[Liyana Sinclair]

005.

Mogłabym ci kiedyś pokazać któreś z takich miejsc.
Lina rzucała podobne obietnice lekko, bo zazwyczaj wiedziała, że większości z nich nie spełni. Tak było bezpieczniej. Łatwiej było to powiedzieć, kiedy to „kiedyś” nie miało daty, godziny ani żadnych realnych konsekwencji. Kiedy mogło zostać tylko zdaniem zawieszonym między nimi, małym uchyleniem drzwi, przez które nie trzeba było od razu przechodzić. Ale przecież od początku wiedziała, że wcale nie chce w tym wypadku zostawić tego w zawieszeniu. Że wbrew wszystkim jej zasadom i zdrowemu rozsądkowi chce pchnąć te drzwi jeszcze mocniej. Czy to było rozsądne?
Najpewniej nie. Ale Lina nic nie mogła poradzić na to, że ostatnio Horacy częściej gościł w jej myślach, niż by sobie tego życzyła. To było głupie. Niewygodne. Trochę śmieszne w sposób, który ją irytował, bo przecież nie miała już szesnastu lat i nie powinna łapać się na tym, że pewne zdania wracają do niej podczas zmywania kubka, zamykania drzwi, na przystanku, na którym autobus spóźniał się siedem minut. A jednak wracały. Jego głos, jego uważność, ten dziwny sposób, w jaki potrafił powiedzieć coś ciężkiego bez robienia z tego przedstawienia.
Zerknęła na niego kątem oka, ale zaraz znów obróciła głowę, pilnując ścieżki, którą szli.
– To może nie jest najmniej ładne z miejsc, które znalazłam w Toronto, ale na pewno nie serwują tu kaczki za równowartość małej fortuny – odezwała się z charakterystycznym sobie pomieszaniem rozbawienia i złośliwości. Ścieżka wyprowadziła ich na niewielki skwer ponad klifami. Nie trzeba było podchodzić blisko krawędzi, żeby poczuć przestrzeń. Jezioro leżało gdzieś dalej i niżej; Lina właśnie dlatego lubiła to miejsce. Mogła być blisko, ale nie za blisko. Mogła udawać, że to ona wybiera dystans.
W pierwszej chwili poczuła się dziwnie. Zawsze była tu sama. Nie chodziło o to, że to miejsce było sekretne. Nie było. Ktoś kiedyś postawił tu ławki, przybił tabliczki ostrzegające przed osuwaniem się ziemi, wydeptał ścieżkę i uznał, że to wystarczy. Każdy mógłby trafić na ten niewielki skwer ponad Scarborough Bluffs, gdyby zboczył z bardziej oczywistej trasy. A jednak Lina lubiła myśleć, że miejsce nie oddawało się tak łatwo każdemu. Że trzeba było go nie tyle znaleźć, co zauważyć.
Lina zatrzymała się przy ławce ustawionej przodem do widoku. Usiadła na niej, poklepując miejsce obok siebie. Z torby przewieszonej przez ramię wyciągnęła butelkę wina i uśmiechnęła się do niego w sposób wyraźnie wskazujący, że wybór trunku nie jest przypadkowy.
– Dorwałam je za całe dziesięć dolarów w supermarkecie koło mnie – pochwaliła się, jakby udało jej się upolować coś wyjątkowego, a w jej brązowych oczach błysnęło rozbawienie. I coś jeszcze. Zadowolenie.

Horacy Bell

[Horacy Bell]

Horacy szedł obok niej i prawie od początku łapał się na tym, że właściwie nie zwraca uwagi na trasę. Oczywiście dostrzegał mijane drzewa, ścieżki przecinające trawniki, ludzi wyprowadzających psy i rowerzystów znikających za kolejnymi zakrętami, jednak wszystko to pozostawało gdzieś poza nimi. Nie był pewien, w którym momencie przestał traktować to spotkanie jak zwykły spacer. Być może stało się to wtedy, gdy zgodził się przyjść, a może znacznie wcześniej, kiedy po raz pierwszy opowiadała mu o wszystkich tych miejscach ukrytych pomiędzy najbardziej oczywistymi punktami miasta. I choć pozostawał człowiekiem wystarczająco rozsądnym, by nie dopisywać do tego znaczenia, którego mogło tam nie być, nie potrafił całkowicie zignorować faktu, że dla kogoś takiego jak Lina samo zaproszenie stanowiło coś więcej niż zwykłą propozycję wspólnego spędzenia czasu.
Dopiero komentarz Liny o kaczce wyrwał go z zamyślenia.
— No tak, nie każde miejsce jest aż tak idealne. — odpowiedział z rozbawieniem, zerkając na nią kątem oka. Kiedy ścieżka otworzyła się nagle na przestrzeń ponad klifami, zwolnił odruchowo. Widok rzeczywiście robił wrażenie. Jezioro rozciągało się daleko poniżej, połyskując w wieczornym świetle, a wiatr niósł ze sobą ten charakterystyczny chłód otwartej przestrzeni, którego nie dało się pomylić z niczym innym. Przez chwilę nic nie mówił, dochodząc do wniosku, że nie wszystko wymaga natychmiastowego komentarza i nie każdą chwilę trzeba wypełniać słowami. Czasami wystarczyło po prostu patrzeć. Miał nawet wrażenie, że świat odsunął się nieco dalej niż zwykle, jakby ten niewielki fragment przestrzeni ponad urwiskiem został na moment wyłączony z codziennego ruchu miasta i należał wyłącznie do nich. Dopiero kiedy usiadł obok niej, dotarła do niego myśl, której wcześniej nie dopuszczał do siebie zbyt często. Nie pamiętał, kiedy ostatnio spędzał z kimś czas w tak prosty sposób - bez planu i bez konkretnego celu.
Na widok butelki wina uśmiechnął się szeroko. A jeszcze bardziej rozbawił go wyraz jej twarzy — ten szczególny rodzaj dumy, który pojawia się u człowieka przekonanego, że właśnie dokonał wyjątkowo udanego zakupu.
— Dziesięć dolarów? — powtórzył z udawanym podziwem. Poczekał, aż poda mu butelkę, po czym zaczął oglądać ją z przesadną uwagą, marszcząc lekko brwi, jakby analizował dokumentację przed wyjątkowo skomplikowaną operacją. Obrócił szkło w dłoniach raz, potem drugi i trzeci, przesuwając wzrokiem po etykiecie z powagą człowieka, który zamierza wydać niezwykle istotny werdykt.
— Hmm. Interesujące. Powiedziałbym, że północne nachylenie zbocza. Dość wymagające warunki. Ograniczone nasłonecznienie. Prawdopodobnie niewielka lokalna produkcja. - Otworzył butelkę, nie mogąc już dłużej utrzymać poważnej miny. — Panie przodem.
Spojrzał przed siebie, na jezioro rozciągające się pod klifami, a potem wrócił wzrokiem do Liny trzymającej butelkę. Nie wiedział jeszcze, że ten wieczór zapisze się w jego pamięci znacznie mocniej, niż powinien. Za kilka tygodni nie będzie może pamiętał nazwy tego wina ani temperatury chłodnego powietrza, ale będzie wracał myślami do wyrazu zadowolenia na jej twarzy i tego jak śmiała się, gdy na światło dzienne wychodziła ta snobistyczna część Horacego. Zapamięta również coś znacznie trudniejszego do uchwycenia — osobliwą lekkość rozlewającą się po jego klatce piersiowej w chwilach, gdy przestawał analizować każde słowo i pozwalał sobie po prostu być.

Liyana Sinclair

[Liyana Sinclair]

Patrzyła na niego, kiedy obracał w dłoniach butelkę wina, jakby ta kosztowała krocie, choć przecież była pierwszym lepszym wyborem, pewnie równie kiepskim, jak wszystkie inne, które stały na tej samej półce. Uświadomiła sobie, że przygląda mu się trochę zbyt intensywnie i zdecydowanie zbyt długo.
Prychnęła z rozbawieniem.
– Północne nachylenie zbocza – powtórzyła po nim tonem kogoś, kto zdaje sobie sprawę z absurdu wypowiadanych słów, ale mimo wszystko czerpie z nich jakąś przyjemność. Rozciągnęła usta w uśmiechu. – Warunki były wymagające, to prawda. Stało na górnej półce, musiałam się nieźle nagimnastykować, żeby je ściągnąć – dodała, znów z tym samym rodzajem zadowolenia, które oczywiście było przez nią odgrywane. A może nie? – Ale z nasłonecznieniem się pomyliłeś, panie znawco. Lampy w sklepie nieźle dawały po oczach – skomentowała, starając się zachować powagę, choć mógł ją zdradzić lekko drgający kącik ust. Nie pamiętała, kiedy ostatni raz się przy kimś tak często uśmiechała. Nie tylko tym krótkim, ostrym skrzywieniem ust, którym zwykle opatrywała cudze żarty, ani tym wyuczonym grymasem, który pomagał przejść przez rozmowę bez wpuszczania nikogo zbyt blisko. Przy Horacym uśmiech pojawiał się szybciej, niż zdążyła go zatrzymać – cicho, mimochodem, czasem tylko w kąciku ust, ale jednak. Dawno nie zdarzało jej się tak często zapominać o kontrolowaniu własnej twarzy przy drugim człowieku. I chyba właśnie to było najbardziej niepokojące: nie sama jego obecność, nie te wszystkie spokojne zdania i nieznośna uważność, ale fakt, że jej ciało zaczynało reagować na niego, zanim rozsądek zdążył przypomnieć, że ostrożność nie bez powodu stała się jej najlepszą przyjaciółką.
Wzięła od niego butelkę, kiedy podał jej ją z tym swoim „panie przodem”, i uniosła ją odrobinę, przyglądając się etykiecie. Była brzydka, ale czego się właściwie spodziewała po winie bliżej nieokreślonej produkcji? Napiła się, nawet nie próbując robić tego w elegancki sposób. Pociągnęła całkiem sporego łyka, niemal od razu tego żałując. Nie, to nie było najgorsze wino, jakie piła, bo zdarzało jej się próbować gorszych. Ale naturalnie nie umywało się do tego, które pili ostatnio.
– Wyborne – skłamała bez zająknięcia, wciskając teraz jemu butelkę w dłonie. – Czuć, ile serca musiał włożyć winiarz w jego produkcję – dodała, patrząc mu pewnie w oczy, choć przecież oboje doskonale zdawali sobie sprawę z tego oczywistego kłamstwa. A jednak z jakiegoś powodu, nawet gdyby ktoś jej w tym momencie zaproponował, że mogłaby się magicznie przetransportować do najlepszej restauracji w mieście, Lina by się nie zamieniła. To było jej miejsce.
– Teraz to już na pewno przeskrobałeś na tyle, że więcej cię nie wpuszczą do tego elitarnego klubu snobów i nawet słabość do whisky cię nie ochroni. Coś czuję, że zhańbiłeś właśnie środowisko lokalnych degustatorów absurdalnie drogich win ze szczepów z północnych zboczy – skomentowała żartobliwie, patrząc, jak próbuje wina, które pewnie było zaprzeczeniem wszystkiego, co człowiek w takim klubie szanował. Nie miało rocznika wartego zapamiętania, nie pochodziło z miejsca, którego nazwę wypadało wymawiać z francuskim akcentem, a jego etykieta wyglądała tak, jakby projektował ją ktoś po kilku lampkach podobnego trunku.

Horacy Bell

[Horacy Bell]

Horacy przyjął od niej butelkę z miną jakby właśnie powierzono mu wyjątkowo cenny przedmiot, choć oboje doskonale wiedzieli, że wino kosztowało mniej więcej tyle ile obiad w jego szpitalnej stołówce. Mimo wszystko, podobała mu się wspólna zgoda na to, żeby jeszcze przez chwilę potraktować je z przesadną powagą. Przez moment obracał butelkę w dłoniach kolejny raz, przyglądając się etykiecie z takim skupieniem, jakby naprawdę spodziewał się odkryć na niej ukryte informacje, po czym westchnął teatralnie i pokręcił głową.
— Muszę cię poprawić. Dojrzewało pod wyjątkowo wymagającym oświetleniem LED o chłodnej temperaturze barwowej, a takie warunki mają ogromny wpływ na charakter trunku. Bardzo niedoceniany proces.-Przyglądał się jej, kiedy uniosła butelkę do ust bez najmniejszego przejmowania się tym, czy wypada pić w taki sposób, czy może należałoby najpierw zakręcić winem w szkle, żeby ocenić aromat i znaleźć nuty owoców leśnych, wanilii albo dębowych beczek. I kiedy usłyszał jej stanowcze, zupełnie niewiarygodne wyborne, parsknął śmiechem.
— Naprawdę? Nie mogę się doczekać.— zapytał, unosząc brew z udawanym zainteresowaniem. — Gdyby kilka tygodni temu ktoś powiedział mi, że będę siedział na ławce nad klifami z butelką wina za dziesięć dolarów i uznam ten wieczór za wspaniały pomysł, to bym nie uwierzył. - Rano kończył dyżur, który zdawał się nie mieć końca. Kolejne wezwania, kolejne decyzje podejmowane pod presją czasu, zapach środków dezynfekcyjnych wżerający się w ubranie i zmęczenie tak ciężkie, że najprostszy ruch wymagał odrobiny wysiłku. Wychodząc ze szpitala, był przekonany, że jedyne, o czym marzy, to własna kanapa i kilka godzin snu bez dźwięku telefonu. Tak, [i[dawny[/i] Horacy wybrałby samotność. Po chwili przyłożył butelkę do ust. Upił niewielki łyk i pozwolił winu przez chwilę pozostać na języku, jakby rzeczywiście zamierzał wystawić mu profesjonalną ocenę, choć już po pierwszej sekundzie wiedział, że nie było w nim niczego, co mogłoby zachwycić choćby najbardziej wyrozumiałego sommeliera. Było cierpkie i pozostawiało po sobie smak, który uparcie próbował udawać głębię.A jednak wziął jeszcze jednego łyka.
— Obawiam się, że moje członkostwo właśnie zostało bezpowrotnie cofnięte. Jeszcze wczoraj mogłem udawać człowieka z klasą, ale picie wina za dziesięć dolców w plenerze to już przesada. Takie wybryki uchodzą na sucho tylko na początku studiów. - Odkąd pamiętał, bardzo wiele rzeczy robił dlatego, że wypadało. Bywał w odpowiednich miejscach, spotykał odpowiednich ludzi i znał odpowiednie etykiety. Tylko że siedząc tutaj, obok Liny, coraz wyraźniej uświadamiał sobie, że żadne z tamtych doświadczeń nie dawało mu tego osobliwego spokoju, który czuł właśnie teraz. Była drewniana ławka, chłodniejszy niż godzinę wcześniej wiatr, tania butelka krążąca między nimi i kobieta, która z zaskakującą konsekwencją pokazywała mu Toronto od strony, której nigdy nie znalazłby sam.
— Z drugiej strony... — odezwał się po chwili, już spokojniej. — Nawet najlepsze wino nie smakowałoby dobrze, gdyby pić je w złych okolicznościach. Możesz otworzyć butelkę wartą kilka tysięcy dolarów, usiąść przy stole z ludźmi, z którymi nie masz ochoty zamienić ani jednego zdania, i cały ten smak przestaje mieć większe znaczenie. Człowiek zapamiętuje wtedy nie to, co miał w kieliszku, tylko to, że chciał jak najszybciej wrócić do domu. - Nie wiedział, czy to wino zaczynało przyjemnie szumieć mu w głowie, czy może organizm dopominał się w końcu o odpoczynek po zbyt wielu nieprzespanych nocach, a może oba te stany nakładały się na siebie tak subtelnie, że nie sposób było oddzielić jednego od drugiego, ale nagle złapał się na czymś, co jeszcze kilka tygodni wcześniej uznałby za całkowicie niedorzeczne. Siedząc obok Liny, po raz pierwszy od bardzo dawna poczuł, że coś w nim zaczyna pękać. Nie gwałtownie, nie z hukiem, lecz powoli, niemal bezgłośnie, jak lód, który przez wiele miesięcy wydawał się nie do ruszenia, a potem któregoś dnia ustępuje pod pierwszym naprawdę ciepłym słońcem. Zrozumiał, że nie jest już tym samym człowiekiem, który jeszcze niedawno wracał po dyżurze do pustego mieszkania z przekonaniem, że właśnie tak będzie wyglądać reszta jego życia i że właściwie nie ma w tym nic złego. Ta zmiana nie wydarzyła się jednego dnia. Nie nastąpiła w chwili, kiedy zgodził się pójść z nią na kolację, ani wtedy, gdy usłyszał jej śmiech po raz pierwszy. Zaczęła się znacznie wcześniej, od drobiazgów, którym nie poświęcał uwagi - od tego, że coraz częściej łapał się na myśleniu o niej między pacjentami, że przypominał sobie pojedyncze zdania podczas drogi do domu, i że zauważał, iż pewne miejsca w mieście zaczynają kojarzyć mu się z nią, choć jeszcze nawet ich razem nie odwiedzili. I nagle dotarło do niego, że nie chce już kurczowo trzymać się własnej samotności tylko dlatego, że przez lata wydawała mu się najbezpieczniejszym rozwiązaniem. Poczuł, że serce uderza mu mocniej, zaskakująco wyraźnie, jakby przypominało o swoim istnieniu po latach, podczas których biło wyłącznie z obowiązku. W uszach rozlał się cichy szum, trudny do odróżnienia od wiatru znad jeziora, i przez krótką chwilę miał wrażenie, że cały świat zwolnił tylko po to, aby pozwolić mu zrozumieć coś, czego wcześniej uparcie nie chciał przyjąć do wiadomości. Siedzieli tak blisko, że wystarczyło przesunąć dłoń o kilka centymetrów, żeby zetknęła się z jej ręką opartą na ławce, a ta odległość nagle wydała mu się czymś absurdalnym. Śmiesznie małym dystansem, którego mimo wszystko nie potrafił pokonać.

Liyana Sinclair

[Liyana Sinclair]

Kiedy nazwał ten wieczór wspaniałym pomysłem, Lina spojrzała na niego odrobinę szybciej, niż powinna. Chciała od razu odpowiedzieć czymś ostrym, lekkim, wystarczająco bezpiecznym, żeby nie musieć zatrzymywać się przy tym zdaniu ani sekundy dłużej. Ale przez krótką chwilę nic nie przyszło jej do głowy.
Bo jak bardzo by chciała przekonywać samą siebie, że nic kompletnie te słowa dla niej nie znaczyły, nie była to prawda. Ta świadomość była prawie tak niewygodna jak kamyk, który wpada do buta, a tym nie możesz się akurat zatrzymać, by się go pobyć. Bo Lina z jakiegoś powodu, chciała, żeby mu się podobało. To było nowe. Nie przywiązywała dużej wagi do tego, co myślą o niej inni, szczególnie tutaj, w Toronto. Nikomu dotąd nie pozwoliła przecież zbliżyć się do siebie na tyle, by mogło to mieć dla niej jakiekolwiek znaczenie. Funkcjonowała wśród ludzi, ale alienowała się od nich, bo choć była daleko od domu, nie potrafiła pozbyć się myśli, że gdyby ktokolwiek poznał ją lepiej, prędzej czy później i tak odwróciłby się od niej, jak niemal wszyscy ważni ludzie w jej życiu. Dalsza rodzina, dawni przyjaciele. Wszystko przez jej brata. Przez lata wypracowała w sobie mechanizmy obronne, które – jak jej się wydawało – chroniły ją przed rozczarowaniem.
A jednak czasem patrzyła na ludzi, którzy przewijali się przez jej codzienność i żałowała, że nie żyje jak oni. Kiedy było jej źle nie miała do kogo zadzwonić, bo przecież nie chciała martwić mamy, która cały czas walczyła z własnymi demonami. Numery, które kiedyś wybierała bez zastanowienia, już dawno pousuwała. Była sama i czasem ta świadomość przytłaczała ją bardziej niż byłaby w stanie przyznać.
Ale podczas tego wieczoru, czy ostatniej kolacji, może po prostu ogólnie w towarzystwie Horacego przynajmniej przez chwilę była trochę mniej samotna.
– Czyli jeden zero dla mnie w starciu ze snobami – odpowiedziała z nieco przesadnie teatralną dumą w głosie, jakby rzeczywiście wierzyła, że dużą zasługę miała w sprowadzeniu go na złe (choć w jej mniemaniu jedyne właściwe) tory. – Człowiek buduje reputację latami, dobiera odpowiednie koszule, udaje, że rozumie karty win, przekonująco opowiada o dekonstrukcji rosołu, a potem przychodzi jedna kobieta z winem za dychę i wszystko się rozpada. – Westchnęła, jakby szukała w tym tragizmu, choć wszystko to było oczywiście typowym dla niej humorem. To tak łatwo jej przychodziło. Żartowanie z nim, podłapywanie jego tonu, odbijanie jego słów. Lina zwykle musiała pilnować rozmów – ich tempa, ciężaru, punktów, w których ktoś mógł podejść za blisko albo zadać pytanie, na które nie miała ochoty odpowiadać. Przy Horacym też się pilnowała, oczywiście. Nie przestała nagle być sobą. A jednak coś w tym wszystkim było prostsze. Lżejsze. Jakby jej ironia nie musiała pełnić wyłącznie funkcji tarczy, tylko mogła na moment stać się tym, czym chyba bywała dawno temu: zwykłą przyjemnością z rozmowy z kimś, kto rozumiał jej żart. – Wiesz – odezwała się nagle, a w jej głosie pojawiła się jakaś miękkość – ja wolę tę wersję. Tę wykluczoną z klubu snobów – doprecyzowała i dopiero kiedy to powiedziała, dotarło do niej, jak mogło zabrzmieć. Przez ułamek sekundy miała ochotę cofnąć słowa albo przynajmniej rozbroić je czymś ostrzejszym, ale było już za późno. Zostały między nimi, ciche i niewygodnie prawdziwe, bo Lina mimo strachu postanowiła ich nie cofać.
Wyciągnęła dłoń, by odebrać od niego butelkę, ale tym razem ich palce spotkały się na chłodnym szkle. Tylko na sekundę. Zupełnie przypadkowo. Dłoń przy dłoni, skóra przy skórze, krótkie zahaczenie palców w momencie, w którym jedno z nich puszczało butelkę, a drugie jeszcze nie przejęło jej do końca. Takie rzeczy zdarzały się ludziom codziennie i nie były niczym szczególnym.
Lina jednak poczuła to zbyt wyraźnie. Bardziej niż powinna. Nie cofnęła ręki od razu gwałtownie, bo to byłoby przyznanie się do winy, a przecież żadnej winy nie było. Zamiast tego przejęła butelkę z nieco przesadną ostrożnością, jakby nagle naprawdę zależało jej na bezpieczeństwie. Palce miała chłodne, ale miejsce, którego dotknął, zdawało się przez chwilę pamiętać ciepło jego dłoni. Skupiła się na jego słowach, nie na tym, że ten przypadkowy dotyk tak na nią podziałał.
– A to? – wyrwało jej się, nim przemyślałaby, czy to rozsądne zadawać to pytanie. – Czy to byłyby odpowiednie okoliczności na lepsze wino? – dokończyła, próbując nadać temu pytaniu ton zwykłej zaczepki. Nie chodziło o wino. Nie tak naprawdę. Wino było najłatwiejszą częścią tej rozmowy – głupim rekwizytem, czymś, za czym można było się schować, kiedy słowa zaczynały zahaczać o rzeczy znacznie trudniejsze. Ławka, klif, chłodny wiatr, dziesięć dolarów wydane na alkohol o wątpliwej reputacji; to wszystko dało się obrócić w żart. Dużo trudniej było zapytać wprost, czy jemu też było tutaj dobrze.
Czy jej towarzystwo wystarczało, żeby okoliczności stały się odpowiednie. Czy ten wieczór był dla niego tylko dziwną, przyjemną odmianą po dyżurze, czy może czymś, do czego będzie wracał myślami, kiedy już wrócą każde do swojego świata.

Horacy Bell

[Horacy Bell]

– Ciężko wdrapać się na taki piedestał, a jeszcze łatwiej z niego spaść. Chyba, że należy Ci się z urodzenia, wtedy wolno trochę więcej. Chociaż w tym i w tym przypadku wpaja się nam, że nie wolno z niego zejść. Najgorsze jest jednak to, że droga powrotna bardzo rzadko prowadzi z powrotem na sam szczyt. Ja kiedyś z niego zeskoczyłem i to z wielkim hukiem... A teraz nie pamiętam, kiedy ostatni raz siedziałem z kimś i nie czułem, że za chwilę zadzwoni telefon, że jestem potrzebny na oddziale. - Dyżury nauczyły go żyć w stanie nieustannej gotowości. A po śmierci Jenny wmówił sobie, że żadna chwila nie należy wyłącznie do niego. Właśnie tak powinno wyglądać jego życie - poświęcenie nie było wyborem, lecz obowiązkiem. A rola lekarza stopniowo zajęła całe jego życie, wypierając wszystko inne. Nawet kiedy opuszczał szpital, jakaś część jego myśli zostawała na oddziale, przy pacjentach i decyzjach, których nie dało się odłożyć na później. Tego wieczoru jednak po raz pierwszy od bardzo dawna zorientował się, że przez długie minuty nie pomyślał o żadnym z nich.
– Ja chyba nie wiem, którą wersję wolę. - pokręcił lekko głową. – Bo prawda jest taka, że od bardzo dawna nie dopuszczałem do głosu tej... prawdziwej. Łatwiej udawać człowieka, który nad wszystkim panuje. I czasem mi się wydaje, że przestaje pamiętać, kim byłem wcześniej. - Urwał na moment. – A później przychodzi taki wieczór... i okazuje się, że chciałbym pamiętać. -Siedząc obok Liny, z tanią butelką wina między nimi i chłodnym powietrzem znad jeziora, po raz pierwszy od bardzo dawna dopuścił do siebie myśl, że może nie wszystko zostało już przesądzone. Nie wiedział jeszcze, dokąd prowadzi ta droga ani czy w ogóle powinien nią iść, ale pierwszy raz od lat nie odczuwał potrzeby, by natychmiast zawrócić. Zawahał się nie dlatego, że bał się jej. Bał się siebie i tego, co mogłoby się wydarzyć, gdyby choć raz przestał ważyć każdy gest, każde słowo i każdą granicę, które przez tyle lat stawiał z niemal chirurgiczną precyzją. Tymczasem Lina, zupełnie nieświadomie, wprowadzała w ten porządek chaos, którego nie umiał już traktować wyłącznie jako zagrożenia.
Na krótką chwilę przemknęła mu przez głowę absurdalnie prosta myśl. Nigdy wcześniej nie wydało mu się to równie naturalne i równie nierozsądne jednocześnie. Odetchnął głęboko, jakby w ten sposób próbował przywrócić sobie kontrolę nad własnym ciałem. Nad własnym sercem. Bo ono najwyraźniej przestało pytać go o zgodę. Nie zrobił nic. Nie dlatego, że nie chciał. Uznał, że są chwile, których nie wolno przyspieszać. Jeszcze.
– Myślę, że nie chciałbym dziś niczego zmienić. A już na pewno nie smaku wina. – odezwał się w końcu powoli. I choć nadal nie potrafił nazwać tego uczucia, wiedział jedno - od dawna nie czuł się tak bardzo... żywy. Kącik jego ust uniósł się w spokojnym, niemal nieśmiałym uśmiechu, kiedy patrzył na Linę. - Dobrze tu być. - nie dopowiedział z tobą. Nie musiał. Miał dziwne przeczucie, że gdyby wypowiedział te dwa słowa na głos to zabrzmiałyby poważniej niż oboje byli gotowi przyznać.

Liyana Sinclair

[Liyana Sinclair]

Lina przez dłuższą chwilę nic nie mówiła, przyglądając się nie tyle jemu, co widokowi, który rozpościerał się przed nimi. Zawsze dziwnie działały na nią takie miejsca – z jednej strony ogromne i spokojne, z drugiej przypominające, jak bardzo wszystko zależy od tego, gdzie człowiek stoi. Wystarczyło przesunąć się kilka kroków i ten sam widok wyglądał już zupełnie inaczej. Wszystko było kwestią perspektywy.
A Lina nie miała tej samej perspektywy, co Horacy. I nie było w tym nic złego, bo byli przecież kompletnie innymi ludźmi, po prostu nie wszystko z tego potrafiła zrozumieć na tym samym poziomie, na którym on być może chciał to przekazać. Ale tym razem chciała. Nie oceniać, a zrozumieć.
– Ja chyba nigdy nie rozumiałam tego całego „szczytu” – odezwała się w końcu spokojnie z zamyśleniem. – Nie tego, że ktoś coś ma albo gdzieś dochodzi. Tylko tego, że potem zaczyna udawać, że to daje prawo do ustalania zasad dla wszystkich innych. – Zamilkła na moment, wzrok zatrzymując gdzieś na horyzoncie. Tylko chwilę, zanim zerknęła w jego kierunku. – I że przy okazji łatwo przychodzi im to patrzenie na ludzi z góry… jakby miejsce, w którym jesteś, mówiło wszystko o tym, kim jesteś – dokończyła, znów uciekając wzorkiem w przestrzeń. Zabawne, poniekąd Lina też wiedziała, jak to jest spaść z piedestału, choć jej własny nie miał nic wspólnego z bogactwem. Ale kiedyś była w zupełnie innym miejscu. Miała przyjaciół, jakieś plany, wydawało jej się, że życie idzie w dobrym kierunku. A potem wszystko zmieniło się ot tak. Uśmiechy zmieniły się w grymasy, a wyciągnięte dłonie w pięści.
– Wiesz… chyba wszyscy mamy trochę różne wersje siebie – zaczęła – tę, którą pokazujemy ludziom, kiedy trzeba „ogarniać”. Tę, którą widzi tylko garstka osób. I taką, którą sami próbujemy czasem odnaleźć. – Przesunęła palcem po etykiecie butelki, jakby nagle stała się ważnym punktem odniesienia. – I chyba to jest w porządku. No wiesz, że one czasem wydają się kompletnie różne. – Zerknęła na niego krótko, zaraz potem uciekając wzrokiem z powrotem przed siebie. – Może nie ma jednej wersji, która byłaby tą właściwą. Raczej chodzi o to, czy ktoś potrafi być w tym wszystkim… sobą, nawet jeśli to sobą wygląda inaczej w różnych momentach. – Nie wiedziała, czy to, co mówi na sens. Nie wiedziała nawet do końca, co właściwie chce mu powiedzieć. Chciała, żeby odnalazł tę wersję siebie, z którą będzie szczęśliwy. Nie była przyzwyczajona do mówienia takich rzeczy. Nie wprost. Nie komuś, kto jeszcze niedawno był dla niej po prostu kolejną osobą poznaną przez przypadek. Ale tego wieczoru wszystko wydawało się trochę inne.
Dobrze tu być.
Lina poczuła, jak coś w niej mięknie na samą myśl, że właśnie tak opisał ten wieczór. Nie powiedział, że widok był piękny. Nie pochwalił miejsca, wina ani nawet samego pomysłu. Powiedział coś o wiele bardziej osobistego, choć pewnie nawet nie zdawał sobie z tego sprawy. Bo choć nie miał o tym pojęcia, Lina zrobiła coś niepodobnego do niej, przyprowadzając go tu. To miejsce było jej. Nie w sensie posiadania, bo każdy mógł tu zajrzeć, ale choć sama nigdy nie była tego świadkiem. To miejsce mówiło o niej znacznie więcej niż niektóre słowa.
A teraz siedział tutaj on. I to wydawało się właściwe. Może dlatego Lina uśmiechnęła się trochę bardziej, niż zamierzała, zanim zdążyła to ukryć.
– I pomyśleć, że gdybym wtedy nie postanowiła bohatersko rozdzielić tamtej pary, nie siedzielibyśmy tu dzisiaj – stwierdziła, a w jej głosie znów pojawiła się ta typowa dla niej zaczepność. – Nawet jeśli to była głupota, nie żałuję niczego – dodała, nawet nie zastanawiając się nad tymi słowami i przycisnęła butelkę do ust, pociągając sporego łyka. – Cholera, nawet to wino nie smakuje już tak źle – zaśmiała się, podając mu butelkę.

Horacy Bell

[Horacy Bell]

Przez moment nie zrobił nic więcej, tylko obracał butelkę między palcami. Nieświadomie naśladował jej ruch, wpatrywał się w etykietę, jakby mogła podsunąć mu odpowiedź na pytania, których od dawna unikał. Zawsze potrzebował czasu. W szpitalu nauczył się, że pierwsza odpowiedź rzadko bywa najlepsza, bo najpierw przychodzi odruch, a dopiero później doświadczenie i refleksja. I właśnie ta ostatnia pojawiła się teraz, kiedy nad jeziorem zapadła cisza przerywana wyłącznie szumem wiatru. Dotarło do niego, że poczuł się zbyt bezpiecznie - na moment uchylił rąbka skrzętnie skrywanego sekretu, o którym Lina nie mogła przecież wiedzieć. Nie, stanowczo nie był to ani czas, ani miejsce na takie wyznania.
Horacy słuchał jej uważnie, nie przerywając ani razu, choć miał wrażenie, że każde kolejne zdanie zostawiało w nim ślad głębszy, niż powinno. Nie dlatego, że mówiła coś odkrywczego. Wręcz przeciwnie. Były to rzeczy zaskakująco proste, wypowiadane bez patosu, bez potrzeby przekonywania kogokolwiek do swoich racji, a jednak właśnie ta prostota sprawiała, że nie umiał ich zignorować. Zaczynał rozumieć, że ona nie uciekała od trudnych tematów. Uciekała jedynie od sytuacji, w których musiałaby powiedzieć o sobie odrobinę za dużo
— Wiesz...— odezwał się w końcu spokojnie. — Myślę, że przez bardzo długi czas byłem przekonany, że człowiek powinien mieć jedną wersję siebie. A potem życie zrobiło to, co zwykle robi z ludźmi, którzy za bardzo wierzą we własne zasady. - Od czasu śmierci Jenny dzielił swoje życie na przed i po. Istniał ten Horacy-lekarz i tamten. Tamten, który śmiał się głośniej i który nie planował każdej godziny swojego dnia. Horacy był pewien, że umarł w momencie, kiedy musiał zidentyfikować ciało w kostnicy, ale od kilku tygodni zaczęło mu się wydawać, że zaczyna go ponownie słyszeć. Może po prostu pozwolił jednej wersji siebie zająć całą przestrzeń.
Odchylił głowę, pozwalając, by chłodniejszy już wiatr owiał mu twarz. Jakby powietrze znad jeziora zabierało ze sobą część zmęczenia, które przez ostatnie godziny dyżuru zdążyło mu się wkraść pod skórę. Wziął od niej butelkę i upił długi łyk, znacznie większy niż poprzednie, pozwalając, by cierpki smak wina na moment zagłuszył chaos, który niespodziewanie zapanował w jego głowie. — Nadal jest tak samo wyborne — stwierdził z rozbawieniem. Kiedy wspomniała tamten wieczór w szpitalu, uśmiech sam pojawił się na jego twarzy. Przez myśl przeszło mu, że prawdziwe szczęście w tym, że tamtego wieczoru chciało mu się pieprzyć z prostytutką, która utknęła w korku, bo tak naprawdę wtedy nawiązał z Sinclair głębszy kontakt. To też nie była historia na dzisiejszy wieczór, ale z perspektywy wydawała mu się wyjątkowo zabawna. Los postanowił jednak napisać tamten wieczór inaczej. Czasami całe życie zmieniało kierunek przez decyzje, które w chwili podejmowania wydawały się kompletnie nieistotne.
Powoli uniósł rękę. Opuszki jego palców dotknęły cienką bliznę na jej ręce.
Na jego ustach pojawił się spokojny uśmiech.
— Ładnie się zagoiło. - Przesunął opuszkiem palca dosłownie o centymetr. — Prawie jej nie widać. Musiałaś mieć dobrego chirurga. - Dopiero po tych słowach uświadomił sobie, że znajduje się znacznie bliżej niż jeszcze chwilę wcześniej. Na tyle blisko, że wystarczyłoby naprawdę niewiele. Dopiero po kilku sekundach podniósł wzrok i wtedy napotkał jej oczy. Uśmiechnął się z miękkością, której sam nie pamiętał u siebie od lat. Serce odezwało się natychmiast. Mocniej. Głośniej. Zupełnie nieproszone. Jeszcze niedawno był przekonany, że takie reakcje należą już wyłącznie do wspomnień. Że zostawił je gdzieś za sobą razem z dawnym życiem, z planami, które nigdy nie miały się już spełnić, z przekonaniem, że po stracie człowiek nie potrafi wrócić do miejsca, w którym był wcześniej.

Liyana Sinclair

[Liyana Sinclair]

Z tych wszystkich fragmentów, które przewijały się przez ich rozmowy, z urywków, które Horacy przemycał między słowami, Lina zdążyła się już zorientować, że w jego życiu musiał nastąpić jakiś moment przełomowy, w którym wszystko się zmieniło. I z tego, co zaobserwowała, a przecież całkiem nieźle potrafiła czytać ludzi, było to coś trudnego, o czym nie mówi się, dopóki nie nabierze się do kogoś zaufania. Dlatego, mimo że mogła spróbować go pociągnąć za język (zarówno teraz, jak przy innych okazjach) nie zamierzała tego robić z bardzo prostego powodu. Uważała, że to on powinien wyznaczyć moment, w którym chciałby powiedzieć jej więcej. O ile w ogóle to zrobi.
Lina przecież doskonale wiedziała, jak to jest żyć na co dzień z własnymi demonami, o których nie mówi się nikomu. Które trzyma się głęboko w sobie, bo gdy tylko przez chwilę się uwierzy, że można o nich opowiedzieć, niszczą wszystko, co tak mozolnie było budowane. Wyjazd z rodzinnego Corner Brook, powrót do panieńskiego nazwiska matki, zbudowanie wokół siebie muru – próbowała w ten sposób uciec od swojej przeszłości i życia, które ktoś naznaczył w naprawdę paskudny sposób. Czasem była zmęczona. Odpychaniem innych, samotnością, martwieniem się o mamę i ciągłym napięciem, które towarzyszyło jej od dziesięciu lat niemal nieustannie. Jednocześnie nie potrafiła sobie wyobrazić, że miałaby opuścić gardę, dopuścić kogokolwiek do tej części siebie, którą łatwo było zranić. Za bardzo bała się konsekwencji.
– Może to jednak prawda, że ludzie się zmieniają – stwierdziła, nieznacznie wzruszając ramionami, jakby ten gest miał tylko potwierdzić, że jedynie sobie dywaguje. Zerknęła w jego kierunku. – Może na każdym etapie życie jesteśmy kimś innym. – Wydawało jej się, że niewiele ma już wspólnego z Liyaną sprzed ponad dziesięciu lat. Tamta miała plany i cele, których tej Linie nigdy nie udało się zrealizować. Pewnie byłaby zawiedziona, wiedząc, że nigdy nie pójdzie na wymarzoną robotykę, bo nigdy nie wyobrażała sobie innej drogi. Ale tamta Lina nie wyobrażała sobie również tego, że jej brat mógłby kogoś skrzywdzić. Ta musiała żyć z tą wiedzą i całym jej ciężarem.
Wzrok Liny powędrował za dłonią Horacego, kiedy dotknął skóry w miejscu, gdzie pewnie pod opuszkami palców mogło być wyczuwalne delikatne zgrubienie. Sama ledwie je wyczuwała, kiedy przypadkowo dotykała tego miejsca. Po dłuższej chwili uniosła wzrok, zatrzymując go prosto na jego oczach. Jej zdradliwe wargi również rozciągnęły się w uśmiechu.
– Najlepszego w mieście – potwierdziła z jakiegoś powodu trochę ciszej. Nie spuszczała z niego spojrzenia. Chociaż nie, to nieprawda. Na jeden, krótki moment, jej spojrzenie przesunęło się nieco niżej, na kilka wyjątkowo długich sekund osadzając się na jego ustach. Był na tyle blisko, że mogłaby... Mogłaby? To był potwornie głupi pomysł. Ale z drugiej strony Lina sama przyznała, że już na takie wpadała. Oparła dłoń w tej niewielkiej wolnej przestrzeni między nimi na ławce i pochyliła się do przodu, jednocześnie przechylając głowę, gdy jej usta dotknęły tych Horacego. To nawet nie był pocałunek, raczej muśnięcie, po którym Sinclair najwyraźniej poszła po rozum do głowy, odsuwając się nieznacznie, choć wciąż pozostawała blisko. Odszukała jego spojrzenia. – Czy teraz powinnam przeprosić albo zrzucić wszystko na wino? – spytała, chyba jednak nie do końca rozsądnie, bo wcale nie chciała się z tego tak łatwo wycofać. I chyba jasno pokazała, że procenty nie miały z tym wszystkim wiele wspólnego.

Horacy Bell

[Horacy Bell]

Od pierwszego dnia odnosił wrażenie, że Lina znacznie ostrożniej wybiera to co pozwala mu się o sobie dowiedzieć. Tak jakby każde zdanie najpierw obracała w myślach po kilka razy, zanim zdecydowała, że może je wypowiedzieć na głos, a każde wspomnienie, którym się z nim dzieliła, było zaledwie niewielkim fragmentem znacznie większej całości, do której wciąż nie miał dostępu. Wiedział o niej zaskakująco niewiele, mimo że potrafili rozmawiać godzinami; znał jej poczucie humoru, upodobanie do miejsc ukrytych przed turystami, wiedział, jak wygląda, kiedy jest zadowolona z własnego żart i jak łatwo potrafi zmienić poważną rozmowę w lekką przekomarzankę. Jednocześnie miał nieodparte wrażenie, że najważniejsze rozdziały swojego życia trzymała zamknięte gdzieś głęboko pod powierzchnią. Pilnowała ich jak ktoś, kto kiedyś zbyt boleśnie przekonał się, ile kosztuje zaufanie. Nie miał jej tego za złe. Im lepiej ją poznawał, tym bardziej rozumiał, że za tą ostrożnością nie kryje się chłód ani obojętność, lecz coś znacznie głębszego.
Siedziała tuż obok tak blisko, że zauważył moment, w którym jej wzrok zsunął się z jego oczu niżej. Jej usta musnęły go zaledwie na moment, niemal krótszy niż większość wspomnień, które później miały do niego wracać. Na moment cały świat zawisł pomiędzy jednym oddechem a następnym. Nie zniknął i nie ucichł. Samochody nadal jeździły gdzieś za drzewami, a ludzie zapewne mijali ścieżkę prowadzącą do ławki, nieświadomi, że kilka metrów dalej dla dwojga obcych sobie jeszcze niedawno osób czas zwolnił niemal do zatrzymania. Natomiast Horacy od kilku minut przestał słyszeć wszystko co znajdowało się poza nimi, jakby Toronto nagle rozpłynęło się gdzieś za linią drzew, a wszystkie dźwięki miasta zostały przykryte jednostajnym szumem wody i cichym oddechem kobiety siedzącej obok.
Widział jej lekkie zawahanie, które pojawiło się zaraz po wszystkim.
— Nie... — Powiedział. Słowa, choć ciche, zabrzmiały zaskakująco pewnie. Nie było w nich zawahania, którego spodziewał się po sobie. — Bo ja też nie chcę.
Jego palce zatrzymały się na jej policzku, przesunął kciukiem delikatnie, odgarniając pojedynczy kosmyk włosów, który wiatr uparcie przynosił z powrotem na jej twarz. Ten gest był zadziwiająco prosty. Tym razem nie umiał już się powstrzymać. Pierwszy pocałunek był niemal nieśmiały, krótki i delikatny, stanowiący bardziej kolejne pytanie. Jakby chciał upewnić się, że naprawdę tego chcą. Kiedy jednak nie odsunęła się ani o centymetr i kiedy zamiast tego poczuł, że pozostaje przy nim, odeszła cała niepewność.
Pocałunek był spokojny. Nie miał w sobie gwałtowności ani desperacji, raczej był odpowiedzią na wszystkie niewypowiedziane zdania, które przez ostatnie tygodnie krążyły między nimi. Na wszystkie spojrzenia trwające odrobinę za długo i na każde milczenie, które dziwnym sposobem mówiło więcej niż rozmowy. Na wszystkie chwile, kiedy któreś z nich chciało zrobić krok naprzód, ale rozsądek kazał zostać w miejscu. Kiedy odsunął się od niej, zrobił to powoli i nie dalej, niż było to konieczne, ponieważ wciąż czuł ciepło jej ust i miał wrażenie, że gdyby odsunął się choć odrobinę bardziej, rzeczywistość natychmiast upomni się o wszystko, od czego udało im się na krótką chwilę uciec.


Liyana Sinclair