[Paloma Cortés]

Subtelna reakcja mięśni twarzy była jedyną oznaką oszczędnego zdumienia. Krótkie zmarszczenie brwi, drgnięcie nozdrzy i powiek, trwające ułamki sekund rozszerzenie źrenic — i już. Tyle wystarczyło, by nadeszła akceptacja, że kobieta po prostu pojawiała się w różnych miejscach motelu zupełnie bezszelestnie, jak duch — lub tak naturalny element otoczenia, że człowiek nie zauważał, kiedy wchodziła na scenę.
Renley Masters — bo dzięki kilku słowom zamienionym z Garą w jego składziku na miotły biurze Paloma w końcu nie musiała myśleć o mrukliwej recepcjonistce jak o bezimiennej istocie — zawsze była gdzieś w pobliżu. Nienachalnie, nie jak krzykliwa lampa czy ekstrawagancka ozdoba, zwracająca natychmiast uwagę; raczej przemykała gdzieś na peryferiach pola widzenia. Czasami towarzyszyło temu skrzypnięcie podeszew jej trampek na podłodze, czasami grzechot niesionych na tacy szklanek, czasami ostry zapach wybielacza i środka na mole, gdy niosła do któregoś z pokojów świeże ręczniki czy pościel.
— Jest pani też barmanką? — Wróciła do formy grzecznościowej, z której pozwoliła sobie zrezygnować przy ostatnim razie.
Cisza.
I to ciężkie, beznamiętne spojrzenie, które znów wydawało się wycelowane w Palomę, ale tak naprawdę zatrzymywało się gdzieś przed nią, w przestrzeni między atomami, oddalonej o milimetry od jej twarzy.
Drgnięcie kącika pociągniętych ciemną szminką ust. Nie krzywy uśmieszek, nie grymas zniecierpliwienia, a coś pośrodku stawki. Chyba nawet nie spodziewała się jakiejkolwiek odpowiedzi na swoje pytanie i póki było ono równie nieistotne, cisza po drugiej stronie bardziej ją bawiła niż drażniła.
— Coś dobrego.
Widziała po reakcji Masters — czy raczej jej braku, że to nie wystarczy.
Powinna być bardziej konkretna — powinna wiedzieć dokładnie, czego chce, bo właśnie tego można było spodziewać się po kobiecie jej pokroju. Wciąż wyróżniała się na tle klienteli Ho-Oh, ale nie emanowała tą samą energią, co jeszcze kilka dni wcześniej. Zmęczenie przebijało spod starannego makijażu, który nie był w stanie w pełni zamaskować ciemnych półksiężyców pod oczami. Przemyślany strój tego wieczoru wydawał się bardziej przebraniem, niż ubraniem, zupełnie jakby dekolt bluzki miał jedynie odwracać uwagę od subtelnych oznak zwątpienia, a nie być atrybutem kobiecości.
— Dobrze, może inaczej. Proszę podać mi coś… coś obrzydliwie dekadenckiego. Coś, co wypali z języka gorycz rozczarowania. Drink, nad którym dyskutuje się o upadku kultury zachodniej… nie? Nadal nic? — Uśmiechnęła się, tym razem wyraźniej. Twarz Palomy na moment pojaśniała — a może to tylko sekundowe przepięcie w układzie, przez które przydymione światła rozbłysły mocniej.
Wzrok przemknął po szeregu butelek za barem. Na ich tle Masters również się przesadnie nie wyróżniała; niezwykłe było to, jak potrafiła wtopić się w każde tło, bez względu na to, czy za jej plecami akurat znajdowała się podróbka chińskiej kaligrafii, oczojebny neon, tandetny „gobelin” za trzy dolary, wypłowiała tapeta, pusta przestrzeń czy — tak jak teraz — kolorowe szkła o różnym stopniu zakurzenia. Człowiek zauważał jej obecność — ale oczy prześlizgiwały się po niej gładko, bez dłuższego zastanowienia. Bynajmniej dlatego, że była nieciekawa; to specyficznie ciężkie spojrzenie spod przydługiej grzywki na pewno potrafiłoby zwrócić uwagę, gdyby Renley sama tego chciała.
Paloma pół życia spędziła na rozgryzaniu, dlaczego konkretne obiekty są pożądane przez ludzi; potrafiła zatem docenić kształtny profil i pięknie wykrojone usta nawet wtedy, gdy te pozostawały zupełnie bez wyrazu, a ich posiadaczka robiła wszystko, by ukryć się w zapadniętym fotelu w recepcji lub półmroku ciasnego lobby. Było to pozbawione ładunku emocjonalnego czy ekscytacji kobiecą urodą; czysta ekspertyza i zauważanie rzeczy oczywistych, chociaż umykających pierwszemu lepszemu oku, które nie spoglądało dalej niż workowate dżinsy, obszerna bluza i nieprzystępna obojętność na twarzy.
— Jak na moje… absynt brzmi wystarczająco dekadencko — zdecydowała z ociąganiem, czując na sobie pusty a intensywny wzrok. Nie wydawał się jej ponaglać, brakowało w nim wyraźnego zniecierpliwienia. Recepcjonistka pokojówka barmanka niemowa Renley po prostu czekała na zamówienie. — Ale dodajmy coś do niego.


Renley Masters

[Renley Masters]

Ren stała tak, jak stała — dłonie oparte o blat, ciężar ciała przeniesiony lekko na prawą nogę, spojrzenie zawieszone gdzieś pomiędzy Palomą a przestrzenią, której nie było. Na hasło "obrzydliwa dekadencja" gdzieś w odmętach dawno zapomnianych czasów wynurzyło się pojedyncze wspomnienie. Miała wrażenie, że gdzieś usłyszała już podobny frazes. Tylko użyto do tego więcej pasji.
Słowa zawisły w powietrzu zbyt długo i zbyt ciężkie jak na to miejsce, bo tutaj nikt nie potrzebował wielkich frazesów. W Ho-Oh rzeczy działy się same — powoli, bez świadków i komentarzy. Rozkład — pomieszczeń, sił i trupów — nie potrzebował definicji ani dekadenckich widzimisiów, co uciekły z radzieckiego zoo.
Kącik jej ust drgnął. Ledwie. Odwróciła się w stronę półek. Absynt znalazła bez szukania — jak większość rzeczy tutaj. Zielone szkło było przykurzone, ale nie obrzydliwie oblepione. Ludzie wracali do niego częściej, niż powinni. Postawiła butelkę na blacie, słuchając krótkiego, tępego stuknięcia. Nie spieszyła się, bo przyspieszanie niczego nie zmieni. Co najwyżej sprawi, że zaboli szybciej.
Sięgając po kolejne butelki, kątem oka zerknęła na Palomę jeszcze raz. Nie pasowała tu. Nie w oczywisty sposób. Nie przez ubranie czy makijaż — to można było zdjąć, rozmazać, zgubić gdzieś między pokojem a korytarzem. Chodziło o coś głębszego. O sposób, w jaki siedziała. Jak trzymała ramiona, jak kontrolowała każdy drobny ruch, nawet teraz, kiedy zmęczenie zaczynało przebijać się spod warstw, które miały je przykrywać. Za dużo kontroli. Za mało miejsca na to, co i tak przychodziło.
Ren widywała takich ludzi. Pojawiali się w motelu czasem. Z ciekawości. Z potrzeby sprawdzenia, czy to miejsce naprawdę jest takie, jak o nim mówią. Czy można wejść, zobaczyć i wyjść bez śladu. Zwykle wychodzili szybko albo przestawali być sobą jeszcze szybciej. Pani Cortés wyglądała, jakby utknęła gdzieś pomiędzy — w punkcie granicznym, gdzie człowiek nadal wierzy, że to on kontroluje sytuację.
Wlała absynt powoli. Zielony płyn złapał światło i rozlał je po szkle, jakby przez moment chciał udawać coś więcej niż to, czym był. Przypomniała sobie, jak Malarz Numer Dwa — nazwała go w myślach influencerem przez nagrywanie — mieszał podobny odcień, tylko po to, aby zaraz go zmyć z końcówki pędzla. Potem gin. Cytrus. Odrobina czegoś słodkiego — nie dla smaku, tylko dla kontrastu. Nie zastanawiała się nad proporcjami. Wiedziała, kiedy wystarczy.
Zawahała się. Nie przy składnikach — przy sensie całej tej kompozycji, jakby przez chwilę próbowała zdecydować, czy w ogóle warto cokolwiek łagodzić. Sięgnęła po małą, boczną półkę. Tam, gdzie trafiały rzeczy niepasujące nigdzie indziej. Kropla barmańskich bittersów — skarb Aii — ale nie tych dobrych, a starych, zapomnianych. Dorzuciła. Zapach zmienił się nieznacznie. Podobnie pachniał Malarz Numer Jeden — w myślach nazwany pretensjonalnym elegancikiem, bo nalegał, aby przynieść mu kadzidła grejpfrutowo-sandałowe.
Postawiła szklankę przed Palomą i przesunęła ją o centymetr w jej stronę.
— Wypali. — Na moment podniosła wzrok. — Nie to, co trzeba. — Nie szukała kontaktu. Raczej sprawdzała, czy Paloma jeszcze jest tu i teraz, czy już gdzieś dalej — w tych myślach, które zaczynają się rozchodzić, kiedy coś przestaje się zgadzać, a ma związek z poważniejszymi sprawami, bo to nie było zwykłe zmęczenie. Nie ta miękkość i znużenie, które przychodzą po długim dniu ciężkiej pracy, tylko coś ostrzejszego. Coś, co dopiero zaczynało pękać, ale już było nie do zatrzymania.
Ren oparła się lekko o blat. Z kieszeni szerokich spodni wyciągnęła pomięta paczkę tanich papierosów. Wyciągnęła jednego. Obróciła go w palcach, jakby sprawdzała jego ciężar, zanim wsunęła go między wargi. Paloma nadal tam była. Jeszcze. I to "jeszcze" było najbardziej interesujące.
— Nie łagodzi — dodała ciszej, bardziej do przestrzeni niż do niej.
Zapaliła.


Paloma Cortés

[Paloma Cortés]

Paloma nadal tam była. Jeszcze.
Jeszcze, ale już niedługo; bo gdy mimowolnie obserwowała przygotowanie drinka, nie umknął jej odcień zielonej wróżki rozlewającej się po szkle. W zmęczonym umyśle rozpoczęła się gonitwa; a może trwała już dłuższy czas, tylko nikt jeszcze tego nie dostrzegł, nawet sama señora Cortés. Na krótką chwilę przeniosła wzrok ze szklanki na twarz Renley — równie obojętną, jak zwykle, z jedną różnicą.
Odezwała się. Nieproszona, niepytana. Paloma niemal przywykła do myśli, że próba rozmowy z tą kobietą to jak rozmowa… może nie ze ścianą, ale z lustrem. Na każdą własną uwagę przygotowywała od razu odpowiedź, którą mogła się uraczyć, ale nie tym razem. Tym razem nieco zachrypnięty głos wybrzmiał jak nienachalna obietnica, a może jak zapowiedź czegoś nieuniknionego.
Nie łagodzi.
— Nie ma łagodzić — powiedziała, muskając szkło opuszkami palców. Skropliny uciekły spod skóry, znacząc wilgotne szkło nieregularnym wzorem. — Ma wyostrzać.
Nie powiedziała, co konkretnie.
Uniosła szklankę w trzech palcach, ale nie wprost do ust. Spojrzała pod światło; zieleń nie była już tak intensywna, a złamana, rozmyta, lekko zamglona. Ziołowo-cytrusowy aromat w przyjemny sposób drażnił powonienie, choć i spora moc drinka była wyczuwalna w oparach. Nie przeszkadzała Palomie; podobnie jak dym, który po chwili oddzielił ją od Masters. Dzięki szaremu kłębowi przez moment mogła zostać prawdziwie sama z myślami, które jeszcze nie były w pełni uformowane, a dopiero próbowały odnaleźć drogę do jej świadomości.
Drink zniknął w dwóch haustach.
Zapiekło.
(Nie łagodzi.)
Gdy dym się rozwiał, Renley dostrzegła, że Palomy już tam nie ma.
Nie dosłownie co prawda; ciało wciąż tkwiło na swoim miejscu. Na lewej dłoni oparła w zamyśleniu brodę, w prawej wciąż ściskała puste naczynie. Środkowy palec wybijał rytm znany tylko jej, a dopasowane rękawy bluzki opinały szczupłe nadgarstki dokładnie tak samo, jak minutę wcześniej. Coś jednak się zmieniło. Przytomność zniknęła ze spojrzenia, usta pozostały lekko rozchylone, jakby każdy głębszy oddech mógł zamienić się w wypowiedzianą na głos, rewolucyjną myśl.
Do tej pory z nich dwóch to Renley Masters była mistrzynią patrzenia bez widzenia; teraz to Cortés wbijała spojrzenie w przestrzeń gdzieś tuż przed tymczasową barmanką. Oczy przesuwały się po jej rysach nienachalnie, nie oceniała ich symetrii , a próbowała przypomnieć sobie tę sekundę, w której mocniejsze światło zatańczyło jednocześnie na jej twarzy i prześwietliło butelkę absyntu. Usiłowała przypomnieć sobie ten konkretny odcień zieleni, rozjaśnionej nieco mętnym sokiem z cytryny.
Nie widziała ciemnych oczu ani obojętnych ust. Nie widziała cieni pod oczami ani kształtnego nosa.
Zupełnie tak, jakby tuż przed twarzą Masters nakładały się na siebie trzy płótna, w które Paloma wpatrywała się godzinami i z żadnego nie była dostatecznie zadowolona. Rozmyte linie, sugerujące układ sceny, wryły jej się w pamięć. Centralny element odcinał się wyraźnie od mrocznego tła, a chociaż każdy z jej artystów miał do zaproponowania nieco inną interpretację, wszystkie były do siebie podobne. Prawie udanie naśladowały dziwaczny, nieoczywisty, trochę oniryczny styl Spilliaerta; jego oniryzm był mroczny, przywodził na myśl jeden z tych absurdalnie koszmarnych snów, w których nie ma bezpośredniego zagrożenia, ale jest jakieś poczucie niepokoju, które zostaje z człowiekiem jeszcze na długo po obudzeniu. Prawie udanie oddawały zaburzoną perspektywę, którą belgijski artysta stosował z takim upodobaniem dla wzmocnienia poczucia, że coś jest nie tak.
I coś istotnie było nie tak.
Prowadzenie linii było podobne w przypadku wszystkich trzech malarzy, każdy zdawał się rozumieć wyjściowy styl, który mieli skopiować, dzielnie wychodzili poza oczywistość formy, ale w ostatecznym rozrachunku — każdemu czegoś brakowało. Paloma doskonale wiedziała, że obraz, o którym plotka krążyła wśród bogaczy patrzących najdalej na czubek własnego nosa, z niemal stuprocentową pewnością jest tylko legendą. Nie bez powodu była jednak specjalistką od rzeczy niemożliwych.
Nieważne, że istnienie tego dzieła było tylko zbiorową halucynacją. Jeśli miała je sprzedać, musiało odpowiadać jej standardom.
Bezwiednie odstawiła szklankę, a uwolniona dłoń powędrowała ku ustom. Wciąż pogrążona w głębokim zamyśleniu dotknęła dolnej wargi; wystarczająco mocno, by lekko ją wywinąć, ale nie na tyle, by zostawić na skórze odcisk szminki. Ktoś przyglądający się jej często byłby w stanie rozpoznać ten gest; jej umysł był w zupełnie innym miejscu, a kobieta pogrążyła się w skupieniu, z którego będzie musiała stopniowo się wybudzić.
Jej myśli skąpane były w świetle przefiltrowanym przez przykurzoną butelkę absyntu.
Intérieur la nuit, obraz-widmo, do którego kupna zdołała namówić Vincenta Dubois, znany był pod jeszcze jedną nazwą.
Lampe verte.
— Ach, jasna cholera — westchnęła nagle, a wraz jej spojrzenie nieco oprzytomniało. Renley wciąż tam stała. — Jeszcze raz to samo. Dokładnie w tych samych proporcjach. Za chwilę tu wrócę. — Zniknęła między ludźmi, a towarzyszące jej zwykle rytmiczne stukanie obcasów rozmyło się bez śladu w ogólnym gwarze.
Nie mogła pozwolić, by kolejne spotkanie z Vincentem Dubois zakończyło się zerwaniem umowy. Jeśli miała przyciągnąć każdego z tych obrażonych na świat artystów-malarzy za ucho do zatłoczonego, śmierdzącego dymem tytoniowym baru, by pokazać im, jaki odcień zieleni jest właściwy, to zamierzała to zrobić.


Renley Masters

[Renley Masters]

Gdy Paloma pojawiła się kolejny raz, nie była sama — Trzech Mistrzów Fałszerstwa towarzyszyło jej w pochodzie zwieszonych głów. Przedzierali się przez dym, przez gwar i przez ciekawskie spojrzenia obsesyjnych fanów Umy Thurman, jakby znaleźli się w samym środku dżungli pełnej drapieżników; pochyleni nisko manewrowali za panią Cortés z mniejszą gracją. Influencer przypadkiem potknął się o wystającą gicz Wietnamczyka. Popłynęła wartka wiązanka, brzmiąca jak zawodzenie na kazoo. Niepewniak gryzł kciuk odrobinę za mocno, jakby krwią zaklinał rzeczywistość i odganiał nieszczęście stalowej kuli od siebie. Najbardziej spokojny — Profesjonalista — po prostu szedł kawałek za nimi. Milczał.
Ren domyśliła się, po co pani Cortés tak szybko zniknęła. Kiedy stanęli przed barem, przyjrzeli się barmance pytająco. Nie odpowiedziała na ich ciekawość. Spojrzeli na Palomę. Coś się w niej zmieniło na przestrzeni kilku minut.
Dwie szklanki stuknęły głucho o blat, trzecia — z lepkim cmoknięciem sugerującym, że nie wszystkie powierzchnie poznały się ze sprzątaniem. Zielona butelka stanęła obok.
— O. Pijemy? — spytał Influencer i bezpardonowo wcisnął się na wąski hoker. — A co to? Co? Co to jest?
— Wygląda na absynt — mruknął Profesjonalista.
Ren powtórzyła recepturę trzykrotnie na ich oczach. Nie wzięła sobie za punkt honoru życzenia Palomy. Jej drinki nie miały proporcji. Trzy zielone "żarówy" mieniły się dyskretnie różnymi odcieniami w łunie neonu reklamującego szoty kamikaze nad ruchomą łapką maneki-neko.
— Śmierdzi podejrzanie…
— Bo to nie jest do picia. — Profesjonalista nachylił się minimalnie nad szklanką. Nie dotknął jej od razu. Najpierw patrzył z kamienną miną, zbyt długo jak na zwykły drink i stwierdził:. — To jest do patrzenia.
Influencer prychnął, już z palcami na brzegu szkła.
— Wszystko komplikujesz. To jest alkohol. Alkohol się pije. O. I cyk.
— Spróbuj — rzucił spokojnie tamten.
Niepewniak nie podniósł swojej szklanki. Wpatrywał się w nią, jakby próbował zapamiętać kolor, zanim coś go zepsuje. Jego palec zawisł nad powierzchnią, ale nie dotknął.
— To nie jest jeden odcień… — powiedział cicho, bardziej do siebie niż do nich. — To się… rozjeżdża. Rozpuszcza i przeziera. — Ugiął nogi i od spodu przyjrzał się drinkom. — Jak gradient.
Ren stała oparta lekko o blat po drugiej stronie. Nie wtrącała się. Nie było do czego. Obserwowała to tak, jak obserwowała wszystko — bez napięcia, bez oczekiwań. Jakby patrzyła na coś, co i tak dobiegnie końca niezależnie od niej. Popiół cicho ukruszył się u krańca papierosa.
Influencer w końcu się napił. Wykrzywił się od razu.
— Co to, do cholery!? To jest gorzkie. I słodkie. I… co to za posmak?
— Zostaw — uciął Profesjonalista, nadal patrząc. — Nie o to chodzi. — Podniósł swoją szklankę. Nie pił. Obrócił ją lekko, łapiąc światło neonu. Zieleń zmieniała się pod kątem, łamała, brudziła czymś, czego nie było w czystym absyncie. — Za czysta baza — mruknął po chwili. — Ale przełamana źle. Za szybko. — Zadumał. — Chyba dlatego działa…
Niepewniak w końcu sięgnął po swoją. Nie wypił, tylko zbliżył do twarzy.
— Ona… nie jest stabilna — wyszeptał. — Ten kolor. Jakby… coś się w nim nie zgadzało, ale przez to… wygląda bardziej prawdziwie.
Influencer odstawił szklankę z cichym stuknięciem.
— To jest chore — rzucił, ale już mniej pewnie. — To ma wyglądać dobrze, nie „prawdziwie”.
Profesjonalista zerknął na niego krótko.
— To nie jest to samo.
Cisza między nimi zawisła na moment, cięższa niż wcześniej. Ren przesunęła spojrzenie z jednego na drugiego. Rejestrowała drobiazgi. Sposób, w jaki trzymali szkło; jak długo patrzyli, zanim spróbowali; jak szybko chcieli nazwać coś, czego nie dało się zamknąć w jednym słowie. To zawsze wyglądało podobnie. Ludzie myśleli, że szukają odpowiedzi a tak naprawdę szukali potwierdzenia. Kątem oka wychwyciła ruch. Gara stał z boku, niby zajęty czymś przy zapleczu, ale patrzył, choć nie wprost — nigdy wprost. Pilnował. Skinął w jej stronę. Ren wróciła spojrzeniem do szklanek. Trzy różne odcienie zieleni drgały pod światłem neonu, żadna podobna do poprzedniej, a jednak — pod odpowiednim kątem zdawały się jednakowe. Sięgnęła tylko po butelkę, jakby była gotowa nalać jeszcze raz.
I co teraz? — spytała w duchu Palomę. Zapatrzyła się tak bardzo, że nie zauważyła, kiedy papieros wypalił się samoistnie do połowy.

Paloma Cortés

[Paloma Cortés]

Tym razem to Paloma przyjęła rolę obserwatorki. Czujne spojrzenie wodziło od jednej męskiej sylwetki do drugiej, od drugiej do trzeciej i tylko w krótkich momentach gdzieś pomiędzy łapała się na powracaniu wzrokiem do Masters, zupełnie jakby rzucała jej jakieś nieme i chyba niezupełnie uświadomione wyzwanie. Już nie wydawała się zrezygnowana; wstąpiła w nią wola i pewność, że doprowadzi sprawę do końca, a to odbijało się w całym jej jestestwie: wyprostowane plecy, uniesiony podbródek, skupienie widoczne w napiętej twarzy, błysk w oku.
Dyskusja nad drinkami musiała wydawać się kompletnie bezsensowna dla pobocznego obserwatora, ale Cortés nie okazywała najmniejszych oznak konsternacji. Przez większość czasu przysłuchiwała się bez komentarza i, zdawałoby się, bez reakcji, stojąc nieco z boku, oparta nonszalancko o bar.
W przedłużającej się ciszy zwróciła spojrzenie z powrotem ku Renley, zastygłej z butelką absyntu w dłoni. Kącik jej ust drgnął lekko, gdy oczy śledziły opadający z końcówki papierosa popiół. Zatańczył w powietrzu i osiadł na ubraniu barmanki, kompletnie tym niewzruszonej.
— Powinna pani bardziej uważać. — Kusiło ją, by sięgnąć nad lepiącym się blatem i strzepnąć drobinki; ot, tylko po to, by naruszyć granicę i sprawdzić, co się stanie. Nie zrobiła tego jednak; odwróciła wzrok z cieniem uśmiechu i wpatrzyła się w stojące obok siebie niemal identyczne drinki — w tym jeden do połowy wypity. — Proszę przygotować jeszcze jednego dla mnie.
Ani słowa komentarza, ani cienia przejęcia na twarzy, po prostu mechaniczne ruchy. Paloma chwilowo straciła zainteresowanie kobiecą postacią po drugiej stronie baru; ciężkie spojrzenie spoczywało na każdym z malarzy po kolei, pozostając na tyle długo, by w połączeniu z wymowną ciszą wprawić ich w dyskomfort.
— Zajęło wam to dłużej, niż spodziewałabym się po artystach, ale w końcu zrozumieliście. Przynajmniej niektórzy. — Skinęła lekko głową ku Profesjonaliście.
Isaac Thompson, bo tak nazywał się ten nieco ponury trzydziestokilkulatek, krótko odwzajemnił gest, choć był wciąż zajęty analizowaniem tego, w jaki sposób światło załamuje się na powierzchni zielonego płynu. Był tym wręcz nieco za bardzo zaabsorbowany, zupełnie jakby próbował uciec od dyskomfortu związanego z byciem na celowniku.
— Podnieście szklanki — rzuciła władczo, kiedy jej własny drink wylądował przed nią na barze. Wszyscy jak na komendę wykonali polecenie; jeden z mężczyzn już unosił szkło do ust, kiedy nagle wrzasnął cienko, ledwie przebijając się przez ogólny gwar. Cienki obcas buta pani Cortés właśnie wwiercał mu się w śródstopie.
Kobieta, ignorując stłumione przekleństwa, uniosła drinka na wysokość wzroku. Zakołysała szklanką, przyglądając się dynamice, z jaką zmieniała się barwa drinka w miarę jak mikser lepiej mieszał się z alkoholem, jak kąt padania światła oraz jego rodzaj wpływały na odbiór koloru, rejestrowała szczegóły — licząc na to, że któryś z tych idiotów faktycznie zrozumie, co miała na myśli.
— Nie szukacie w tym momencie idealnego odcienia — odezwała się nagle, odrywając na moment wzrok od szklanki by skontrolować, czy jej goście nadal pilnie studiują miksturę. — Szukacie...
— …sposobu na uchwycenie zmienności — wszedł jej w słowo widocznie najmłodszy z towarzystwa, Niepewniak. Wcześniej przyglądał się swojemu drinkowi pod różnymi kątami, ale teraz patrzył prosto na Palomę z taką miną, jakby pojął największą tajemnicę Wszechświata.
— Otóż to. — Wyciągnęła rękę, by stuknąć swoją szklanką o jego. Jednym haustem wypiła, a on — po krótkim zawahaniu — poszedł w jej ślady. — Wypijcie i do dzieła. Ty nie. — Złapała za ramię mężczyznę, któremu jeszcze przed chwilą brutalnie miażdżyła stopę obcasem. Pozostali dwaj ulotnili się tak szybko, że miało się wrażenie, iż po prostu rozpłynęli się w powietrzu. — Ty wypierdalasz. Natychmiast.
— Ale…?
— Bez dyskusji, po prostu wypierdalasz. — Brodą wskazała zatłoczoną drogę do lobby.
— Ale nie taka była przecież umowa? To ma być ten pani profesjonalizm?! Powiedziano mi, że…
— Mnie powiedziano, że warto dać ci szansę, ale możesz być pewien, że tego błędu nie popełnię więcej ani ja, ani nikt inny w Toronto.
— Pani Cortés? — Męski głos zagrzmiał gdzieś za jej plecami.
— Gara, odprowadzisz, proszę, mojego gościa do wyjścia?
Groźnie zmarszczone brwi sugerowały, że nie tylko odprowadzi gościa, ale również upewni się, że ten samodzielnie ureguluje rachunek. I to podwójnie.
To będzie cholernie długa noc — pomyślała Paloma, śledząc wzrokiem Garę, który musiał niemal wywlec awanturującego się Influencera z motelowego baru. Zmęczenie ostatnich dni wyraźnie dawało jej się we znaki, choć nie wychodziło w tej chwili na pierwszy plan. Do spotkania z Duboisem mogła już w zasadzie odliczać godziny, a jej artyści z bożej łaski dopiero zrozumieli, co jest istotą ich zadania. Nie perfekcja i statyczność, a dynamika, zmienność i brud, uchwycone w charakterystyczny, nieco niedbały, ale jednocześnie doskonale przemyślany sposób.
Wspięła się na popękany hoker i z braku zajęcia dla dłoni zaczęła obracać pustą już szklankę.
— Poczęstuje mnie pani papierosem?
Swoją paczkę zostawiła na górze.


Renley Masters

[Renley Masters]

Pytanie zawisło między nimi na moment dłużej, niż powinno.
Ren nie poruszyła się od razu. Dźwięk musiał najpierw opaść gdzieś głębiej, przebić się przez warstwy ciszy, którą nosiła w sobie od dłuższego czasu. Albo jakby po prostu nie było powodu, żeby się spieszyć. Dłoń wsunęła się do kieszeni spodni powoli. Materiał zaszeleścił cicho. Wyciągnęła paczkę — miękką, wygniecioną, noszącą ślady zbyt wielu takich samych wieczorów. Otworzyła ją jedną ręką. Dopiero potem zajrzała do środka...
Trzy.
Zawsze było ich mniej, niż powinno. Jeden złamany niemal równo w pół — tytoń rozsypany przy filtrze, jakby ktoś kiedyś zaczął go palić i rozmyślił się w połowie. Drugi zgnieciony, zdeformowany, filtr spłaszczony, papier pęknięty w kilku miejscach. Trzeci. Krzywy. Nierówny. Ale jeszcze cały. Jej palce zatrzymały się właśnie na nim. Ten na później. Na moment, który miał nigdy nie nadejść, a zawsze przychodził tak samo — gdzieś między jednym zadaniem a drugim, między jednym oddechem a kolejnym, kiedy nic się nie działo i to "nic" było wszystkim, na co było ją stać.
Zamknęła paczkę. Nie schowała jej od razu. Przez chwilę trzymała ją w dłoni, lekko przyciśniętą do blatu, jakby sprawdzała jej ciężar. Jakby to miało znaczenie. Spojrzenie uniosło się na Palomę. Puste, lecz nie całkiem. Zatrzymało się na niej na sekundę dłużej niż na czymkolwiek innym w tym pomieszczeniu. Na jej twarzy, na dłoniach, na tym napięciu, które przebijało przez wszystko — przez postawę, przez sposób, w jaki oddychała, przez to, jak wcześniej patrzyła na tych trzech.
Ren nie nazywała tego w myślach. Nie musiała. Coś w niej drgnęło — nie jak impuls, a stary nawyk, który jeszcze nie zdążył umrzeć całkiem. Zamknęła paczkę mocniej, aż wieczko się wygięło, i odłożyła ją. Nie odpowiedziała. Nie odmówiła. Po prostu sięgnęła pod ladę. Ruch był krótki, pewny, wyuczony. Dłoń zniknęła na moment, przesuwając coś cięższego, bardziej zwartego niż wszystko, co miała przy sobie. Szorstki dźwięk kartonu o drewno, ciche tarcie.
Wyciągnęła kartonik. Czarny, gładki i zafoliowany. Trochę przykurzony. Mimo wszystko wyglądał tu obco. Za czysto, za równo, za… nowo. Jak coś, co nie przeszło jeszcze przez ręce ludzi, którzy wszystko potrafili sprowadzić do jednego poziomu — zużycia. Położyła go przed Palomą.
Jedna paczka Seven Stars między nimi — na tym lepiącym się od wszystkiego blacie.
— Do rachunku — powiedziała. Lekki ruch brody w stronę drzwi, przez które jeszcze niedawno zniknął szarpany przez Garę Influencer. — Jego.
To miało wyjaśnić wszystko. Nie patrzyła, czy Paloma sięgnie po papierosy. Nie sprawdzała jej reakcji. Już się odwracała. Ręce wróciły do pracy zanim myśl zdążyła się sformułować. Butelki znalazły się tam, gdzie powinny. Gin. Szkło. Lód uderzył o ścianki krótkim, suchym stuknięciem. Tonik syknął przy otwieraniu — jedyny dźwięk, który na moment przebił się przez tło. Nie było w tym nic z wcześniejszego rytuału. Żadnego zawahania. Żadnego patrzenia w światło. Prosty drink. Przezroczysty. Taki, który nie udaje, że znaczy więcej.
Postawiła szklankę przed Palomą i przesunęła ją o centymetr bliżej. Nie powiedziała, dlaczego, ale pamiętała tamten raz — krótki fragment rozmowy, który nie powinien był zostać z nią na dłużej. Pytanie rzucone gdzieś w biegu. Odpowiedź Aii — szybka, bez znaczenia, wypowiedziana tylko dlatego, że ktoś zapytał: "gin z tonikiem".
Whisky przemknęła przez myśl tylko na moment. Ciężka, lepka, pozostawiająca po sobie coś więcej niż smak. Kojarzyła się z Duboisem. Z jego obecnością, która wypełniała przestrzeń nawet wtedy, gdy już wychodził. Z jego głosem, który został gdzieś w ścianach Siódemki.
Spojrzenie Ren przesunęło się na Palomę. Na to zmęczenie, które nie było zwykłym zmęczeniem. Na napięcie pod skórą. Na coś świeżego, co jeszcze nie zdążyło się rozlać, ale już było widoczne. Gin był… lżejszy. Nie zostawał tak długo.
Ren oparła się o blat, sięgając po tego ostatniego papierosa. Obróciła go w palcach, powoli, jakby sprawdzała, czy jeszcze się nadaje, czy to już tylko gest. Nie zapaliła. Nie było pośpiechu.
Gdzieś z boku drzwi znów się otworzyły. Gara wracał — cięższy o czyjąś frustrację, lżejszy o cierpliwość. Jego obecność była wyczuwalna, zanim jeszcze znalazł się w pełni w świetle. Zarejestrowała to kątem oka, jak wszystko inne. Na moment jej spojrzenie wróciło do Palomy. Krótkie i ciężkie zatrzymało się gdzieś na linii jej ramion, na napięćiu, które nie chciało puścić, choć malarze opuścili bar... a potem zsunęło się obok. Jak zawsze.

Paloma Cortés

[Paloma Cortés]

Nie sięgnęła od razu po zafoliowaną paczkę.
Pozwoliła jej chwilę poleżeć w tym otoczeniu, do którego nie pasowały idealnie równe krawędzie kartonika. Nie zdążył jeszcze przejść przez niczyje dłonie, zebrać na sobie odcisków codziennych historii czy drobnych zagnieceń odbijających cudzy stres. Folia błyszczała nienachalnie mimo pokrywającej ją warstewki kurzu. Świeża paczka papierosów, świeży start.
Nie skomentowała też głośno doboru drinka, jedynie skinęła lekko głową. Cichy, niemy wyraz aprobaty za dobrą obsługę. Z wdzięcznością powitała gin z tonikiem; lekki i odświeżający po palącym w gardło absyncie, który nawet złagodzony dodatkami zostawił nieprzyjemne wrażenie, które należało spłukać. Podobną gorycz czuła po wykładzie, który zmuszona była wygłosić w kierunku nierozgarniętych malarzy.
W końcu od niechcenia dotknęła papierosów. Przesunęła je po blacie — czy raczej próbowała je przesunąć. Lepka warstewka rozlanych trunków wyraźnie to utrudniła, a paczka odkleiła się od baru z zabawnym mlaśnięciem. Paloma skwitowała to tylko krótkim uniesieniem kącika ust.
Przykurzona folia opadła gdzieś obok, gdy długi paznokieć najpierw naruszył jej perforację, a następnie podważył górną część kartonika. Wszystkie ruchy — począwszy od otwarcia paczki, poprzez wydobycie papierosa i wsunięcie go między wargi — wydawały się ostrożniejsze, niż trzeba było. Bardziej powolne, przemyślane, jakby w każdym geście kryło się drugie dno, chociaż jakie mogło być drugie dno w miękkim otuleniu filtra ustami?
Nie umknęło jej to, że Masters sięgnęła po papierosa z własnej paczki, która zdawała się przejść z nią bardzo dużo. Przez chwilę zastanawiała się nad wydźwiękiem tego gestu; odczytać wyjęcie japońskich fajek spod lady za uprzejmość, topową obsługę czy subtelne, ale wyraźne nakreślenie dystansu?
Cortés oparła się na łokciach, nie bacząc na to, czy przyklei się do blatu, czy nie. Nieco prowokacyjnie poruszyła papierosem między zębami. Szminka pozostawiła ślad tuż za pierścieniem z gwiazd, nadrukowanych na gilzie.
— Może chociaż ogniem się pani podzieli?
To właśnie o to podzielenie się najbardziej jej chodziło.
Dołączył do nich Gara. Zmarszczone brwi nie zwiastowały przyjemnych wieści, ale zawodowa uprzejmość — czy uprzejmość w stosunku do stałych, dyskretnych i płacących bardzo dobrze klientów — zmusiła go do sięgnięcia po własną zapalniczkę, gdy tylko zobaczył Palomę z nieodpalonym papierosem. Powstrzymała go gestem, nawet nie patrząc w stronę mężczyzny.
Patrzyła prosto na Renley Masters.
Bez nachalnej intensywności, a raczej z łagodnym zaciekawieniem. Jak na obiekt, którego zachowania nie potrafiła zaklasyfikować do jednej ze standardowych szufladek. I może w tym spojrzeniu czaiła się jeszcze odrobina ponaglenia. Nie było pośpiechu — ale bibułka wokół japońskiego tytoniu z każdą sekundą wilgotniała, zmęczony mózg domagał się nikotyny, a skonfundowany Gara wodził wzrokiem między kobietami, jakby nie do końca wiedział, jak się zachować; jakby czuł się nieco nie na miejscu we własnym przybytku, chociaż nic przecież się nie działo — poza ciszą wiszącą coraz ciężej nad barem.
— Pani Cortés? — Gara odważył się odezwać po kilku dłuższych chwilach zwłoki. Głos jak zawsze lekko mu drżał przy wypowiadaniu jej nazwiska.
Paloma rzuciła mu krótkie spojrzenie, po czym wróciła do obserwacji. Ciemne oczy wodziły to po smukłych palcach wciąż obracających wymiętą fajkę, to po resztkach popiołu zdobiących przód za dużej bluzy, to po rzędzie odbijających się w zaśniedziałych lustrach butelek.
— Wszystkie sprawy mogą poczekać — odpowiedziała oszczędnie. — Powiedz tylko, czy zapłacił.
— W tym właśnie rzecz, że…
— Zapłaci.
— W to nie ma co wątpić — zagrzmiał mężczyzna, wypinając lekko pierś. — Albo zapłaci, albo osobiście poucinam mu paluchy.
— Nie masz jeszcze ludzi od tego? — Tylko lekki uśmiech sugerował, że żartowała.
— Cięcia etatów!
— Z tego samego powodu pani Masters robi jednocześnie za recepcjonistkę, pokojówkę i barmankę? Dziwne, że nie zajmuje się również obcinaniem palców… — Znów strzeliła spojrzeniem ku kobiecie.
— Nie zdradzam tak łatwo swoich sekretów — oświadczył Gara, delikatnie poklepując Palomę po ramieniu. Zawsze, gdy był rozbawiony, jego akcent zdawał się bardziej wyraźny. — Przyjdzie pani potem do mnie, co?
Skinęła lekko głową, a Gara posłał ostatnie kontrolne spojrzenie ogarniające całe wnętrze motelowego baru i zniknął na zapleczu. Nie tak zupełnie; bo przecież zawsze trzymał rękę na pulsie.
— To jak będzie z tym ogniem? Tytoń wietrzeje.


Renley Masters

[Renley Masters]

Tytoń w i e t r z e j e.
Słowa nie zniknęły od razu. Zostały — rozciągnięte między nimi, cięższe niż powinny być, a jednak Ren nie zareagowała. Popiół na końcówce jej papierosa przechylił się i opadł ponownie na przód bluzy. Nie strzepnęła go. Nawet nie spojrzała. Dym płynął dalej, cienki i ospały, jakby i on nie widział sensu w pośpiechu.
Jej uwaga nie była przy Palomie. Zatrzymała się na szkle.
Kilka szklanek — brudnych, z tłustymi smugami po palcach i resztkami czyjejś obecności — stało nierówno przy krawędzi blatu. Jedna z nich miała jeszcze ślad zieleni na dnie, już przygaszonej, zgaszonej jak światło, które chwilę wcześniej wydawało się istotne. Na innej odciśnięte usta, rozciągnięte, jakby ktoś próbował coś powiedzieć i zrezygnował w połowie.
Ren sięgnęła po jedną. Obróciła ją powoli w palcach, obserwując, jak światło rozbija się na zabrudzeniach. Jak wszystko traci kształt, kiedy zostaje za długo. Gdzieś pod tym wszystkim — pod ruchem dłoni, pod ciszą, pod dymem — zarejestrowała Palomę. Nie jako osobę, tylko jako układ napięć. Sposób, w jaki trzymała papierosa między wargami. To nie było zwykłe pytanie o ogień. To było sprawdzenie granicy. Delikatne, eleganckie. Jak wszystko u niej. Ren znała takie ruchy. Nie odpowiedziała na nie. Dopiero potem — jakby przypominając sobie, że ktoś czeka — wsunęła dłoń do kieszeni.
Zapalniczka była lekka. Plastikowa. Zjechana na krawędziach, z nadrukiem, który dawno przestał być czytelny. Przez chwilę obracała ją między palcami — tym samym ruchem, którym wcześniej traktowała papierosa. Nie spojrzała na Palomę. Pstryknęła. Płomień zapalił się od razu. Krótki i stabilny. Przesunęła zapalniczkę po lepkim blacie, ale zatrzymała ją w połowie drogi.
— Sama — rzuciła. I jakgdyby nigdy nic, wróciła do szkła.
Jedna szklanka. Druga. Trzecia. Szmatka przesuwała się po powierzchni bez przekonania, rozmazując bardziej niż czyszcząc. Ruchy były powtarzalne, niemal bezmyślne — jakby wykonywane tylko po to, żeby coś robić. Nie patrzyła, czy Paloma sięga po zapalniczkę. Nie sprawdzała, czy zapala. Nie sprawdzała niczego. To, co działo się po drugiej stronie tego krótkiego płomienia, nie miało z nią nic wspólnego.
Z zaplecza dobiegł głos — szybki, podniesiony, rzucony po chińsku. Krótki komunikat, bez miejsca na interpretację. Recepcja. Ren nawet nie drgnęła od razu. Jeszcze jedna szklanka. Jeszcze jeden ruch. Jeszcze chwila...
Ktoś pojawił się obok — niższy, lżejszy krok, bardziej sprężysty niż ciężkie wejścia Gary. Shii. Najniższy z całej trójki, a jednocześnie ten, który zawsze mówił za dużo — i zbyt łatwo, jak na to miejsce. Zatrzymał się przy niej, opierając łokieć o blat, jakby przyszedł pogadać, a nie przekazać coś, co zwykle przekazywało się półgłosem.
— Ej, Ren — rzucił cicho, ale z tą swoją niepasującą lekkością. — Jak skończysz check-in, to mamy mały bałagan do ogarnięcia. — Uśmiechnął się pod nosem, jakby mówił o rozlanej zupie. — Nowa dostawa gochujang rozsypała się na zapleczu.
Ren nie spojrzała na niego. Nie musiała. Palce na moment zatrzymały się na krawędzi szklanki i tyle wystarczyło.
Zapach krwi nie znikał tak łatwo. Nawet jeśli ktoś próbował go przykryć fermentowaną papryką i soją. Nawet jeśli ściany były już wyszorowane, a podłoga zmyta kilka razy. Nawet jeśli człowiek przestawał być problemem szybciej, niż powinien.
Influencer? To pewne. Zbyt głośny. Zbyt pewny. Zbyt... miękki.
Szklanka stuknęła o blat.
— Mhm — mruknęła.
Shii skinął głową, jakby to była najzwyklejsza wymiana zdań na świecie, i klepnął lekko blat palcami.
— Spoko. Tylko nie zwlekaj, co? Bo zacznie pachnieć bardziej niż zwykle. WIesz, że mam wrażliwe powonienie.
Zniknął tak samo szybko, jak się pojawił — wciągnięty z powrotem w zaplecze, w swoją część tego miejsca.
Ren sięgnęła po kolejne szkło. Dym z papierosa znów uniósł się w powietrzu, a zapalniczka nadal leżała między nimi.


Paloma Cortés

[Paloma Cortés]

Motel Ho-Oh miał w sobie coś takiego, czego żaden inny przybytek nie potrafił podrobić.
Nie chodziło o zapach papierosów kontrastujący z porozwieszanymi wszędzie zakazami palenia, zgiełk w bardziej ruchliwe dni czy mieszankę kulturową, jaką można było codziennie tu podziwiać. Niezwykłość tego miejsca była gdzieś głębiej; w uwagach wymienianych szeptem i nagłym poruszeniu za tandetną kotarą z drewnianych koralików, oddzielającą niewielkie pomieszczenie gospodarcze od baru, w rozmowach prowadzonych półgłosem nawet przez pijanych gości i w sposobie, w jaki każdy z nich machinalnie sprawdzał umiejscowienie broni pod kurtką.
Chociaż może łatwiej byłoby wyobrazić ją sobie w marmurach i luksusach pięciogwiazdkowego lobby, Paloma Cortés tak naprawdę pasowała tutaj nawet ze swoją wystudiowaną elegancją. Może dlatego czuła się tak pewnie mimo spojrzeń, które mimowolnie przyciągała. Może dlatego tak ochoczo testowała, na co może pozwolić sobie z nowym nabytkiem motelu, milczącą i wciąż egzystującą jakby obok siebie posępną kobietą. Może dlatego nie reagowała w żaden sposób, kiedy Gara wahał się przy jej nazwisku o milisekundę za długo, jakby usta składały się automatycznie w wyćwiczony przed laty sposób.
Ostatecznie nie miało to znaczenia; liczyło się tylko to, że była tu mile widziana, bez względu na nazwisko.
Shii prawdopodobnie nie był tego świadomy, ale jego pojawienie się zwróciło uwagę Palomy na to, co dzieje się za zasłoną. Chociaż zdawała się nie odwracać wzroku od poruszającej się bez pośpiechu Masters, wizja odjeżdżała czasami ku lekkiemu zamieszaniu, którego odgłosy ginęły w gwarze wypełnionego baru. Ktoś warknął, ktoś zaklął, ktoś rzucał instrukcje. Coś spadło. Gara wychylił się na chwilę, posyłając kontrolne spojrzenia to w jedną, to w drugą stronę, znowu zniknął.
— Chyba faktycznie obcinają mu palce — rzuciła lekkim tonem Paloma, przesunąwszy nieodpalonego papierosa w kącik ust. Wpatrywała się w recepcjonistkę równie uparcie, jak ta unikała jej wzroku, znajdując w tym wszystkim coś zajmującego. Przywykła do tego, że ludzie peszą się przy niej i przez to uciekają wzrokiem, ale ten brak uwagi nosił w sobie coś innego. Wniosek przyszedł zbyt łatwo.
Zobojętnienie.
Nie na nią konkretnie, a na wszystko. Na polecenia wydawane wyraźnie pod presją czasu, konwenanse i uprzejmości, niezadowolonych klientów, którzy mogliby zapewne machać jej pięścią przed nosem, a ona i tak stałaby niewzruszenie. No bo jak to ostatecznie było z Duboisem i jego atakiem szału?
Ciekawe.
Głowa Palomy nie wiadomo kiedy zrobiła się przyjemnie lekka od drinków; nie na tyle, by palnąć coś głupiego lub postąpić nierozważnie, by zapomnieć o zbliżającym się spotkaniu z Duboisem lub porzucić wkurwienie na niekompetentnych artystów, ale… na tyle, by postanowiła uprzeć się chociaż przy jednej rzeczy i, być może, odrobinę za mocno szarpnąć za struny.
Chwyciła filtr między palce prawej dłoni, a lewą sięgnęła ku plastikowej zapalniczce. Przesunęła ją po barze z powrotem w stronę Renley.
— Proszę mi odpalić tego cholernego papierosa.


Renley Masters

[Renley Masters]

Przez chwilę Ren po prostu patrzyła na zapalniczkę. Na ten tani, obdrapany plastik, który ktoś inny pewnie dawno wyrzuciłby do kosza; jej nie było stać nawet na taki luksus. Leżał pomiędzy pustymi szklankami i smugami alkoholu, jak coś absurdalnie małego wobec całego hałasu Ho-Oh — wobec wrzasków zza ściany, brzęku szkła, ciężkiego od dymu powietrza i ludzi, którzy wieczorami przychodzili tutaj gnić na różne sposoby.
Nie podniosła wzroku od razu. Gdzieś zza koralikowej kotary coś z hukiem spadło na podłogę. Potem czyjś głos — podniesiony, szorstki, urwany wpół zdania. Ktoś przeklął po chińsku. Ktoś inny się zaśmiał. Wietnamczycy powoli zbierali się do Miss Saigon na kolejną wymianę miejsc przed kolejnym filmem Tarantino. Normalny wieczór.
Ren przesunęła szmatkę po kolejnej szklance, chociaż była już czysta. Ruch powolny, pusty, wykonywany bardziej dla samego ruchu niż z potrzeby. Paloma nadal czekała. To było chyba właśnie najgorsze. Nie naciskała naprawdę. Nie robiła scen. Nie obrażała się. Nie odpuszczała też. Tkwiła tam ze swoim papierosem między palcami i z tym spojrzeniem, które nie próbowało jej rozszyfrować na siłę, a mimo wszystko wbijało się gdzieś pod skórę bardziej niż powinno.
Ren znała ludzi, którzy czegoś od niej chcieli. W Ho-Oh wszyscy czegoś chcieli. Pokoju. Krwi. Ciszy. Alibi. Narkotyków. Informacji. Ciała. Zapomnienia. Paloma chciała reakcji i to było gorsze.
Westchnęła cicho przez nos. Zmęczenie rozlało się ciężarem po barkach. Nie tym fizycznym — do fizycznego była przyzwyczajona — ale tym drugim, głębszym, które przychodziło zawsze wtedy, gdy ktoś próbował zatrzymać ją przy sobie choćby o kilka sekund za długo. W końcu sięgnęła po zapalniczkę. Palce zacisnęły się na plastiku bez pośpiechu. Papieros tkwił między ustami Palomy nadal tak samo uparcie. Ren zauważyła ślad szminki przy filtrze. Ciemny, rozmazany minimalnie. Zauważyła też zmęczenie pod oczami Cortés — świeże jeszcze, nieprzykryte do końca alkoholem. Pomyślała bez większego zainteresowania, że Paloma wyglądała teraz bardziej jak ktoś, kto od tygodni nie spał, niż jak kobieta, przed którą ludzie prostowali plecy. Pochyliła się minimalnie przez blat. Pstryknęła. Płomień zapalił się od razu. Mały. Stabilny.
Na sekundę świat zwęził się tylko do tego — do pomarańczowego światła odbijającego się w ciemnych oczach Palomy, do cichego syknięcia tytoniu łapiącego ogień, do ciepła bijącego od płomienia w stronę jej dłoni. Ren spojrzała na nią wtedy naprawdę — pierwszy raz od dłuższej chwili. I od razu pożałowała. Przez ten jeden krótki moment Paloma przestała być tylko kolejną klientką Ho-Oh. Stała się kimś zmęczonym. Kimś uparcie trzymającym się na nogach. Kimś, kto wyglądał tak, jakby nie potrafił odpuścić nawet wtedy, kiedy powinien. To było niebezpieczne. Zbyt ludzkie.
— Ren! — Głos Shii przeciął moment brutalnie i zwyczajnie.
Ren cofnęła rękę pierwsza. Płomień zgasł pod ruchem kciuka. Nie powiedziała nic. Żadnego „proszę” ani komentarza. Zupełnie, jakby ten drobny gest wydarzył się przypadkiem i najlepiej byłoby go natychmiast pogrzebać pod kolejnymi obowiązkami. Odstawiła zapalniczkę obok szklanek. Przez moment jeszcze stała nieruchomo. Dopiero po chwili odsunęła się od baru. Bluza opadła luźno na jej ramionach, kiedy mijała koniec lady. Ktoś próbował zwrócić jej uwagę pustą szklanką, jeszcze inny gość rzucił zamówienie. Nie reagowała. Dym świeżo odpalonego papierosa Palomy został za nią. Tak samo jak spojrzenie, którego wcale nie chciała pamiętać. Wsunęła dłonie w kieszenie workowatych spodni i zniknęła za kotarą z drewnianych koralików, pozwalając, żeby Ho-Oh połknęło ją z powrotem razem z całym hałasem, krwią i ostrym fermentem paprykowej pasty.

Paloma Cortés