[Liyana Sinclair]

W tej bardzo krótkiej chwili ciszy pomiędzy jej pytaniem, a jego odpowiedzią, Lina poczuła ukłucie niepewności na myśl o tym, że jej gest mógłby zostać źle odebrany. Dziwne, bo przecież przyzwyczaiła się do tego, że nieszczególnie przejmowała się tym, co ktoś o niej pomyśli. Ktoś. A to był Horacy.
Lina nie miała w zwyczaju budować relacji z ludźmi w taki sposób, w jaki robiło się to normalnie. Nie dlatego, że nie potrafiła albo że nigdy tego nie próbowała – głównie dlatego, że z czasem przestała w to wchodzić głębiej niż było to konieczne, bo tak było po prostu łatwiej. A jej kontakty z mężczyznami zwykle kończyły się na krótkich, jednorazowych spotkaniach, które nie zostawiały po sobie zobowiązań ani potrzeby tłumaczenia się z czegokolwiek następnego dnia, o ile to spotkanie nie kończyło się jeszcze tej samej nocy. To był układ prosty i bezpieczny na swój wyjątkowy sposób – nikt nie oczekiwał więcej, niż obie strony były gotowe dać w danym momencie. Seks bez zobowiązań spełniał swoje podstawowe zadanie, ale nie był niczym więcej. Lina nie chciała, by ktoś ją poznawał, nie bawiła się w zadanie pytań o ulubiony kolor czy najskrytsze marzenie. Wiedziała, że w jej życiu jest zbyt wiele demonów, które musi trzymać z dala od innych ludzi, bo wielokrotnie przekonała się, że pokazanie im komukolwiek to kiepski pomysł. Przywykła do myśli, że tak po prostu ma być. A może tak tylko jej się wydawało.
Przestała o tym wszystkim myśleć w momencie, w którym ich wargi zetknęły się ponownie. Wszystkie wątpliwości odeszły w niepamięć, a ciało Liny machinalnie się rozluźniło, jakby ktoś wyłączył jakiś pstryczek. Horacy smakował winem, które oboje pili, z tym, że teraz to podobało jej się znacznie bardziej. Nie było w tym wszystkim pośpiechu, do którego Lina była przyzwyczajona w kontaktach z mężczyznami. Nie było charakterystycznej zachłanności, było za to coś innego, czego na razie nie umiała i nie chciała nawet nazywać. Było miło w sposób, który był dla ciemnowłosej kompletnie nowy. I przez chwilę, kiedy Horacy nieznacznie się odsunął, Sinclair nie wiedziała, czy bardziej pragnęła, by to się nie kończyło, czy jednak powinna uciekać gdzie pieprz rośnie, bo to nie mogło zwiastować niczego dobrego. Uchyliła powieki, które jeszcze przed chwilą miała przymknięte, natrafiając prosto na jego spojrzenie.
– To nie był zaplanowany punkt wycieczki – powiedziała w końcu z lekką chrypką w głosie. To wydało jej się ważne – żeby wiedział, że nie zaciągnęła go tutaj, licząc na taki rozwój wydarzeń. Prawdę mówiąc sama była zaskoczona, w jakim kierunku ten wieczór się potoczył. Nie mogąc się powstrzymać, na jej usta wkradł się uśmiech. – Ale może powinniśmy do niego wracać przy okazji innych spotkań – dodała po chwili zaczepnie, chyba nie do końca zdając sobie sprawę z wagi tych słów. Nawet nie starała się udawać, że to był tylko jeden z tych przypadkowych momentów, które należało zostawić za sobą następnego dnia, bo zwykle właśnie tak było prościej.

Horacy Bell