[Maria A. Perez]

004

Galerie handlowe były zmorą dla Marii, darzyła je bowiem bardzo silnym uczuciem… nienawiści. Dla kobiety, która wychowywała się między wąskimi i tętniącymi życiem ulicami Barcelony, galerie były niczym jakiś sztuczny twór i zamiast czuć się jak ryba w wodzie to czuła się tak jakby utknęła w jakimś akwarium. Tęskniła za zapachem świeżych brzoskwiń z La Boqueria, za aromatem parzonej kawy wydobywającej się z lokalnej niewielkiej kawiarni, za ciepłym światłem i morską bryzą. Tutaj było za dużo betonu, szkła, okropnie rażące oświetlenie, które przyprawiało ją o ból głowy, a ludzie… ludzie nawet nie patrzyli sobie w oczy, spieszyli się i nie targowali... No jak można się nie targować!?
Pomimo ponad dwudziestu lat zamieszkiwania w Toronto do zakupów w takim miejscu wciąż nie przywykła. Zwykle podchodziła do tego bardzo zadaniowo: papierowa lista w ręce, opracowana tak by zminimalizować czas zakupów, a potem już tylko odhaczanie kolejnych podpunktów tylko po to by wrócić jak najszybciej do przydomowej pracowni w The Beaches.
Dzisiaj jednak miało to wyglądać inaczej. Rafael przejął chłopaków pod swoje skrzydła i Maria nie interesowała się zbytnio tym jakie mieli plany o ile postanowili nie wchodzić jej w drogę przez cały dzień. Z kolei Maria z Aurelią miały czas na babskie zakupy przeplatane koniecznością zakupienia kilku rzeczy na jutrzejszą rodzinną imprezę urodzinową Xaviera. To już była ich mała tradycja: balony przygotowane nocą, wybrane przez solenizanta śniadanie, torcik i prezenty.
Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie uciążliwy sekret, który spoczywał na jej ramionach i utrudniał wszystko co wiązało się z Aurelią. Próbowała o tym nie myśleć, bo przecież nie wiedziała i tak sobie to wszystko tłumaczyła, ale pewne imię dość mocno odcisnęło piętno w jej myślach i nie potrafiła tego zmienić. Próbowała, ale na próżno. Liczyła, że w tym marketowym szumie zagłuszy swoje bolączki, a one wpadną w wir zakupów, ale już na wstępie miała ochotę złapać córkę za rękę i wyjść na świeże powietrze. Dusił ją nie tyle gwar co wyrzuty sumienia, ale skoro stało się to teraz musiała odegrać rolę życia. Przetrwać w sztucznym centrum handlowych, zakupić balony i prezent dla syna, dokupić resztę składników na tort i udawać matkę roku przed Aurelią, choć tak naprawdę była najgorsza z możliwych. Widząc ją jak stoi przed jedną ze sklepowych witryn wpatrzona w coś jak w obrazek z tym swoim promiennym uśmiechem i z błyskiem w oku, taką niczego nieświadomą i beztroską jak na dwudziestolatkę przystało… cholera, żołądek się jej aż zaciskał. Przełknęła jednak ślinę i wróciła do swojej roli. — Musimy wybrać jeszcze balony, skoczyć na spożywkę, a potem może… znajdziemy coś dla ciebie? — albo skoczą sobie na jakieś mani pedi, cokolwiek przed jutrzejszym dniem.


Aurelia M. Perez

[Aurelia M. Perez]

- Certo - odpowiadam z szerokim uśmiechem odwracając się do mamy, która jak zawsze lekko zestresowana przed wielkim wydarzeniem, pewnie sobie w głowie ciągle listę zakupów powtarzała niczym jakąś mantrę. Ale ja jej odpowiadam po włosku, bo w takim języku mówi mój chłopak Donnie, więc pewnie się zorientowała, że kiedy spoglądałam na tę letnią sukienkę, to właśnie myślałam o tym, czy Donnie byłby zaodwolony z tego jakbym w takiej obok niego chodziła. Zupełnie nie będąc świadoma, że świadomość, że ja myślę o Donnim randomowo może martwić moją matuszkę wzruszam ramieniem i idę sobie w stronę samu spożywczego.
Ostatnio zastanawiam się nad kilkoma rzeczami. Jedna z nich to oczywiście mój związek z Bowenem. Dotąd nawet nie powiedziałabym, że był to prawdziwy związek, ale odkąd poznał moich rodziców to trochę się pozmieniało, bo nagle zaczął być bardziej w kontekście i tak jakby na poważnie? Czasami było dla mnie takie abstrakcyjne, że wie już też o moich braciszkach i potrafi sobie wyobrazić ile jak wyglądają przy tym ile oni tak na prawdę mają lat. A jednak z drugiej storny miałam wątpliwości, czy jako początkująca aktorka powinnam mieć oficjalnie chłopaka. Może tylko takiego do łóżka chłopaka? Ale po co miałabym go wrzucać wszędzie, czy to by nie odciągało uwagi od mnie samej?
Apropo wieku moich braci to akurat na urodziny Xaviera nie chciałam zapraszać Donniego, bo też to jest jego dzień, a nie mój dzień. Xavier niby nie ocenił go jako najgorszego na świecie, ale jednak trochę się krzywił jak go podpytywałam o wrażenia.
Idziemy sobie przez ten sklep i gadamy o jakiś głupotach związanych z tym, czy wchodzimy później na paznokcie i jakie sobie zrobimy - jak to z mamą, kiedy w końcu uznałam, że przy lodówce z serami zrzucę na mamę bombę.
- Wiesz mami, zastanawiałam sie... skąd się wie, że jest się zakochanym? - i oglądam sobie wielki kawał pecorino i zerkam znad niego na mamę, która jest w amoku zakupowym i wybiera te wszystkie niezbędne wafle, czipsy, sery, kiełbaski, pomidorki, mrożonki.


Mami

[Maria A. Perez]

Certo.
Dlaczego nagle mówiła po włosku?
Zmarszczyła lekko brwi spoglądając na córkę, która radośnie przyglądała się sukience i pewnie myślała o swoim włoskim bożyszcze, który chyba tylko mącił jej w głowie, a Maria nie mogła na ten temat nic powiedzieć. Bo co niby miała? Jeszcze zmysłów nie postradała, żeby powiedzieć córce, że z jej chłopakiem spała. Poczuła jak chłodny dreszcz przeszedł ją po karku, a potem nagle uderzyła ją fala gorąca. Ugh, nienawidziła supermarketów. Taaaa, tak jakby to była ich wina.
Nie miała pojęcia z jakimi myślami bije się Aurelia i chyba nawet nie próbowała tego z niej wyciągnąć, bo paraliżowała ją jej własna wina. Jakby bała się, że zaraz jej tutaj zacznie wyciągać sprawy związane z Donniem do matycznej analizy, a przecież nie była w stanie tego zrobić, bo jak niby? Przecież była w tym wszystkim stronnicza i cholera wie w którą stronę się przechylała. Po ostatnim rodzinnym zapoznaniu wciąż się nie otrząsnęła. Miał wyrzuty sumienia, bo znów dała się wciągnąć w zielonooki czar, któremu ulegać nie powinna. Dziś chciała się skupić na zakupach i urodzinach, nie myśląc o kłopotach, a niewątpliwie jego osoba była wielkim kłopotem. Problem w tym, że nie miała wpływu na Aurelię, która mogła mówić co jej ślina na język przyniesie i o kimkolwiek chce. Więc kiedy zrzuciła na Marię bombę w postaci zakochania się żołądek, aż się jej zacisnął, że poczuła mdłości.
— To dość poważne pytanie jak na popołudnie w markecie, mi amor — skarbie, zaczęła próbując uregulować swoje zaskoczenie. Odruchowo przejechała palcem za uchem, gdzie wytatuowała sobie współrzędne miejsca w którym poznała jej ojca. Blady uśmiech wtargnął na jej twarz. Przypomniała sobie tamte chwile, burzliwe. — I skomplikowane — dodała próbując ubrać w słowa własne myśli. — Czasami wydaje się, że stracisz głowę dla drugiej osoby, wszystko jest głośniejsze, żywsze, bardziej kolorowe — podbite, wzniesione na wyżyny. Świat jest lepszy, piękniejszy, gorętszy… — ale myślę, że miłość jest wtedy, kiedy czujesz się bezpiecznie, nie musisz niczego udawać i ukrywać, grać żadnej roli. Nic się nie rozpada, tylko wszystko zaczyna się układać — i tak było też z nią i Javierem. Byli sobą, razem najlepszymi wersjami siebie, czuła się z nim bezpiecznie i ruszyła z nim na drugi koniec świata… a potem wszystko zaczęło się rozsypywać. — A jeśli już się rozpada, to razem próbuje się to sklejać — chociaż oni to zamiast sklejać po prostu podpierali ściany by nie runęły i tak żyli na ciągłym przeczekaniu. Tylko Marii już nie chciało się czekać, życie uciekało, czas upływał… ale przecież nie o tym była mowa. Z zamyślenia wyrwał ją dźwięk uderzających mrożonek o posadzkę, szybko je podniosła i wrzuciła do koszyka spoglądając na Aurelię. — Dlaczego pytasz, kochana? — musiała wybadać grunt, o co tutaj chodzi.

Aurelia M. Perez

[Aurelia M. Perez]

Opis miłości według mamy tylko mnie skonfundował, bo o ile ta pierwsza część dała mi taki sygnał, że może faktycznie jestem in love, to już te kolejne słowa tak średnio o tym świadczyły. Bezpieczeństwo, sklejanie? Och, nie, na pewno nie jesteśmy z Donnim na tym etapie, raczej na tym, kiedy wszystko jest kolorowe i ekscytujące, a najbardziej to jego język w różnych moich miejscach. Uderzam sobie miarowo palcami zakończonymi długimi paznokietkami w ser pecorino słuchając tego co ma do powiedzenia i kiedy mamie spadły mrożonki, wsadziłam ser do koszyka.
Odgarniam włosy za ucho i uśmiecham się na pytanie. Ogólnie to oczywiście, że pytam dlatego, że mam w głowie oczy Doneczka i pod palcami lubię czuć jego ramiona. Ale jeszcze nie jestem sama pewna, czy to jest miłośc czy to jest kochanie.
- A tak pytam - wzdycham sobie tym razem do pleców mamy, która schyla się po jakieś mrożonki, więcej mrożonek! - A w którym momencie wiedziałaś, że jesteś zakochana w tacie? - pytam, bo oczywiście wciąż zakładam, że są w sobie zakochani. Nie rozwiedli się, chociaż mają swoje oboje za uszami. Oczywiście ja wiem tylko o kłótniach w domu, o tym, że jedno albo drugie się zdradza to już nie wiem. Mama mnie przed tym wszystkim broni, natomiast czy mnie ojciec obroni przed tym, jak się dowie z kim matka go zdradza? A wątpię, bo mężczyźni to nigdy nie mają wyczucia i jak cierpią to chcą, żeby wszyscy cierpieli, nawet jeżel ito jest ich córcia.
Staję tak przy koszyku w alejce z napojami i patrzę na mamę, ona na mnie i w końcu jej oświadczam:
- Nie wiem, czy ja jestem w nim zakochana. Pamiętasz Rodrigo? W nim byłam zakochana. Ale po tym naszym zerwaniu... - przypominam jej o moim chłopaku z highschool, po którym płakałam z trzy miesiące. Mama mówiła mi wtedy, że to przejdzie, ale czasami jak się spotykam z Donnim, to każę mu sprawić, żebym zapomniała o Rodrigo. W końću byłam z nim z pięć lat! Prawie pół studiów, a później mnie rzucił z jakiegoś durnego powodu. - Donnie na szczęście jest trochę inny niż Rodrigo, nie każe mi się określać i nie naciska, żebyśmy byli oficjalnie parą. On jest takim artystą po prostu, ja to czuję - i tak przykładam dłoń swoją do piersi, bo tam właśnie to czuję. Co prawda żałuję, że niby taki artystyczny, a nie chodzi ze mną do teatru, ale chyba nie można mieć wszystkiego.
- A co ty o nim sądzisz, bo nic nie komentowałaś przy chłopakach. Cute jest prawda?- i aż się rozpromieniam na wspomnienie przystojnej twarzy Donniego.

mami