[teddy darling]

To naprawdę bardzo dobroduszne ze strony Riley, że była gotowa na takie poświęcenia, byle tylko Teddy poczuła się lepiej! Wspaniała z niej koleżanka. Wspierająca, troskliwa, a do tego bardzo ładna. Same plusy, zero minusów. Darling musiała znaleźć w sobie naprawdę sporo samozaparcia, żeby oprzeć się jej urokowi. Alkohol zdecydowanie w tym nie pomagał. Na razie wlała w siebie tylko cztery szoty, ale z każdym kolejnym na pewno stanie się bardziej flirciarska, z czego nawet nie będzie zdawała sobie sprawy.
Nigdy nie była zbyt pewna siebie. Zwykle trzymała się z boku i potrzebowała kogoś, kto trochę ją rozkręci, zanim sama zacznie wychodzić z inicjatywą. Owszem, zdarzały jej się przebłyski odwagi, jak wtedy w magazynku, kiedy pocałowała Riley, ale były to raczej sporadyczne wyskoki. A ostatnie wydarzenia sprawiły, że jeszcze bardziej zamknęła się w sobie. Trudno było jej uwierzyć, że kiedykolwiek jeszcze będzie tak naprawdę szczęśliwa. Czy kiedykolwiek jeszcze się zakocha? A jeśli tak, to jaka będzie ta miłość? Tak samo piękna, jak ta poprzednia, ale równie bolesna? Zaraz, wróć! Powinna się jeszcze napić.
— Chcesz mnie naprawiać? Masz syndrom "białego rycerza"? — posłała Davis rozbawione spojrzenie. Nie mogła zapominać, że ona też była strażaczką i najchętniej zbawiłaby cały świat. — Oprócz ślicznych dziewczyn boję się też pająków — wyznała, bo nie była taka nieustraszona, za jaką miała ją kumpela. Gdyby tak bardziej nad tym pomyśleć, to znalazłoby się jeszcze kilka innych lęków.
Uśmiechnęła się i pokręciła głową, tym razem spoglądając na Riley z lekkim pobłażaniem.
— To był żart, Riles. Kumasz? — dźgnęła ją lekko palcem pod żebra. To całkiem zabawne, że Davis zdążyła przywyknąć do myśli, że Darling znajdowała się poza jej zasięgiem. Teddy myślała o niej dokładnie w ten sam sposób. W jej głowie Riley grała w zdecydowanie za wysokiej lidze. Najwyraźniej obie zdążyły sobie wmówić, że druga jest nieosiągalna i żadna nie zamierzała zweryfikować tego przekonania. A prawda była taka, że Teddy była teraz dostępna bardziej niż kiedykolwiek wcześniej.
Bez protestów dała się obrócić, chociaż nie obyło się przy tym bez ciężkiego westchnięcia pod nosem. Nelly Furtado śpiewała właśnie o tym, że jest pożeraczką mężczyzn, a blondynka tańcząca kilka metrów dalej ponownie okręciła się wokół własnej osi.
— To nie takie trudne, ale tylko dlatego, że to ty prowadzisz — zauważyła, bo jakby nie patrzeć, to Davis nadawała rytm, w którym poruszała się Darling. Podążała za jej ruchami i nie próbowała za bardzo kombinować. Mając na sobie dłonie Riley, czuła się o wiele pewniej. Była jednak przekonana, że gdyby zabrała ręce, Teddy w ciągu dwóch sekund zapomniałaby, jak poruszać nogami.
— Co to za zagrywki psychologiczne? Co jeszcze? Zaczniesz mnie szantażować? — zaśmiała się, zerkając na nią przelotnie przez ramię. W końcu zacisnęła palce na jej dłoniach i zsunęła je ze swoich bioder. — Dobra, idę — zadecydowała, wypinając piersi do przodu. Nie było zbytnio co wypinać, ale przynajmniej wyprostowana wyglądała na odrobinę wyższą. Ruszyła przed siebie, ale zatrzymała się w półkroku, bo blondynka podskoczyła na widok innej rudowłosej dziewczyny, która znalazła się obok niej na parkiecie. Zarzuciła jej ręce na szyję i złączyła ich usta w namiętnym pocałunku. I to by było na tyle z tego całego podrywu.
Teddy westchnęła ciężko i odwróciła się z powrotem do Riley, do której uśmiechnęła się trochę smutno. Tak właśnie wyglądało jej życie.
— Idziemy się napić? — zaproponował, kiedy piosenka dobiegła końca, a z głośników poleciał Ed Sheeran.

riley davis

[riley davis]

Świetnie się w takim razie złożyło, że tego wieczoru, wylądowały na mieście razem, bo jeśli Teddy potrzebowała do zabawy i - miejmy nadzieję - udanego podrywu kogoś, kto ją rozkręci, to Riley była do tego idealną kandydatką. Ani zabawa, ani podryw nie były jej obce, a dodatkowo umiała też w motywujące gadki. Wzięła sobie za cel sprawienie, że Darling nie tylko poczuje się lepiej, ale też może stanie się nieco bardziej pewna siebie. Bo czemu miałaby nie być?! Mądra, atrakcyjna, zabawna, szalenie odważna, seksowna… można by było długo tak wymieniać. Nie było powodu, dla którego mogłaby czuć się niepewnie w sytuacji gdzie miała po prostu zagadać do przypadkowej osoby w barze.
Gdyby powiedziała w tamtym momencie Davis o swoich obawach, to ta szybko postarałaby się wybić jej to wszystko z głowy. Bo oczywiście, że będzie jeszcze szczęśliwa! Życie nie kończy się przecież na jednym facecie, czy kobiecie. Riley w ogóle uważała, że miłość nie ma tu nic do rzeczy. Można było być szczęśliwym i nie zakochanym! Ona sama przecież nie miała nikogo i była… co prawda niezbyt szczęśliwa, ale to w ogóle nie powiązane! Zły przykład. Lepiej może nie słuchać jej rad w kwestii miłości, bo zawsze miała do niej nie do końca zdrowe podejście. Na szczęście, zapijać smutki potrafiła doskonale!
— Dobrze, przyznaję że to źle zabrzmiało. Nie mam zamiaru cię naprawiać ani zmieniać. Chciałam ci po prostu dodać skrzydeł. Jak red bull, czy coś — wzruszyła ramionami i zaraz położyła dłoń na klatce piersiowej, robiąc przy tym bardzo dramatyczną, zdziwioną minę, jakby to co właśnie powiedziała druga strażaczka, mocno ją uraziło — Chcesz powiedzieć, że nie jestem śliczna? Mnie się przecież w ogóle nie boisz.
Przez jakiś czas pluła sobie w brodę, że nie wykorzystała okazji, kiedy był na to odpowiedni moment. Żałowała, że po tym pocałunku w ogóle do tego nie wracały i zachowywały się tak, jakby nic się między nimi nie wydarzyło. Riley nie najlepiej szły rozmowy o uczuciach, Teddy również nie podejmowała tematu. Zresztą parę miesięcy później związała się z kimś innym. Przepadło. Pewnie tak miało być. Może ich romans wszystko by skomplikował? Tak, na sto procent. To co działo się między nią a Jamesem było dobrą lekcją - nie powinna nigdy sypiać z ludźmi, z którymi pracuje. Choć właściwie w ich wypadku było zupełnie na odwrót, ale nieważne.
—Nie przesadzaj, dobrze ci idzie — pochwaliła, będąc pewną talentów i wdzięku swojej koleżanki.
Na hasło “zagrywki psychologiczne”, uśmiechnęła się tylko pod nosem i w ogóle tego nie skomentowała. Cóż, Teddy mogła sobie to nazywać jak chciała. Motywacja, coaching, szantaż emocjonalny. Ba! Pojawiła się nawet odwrócona psychologia. Davis nazwałaby to po prostu wsparciem, ale to bez znaczenia. Grunt, że zadziałało, a Darling w końcu, wyprostowana i dumna, ruszyła na łowy. Riley jednak, w swoim scenariuszu, nie przewidziała kompletnie obecności rudowłosej konkurencji. Wydęła lekko usta, gdy Darling odwróciła się z powrotem w jej stronę ze smutnym uśmiechem.
—Byłaś naprawdę dzielna — powiedziała bez cienia złośliwości w głosie i założyła jej rękę na szyję, by przyciągnąć ją do siebie i cmoknąć w czoło, po czym skierowały się prosto do baru.
— Jak poleci Taylor Swift, to wychodzimy. Od Eda Sheerana do niej jest już niestety niedaleko — zaczęła narzekać na muzykę w oczekiwaniu na to, aż barman zaserwuje im kolejne szoty, całkowicie puszczając już w niepamięć to małe niepowodzenie Teddy na parkiecie. Gdy tylko zdążyły wypić, znów się do niej zwróciła — To co? Odważysz się teraz zagadać do blondi z tatuażami, czy zatańczysz ze mną tego zamulańca-przytulańca?


teddy darling