[Alexis Bennett]

014.

"I do much wonder that one man,
seeing how much another man is a fool
when he dedicates his behaviours to love, will,
after he hath laughed at such shallow follies in others,
become the argument of his own scorn by falling in love."

Cytat nie chciał wyjść mu z głowy, rezonując bardziej niż kiedykolwiek wcześniej.
Był absolutnie uzależniony od swojej żony. To chyba dobrze, prawda? Potrafił za nią tęsknić, siedząc obok niej jakkolwiek żałośnie to nie brzmiało. Potrzebował jej dotyku, uśmiechu, pochwały, obsesyjnie reagować na każde skinięcie dłoni, służąc; pojebało go, powiedziałby, ale to już dawno. Chciał być dla niej najlepszą swoją wersją; nowo znaleziony sponsor truł mu dupę, że nie powinien swojej trzeźwości przywiązywać do osoby trzeciej, ale nie miał zamiaru słuchać go AŻ TAK bardzo.. Bo co złego mogło się stać, hm? Pokłócą się i z jakiegoś powodu Bennett stwierdzi, że najlepszą opcją było utopienie smutków w butelce albo jakiejś innej, mniej legalnej substancji? Albo że Vita sama z siebie zaproponuje mu któregoś wieczoru absolutnie hedonistyczną noc ze wszystkimi używkami świata? Nah. Nie widział tego. Pokładał w swojej miłości nieskończone ilości zaufania i był głuchy na próby przemówienia mu do rozsądku.
Zamienienie rutynowego odbierania sobie świadomości procentami i narkotykami, na ponowne wprowadzenie do swojego życia fizycznej aktywności brzmiało jak naprawdę dobry pomysł. Nie lubił się jakoś specjalnie ze sportem, członkostwo na siłowni miał właściwie tylko po to, by mieć dostęp do wszystkich ciężarków i maszynek, których potrzebował do swoich vanity lifts, mających na celu jedynie sprawić, żeby jego ciało wyglądało lepiej.. Ale miłość do pływania nie umierała tak łatwo. Najlepsze ćwiczenie na świecie, prawda? Nie dodawało wagi, nie sprawiało, że nagle ciało zmieniało się w prostokąt o twardych krawędziach; mięśnie przy szkieletowe używane do samego utrzymywania się na powierzchni rzeźbiły tylko tą masę, którą już się posiadało. Perfect. Nie miał potrzeby nagle stawać się ogromnym, mięsistym facetem, był całkiem zadowolony z bycia szczupłym, niezbyt wysokim i raczej drobnym, ale z budową, która wskazywała na to, że potrafił jednak używać ciała umyślnie. To, plus, najzwyczajniej lubił zmęczenie mięśni i zwierzęcy głód jaki czuł po sesji.
Późne wieczory dawały szansę posiadania toru na własność, bez potrzeby przywiązywania większej wagi na otoczenie i dodatkowo pozwalały na to, żeby sumiennie odrabiał dług wobec rodzinnej restauracji. Two birds one stone. - Bruh. - szczeknął, kiedy mimo pustek, na basenie, osoba na torze obok chlapnęła go prosto w mordę, kiedy płynął na plecach, dosłownie na ostatniej długości na liście tego, co chciał tego dnia zrobić. Żachnął się, na moment zanurzył pod powierzchnią, po wynurzeniu potrząsnął głową jak pies, by zaraz oceniająco zerknąć na osobę, która chamsko przesunęła się do jego toru, mimo że miała całą resztę basenu do swojej dyspozycji.. I dodatkowo chamówa, to chlapnięcie było absolutnie zamierzone! - The fuck? - nie bruh, a sis, ale to nie było takie istotne. W sumie nie szukał problemów, po prostu był trochę zmęczony życiem ostatnimi czasy i.. wychodziło na to, że dziewczyna po prostu próbowała zwrócić jego uwagę. Zmarszczył brwi, mrużąc oczy, próbując zapanować nad wzrokiem, który nijak nie chciał się wyostrzyć na rysach jej twarzy bez okularów; mokre rzęsy wcale nie pomagały.

Elsa Eriksen

[Elsa Eriksen]

Ostatnie dni były dla niej dosyć… dynamiczne i to na każdej płaszczyźnie jej życia. Tak jakby ktoś podkręcił tempo jej życia, ale zapomniał zapytać najpierw o zgodę. Pokaz mody, na który została zatrudniona kilka dni temu okazał się być totalnym sukcesem, co otworzyło jej drzwi do dalszych przedsięwzięć i projektów w świecie stylizacji włosów. Spełniał się piękny sen, o którym jeszcze nie tak dawno bała się marzyć.
Na dodatek, po kilku latach rozłąki, znów spotkała swoją licealną miłość. I tak kolejne przypadki sprawiły, że… no właśnie, że co? Że wyglądali jakby wycięli z własnego życiorysu tę dziwną przerwę, zaszyli ją grubą choć niewidoczną dla oka nicią. Tak jakby jego drugie życie u boku kogoś innego nigdy się nie wydarzyło. I może tak to wyglądało z boku, jak ktoś obserwował ich podczas wspólnego spaceru z psami, albo jak pomagał jej w noszeniu nawet najlżejszych zakupów, żeby tylko nie przeciążała poparzonej ręki. Ale dla Elsy to nadal było trudno. Naiwnie wierzyła w połączenie dusz i że to właśnie on był jej pisany od samego początku. Ale skoro nordyckie norny wyryły na drzewie przeznaczenia ich wspólny los to dlaczego tak łatwo przyszło mu ją wtedy zostawić bez słowa? I dlaczego on potrafił iść dalej, a ona zdawała się tylko i wyłącznie cofać? Bo choć jej serce przez ten cały czas biło najwyraźniej tylko dla niego, tak w chwili, gdy na nowo się odnaleźli, na nowo połączyli, bała się, że któregoś dnia to wszystko znów pryśnie. Bo nawet kiedy szli obok siebie, trzymając się kurczowo jego ramienia, choć na jej ustach gościł ten sam promienny uśmiech, którym go witała na przerwach w szkole, jakaś jej część pozostawała w tyle, w tej zaszytej przeszłości, o której chciała nie pamiętać, a która prześladowała ją ilekroć miała choć kilka sekund przerwy i czasu na rozmyślenia. A od kiedy poparzyła sobie rękę i musiała odwołać wszystkich klientów zapisanych do końca tygodnia, miała go zdecydowanie za dużo. I chyba dlatego, gdy dostała zielone światło od lekarza, od razu pognała na basen. Może woda i rozpuszczony w niej chlor wypłuczą z niej te wszystkie wątpliwości. Może pozwolą odpocząć od uporczywych myśli i w końcu przestanie analizować każdy jego gest czy słowo pod kątem jej też tak mówił? też tak na nią patrzył?.
Wieczorem basen był pusty. Mogła sobie wybrać tor i bez wahania stanęła na podeście z numerem 5, aby zaraz wskoczyć do wody, przecinając perfekcyjnie jej taflę. Numer toru wybrała z sentymentu do licealnych czasów, kiedy to z drużyną startowali w sztafecie albo w indywidualnych konkursach i najczęściej to właśnie tutaj trafiali. Śmiali się potem często, że wszyscy mają szczęśliwą siódemkę, a ich amuletem była właśnie piątka.
Przepłynęła kilka długości, robiąc sobie trening na wydolność płuc i sprawdzając, ile metrów uciągnie pod wodą, niemalże szorując klatką piersiową po dnie. I akurat musiała się wynurzyć, aby nabrać kolejną dawkę powietrza, kiedy zauważyła, że miała na torze intruza. Serio? Miał do wyboru siedem innych, a on postanowił wejść akurat na ten? Serio?
– Ej, facet, weź się usuń, przeszkadzasz! – zawołała, jednak jej krzyk spotkał się z totalną olewką ze strony jegomościa. Dlatego ściągnęła okulary, zawieszając je sobie na szyi i po przepłynięciu pod liną na sąsiedni tor, cierpliwie czekała aż do niej podpłynie, aby móc mu nieco dosadniej wytłumaczyć, co zrobił źle. I gdy tylko znajdował się już niecały metr od niej, zamachnęła się, aby po chwili uderzyć dłonią w taflę wody, tworząc małą falę, która trafiła wprost na twarz mężczyzny. Uśmiechnęła się, słysząc to charakterystyczne the fuck, które znała aż za dobrze.
– Srak, a nie the fuck, Bennet. Wada wzroku ci się pogłębiła, że nie widziałeś, że ja pierwsza zajęłam piątkę? – zapytała, szczerząc się na widok jego dzioba. Oj, dawno się z nim nie widziała, po zakończeniu liceum może raz czy dwa minęli się na ulicy czy w sklepie, ale kontakt umarł dosyć naturalną śmiercią. Była w sumie ciekawa czy on ją rozpozna po tych kilku latach. Na głowie miała naciągnięty pływacki czepek, więc największa podpowiedź w postaci kolorowych loków pozostawała w ukryciu, ale kto wie?


Alexis Bennett

[Alexis Bennett]

Wyraźnie nie przywiązywał uwagi do otoczenia i miał milion powodów dlaczego. Serio. Nie, żeby chciał się tłumaczyć losowej osobie na basenie dlaczego tak właściwie nie zauważył, że ktoś na tej hali był oprócz niego, ale.. No, ALE były różne, zwłaszcza to jedno, bo po przetarciu twarzy ogarnął, że tą dziewczynę jednak znał. Całkiem dobrze, dawno temu ją znał; jak mnóstwo innych osób, które kojarzyły go bardziej z tej zabawnej, luźnej, absolutnie bezstresowej i nie przejmującej się niczym strony. Tej do której było mu ostatnio całkiem daleko. Pacnął w taflę wody otwartą dłonią, odpowiadając jej najpierw krótkim parsknięciem. - Utopić mnie chciałaś po latach? Serio? Ja tutaj zamyślony po robocie, chcę się poruszać trochę zanim do domu wrócę, a tu taki atak? - dramatował. W gruncie rzeczy wcale mu się nie spieszyło, głównie dlatego, że żona w pracy, więc miał być sam do nocy.. Wcale nie chciał być sam i w planach miał zawracanie dupy siostrze długą i bezsensowną rozmową telefoniczną. Mógł też namówić starą znajomą na po-basenowego kebsa, który zawsze wchodził jak złoto. Brzmiało jak plan.
- Dopiero zaczęłaś, czy kończysz? Co dzisiaj robisz? - a niech go weźmie za absolutną przylepną muchę; tak bardzo, jak nadskakiwanie znajomym o uwagę, rozmowę i towarzystwo nie było w jego stanie, tak samo bardzo tego potrzebował. Walka z uzależnieniami okazywała się znacznie cięższa na zupełnie innych poziomach, niż się tego spodziewał. Nie ufał sobie. A już na pewno nie ufał sobie w samotności, w cichym mieszkaniu, mając za rozpraszacz jedynie konsolę i głupie gierki, które zazwyczaj nie wystarczały. - Powiedziałbym, że postawię jedzenie potem, ale mam całkiem mocno zarysowany budżet na następne kilka miesięcy, więc nie mogę sobie pozwolić na taką szczodrość. - wzruszył lekko jednym ramieniem i nawet się przepraszająco uśmiechnął. Tak to jest jak się kradnie hajs z własnego biznesu, nie? Teraz musiał schować sobie dumę w buty i pozwolić, żeby żona go utrzymywała dopóki nie odrobi długu i nie znajdzie sobie jakiejś stałej pracy, najlepiej takiej, która w ogóle nie byłaby blisko alkoholu czy mniej legalnych środków. Życie luźnego barmana już nie było dla niego, psia jego mać.

Elsa Eriksen

[Elsa Eriksen]

Po zakończeniu liceum raczej nie utrzymywała kontaktu ze znajomymi, z którymi spędziła ostatnie lata w tej samej ławce czy basenie. Oczywiście, po otrzymaniu dyplomów wszyscy poszli na jakąś imprezę, aby uczcić "wolność" i "dorosłość" jeśli dorosłymi można było nazwać szczeniaki, co mieszały alkohol sprawniej niż inne mieszaniny na lekcjach chemii, a co gorsza, jeszcze to piły. Nie wspominając o jaraniu każdego zielska, które akurat rosło u kogoś w ogródku… i na tych właśnie imprezach, w stanie mniejszej lub — jak w przypadku Elsy — większej trzeźwości, zarzekali się jak to się nie będą regularnie spotykać! Jak to nie będą do siebie codziennie pisać i wyciągać na coraz to lepsze melanże! No i finalnie dupa blada z tego wyszła. Zwłaszcza, kiedy Dante wyjechał, przestała interesować się jakimikolwiek wyjściami towarzyskimi, bo zaraz po zakończonych zajęciach na uczelni, biegła do domu, aby położyć sie na łóżku i spędzić na rozmowie z nim cały wieczór, a czasami i noc. A przynajmniej tak było na początku, bo później podobnych konwersacji było coraz mniej i mniej… aż w końcu wszystko umarło, a ona została sama.
Dlatego takie nagłe spotkanie Lexie na basenie było dla niej niemałym zaskoczeniem. Owszem, kiedyś spędzali na nim masę czasu — zaryzykowałaby nawet stwierdzeniem, że to oni rozpoczynali i kończyli treningi, zostając często po godzinach, aby się jeszcze dobić. Dlaczego więc nie spotkali się przez te wszystkie lata? Czyżby chłopak trochę zaniedbał pasję? A może po prostu się mijali?
Z uśmiechem zawiesiła się na jednej z lin oddzielających od siebie tory i wyciągnęła rękę, aby pstryknąć go w nos, ale nic z tego nie było. Nie sięgnęła.
— Oh, już nie bądź taką drama queen! Tak jakbyś pierwszy raz dostał wodą po mordzie. — Wytknęła zadziornie język w jego stronę. Niekoniecznie była to aluzja do chlapania się na treningach, ale jeśli ją pamięć nie myliła to chyba na którejś imprezie ktoś mu wylał całego drinka na dziób. A może pomyliła go z Victorem? A może nie…
Zamrugała zdezorientowana, kiedy tak szybko zmienił nastawienie i zapytał o jej plany na dalszą część wieczoru. Nie dało się ukryć, że raczej należeli do dwóch różnych światów jeśli chodziło o ich usposobienia, ale też nigdy nie mieli przez to jakichkolwiek spięć.
— A co? Zapraszasz mnie na randkę? — Poruszyła sugestywnie brwiami. Oczywiście, że się z niego nabijała. Z wesołym uśmiechem zaraz spojrzała na swój zegarek sportowy, który liczył jej przepłynięte długości i spalone kalorie. Zerknęła czy może nie dostała żadnej wiadomości od Dantego, że zamierzał wpaść dzisiaj do niej. Nie żeby miał w zwyczaju się zapowiadać, ale kto wie… może tym razem by ją zaskoczył.
— Ogólnie planowałam jeszcze zrobić pół kilometra, ale ty się nie spiesz. Suszenie kłaków zajmie mi masę czasu, więc pewnie i tak wyjdziemy z szatni o tej samej porze. I jak tak cienko u Ciebie z hajsem to dziś ja stawiam. W zamian chcę usłyszeć, co się u ciebie działo przez ostatnie kilka lat. — Posłała mu promienny uśmiech, zakładając zaraz okulary, które do tej pory zwisały jej swobodnie na szyi. — I spływaj na inny tor. Piątka jest moja! — Zawołała jeszcze, po czym zniknęła pod wodą, aby dokończyć swój trening. I tak jak zapowiedziała, zrobiła jeszcze dziesięć długości basenu, po czym, zabierając swój ręcznik z jednego z krzesełek na trybunach, udała się do szatni. Wcześniej rzuciła jeszcze do chłopaka, że spotkają się przy wyjściu. I wyszła.

Alexis Bennett

[Alexis Bennett]

Oh, był absolutnie najgorszy, jeśli chodziło o utrzymywanie kontaktu z kimś poza swoją rodziną. Miał zbyt dużo znajomych i, tak, to brzmi jak problem pierwszego świata i rzeczywiście nim był, ale serio to nie było tak, że miał ich w dupie! Chętnie porozmawiałby prawie z każdym, ale po prostu czasu by mu zabrakło na cokolwiek innego, gdyby się zaczął tak porządnie socjalizować. Losowe spotkanie na mieście czy jakiś post na socjalach, którego nie mógł nie skomentować, co czasami prowadziło do krótkiej rozmowy, rzadko czegoś więcej. Czasami któreś też przewijało się przez jego restaurację albo bar, ale to jeszcze rzadziej kończyło się konwersacją, częściej wypitymi ukradkiem kolejnymi shotami on the house. Na tą konkretną chwilę pić nie mógł, więc.. Więc zostawał kebab, nie? Kebab zbliżał ludzi. Elsa, z tego co pamiętał była z tych raczej trzeźwych, także to przemawiało jeszcze bardziej za tym, żeby odnowić relację. Przyda mu się więcej takich znajomych, zwłaszcza przez następne kilka miesięcy, które mogły okazać się większym wyzwaniem, niż był na to przygotowany. Z drugiej strony, skoro on próbował zrobić zwrot o 180' w swoim życiu, moze ona też zrobiła..? Wyglądała dobrze, zdrowo, jak trzeźwa osoba..
- Proszę cię, chyba zapomniałaś do kogo mówisz. - utrzymał powagę tylko dlatego, że akurat udawał odrzucanie wyimaginowanych włosów za ramię, wywracając groteskowo oczami. Ból głowy który rzadko opuszczał go, odkąd wytrzeźwiał, dał o sobie znać, ale Lexie postanowił go zignorować, jak zawsze. Pacnął w wodę raz jeszcze, zanim się wyszczerzył. Był drama queen, to akurat się nie zmieniło, mimo całej masy innych rzeczy, która wywróciła się do góry nogami, okay?
- Nope. Patrz i płacz. - podniósł swoją lewą dłoń, żeby machnąć przed nią złotą obrączką, tym razem szczerząc się jak idiota z zupełnie innego powodu. - Żonaty. - dodał, ot, gdyby to nie było jasne, a duma w jego głosie była tak jawna, że kilka miesięcy temu pewnie sam wywróciłby na to oczami. Zakochany do porzygu, nie? Abso-kurwa-lutnie. - Pracuje dzisiaj, więc właściwie wolałbym wrócić do domu bliżej jej powrotu. - przyznał, lekko wzruszając ramionami, uznając, że to jak najbardziej normalnie brzmiący powód tak czy siak. Nie wiedział jak długo łatka "nowożeńców" będzie obowiązywała, ale na tamtą chwilę na pewno jeszcze nimi byli, więc hey, nikogo nie dziwiło, że chciał z małżonką spędzić jak najwięcej czasu mógł. To, plus fakt, że nie ufał sobie z byciem w samotności, bo jednak kot był marnym rozmówcą przez większość czasu, a starsza siostra na pewno miała lepsze rzeczy do roboty, chociaż nie wątpił, że odebrałaby od niego telefon o każdej porze dnia i nocy.
- Tylko dlatego, że stawiasz. - udał, że robił jej łaskę, ale tak naprawdę.. W dupie miał to, na którym torze pływał, umówmy się. Szczególnie w ten konkretny wieczór, nie czując się jakoś specjalnie emocjonalnie stabilnie, było mu wszystko jedno, a jedyne czego chciał, to zająć czymś mózg i mięśnie. To, że wpadł na dawną znajomą, to zdecydowanie miły dodatek, a jej szczodrość w stawianiu jedzonka, była jak najbardziej doceniona, nawet jeśli nie na głos. Tak, nadal miał problem z podstawowymi gestami, jak dziękuję, proszę i przepraszam, bo niektóre rzeczy się nie zmieniają, prawda?

Posłusznie zszedł jej z drogi i zajął się tym, co względnie miał zaplanowane. Nie było tego jakoś specjalnie dużo, dopiero starał się na nowo zbudować jakąś podstawę, a to, jak chaotyczne było ostatnimi czasy jego życie, całkowicie przekreślało szansę na posiadanie rutyny.. Nie wiedział, czy to dobrze, czy źle w jego przypadku, ale odkryje to prędzej czy później.
Suszenie włosów rzeczywiście musiało zajmować jej wieki, bo to on na nią czekał; wybrał tą wersję, niż to, że jego ciało odmawiało współpracy i nie miało ochoty na specjalnie długą sesję. To na pewno wina tych włosów, tak.
- Podziwiam, że chce ci się. - generalnie użerać się z włosami, tak naprawdę. Nie wyobrażał sobie, by to, co miał na czubku głowy sięgało poza krawędź szczęki, a za każdym razem, gdy ogolone boki i tył zaczynały być "łapalne", dostawał absolutnej kurwicy. - I zawsze byłem ciekawy, czy te kolory lądują na twojej poduszce? - nie wierzył w takie cuda, że nie, umówmy się; zwłaszcza na świeżo, musiała się budzić z nowo pokolorowaną pościelą.. Albo może miała taką do zadań specjalnych, czarną, na której nie było widać i używała tylko wtedy, gdy poprawiała kolor? Hmmm.

Elsa Eriksen