[Blaise Crawfort]

Czy powinien się unosić? Zapewne nie, ale usłyszane rozumiem go rozjuszyło. Nie przeanalizował sytuacji, myśląc że kobieta mówi o ogólnym strachu a nie samej sytuacji ze znajomą. - Rozumiesz? No chyba nie do końca. - warknął i zmrużył oczy przenosząc spojrzenie na kobietę. Na jakiś odpuścił podłodze, która musiała się pogodzić z utratą jego uwagi. - Widziałem jak dziewiętnastoletnią dziewczynę, rozrywa na kawałki. Nie zostało z niej nic… co przypominałoby człowieka. - powiedział szorstko, masując delikatnie dłoń z bandażem. - kawałki mięsa leżały wszędzie… krew… trudno to zrozumieć. Trudno przeżyć i odzobaczyć. - skończył swój wywód i wrócił do bycia tym przygaszonym i trochę wycofanym. Nie chciał tak wyskoczyć ze swoimi słowami, ale to było silniejsze od niego. Okrucieństwo które widział i na które musiał biernie patrzeć wryło się w głowę i gdy ktoś mówił, że go rozumie, nie wierzył.
Czy przed chwilą nie odpowiedział na jej kolejne pytanie? Bardzo możliwe, bo widać iż uniósł się niepotrzebnie. Westchnął i raz jeszcze pomasował zabandażowaną dłoń. - Zdarzają. Gdy jestem w tłumie, czasem brakuje mi powietrza, oddechu i ciszy. - bo to było niektóre z momentów kiedy faktycznie coś się z nim działo, czego był świadomy. Nie lubił tego przechodzić dlatego zaszywał się w domu, gdzie wszystko było tak jak chciał. Przewidywalne, nikt nie krzyczał, nikt nie przepychał się, nikt nie próbował być pierwszy przy półce z przeceną. Spojrzał na nią i delikatnie się uśmiechnął. - A Ciebie nie wyprowadzają z równowagi zwykłe rzeczy? - skoro miała to być niejako rozmowa, nie miał zamiaru powstrzymywać się przed zadaniem pytań kobiecie. Ona też jest człowiekiem i różnie reaguje na sytuacje.
- Czasem zdarza się. - spojrzał na swoją dłoń i lekko ją rozprostował. - Tracę panowanie nad sobą - trwa to kilka sekund, a po… żałuję. - tak jak teraz, wiedząc że przez najbliższe kilka dni raczej nie będzie mógł niczego ciężkiego przenosić z tą dłonią.

prudence lane

[prudence lane]

Źle się zrozumieli - najwidoczniej. Bo ona nie miała na myśli rozumienia w sensie możliwości postawienia się w jego sytuacji i posiadania świadomości jak to jest. Albo, że przeżyła coś podobnego i przez co tym bardziej wiedziała z czym się obecnie borykał. To swoiste sformułowanie, w tym przypadku, nie dające odbiorcy czegoś na kształt właśnie takich przypuszczeń. — Poczekaj, ja… — chciała mu szybko przerwać, aby nie doszło do spięcia i niepotrzebnie wypowiedzianych słów w eter.
A jednak - Hunter zdołał ją wyprzedzić, nie dając sobie szansy na ukojenie nerwów oraz posłuchanie swojej terapeutki w tym, by nie rozpędzał się z osądem, jakiego się właśnie dopuścił. Nie zrobiła zadowolonej miny, skwaszonej tym bardziej. Bo może i rzeczywiście to była w jakiś sposób jej wina, nie myśląc jak mógłby na takie sformułowanie - proste na pozór - zareagować w pierwszej kolejności.
Wtedy powiedział coś, na co kompletnie znieruchomiała. Zaszokował ją, to pewne. Lecz w głównej mierze chciała go w dalszym ciągu obserwować. Zachowanie. Reakcję. Mimikę. Mowę ciała. Wszystko to jej dawało podpowiedzi, których tak bardzo potrzebowała w jego przypadku. Przełknęła na koniec wypowiedzi mężczyzny ślinę. — Posłuchaj, Hunter. Wiem, że nie rozumiem i nie zrozumiem tego. Nawet nie będę próbować rozumieć, bo to nie jest coś, co jestem w stanie ogarnąć, jeśli tego nie doświadczę. Ale to rozumiem nie było w kontekście takim, jak uznałeś. Powiedziałam to jako forma przyswojenia informacji, którymi się ze mną podzieliłeś. Jeśli jednak popełniłam błąd, to przepraszam — i nie to, że oczekiwała jego wybaczenia, niemniej uznała że wypadało to wyjaśnić. Nie chciała przecież niezręczności, nie chciała na samym starcie jego otworzenia się, doprowadzić do spłoszenia i ostatecznego zamknięcia mężczyzny na rozmowę.
W sumie zadała pytanie, nawet jeśli doświadczyła jego wybuchu, aby zobaczyć co na to powie. Czy będzie mówił otwarcie, że ma świadomość tego problemu - czy woli się skryć w cieniu, zatajając przed sobą samym niektóre rzeczy. Kiwnęła głową następująco, gdy zaczął wyjawiać prawdę. Utrata oddechu - to zdecydowanie atak paniki, to jeden z tych kluczowych symptomów. Zupełnie jakby miał nadal astmy, ale jest on tylko kwestią związaną z umysłem, który doświadcza przesycenia danych zdarzeń, gdy wcześniej miał okazję widzieć i zapamiętać rzeczy, których nie chciałby spamiętać. Zaraz jednak uniosła lekko kąciki ust, aby rozluźnić atmosferę, skoro i on zrobił to samo w jej kierunku. — Po pierwsze, nie rozmawiamy o mnie — wyjawiła, chcąc zagrać kartą, że to nie o niej mowa, chociaż zrobiła to w żartobliwy sposób. — Po drugie, wyprowadzają. Ale staram się im nie dawać upustu na zewnątrz. I to nie dlatego, że mam taki zawód jaki mam i znam te schematy od podszewki. Generalnie nie jestem kłótliwą osobą — dodała zgodnie z prawdą, zerkając kątem oka na kartki. Szybko tęczówki znów skupiły uwagę tylko na nim. — Cieszę się, że o tym mówisz. Bo to znak, że chcesz z tym jakoś się uporać. Że nie chcesz takich wybuchów mieć — zaczęła, chcąc dać mężczyźnie do zrozumienia, iż docenia jego starania. Że to w sumie pierwsze takie spotkanie, na jakim wyjawił tak wiele, a to jest tylko i wyłączNie jego zasługa - bo ona tu tylko siedzi, zadaje pytania i słucha. Na razie. Bo z czasem będą się te spotkania zmieniały - taką miała nadzieję. — Może chcesz chwilkę przerwy? — zagaiła niespodziewanie, wstając z fotela i kładąc kartki na meblu. — Wody, kawy, herbaty? — dodała prędko, żeby rzeczywiście mieli moment na odsapnięcie i zrelaksowanie się.


Hunter Wright

[Blaise Crawfort]

Nie dał jej dojść do słowa a powinien, bo nie chciała go w żaden sposób podburzyć. On po prostu tak to odebrał, nie zastanawiając się nad całą swoją wypowiedzią. Rzucił szybko co miał w głowie i szczerze? Gdy zaczęła się tłumaczyć poczuł się trochę głupio, dlatego w momencie gdy skończyła mówić, uśmiechnął się delikatnie, choć sytuacja zdecydowanie nie była adekwatna do wykonanego przez niego ruchu. - Nie. Nie popełniłaś, to jak powinienem przeprosić. Nie chciałem tak z tym wyskoczyć. Po prostu wiele osób, mówi mi że rozumie co przeszedłem ale tak nie jest. Pospieszyłem się. Przepraszam. - spojrzał na nią i widać było w jego oczach skruchę. Czasem fakt, że szybciej mówi niż myśli, sprawiał mu problemy ale tak został zaprogramowany w wojsku i nigdy z tym nie walczył.
- O proszę. Ja też nie lubię się kłócić. Nie lubię krzyku. - i to nie było już bezpośrednio związane z samym hałasem, a tym jak jego rodzice gdy był młodszy kłócili się o to, że ojciec znowu wyjeżdża na misje. Sam stronił od konfrontacji, no chyba że był do tego zmuszony przez sytuację, tak jak teraz, będąc na dywaniku u psychologa.
- Nie chcę… nie chcę by komuś stała się krzywda. - potwierdził, bo bał się że im dalej w las tym będzie gorzej, a on skrzywdzi nie tylko siebie ale bliskie osoby, albo te nowo poznane. Poprawił się na krześle a gdy kobieta zapytała o przerwę pokiwał głową. Chyba przyda się im obojgu. Po ilości nagłych informacji każdemu mogły przegrzać się obwody.
- Herbata będzie okej. - bo kawa by go w tym momencie chyba zabiła. Nie chciał być bardziej pobudzony, a takie zioła trochę na uspokojenie wydawały się bezpieczną opcją. Podniósł się powoli z fotela i udał się za Prudence w kierunku kącika “pitnego”.
- Jestem pierwszym wojskowym w twoim gabinecie? - ciekawość to pierwszy stopień do piekła. Podejrzewał, że miała wcześniej z jakimś do czyniena, ale zapewne jeszcze jak studiowała albo była na praktyce. Armia kanadyjska nie jest wielka i częściej spotyka się Amerykanów, ale może się mylił? Może już miała przypadek tak samo beznadziejny jak on.
- I wiem, że zaczęliśmy z trochę złej stopy… przynajmniej z mojej strony. Hunter. - uśmiechnął się delikatnie i wystawił dłoń do uścisku. To skoro oficjalnie są po przywitaniu, chyba znaczy że jest jakaś nić porozumienia.

prudence lane