[Max Korhonen]

Chociaż Lilian swoimi słowami nie chciała skłonić Maxa do dodatkowych rozmyślań nad jej losem, on nie potrafił puścić ich mimo uszu. Nie był człowiekiem szczególnie wylewnym, rzadko zadawał pytania, na które ktoś naprawdę nie chciał odpowiadać, jednak istniała zasadnicza różnica pomiędzy ignorowaniem problemu a udawaniem, że go nie zauważył. A Max zauważał zdecydowanie więcej, niż zwykle dawał po sobie poznać. Dlatego kiedy mówiła o wolności i szczęściu, coś nieprzyjemnie ścisnęło go gdzieś pod mostkiem. Nie zamierzał jednak psuć jej wieczoru kolejnymi pytaniami. Nie tutaj. Nie teraz. Zwłaszcza kiedy po raz pierwszy od początku wydarzenia widział ją naprawdę rozluźnioną. Śmiejącą się szczerze. Bez spiętych ramion i czujnego spojrzenia rzucanego ukradkiem w stronę Dolores. Dlatego pozwolił jej zmienić temat. A kiedy wspomniała o Hannah Montanie, sam również chętnie schował cięższe myśli gdzieś na później.
Na jej reakcję parsknął cicho pod nosem i uniósł lekko brew. — Właśnie dlatego. — odpowiedział z rozbawieniem. — Cała Kanada zna jego nazwisko, a jednocześnie nikt nie wie o nim praktycznie nic. Przez moment obracał szklankę pomiędzy palcami. — Wyobraź sobie tylko, że możesz powiedzieć ludziom dokładnie to, co myślisz. Opowiedzieć im własną historię. Zostawić kawałek siebie pomiędzy stronami książki… a później zniknąć. Uśmiechnął się lekko, choć w jego spojrzeniu pojawiło się coś trudnego do nazwania. — Żadnych wywiadów. Żadnych zdjęć. Żadnych oczekiwań. Tylko słowa. Brzmi jak całkiem uczciwy układ. A może po prostu zbyt dobrze wiedział, jak wiele łatwiej jest odsłaniać własne myśli wtedy, gdy nikt nie patrzy człowiekowi prosto w twarz.
Na jej pytanie o to, jak ma na niego patrzeć, parsknął cicho i pokręcił głową, wracając spojrzeniem do jej twarzy. — Najlepiej tak, jak patrzysz teraz. — odpowiedział spokojnie, bez prób komplikowania czegokolwiek. — Reszta i tak się sama wyjdzie w praniu. Wzruszył lekko ramionami, jakby chodziło o coś prostszego niż była w rzeczywistości cała ta gra tożsamości. Prawda była taka, że „Max” i „Elias” wcale nie były aż tak różne, jak mógłby chcieć. Jeden tylko mówił mniej, drugi pozwalał sobie na więcej ciszy. Kiedy zapytała, czy nie będzie mu przeszkadzało, jeśli polubi go bardziej jako Eliasa, przez moment naprawdę się zawahał. Nie dlatego, że nie znał odpowiedzi, tylko dlatego, że ta była dziwnie niewygodna. W końcu jednak uniósł kącik ust w półuśmiechu. — Nie jestem pewien, czy mam na to wpływ. — rzucił lekko. — Jeśli coś w człowieku ma zostać, to i tak zostanie. Nieważne, jak się nazwie. Nie zdążył powiedzieć nic więcej, bo muzyka zmieniła się nagle, a on wciągnął ją w tłum bez większego oporu. I dobrze. Bo łatwiej było wtedy nie myśleć o tym, co właśnie powiedział.
Na parkiecie Max trzymał ją blisko, ale bez przesady, jakby balansował pomiędzy byciem częścią jej przestrzeni a pilnowaniem, żeby jej nie naruszyć. Nie był typem, który narzucał się w tańcu. Raczej prowadził, niż ciągnął. Raz obrót, raz krok w tył, kiedy tłum zacieśniał się zbyt mocno. Przyglądał się jej, kiedy się śmiała — temu swobodnemu, niekontrolowanemu śmiechowi, którego nie widywał często u ludzi, a przy niej pojawiał się zaskakująco naturalnie. W pewnym momencie nawet pozwolił sobie na coś rzadkiego: krótki, prawdziwy uśmiech, który nie miał w sobie nic z ironii ani dystansu. Ale tłum rósł. Z minuty na minutę robiło się ciaśniej, aż przestrzeń między nimi zaczęła znikać. Max zauważył to szybciej niż ona — ciało miał wytrenowane do wychwytywania takich rzeczy, jeszcze zanim umysł zdążył je nazwać. Krok w bok, subtelne przesunięcie, próba utrzymania jej w swoim polu widzenia. W pewnym momencie ktoś wpadł między nich, potem kolejna osoba i jeszcze jedna. I nagle nie było już „obok siebie”, tylko „gdzieś w tym samym tłumie”. Odwrócił głowę tylko na sekundę — dosłownie na ułamek — kiedy ktoś z boku zahaczył go barkiem. Wystarczyło. Kiedy wrócił wzrokiem, jej już nie widział. Nie od razu. Przez chwilę stał jeszcze w miejscu, bo mózg nie zdążył zarejestrować braku. Dopiero potem zrobił krok w przód, przeciskając się między ludźmi z tą spokojną, kontrolowaną stanowczością, która nie potrzebowała gwałtowności, żeby być skuteczna. Nie spieszył się panicznie, ale też nie zwlekał. Tylko uważnie przeczesywał tłum wzrokiem, coraz bardziej skupiony.
Znalazł ją w końcu kilka metrów dalej — jeszcze tańczącą, jeszcze uśmiechniętą, choć już nieco mniej pewną. Wystarczył jeden rzut oka, żeby zobaczył, jak ktoś zbyt blisko wpadł w jej przestrzeń. Jak ciało obcego przesunęło się za blisko, niż powinno. Max zmienił kierunek natychmiast. Nie powiedział nic, kiedy do niej dotarł. Po prostu pojawił się obok, naturalnie, jakby nigdy nie zniknął. Jedna dłoń znalazła się lekko przy jej plecach — nie chwyt, nie kontrola, raczej stabilny punkt odniesienia w chaosie. Druga odsunęła delikatnie czyjeś ramię, które znalazło się zbyt blisko.— Hej. — powiedział spokojnie, nisko, tylko do niej, tak żeby przebić się przez muzykę i hałas. — Jestem.
I dopiero wtedy, kiedy znów miał ją obok siebie, spojrzał na tłum trochę inaczej — nie jak na zabawę, tylko jak na coś, co trzeba było na chwilę uporządkować. Nie był zły. Raczej uważny w ten swój charakterystyczny sposób, w którym spokój zawsze był tylko powierzchnią.— Zmieniło się trochę tempo, co? — rzucił już odrobinę lżej, jakby chciał zdjąć z sytuacji ciężar, zanim w ogóle zdążył się tam osadzić. — Chodź. Trochę odetniemy się od środka. Nie ciągnął jej jednak na siłę. Po prostu ruszył powoli w bok, dając jej przestrzeń, żeby poszła z nim albo została — ale jednocześnie stojąc tak, żeby tłum już jej nie „wycinał” z jego pola widzenia. Dopiero kiedy znaleźli się bliżej krawędzi parkietu, gdzie muzyka była nadal głośna, ale ludzie mniej przypadkowi, Max spojrzał na nią uważniej. Jakby sprawdzał, czy wszystko w porządku, ale bez zadawania tego wprost. W porządku? — zapytał w końcu, spokojnie, bez nacisku. I po chwili, jakby mimochodem dodał ciszej: — Nie lubię, kiedy tłum robi się zbyt… entuzjastyczny.


Lilian Davenport

[Lilian Davenport]

Potaknięciem przyznała mu rację. Elias był tajemniczą postacią. Wiadomo było o nim tyle, że świetnie pisze, ale prywatnie mógł być kimkolwiek chciał. Może nawet poruszał się gdzieś wśród otaczającego ich tłumu. Na tę myśl Lilian mimowolnie przesunęła spojrzenie po barze, parkiecie i całej promenadzie, jakby próbowała dostrzec wśród ludzi kogoś, kto mógłby pasować do tej anonimowej sylwetki, zanim wróciła wzrokiem do błękitnych oczu Maxa.
Żadnych wywiadów. Żadnych zdjęć. Żadnych oczekiwań, tylko czysta pasja i zamiłowanie do pisarstwa. Nic więcej i nic mniej. Elias North najwyraźniej nie chciał być popularny; wydawało się, że zależy mu jedynie na tym, aby jego książki trafiały do jak najszerszego grona odbiorców, aby pokochano go jako pisarza i pasjonata, a nie jako człowieka.
Max, miał rację. To całkiem uczciwy i racjonalny układ.
— Jeszcze kilka drinków i z tej odległości będę miała problem, aby na ciebie patrzec — zaśmiała się frywolnie, przy czym machnęła przed twarzą dłonią, jakby chciała odgonić natrętną muchę. Albo natrętne myśli. — Trochę mi się obraz rozmazał i zaczynam dostrzegać, że jesteś całkiem ładny. Taka mocne 6/10 — zażartowała i miała nadzieję, że ten żart zrozumiał. Lilian naprawdę bardzo rzadko oceniała ludzi przez pryzmat ich wyglądu. Sama nie uznawała siebie za uosobienia kobiecego piękna, więc nawet nie poczuwała się, aby oceniać i szufladkować innych. Dla niej najważniejszy był charakter, a ten Max, jak się nagle okazało, miał całkiem przyzwoity.
 — Chyba masz rację. — Potaknęła, bo co innego mogła zrobić. Nie wiedziałą dokąd doprowadzi ich ta noc, chociaż gdzieś w głowie Lilian tliła się nadzieja, że wszystko co się wydarzy będzie miłym wspomnieniem. Nieważne, czy ten czas spędzi z Maxem Korhonenem czy Eliasem Northem. Obu lubiła.


Nie panikowała. W końcu wiedziała, że Max znajdował się niedaleko, gdzieś w tym szaleńczym tłumie. Nie zmieniało to jednak faktu, że sama czuła się mniej komfortowo, dlatego wypatrywała go zewsząd, raz za razem zmieniając swoją figurę w tańcu.
Drgnęła dopiero, gdy poczuła obcą dłoń przesuwającą się zbyt nisko. Już miała odskocyć na bok z wyraźnie zniesmaczoną miną, ale zanim zdążyła to zrobić, znajomy głos przebił się przez dudniącą muzykę.Zrobiło się, jakby bezpieczniej, więc najpierw widocznie odetchnęła. Zaraz odwróciła się tak szybko, że w tak ciasnym tłumie nie miała szansy zachować dystansu. Wpadła prosto na tors Maxa i odruchowo zacisnęła się na materiale jego koszuli pod marynarką na wysokości żeber.
Gdy uniosła głowę, spojrzenie Lilian natychmiast odnalazło oczy chłopaka. Uśmiechnęła się wielce rozanielona, przez co wyglądała jednocześnie trochę głupkowato i niewiarygodnie uroczo.
— Wiedziałam, że zaraz się pojawisz — powiedziała identycznie rozbawiona, co wtedy przy barze. — Nawet zaczynałam się zastanawiać, ile czasu zajmie ci znalezienie mnie — prychnęła, wciąż kurczowo trzymając palce na jego ubraniu.
W końcu jednak puściła i odsunęła się o krok, głównie dlatego, że tłum niejako się odsunął i zyskała swobodę, aby stanąć samodzielnie.
— Odrobinę — przyznała i prędko przeczesała wzrokiem teren dookoła. Ludzie znowu zaczynali na nich napierać, skacząc dookoła niczym stado małp.
Kiedy Max ruszył w bok, nie zawahała się. Szybko podążyła za nim, przeciskając się między ludźmi i pilnując, aby nie zgubić go ponownie. Co jakiś czas ktoś wpadał na jej ramię albo łokieć, ale nieszczególnie zwracała na to uwagę, choć raz czy dwa zahwiała się na obcasach. Gdy znaleźli się bliżej krawędzi parkietu, odetchnęła z wyraźną ulgą. Chyba sama musiała chwilkę odpocząć.
Potem spojrzała na Maxa i lekko przechyliła głowę. Dopiero teraz zauważyła ten charakterystyczny, uważny wzrok, którym najwyraźniej oceniał sytuację, co w oczach Lilian wydawało się już całkiem normalne.
— Nic mi nie jest — odparła w odpowiedzi na pytanie. — Zabrałeś mnie, aby potańczyć, a nie lubisz kiedy tłum robi się zbyt entuzjastyczny? — Skrzyżowała ramiona, patrząc na niego z mieszaniną rozbawienia i powagi, jakby próbowała odczytać, co dokładnie kotłowało się w jego głowie. — To może pójdziemy na spacer? — Wyminęła go, po czym wskazała w stronę brzegu wzdłuż portu. Było tam ciemniej, ale w tej ciemności Lilian nie dostrzegała już migających sylwetek, a przynajmniej nie na tyle, aby ich obecność mogła ich przytłoczyć.
— Właściwie czemu zaproponowałeś mi wyjście?
W chwili, w której zadała to pytania poczuła dziwne napięcie. Nagle cała lekkość wcześniejszych momentów odsunęła się na drugi plan, zostawiając po sobie wyraźniejszą, bardziej niepokojącą ciszę.
Zastanawiała się, jak bardzo jej żałował po tym, co powiedziała w pensjonacie babcia i po tym, jak pokłócili się w ogrodzie. Zastanawiała się też, czy kierował się czystym współczuciem, bo miała wrażenie, że już zbyt często odsłoniła się z tym co przeżywała. Ona natomiast nie wiedziała zbyt wiele o Maxie. Pomimo że ostatnio spędzali dość sporo czasu razem, to nie wydawał się być zbyt wylewny.

Max Korhonen