zgrzyt. Szczególnie, gdy podniecenie nie przesłaniało mu myśli. Teraz oswajał się z tym dziwnym, obcym, a jednak przyjemnym wrażeniem. Laurent był ciepły i ufny. I chciał go tak mocno, jak nikt od wielu, naprawdę wielu lat.
Kiedy obaj leżeli już w kompletnej ciszy, Logan potarł jego ramię i westchnął, trochę jak niedźwiedź, który znalazł wreszcie najwygodniejszą pozycję by zapaść w zimowy sen. Uśmiechał się kątem ust, czując sunące po twarzy opuszki palców, a potem trochę szerzej gdy padło pytanie.
- Na przejażdżkę - odparł, ani trochę przejęty tym, że być może Laurent liczył na jakąś niezwykłą randkę. - Założę się, że od lat nie zwiedzałeś rancza dalej niż zabudowania. Poza tym, jest takie jedno miejsce, które chcę ci pokazać. - Uśmiechnął się do siebie leniwie. - Więc możesz zrezygnować jutro z koszuli i lakierków. A teraz śpij. Muszę z rana wszystko ogarnąć, żeby potem mieć czas dla ciebie.
Westchnął jeszcze raz, czując jak napięcie powoli odpuszcza. Przez jakiś czas sennie wodził palcami po jego ramieniu, ale robił to coraz wolniej, aż w końcu dłoń zsunęła się i zamarła, a jego oddech zmienił rytm. Logan zasnął, ukojony ciepłem wtulonego w siebie ciała i chociaż nie spał z nikim od wielu lat, przyszło mu to z zaskakującą łatwością.
Obudził się jak zawsze o świcie. Szary blask wstającego dnia wydobywał z mroku kontury mebli i bibelotów, ale i pewną nowość. Laurenta. Logan leżał na boku, przodem do jego pleców i zmierzwionych włosów na poduszce, na której kiedyś kładła głowę jego żona. W mdłym świetle dostrzegł na jego karku mały pieprzyk, tuż pod linią włosów. Skupił na nim zaspane myśli, dryfujące wokół dziwności tej sytuacji. Nigdy nie przypuszczałby, że kiedyś obudzi się w tym łóżku obok kogokolwiek innego niż Harp. Tym bardziej obok faceta.
Przez jakiś czas po prostu patrzył, oswajając się z tym widokiem, a słońce coraz śmielej rozjaśniało horyzont. W którymś momencie przysunął głowę do jego karku i dotknął nosem maleńkiego pieprzyka. Potem poprawił ustami. Przysunął się jeszcze bliżej i z cichym pomrukiem przycisnął wciąż sztywną po nocy męskość do jego pośladków. Kiedyś uwielbiał rankami tulić się tak do Harper. Czasem kochała się z nim wtedy, leniwie, w pierwszych promieniach słońca, pozwalając mu zacząć dzień w najlepszy możliwy sposób.
- Lance? - Głos miał ochrypły od snu. Przeciągnął dużą dłonią po jego boku i rozłożoną położył na brzuchu, przyciskając go do siebie mocniej. Zamruczał mu w kark. - Muszę iść. Możesz tu zostać, tylko upewnij się, że nikt nie zobaczy, jak będziesz wychodził.
Ale jeszcze się nie ruszył. Tulił go do siebie w czuły, odrobinę zaborczy sposób, muskając ustami wrażliwą skórę na karku i zanurzając nos w ciemne włosy.
Po raz pierwszy od lat nie chciał od razu zrywać się z łóżka.

Laurent Ashcroft

[Laurent Ashcroft]

Poderwał głowę, mierząc Logona przez sekundę bystrym spojrzeniem. Wyglądało na to, że w mniemaniu kowboja miał na ich pierwszą randkę ubrać dres. Nie powinien być zaskoczony, ale niewielu ludzi wyglądało dobrze w roboczych, wygodnych ciuchach. Callahan bez wątpienia się do nich zaliczał, ale Lance nie miał jego dzikiej urody i niegrzecznego uśmiechu urodzonego flirciarza. Pokręcił z niedowierzaniem głową, próbując odnaleźć się w tej nowej sytuacji. Do tej pory jego randki poprzedzało staranne i długotrwałe przygotowanie od skrupulatnego wyboru garderoby, w której jego tyłek wyglądał najlepiej po długi i żmudny proces układania ciemnych loków.
— Dobrze. Wolę, żebyś się wyspał, to będziesz może mniej marudny niż na co dzień — szepnął zaczepnie z wargami tuż przy jego piersi, którą zaraz ucałował, bo przecież nie mówił poważnie. Uwielbiał te jego zniecierpliwione pomruki. Przesunął dłoń na bok mężczyzny i głaskał go sennym gestem, aż nie zasnął głęboko i szybko w jego ciepłych ramionach.
Pierwszy raz przebudził się, kiedy niebo za oknem dopiero nabierało szarej barwy, a cały świat wydawał się odrobinę nierealny. Wcisnął policzek w poduszkę i rozchylił powieki. Logan leżał na wyciągnięcie ręki. Laurent rzadko z kimś spał, a jeszcze rzadziej się obok kogoś budził. Uśmiechnął się sennie, ale szeroko, gdy dotarło do niego, że wczorajszy dzień wydarzył się naprawdę.
Przyglądał się mężczyźnie, który z niemądrą miną i lekko rozchylonymi ustami pogrążony był w mocnym, zasłużonym śnie. Poczuł potężną falę rozczulenia, która rozlała się gorącem po jego piersi. Pomyśleć, że hardzi pracownicy rancza chodzili jak w zegarku pod przewodnictwem tego uroczego marudy. Laurent w tym momencie zobaczył w nim jednak faceta, który w ostatnich latach sam wychowywał syna na porządnego dzieciaka. Mężczyznę, który opiekował się jego schorowanym, starym ojcem i dbał o dziedzictwo, które nie miało należeć do niego. Człowieka, który nie mógł być obojętny i w kuchni go pocieszał, chociaż chyba nie znosił tego robić. Logan zawsze robił to co należało. Zasługiwał na ranczo bardziej niż on. Świadomość tego wszystkiego ścisnęła go za pierś. Zacisnął poruszony wargi, a potem wypuścił spomiędzy nich drżące westchnienie.
Tak łatwo było go kochać. Nic dziwnego, że Luke wolał, by to on był jego synem.
Istniało jednak coś, czego Logan tak naprawdę nigdy nie miał, bo bardzo szybko musiał zostać tym odpowiedzialnym facetem, który dźwiga wszystko na swoich szerokich barkach. Callahan nigdy nie miał młodości. Jego skończyła się, zanim na dobre zaczęła. Laurent chciał mu ją dać, bo przecież sam jeszcze nie dorósł.
Zaczynał rozumieć, jak mimo stosunkowo nie tak dużej różnicy wieku, ich doświadczenie było zupełnie różne. Laurent nie widział w tym przeszkody. W końcu wiele się mogli od siebie nauczyć, a Loganowi przyda się, by ktoś go rozruszał, zanim kompletnie zdziadzieje na tym ranczu.
Przysunął się do niego ostrożnie, by go nie obudzić. Przytulił się znów do jego ramienia. Spojrzenie Lance’a padło na ramkę ze zdjęciem jakiejś młodej, ślicznej i roześmianej dziewczyny. W ułamku sekundy poczuł się jak intruz, gdy rozglądając się wokół, odkrył bibeloty i ozdóbki, które na pewno nie zostały zakupione i rozstawione przez Logana. Chyba że skrywał swoje zamiłowanie do kolekcjnowania porcelanowych figurek. Przełknął ślinę, gdy zrobiło mu się sucho w ustach. Wrócił wzrokiem do fotografii. Harp nie wyglądała na niej złowrogo.
— Nie wściekaj się na mnie. Dobrze się nim zajmę. Zasługuje na trochę zabawy — wymamrotał do zdjęcia, wyobrażając sobie, jak zaczyna nawiedzać go duch zazdrosnej, zmarłej żony. Harp nie wyglądała na zołzę, więc raczej mało prawdopodobne. Laurent uśmiechnął się pobłażliwie do własnych myśli, a niedługo potem zasnął.
Obudził go ruch za plecami i drobny pocałunek. Zareagował cichym pomrukiem, przytulając plecy do jego torsu. Przesunął dłonią po przedramieniu, a następnie wsunął palce między jego na swoim brzuchu. Zaśmiał się cicho i sennie w poduszkę.

erotyka

— Wiesz, miałem nadzieję, że jak się z tobą prześpię, to odpuścisz mi nieco w snach, ale teraz mam cię w nich i na jawie — wyznał rozbawionym, niskim szeptem. Otarł się tyłkiem o jego poranny wzwód, wydając z siebie jękliwe westchnienie. Nie było mowy, żeby wypuścił go z łóżka. Poprowadził jego dłoń w dół na wzniesienie na bieliźnie. Zacisnął na nim palce, biorąc głębszy wdech i przygryzając dolną wargę. Wszystko w tym poranku było perfekcyjne. Ciężki, duszny zapach. Gorące, napalone ciało za plecami. Ciepłe światło poranka, gdy słońce jeszcze nie było widoczne za horyzontem, a cały dom tonął w ciszy. Naparł mocniej pośladkami na męskość Logana, wracając jego dłonią na swój brzuch. — Nie musisz nigdzie iść. Jestem pewien, że twój szef zrozumie, jak się spóźnisz — szepnął wesoło, odwracając głowę w jego stronę z niesfornym uśmiechem. Zsunął z tyłka bieliznę, która zaplątała się w kołdrę. — Ach, wybacz, zapomniałem — udał zaskoczenie, nie przestając się uśmiechać. — Teraz ty jesteś tutaj szefem — puścił mu oczko, trafiając wargami w jego brodę. — Zostań jeszcze chwilę — poprosił sennym, miękkim głosem, sięgając dłonią w tył, by wysunąć jego męskość spod gumki bielizny. Przesunął po niej leniwie palcami od główki po nasadę i z powrotem, by ułatwić Loganowi podjęcie tej decyzji. Oddech mu zadrżał, gdy całe ciało ogarnęło to słodkie oczekiwanie. Nie spieszył się, gdy go dotykał, choć w tej pozycji nie było to szczególnie wygodne. Za oknem mieli widok na stajnie, które przez wiele lat były dumą Ashcroft Ranch.
Znów mogły nią zostać. Otulił palcami różową, pulsującą główkę powoli rozcierając po niej wilgoć. Nadal bez pośpiechu, bo przecież było wcześnie, a Laurent miał wrażenie, że jeszcze do końca się nie obudził. Obowiązki i świat mogły poczekać.

Logan Callahan

[Logan Callahan]

erotyka

Gdy Laurent wtulił się w niego z sennym pomrukiem, Logan westchnął głęboko, zaspokojony na jakimś pierwotnym poziomie. Ciepły oddech przykleił się do karku adwokata tuż przed tym, jak znalazły się na nim również wargi. Logan oddychał głęboko, smakując jego skóry. Dłonie splotły się na brzuchu w geście wyjątkowo czułym i intymnym, ale nad tym nie rozmyślał. Było mu dobrze, tak cholernie dobrze, że wydawało się to niemożliwe. Cała dziwność odpływała, kiedy tulił go do siebie na progu wstającego dnia. Laurent tak doskonale wpasowywał się w jego ramiona, a ciepła woń jego skóry i napierający na biodra zgrabny tyłek, nie pozwalały myślom zboczyć w kierunku niepewności.
Rozciągnął wargi w uśmiechu, słysząc osobliwe przywitanie.
– Jawa dorównuje snom? - zapytał ochrypłym po nocy szeptem, składając kilka kolejnych, leniwych pocałunków tuż pod linią ciemnych włosów. W jego przypadku realne doświadczenia zdecydowanie przewyższały fantazje. Podobało mu się, że miał go teraz, takiego rozleniwionego, ciepłego od snu i jak się zaraz okazało, bardzo chętnego. Zacisnął palce tam, gdzie Laurent chciał je czuć, łaskocząc jego kark niskim, zadowolonym pomrukiem. Każdy facet z rana miał w gaciach drewno, ale nigdy nie przekonał się o tym inaczej niż na sobie. Na pewno nie tak namacalnie, jak teraz. Ścisnął więc, zauroczony sztywnością pod palcami. Nie był pewien czy to jeszcze poranny wzwód, czy już reakcja na bliskość, ale twardość Laurenta cholernie go podniecała. Tak jak przyspieszający oddech, tak doskonale słyszalny w ciszy poranka.
Poruszył dłonią, rozkoszując się wrażeniem i tęsknie otarł się o jego tyłek, marząc żeby znów znaleźć się w ciasnym, gorącym wnętrzu. Nie tak wyobrażał sobie pobudkę, a właściwie wcale o niej nie myślał, kiedy tej nocy zasypiali w swoich ramionach, ale była cholernie perfekcyjna. Oddychał coraz ciężej i chciał więcej, z zaskakującą łatwością odsuwając na bok myśl o obowiązkach.
Wrócił dłonią na jego brzuch, a potem już bez przewodnictwa przesunął ją wyżej i nawet nie zdawał sobie sprawy, że bez przerwy mruczy mu w kark, dając wyraz zadowoleniu. Przyciągnął go do siebie jeszcze mocniej, jakby w ogóle było to możliwe, kiedy stykali się już niemal każdym skrawkiem skóry.
Laurent mógł wyczuć na plecach jego bezgłośny śmiech, który poruszył imponującą piersią w odpowiedzi na komentarz.
– Taki jest wyrozumiały? - zamruczał przy jego uchu i kiedy Lance złapał jego spojrzenie uwodząc go niepokornym uśmieszkiem, on odpowiedział mu własnym. Takim, od którego przyspieszało serce i miękły kolana. Przygasł trochę, kiedy Lance zaczął się wiercić, ale nie miało to nic wspólnego z niezadowoleniem. Oczy Logana błysnęły żywą fascynacją.
– Kurwa - szepnął z zachwytem, rozpieprzony tym z jaką łatwością Laurent tak po prostu zsunął z siebie bokserki, by w oczywisty sposób zatrzymać go w łóżku. Nie zamierzał go upominać ani się wykręcać. Za bardzo go chciał. I pierwszy raz od wielu lat, świat mógł jeszcze chwilę na niego zaczekać.
Nie wziął na poważnie słów o szefie, nawet na nie nie odpowiedział, woląc zamknąć mu usta pocałunkiem. Może i pracownicy nazywali go szefem, ale to było jedynie uproszczenie. Dopóki nie załatwią sprawy spadkowej, to Laurent miał tu prawdziwą władzę. Ale to w tej chwili i tak nie miało znaczenia. Nie zamierzał nigdzie się ruszać ani myśleć o pracy, kiedy miał go w ten sposób, kuszącego i domagającego bliskości
Odsunął biodra, umożliwiając mu wsunięcie dłoni pod bieliznę. Chciał być dotykany tak samo, jak chciał dotykać, więc przyjął go z rozkoszą. Sapnął przy jego wargach, kiedy poczuł na sobie palce, trochę zbyt łagodnie dla rozbudzonych instynktów, ale niczego nie przyspieszał. Chwycił go tylko za szczękę, żeby wygodniej wypić się w usta. Smakował ich kiedy sunął dłonią w dół jego ciała, przez wyprężoną szyję, pierś, twardy brzuch, aż między uda. Zacisnął ją na twardym fiucie, wtłaczając mu do ust kolejny pomruk. Powinien być cicho. Obaj powinni. I zwykle nie miał z tym żadnego problemu, ale dzisiaj czuł się tak niesamowicie zrelaksowany i napalony, że nie mógł się powstrzymać.
Pod kołdrą szybko zrobiło się gorąco. Pieścili się coraz gwałtowniej, ale Logan chciał więcej. Chciał znaleźć się w nim.
W pewnym momencie odchylił się do tyłu, trochę po omacku grzebiąc w szafce nocnej. Trzymał tam lubrykant, chociaż używał go rzadko. Możliwe nawet, że dawno stracił termin przydatności, ale nie dbał o to, kiedy wylewał go na dłoń. Przylgnął ustami do karku Laurenta, wsuwając śliskie palce między jego pośladki. Nie drażnił się z nim. Zagłębił dwa w jego ciało, odpowiadając pomrukiem na zduszone westchnienie. Pieścił go tylko przez chwilę, zbyt spragniony by długo czekać. Resztę wilgoci roztarł po sobie, a potem wsunął się w ciasną wilgoć, mocno chwytając lepką dłonią jego biodro. Zapomniał jak się oddycha, kiedy przedarł się przez ciasny splot mięśni i znalazł w nim tak, jak chciał. Pchnął do samego końca, tak głęboko, jak tylko mógł w tej pozycji i zamarł, dysząc ciężko tuż przy jego uchu.
– Uwielbiam być w tobie - wychrypiał kompletnie nad tym nie panując. Słowa po prostu wypłynęły, a on ich nie cofnął. Objął Laurenta ramieniem i zamiast zacząć go pieprzyć, trzymał go przy sobie, odmierzając pocałunkami milimetry wilgotnej od potu skóry na jego szyi i barku. Jakby chciał go w siebie wtopić. Nie miał pojęcia jak długo leżeli złączeni w ciasnym uścisku, zanim potrzeba by się poruszyć stała się tak obezwładniająca, że musiał jej ulec.
Nie był gwałtowny. Ten akt nie przypominał żadnego wcześniej. Nie pieprzyli się dziko dla zaspokojenia podstawowej potrzeby. Tego ranka, w pierwszych promieniach wschodzącego słońca, po raz pierwszy się kochali. Leniwie i zmysłowo, karmiąc nie tylko ciała, ale może przede wszystkim serca.
Nawet gdy pożądanie płonęło już zbyt jasno by mogli je kontrolować, Logan wciąż trzymał go zaborczo, jedną ręką oplatając przez pierś, a drugą sunąc po wyprężonej męskości. Chciał dać mu rozkosz zanim sam ją osiągnie, chciał poczuć jak znów rozpada mu się w ramionach.
Bardziej ocierali się o siebie niż naprawdę pieprzyli, ale to wystarczyło. Dzięki temu spełnienie nie nadeszło gwałtownie. Narastało falami pomiędzy gubionymi oddechami i zduszonymi jękami. Było gorące, wyczekane i pełne. Gdy rozlało się po ciele Logana, zdusił jęk w szyi Laurenta, zamierając z biodrami odciśniętymi do jego pośladków. Wypełnił go i tym razem zrobił to zupełnie świadomie, rozkoszując się prymitywną satysfakcją i nawet przez chwilę nie bojąc się nazwać go swoim. W tej chwili miał go przecież w całości, zdyszanego, rozgrzanego i spełnionego. I chciał go takiego.
– Tak świetnie brzmisz, kiedy ci dobrze - szepnął zdyszany, całując wilgotny kark. – Żałuję, że musimy być cicho.
Autentycznie pomyślał wtedy, że chciałby jeszcze raz pojechać z nim do mieszkania w Toronto i kochać bez żadnych zahamowań.

Laurent Ashcroft

[Laurent Ashcroft]

erotyka

— Jeszcze nie wiem, co jest lepsze — wymamrotał sennie na śmiałe pytanie, z samego rana rzucając Callahanowi wyzwanie. Do niedawna jeszcze nie sądził, że któraś z jego fantazji może się spełnić. Większość z nich była zresztą skupiona wokół seksu.
A to?
To było bez wątpienia lepsze.
Zatonął w ciepłym i bezpiecznym uścisku, biorąc głęboki i spokojny oddech. Wczoraj zaspokoili głód i dzisiaj mogli się sobą delektować. Nie przeszkadzała mu nawet wczesna pora. Przymknął oczy, skupiając się na gorącym oddechu, który łaskotał kark. Napięcie narastało między nimi powoli. Laurent odprężył się w ramionach kochanka, przygryzając policzek, by zapanować nad szerokim uśmiechem, który jakby wbrew jego woli rozciągnął wargi. Ocierali się o siebie powoli, a ciepło kumulowało się nie tylko pod kołdrą, ale też w piersi Laurenta. Niskie pomruki sprawiały, że na jego skórze pojawiła się gęsia skórka, a ciemne włoski na karku stanęły dęba.
Zazwyczaj nie lubił ciszy. Przytłaczała go, obnażała wszystkie żenujące odgłosy. Gdy pieprzyli się po raz pierwszy, włączył muzykę, ale teraz było coś podniecającego w tym, jak ich oddechy stawały się cięższe, a łóżko cicho skrzypiało, gdy nieporadnie pozbywał się bielizny.
Cieszył się, że właśnie dla niego Logan może po raz pierwszy od dawna przedłożył przyjemność ponad obowiązki.
Sięgnął pod gumkę jego bokserek, by poczuć twarde podniecenie. Zamierzał mu pokazać, że warto było zostać. Odpowiedział na pocałunek z entuzjazmem, reagując drżącym westchnieniem na niski pomruk. Wypchnął biodra, gdy duża dłoń dotarła do jego fiuta. Wepchnął go w nią i otarł się bezwstydnie, jednocześnie własne palce owijając wokół niego bardziej stanowczo. Zacisnął usta i powiek, pilnując się, by nie narobić hałasu. Z rozkosznego transu wyrwał go dźwięk przewracanych w szufladzie pierdół, obrócił się odruchowo z pytającym spojrzeniem.
Szybko dostał odpowiedź. Wychylił się, by go krótko ucałować, bo nie znalazł lepszego sposobu, by docenić troskę Logana. Musiał sam zasłonić sobie usta dłonią, gdy kochanek wsunął się w niego płynnym, zdecydowanym ruchem. Uwielbiał to uczucie całkowitego wypełnienia. Szybko się rozluźnił, obejmując na piersi jego dłonią i powoli uspokoił, pogłębił oddech, nadal czując pulsującego głęboko w nim kutasa.
Mógłby dojść od tego, jak Logan mówił mu sprośne komplementy tym niskim tonem.
— Oszalałem przez ciebie — wymamrotał bezradnie i ze śmieszną pretensją. Do niedawna doskonale wiedział, czego chce w życiu. Miał perfekcyjny plan. Ciężko pracować przez kilka lat. Zdobyć spektakularną sprawę, a następnie zostać najmłodszym partnerem zarządzającym w kancelarii. Kupić ogromny apartament na najwyższym piętrze z widowiskowym widokiem na całe miasto. Mieć tabliczkę na drzwiach cholernego gabinetu i słuchać jak wszyscy mówią do niego “panie mecenasie”, a seksowna sekretarka czeka na niego o poranku z filiżanką podwójnego espresso.
A teraz w ramionach Logana to wszystko wydawało mu się głupią stratą czasu.
Wysunął pośladki w tył, jakby chciał poczuć go jeszcze głębiej albo już niecierpliwił się, by kochanek w końcu się poruszył.
— Boże, jesteś doskonały — wyszeptał bezbronnie, bo Logan samą swoją obecnością potrafił przegonić wątpliwości. Przyjemność była pełna i obezwładniająca. W ciszy odgłos spotykających się ciał był słyszalny, podobnie jak każdy jęk i pomruk, którego nie udało się stłumić. W pokoju robiło się coraz jaśniej. Słońce odkrywało rozstawione na półkach bibeloty i porzuconą na ziemi po wczorajszej awanturze koszulę. Ciało potrzebowało spełnienia, ale on wcale nie chciał, by to się skończyło.
Laurent zsunął rękę w dół i zacisnął palce na dłoni na swojej męskości. Pokierował go, a Logan był pojętnym uczniem. Pokazał jak lubi być dotykany i że woli, gdy robi się do nieco delikatniej i bez pośpiechu, skupiając przede wszystkim na górnej, wrażliwej części męskości. A gdy kochanek złapał odpowiedni rytm, niemal od razu doszedł przyjemnie otumaniony przyjemnością. Wypełniony nim. Drżał długo w jego ramionach, bo orgazm okazał się gwałtowny i intensywny. Laurent odleciał, znów musząc zacisnąć dłoń na ustach, a potem łapał oddech, jakby dopiero co wynurzył się spod wody. Nim zdążył dojść do siebie, poczuł jak zalewa go ciepłe nasienie. Jęknął cicho, wysuwając biodra w tył przy ostatnich pchnięciach.
— Tak. Boże, tak, skarbie — wyszeptał, sięgając dłonią w tył, by wpleść palce w jego włosy. Zareagował tak żywo, jakby razem z nim przeżył kolejny orgazm. Nigdy nie sądził, że to uczucie, gdy lepi się od potu i nasienia, może być tak cholernie przyjemne. W nos drażnił go duszny zapach seksu, a on zaciągnął się nim głębiej i nawet nie spróbował odsunąć. Przez szum oddechu i gwałtowne bicie serca ledwo przebiły się kolejne słowa Logana. — Jak skończy się ten cyrk z prądem, to chyba wpadniesz do mnie na weekend? Będziemy mogli hałasować do woli — zaśmiał się, sięgając w tył, by pogłaskać jego kark. Obrócił głowę, szukając warg. Wycisnął na nich kilka lekkich, tęsknych całusów. Jeszcze chwilę leżeli razem, uspokajając oddech. Laurent głaskał go zamyślonym i czułym gestem, a kiedy Logan w końcu dźwignął się z łóżka, sięgnął po wczoraj użytą koszulę, by wytrzeć ślady nasienia i zaraz opadł z powrotem na materac. Kołdrę miał przerzuconą przez biodra i jedną nogę ugiętą. Oparł wyżej poduszkę, wsunął sobie rękę pod głowę i nonszalancko rozparty na łóżku, obserwował nagiego kochanka.
— Kto by pomyślał, że jesteś taki dobry w łóżku — rzucił z bezczelnym uśmiechem, jakby mówienie takich rzeczy było zupełnie naturalne. Puścił mu oczko, a gdy został sam, przewrócił na bok i z twarzą wtuloną w poduszkę Logana znów głęboko zasnął.

Dyskretnie wrócił do swojej sypialni, gdy Travis wyszedł już do szkoły, a Mergy zeszła do spiżarni. Wziął zimny prysznic, bo nadal nie mieli prądu i w jeszcze mokrych włosach zszedł na dół, gdzie krzątała się gospodyni. Przywitał się, obejmując ją w pasie i całując w ciepły policzek.
— A ty co od rana taki cały w skowronkach? — zwróciła się do niego, spoglądając podejrzliwie w bok.
Laurent obdarzył ją promiennym uśmiechem.
— Po prostu dobrze spałem — odparł, kradnąc jedną z przygotowanych dla pracowników rancza kanapek i jabłko.
— Herbatę ci chociaż zrobię — zaprotestowała Mergy, widząc, jak Lance zmierza już w stronę wyjścia z kuchni.
— Mam ważną sprawę do załatwienia — rzucił tylko w progu, stęskniony Beau dreptał cały czas przy nim i nie odstępował go na krok. — Dziękuję — posłał jeszcze kobiecie całusa.
— Ważną sprawę — Mergy pokręciła jedynie pobłażliwie głową.
Pierwszą połowę dnia spędził w pokoju nad laptopem, a kiedy padła mu bateria, to przeniósł się do stajni w pobliże generatora, gdzie mógł się podłączyć i kontynuować swoją pracę. Był nią na tyle pochłonięty, że nawet nie zwrócił uwagi na skonsternowane spojrzenia pracowników rancza. Poza tym w związku z awarią prądu mieli oni na szczęście wiele innych obowiązków.

— Sorry, szefie. Wiem, że miałem spojrzeć na ten generator, ale przeklęty dzieciak kazał mi przez godzinę naprawiać jakąś starą drukarkę. Jakbyśmy nie mieli większych problemów — Brett był upocony i brudny o tuszu, kiedy stanął przed Loganem po tym, jak od dwóch godzin nikt nie mógł go znaleźć. — Mówiłem mu, że jest zepsuta i mam na głowie inne rzeczy, to mnie nie chciał wypuścić. Dosłownie. Stanął w drzwiach i kazał mi sprawić, żeby zadziałała. Kompletny wariat, przecież się nie będę z nim szarpał — wymamrotał, zmęczonym gestem pocierając czoło, na którym pozostawił czarną smugę od tuszu. — Będą tylko z niego kłopoty — westchnął ciężko, ale w jego słowach dało się słyszeć cień sympatii, zapewne z powodu butelki drogiej whisky, jaką Laurent mu wręczył po tym, jak drukarka w końcu zadziałała.
Po lunchu Logan dowiedział się, po co chłopakowi była drukarka. Travis nadal był w szkole. Mergy wybrała się na zakupy, a Laurent wkroczył do kuchni i położył obok pustego już talerza Callahana dwa stosy papierów. Druk był w niektórych miejscach wyblakły, a kartki lekko przybrudzone, ale pismo pozostawało czytelne, o ile w ogóle można tak powiedzieć o prawniczym bełkocie, jeśli nie jest się adwokatem.
Jego włosy były w kompletnym nieporządku, jakby pół dnia łapał się za głowę.
— To jest umowa, dzięki której zyskujesz połowę rancza. Będziesz musiał zapłacić podatek od spadku. Wyliczenia masz na ostatniej stronie — zaczął bez żadnego wstępu i wskazał palcem na pierwszy stos wydrukowanych kartek. Jego dłonie też w paru miejscach miały wyblakłe plamy od tuszu. — A to — puknął w drugą umowę — pismo, które uniemożliwia mi sprzedaż rancza przed upływem sześciu miesięcy od dzisiaj.
Wyjął z kieszeni eleganckie, czarne pióro i położył je przed Loganem, jednak gdy mężczyzna, chociaż wyciągnął w jego stronę dłoń, lekko pokręcił głową.
— Nie podpisuj w ciemno. Skonsultuj to z innym prawnikiem — wyjaśnił, choć wątpił, by jakiś adwokat znalazł niewłaściwy element w przygotowanych przez niego umowach. — Potem możemy ogłosić to wszystkim pracownikom. Myślę, że to uspokoi nastroje — dodał z lekkim wzruszeniem ramion, bo przecież wiedział, że wszyscy mieli go tu za obcego faceta z miasta, któremu nie należało ufać. Cóż. W sumie pewnie mieli rację. — A skoro biznes mamy za sobą, to… randka aktualna? — zapytał odrobinę ciszej, chociaż byli w domu zupełnie sami.
Istniała szansa, że Logan robił to wszystko, żeby zachować ranczo i Laurent był gotów wziąć to na klatę. Wiedział, że zaboli, ale na samą myśl, że Callahan mógłby spotykać się z nim z jakiś innych pobudek, robiło mu się niedobrze. Zaryzykował więc, kładąc przed nim umowy, które odbierały mu ewentualne wymówki. Miał się spotykać z nim, a nie z dziedzictwem Ashcroft Ranch.

Logan Callahan

[Logan Callahan]

Szeptane komplementy były odruchowe i szczere. Logan żadnego nie roztrząsał, bo wszystko w tym poranku wydawało się doskonałe. Gorące ciało w ramionach, zduszone jęki, ciasnota, żar i aksamitna twardość pod palcami. Orgazm był zwieńczeniem tego wszystkiego, wisienką na torcie, po zjedzeniu którego nie miał żadnych wyrzutów sumienia. Otumaniony spełnieniem, leżał przy nim, przez chwilę wolny od poczucia obowiązku i wszystkich ograniczeń, jakie uważał, że nakłada na niego życie. Oddychał ciężko przy jego karku, a potem uśmiechnął się leniwie w wargi szukające jego ust, bo w pierwszej chwili pomysł spędzenia weekendu w Toronto, o ile tylko nie ruszą się z łóżka, wydawał się cholernie kuszący. Dopiero po sekundzie dotarło do niego, że to niemożliwe. Nie mógł przecież spędzić całego weekendu poza domem. Jak miałby to uzasadnić Travisowi? Mógłby skłamać, że wybiera się na jakieś targi, ale co jeśli młody chciałby pojechać z nim?
Nie zwierzył się z tych myśli. Pocałował Laurenta, uznając ten problem za nieistotny, bo nawet nie był prawdziwym problemem. Przecież nie musiał mieć wszystkiego. To, co robił, to że kochał się z nim we własnym łóżku, a teraz czule gładził wilgotną od potu skórę i wsłuchiwał w przyspieszony oddech, było wystarczająco szalone.
Leżeli spleceni jeszcze kilka chwil, zanim Logan ostrożnie cofnął biodra i składając ostatni pocałunek na jego karku, zdecydował się wstać. Wolał być na nogach zanim Greg i reszta chłopaków przyjdą do pracy. Lepiej żeby nie zastanawiali się dlaczego nie ma go na padoku o zwykłej porze.
Podszedł do okna i uchylił je, wpuszczając do środka rześkie powietrze. Prześlizgnęło się przyjemnie po spoconej skórze. Odwrócił się do Laurenta, który właśnie z powrotem opadał na poduszki. Jego widok w tym łóżku, szczególnie z dystansu, wydawał się obcy, ale jednocześnie nie mógł zaprzeczyć, że adwokat wyglądał seksownie, taki rozleniwiony i zadowolony. Z potarganymi włosami i powoli blaknącymi wypiekami na policzkach. I tym bezczelnym spojrzeniem pełnym uznania, którym teraz obdarzał go zupełnie bezkarnie.
Logan czuł się pod nim dobrze. Właściwie. Ze zdumieniem stwierdził, że chce mu się podobać. Chce widzieć ten głodny zachwyt w jego oczach.
Oblizał dolną wargę i uśmiechnął się szelmowsko, tak szeroko, że zrobiły mu się zmarszczki w kącikach oczu. Obrzucił długim spojrzeniem jego ciało rozciągnięte w pościeli, a potem leniwie podrapał się po piersi. Wyglądał teraz jak uosobienie samczej pewności siebie.
- A może po prostu prawdziwy chłopak z rancza potrzebuje prawdziwego ogiera i pogodynki już mu nie wystarczają? - zasugerował bezczelnie i sam puścił mu oczko.
Wciąż w kącikach jego ust czaił się ten nietypowy zuchwały uśmiech, kiedy wciągał na siebie ciuchy. A kiedy miał już na sobie dżinsy i koszulkę, obrzucił Laurenta jeszcze jednym, całkiem zadowolonym spojrzeniem.
- Nie leż do południa - mruknął, wtykając za szlufkę czerwoną bandanę. - I ubierz się potem wygodnie. No i nie myśl, że odpuszczę ci lekcje jazdy. Zaczniemy od dzisiaj. Tym razem na serio.
Każdy szanujący się właściciel rancza musiał umieć utrzymać się w siodle. Kiedy reszta pracowników zobaczy jego zaangażowanie, łatwiej będzie im obdarzyć go zaufaniem. Poza tym, Logan naprawdę chciał pokazać mu, że to miejsce wciąż jest jego domem i wciąż na niego czeka. I byłoby tak, nawet gdyby ich drogi nie splotły się w cały ten szalony… związek.

Ciężarówka z piskiem starego zawieszenia zatrzymała się przed stodołą. Greg zgasił silnik i wyskoczył na zakurzoną drogę, dzwoniąc kluczykami w spracowanej dłoni. Logan czekał już z tyłu i właśnie wskakiwał na pakę żeby pomóc przy rozładunku nowej dostawy paszy. Bez słowa zaczął przesuwać worki do krawędzi. Każdy ważył swoje, więc nie było sensu się spieszyć ani szarpać z nimi bardziej, niż było to konieczne. Zsuwał kolejne worki, a Greg odbierał je na dole i układał na palecie, pilnując, żeby cięższe znalazły się na spodzie. Co jakiś czas poprawiał ich położenie. Wokół panował poranny bezruch. Wszyscy byli czymś zajęci i życie na ranczu toczyło się swoim rytmem nawet pomimo problemów z zasilaniem.
- Stało się coś dobrego, szefie? - rzucił Greg w którymś momencie, przerywając ciszę.
Logan z sapnięciem podał mu kolejny worek i łypnął na pracownika spod zmarszczonych brwi.
- Co? - mruknął, nie rozumiejąc pytania.
Greg odebrał worek i zrzucił go na pokaźny stos. Potem otarł czoło przedramieniem, uprzednio na chwilę odchylając kowbojski kapelusz i spojrzał na swojego szefa z krzywym uśmiechem.
- No coś dobrego. Od jakichś dziesięciu minut cały czas się uśmiechasz. Pomyślałem, że albo wygrałeś na loterii, albo ktoś poprawił ci humor.
Logan parsknął pod nosem i natychmiast spróbował zapanować nad twarzą. Nie zdawał sobie sprawy, że się uśmiecha. Co się z nim, do diabła, działo? Zaklął w duchu i odwrócił się po kolejny worek.
- Zajmij się robotą, Greg - burknął, czym wywołał tylko szerszy uśmiech u pracownika.
- Czyli jednak coś się stało.
Logan obrzucił go ciężkim spojrzeniem i podał mu worek z nieco większej wysokości. Greg sapnął, uginając się pod ciężarem i zarechotał wesoło. W końcu jeśli Callahan był w dobrym nastroju, to całkiem prawdopodobne, że sprawy z ranczem szły ku lepszemu.

Jakiś czas później Logan wracał z padoku, prowadząc za sobą spoconą po treningu klacz. Już z daleka widział, że na placu przed stajnią jest jakieś poruszenie. Faceci kręcili się przy wejściu wymieniając jakieś uwagi. Kiedy go dostrzegli, ożywili się jeszcze bardziej.
- Szefie, widziałeś? - rzucił Noah z głupim uśmiechem, wskazując ruchem głowy drzwi do pomieszczenia gospodarczego przy stajni.
- Co miałem widzieć? - mruknął podchodząc bliżej.
- Młodego Ashcrofta.
Widział go. Ostatnio widywał go całkiem często, ale za cholerę nie wiedział, o co chodziło wyraźnie rozbawionym pracownikom. Uniósł brwi, czekając aż któryś z facetów wyjaśni mu o co chodzi. Wyrazem twarzy jasno dawał do zrozumienia, że nie zamierza bawić się w żadne cholerne kalambury. Wtedy Greg pchnął drzwi uchylając je tylko trochę, jakby był szczeniakiem chcącym podejrzeć panienkę w kiblu, a nie dorosłym facetem w pracy.
Zniecierpliwiony Logan cmoknął i pchnął je mocniej. Skrzypnęły, odkrywając przed nim zupełnie zwyczajne wnętrze, którego jedyny niezwykły element stanowił Laurent, siedzący pod drewnianą ścianą z laptopem na kolanach. Nie dostrzegł jednak niczego niepokojącego.
Greg wycofał się natychmiast, jakby bał się, że zostanie na czymś przyłapany, a Logan po prostu uniósł rękę w geście przywitania, kiedy Laurent go zauważył. Potem odwrócił się do trzech śmieszków, którzy stali z głupimi minami.
- No i? - burknął, bo za cholerę nie rozumiał o co im wszystkim chodzi.
- No i nic - mruknął Noah, wzruszając ramionami, trochę speszony. Był jednym z młodszych pracowników rancza i mrukliwość Callahana wciąż robiła na nim większe wrażenie niż na większości starych pracowników. - Głupio tak siedzi na beli siana z tym laptopem i w koszuli… - zaczął nieporadnie, ale wciąż półgłosem, obawiając się, że Laurent go usłyszy, co było niemal niemożliwe przy hałasie generatora.
- Głupi to ty jesteś. - Logan odburknął, zirytowany idiotyczną gadką. - Nie masz nic lepszego do roboty?
Chłopak wbił ręce w kieszenie spranych dżinsów, trochę się garbiąc pod jego twardym spojrzeniem i wzruszył ramionami.
- Do roboty - powtórzył Logan ostrzej, wychylając się ku niemu. Nie miał czasu na takie pierdoły. - Jak się nudzisz, to możesz wyczyścić wszystkie boksy.
Chłopak jęknął, ale on miał gdzieś jego marudzenie. Przeniósł ciężkie spojrzenie na dwóch starszych facetów i chociaż potrafił zrozumieć ich obawy, co do przyszłości rancza, to nie zamierzał pozwalać żeby zamiast pracować, urządzali sobie tu kółka wzajemnej adoracji.
- Znów nam ściągnie na łby jakiego rzeczoznawcę - zagderał Stan, poprawiając kapelusz i spluwając na ziemię. - Bo po co by tak tu siedział z tym laptokiem?
- Nawet jeśli, to co? - odparował Logan, mierząc starego chłodnym spojrzeniem. - Zamierzasz tak tu stać i narzekać jak baba, czy weźmiesz się za robotę?
- Wezmę, wezmę. Ale same kłopoty tylko z tym wszystkim… - Stary kowboj splunął raz jeszcze i łypnął w głąb pomieszczenia na bogu ducha winnego Laurenta. - To już nie jest to samo bez Luke’a.
Logan tylko mruknął pod nosem i pokręcił głową. Co jak co, ale on doskonale o tym wiedział.
- Wracajcie do pracy - polecił szorstko, a kiedy został sam, z westchnieniem poklepał po policzku gniadą klacz. Laurent swoim wczorajszym wyskokiem znów zasiał niepokój, który właśnie kiełkował. Musieli jak najszybciej powiadomić pracowników, że zachowają robotę, przynajmniej na najbliższe pół roku, zanim zaczną robić coś głupiego, albo szukać sobie innej pracy. Loganowi nie uśmiechało się użerać się jeszcze z brakami w kadrach. Ale do tego wszystkiego potrzebował Laurenta i jego oficjalnego stanowiska, a nie obietnic wypowiedzianych pod wpływem chwili.
Kiedy kowboje rozeszli się zupełnie, on odwrócił się od klaczy i posłał Laurentowi leniwy, krzywy uśmiech. Potem ruszył do stajni, samemu wracając do pracy.

Zupełnie jakby Laurent czytał mu w myślach, zjawił się jakiś czas później w kuchni, niosąc ze sobą plik wydruków. Logan właśnie kończył lunch, ale widząc jak kartki lądują obok talerza, wiedział już dlaczego adwokat ukradł Bretta na kilka godzin i po co była cała ta szopka z drukarką. Nie spodziewał się jednak tego, co stało się po chwili. Właśnie wkładał do ust ostatni kawałek pieczywa, kiedy padły słowa, które sprawiły, że zamarł w pół ruchu z rozchylonymi ustami i niedojedzoną kromką w połowie drogi. Był w takim szoku, że odłożył kęs na stół zamiast go zjeść i spojrzał w górę, na potarganego, ale wyraźnie podekscytowanego Laurenta. Wyglądał, jakby mówił poważnie. I oczywiście Logan był świadom, że na mocy spadku połowa rancza naprawdę mu się należała, ale nie spodziewał się, że Laurent nagle przyjdzie do niego z całą umową i tak po prostu każe mu ją podpisać.
Odruchowo spojrzał na drugie pismo, kiedy adwokat stuknął w nie palcem. Zabezpieczenie. Cholera, pomyślał o wszystkim. Logan poczuł jakby ktoś zabrał mu z barków cały ciężar ostatnich tygodni. Jasne, przed nim ogrom pracy, ale to wszystko znaczyło, że wreszcie mógł wziąć się za nią bez poczucia, że nic z tego nie będzie.
- Ty jesteś prawnikiem - mruknął niemądrze bo był w szoku i nie do końca to przemyślał. Przyjrzał się jego twarzy. Szukał na niej czegokolwiek, co sugerowałoby jakiś przekręt, ale Laurent wyglądał na szczerego i równie przejętego jak on. A kiedy na koniec zapytał półgłosem o randkę, Logan zrozumiał po co to wszystko było i dlaczego tak szybko.
I poczuł się jak dupek.
Wstał, głośno szurając nogami krzesła po podłodze. Oparł duża dłoń na pliku kartek, lekko przechylając się przez stół. Nie myślał o tym za dużo. Po prostu działał. Drugą ręką bez wahania przyciągnął Laurenta za kark i pocałował ponad niepodpisanymi jeszcze umowami. Nie pogłębiał pocałunku. Po prostu złączył ich wargi, co jednocześnie było odpowiedzią na wyraźną niepewność młodego Ashcrofta. Potem wyjął pióro spod jego ręki i nachylił się nad kartkami.
- Gdzie dokładnie mam podpisać?
Może i rzeczywiście powinien przeczytać umowy dokładnie albo dać je do wglądu komuś, kto znał się na prawniczym bełkocie, ale podpisem w wyznaczonym miejscu podarował Laurentowi kredyt zaufania.
- Musimy ogłosić to pracownikom - powiedział, kiedy już oddał mu pióro. Zgarnął z blatu swój kapelusz i nasadził go na głowę. - Chcesz to zrobić teraz, czy wolisz poczekać do jutra?

Laurent Ashcroft