Przez jedną krótką — i jak cholernie irytującą — chwilę Vivienne poczuła, że to może jednak był błąd. Że zwrócenie się do dawnego przyjaciela ojca, choć najbardziej bezpieczne w swojej zawiłości i najbardziej skomplikowane w swojej racjonalności, jest jednocześnie najgłupsze, najbezsensowniejsze ...

Basy dudniły w uszach, rozlewając się po całym ciele i przenikając aż do kości. Otulona rytmicznymi wibracjami Vivienne tonęła w falującym tłumie z nieopisaną ulgą, pozwalając, by ta głośna, wręcz surowa energia zmyła z niej brud ostatnich dni. Tańczyła. Była wolna. Zgubiona w pulsujących światłach ...

Upartość Vivienne Adler zdecydowanie była odziedziczona po ojcu — przekazana w genotypie i zapisana w jej materiale genetycznym dokładnie tak samo, jak kolor włosów, barwa tęczówek czy upodobanie do wolności. Do k o n t r o l i. Z wyglądu była kopią własnej matki, skórą ze skóry ściągniętą, kroplą ...

∙ 007 ∙ Okowy wokół jej nadgarstków były ciasne. Obroża na szyi — ciaśniejsza.
Mimo to Vivienne Adler trwała w swoim buncie, w swojej bucie, w swojej u ł u d z i e.
Pierwsze sprzeciwy pojawiły się od razu, jak tylko okazało się, że Wright miał jej robić za szofera. Drugie, gdy wyszło na jaw, że ...

Czuła na sobie jego spojrzenie. Ciężko było nie czuć, zwłaszcza, gdy uczucie potęgowała zwyczajna, ludzka świadomość — bo też na niego patrzyła i też go obserwowała. Vivienne śledziła wzrokiem każdy jego ruch, każdy krok, każdy, nawet najdrobniejszy ruch mięśni czy to twarzy, czy to rąk czy ...

Please don't be another birdie

Dwa americano. Następnym razem. Obietnica. Jego reakcja, kiedy dał się nakarmić. Jej patrzenie na ich dłonie, kiedy odpowiadał, że gra na gitarze.
— A ja na fortepianie — przyznała, choć darowała sobie kontynuację, że na pianinie też potrafiła. I na skrzypcach, ale tylko odrobinę, bo ojciec nigdy ...

Może Cree?

komentarz od:Giovanni Salvatore, czw wrz 03, 2026 1:30 pm

Shereen!