[oleander everhart]

trigger warning

jeszcze nie porno, ale już blisko

W odbiorze Oleandra, naprawdę naiwnym (i ciekawe, że tym samym odbierał lekarzowi prawo do naiwności - emocji wszakże tak ludzkiej, tak bezbronnej) byłoby zakładać, że na szpitalnym oddziale da się poznać go naprawdę, dogłębnie, w całej jego złożoności. Oleander-Pacjent był tylko jedną, odartą z kompleksowości odsłoną jego osobowości, niezdolną, by w pełni rozłożyć skrzydła tak, jak robił to poza gmachem Mount Sinai. Lekarskie konsultacje, wizyty kontrolne i rozmowy toczące się raz po raz wokół identycznej osi - Jak się czuje? Jak prezentują się jego objawy? Czy coś się pogorszyło? Polepszyło? Gdzie można mówić o plateau, i czy jest to dobra, czy zła wiadomość? - tłamsiły wiele innych aspektów, których Howard zwyczajnie nie miał do tej pory okazji doświadczyć. Tego, na przykład, że Oleander potrafił być złośliwy - a czasem nawet w r e d n y - w zależności od sytuacji w mniej, lub bardziej dotkliwy sposób. Wystarczyłoby zobaczyć go w niekończących się bitewkach prowadzonych z rodzeństwem by zauważyć, jak sprawnie brunet potrafił operować orężem ironii, jak zwinnie posługiwał się sarkazmem. W szpitalnych murach, z wyjątkiem interakcji, w które wchodził z August, świadomie zapraszającą go, by wreszcie uwolnił się od tej grobowej powagi i chorobliwej niemal odpowiedzialności tak za siebie, jak i za innych, musiał zazwyczaj sprawiać wrażenie dojrzałego nad wiek, rozsądnego, i czasem być może zwyczajnie nudnego w tej swojej, przewidywalnej, równowadze.
Schwytany jednak we wnyki nowego kontekstu, intymnego w zupełnie inny sposób niż ten, w jaki intymne potrafiły być medyczne konsultacje, Oleander mógł wreszcie odsłonić przed Milesem takie odcienie swojego charakteru, których lekarz zwyczajnie nie miał wcześniej ani szansy, ani okazji dostrzec.
A jeśli, w dodatku, budziły one w Howardzie choćby jakąś zapowiedź sympatii, to... No cóż. Tym lepiej.

- Mhm, wiem - Skinął głową, choć przecież chaos panujący niekiedy na szpitalnych płaszczyznach znał z zupełnie innej perspektywy niż chirurg mający nim, przynajmniej w założeniu, zarządzać. W pewnym sensie schlebiało Oleandrowi, że i w tym obszarze istniała między nimi jakaś nić porozumienia. Sam wiesz. Jak rytuał przejścia, akt dotarcia za kulisy rzeczywistości, która większości osób znana była w znacznie bardziej powierzchowny sposób. Przynajmniej stanowiło to jakąś korzyść z oleandrowej tragedii: Miles nie musiał mu tłumaczyć co ma na myśli, gdy odnosił się do zgiełku i napięcia, panujących niekiedy na oddziale.
To prawda, Ollie uśmiechał się zbyt rzadko. A szczególnie już przy Milesie, w którego obecności najczęściej posługiwał się maską niezmąconej dojrzałości i powagi, zarezerwowanych dla osób, na których pragnął sprawiać wrażenie stabilnego. Zważywszy jednak na fakt, że mężczyzna znajdował się tak blisko, z ciepłem dłoni dociśniętym do oleandrowych warg, Everhart nie miał chyba innego wyboru jak pożegnać się z fantazją, że na zawsze już pozostanie w odbiorze Howarda tym spokojnym, poważnym młodzieńcem, jako który prezentował się mu dotychczas. Zyskiwał teraz szansę, by z pozycji pacjenta awansować bezpowrotnie do roli... kochanka? jednorazowej przygody? błędu?
I może należało winić za to późną porę, albo działanie alkoholu, lub też zwyczajnie wpływ jednej, pochopnie podjętej (choć niekoniecznie przy tym złej) decyzji, ale powziąwszy pierwszy krok w tym kierunku, Ollie nie zamierzał się zatrzymać.

D z i e c i a k miał dwadzieścia dziewięć lat, i - być może wbrew skutecznie utrzymywanym dotychczas pozorom - sporą świadomość tego, co lubił, czego pragnął, i czego potrzebował, gdy czuł się znudzony, samotny, lub kiedy go zwiedziono na pokuszenie. Fakt, że nieczęsto pozwalał sobie na realizacje własnych fantazji, nie oznaczał bynajmniej, że nie był ich posiadaczem. I, że nie pozwalał wyobraźni zapędzać się od czasu do czasu w obszary zazwyczaj niedostępne, objęte specyficznym tabu albo... zasadami etyki lekarskiej.
- Możemy... - Zaczął automatycznie, głosem w oczywisty sposób zniekształconym wymownie pod naporem palców mężczyzny, i dopiero potem ściągnął brwi, obydwie złożone mu przez Howarda sugestie poddając analizie na tyle dokładnej, na ile pozwalał mu zamglony podnieceniem umysł. Jeśli nawet odwaga, z którą Miles nakreślił możliwy rozwój wydarzeń, wzbudziła u Everharta konsternację czy zakłopotanie, bynajmniej nie dał tego po sobie poznać - Możemy zacząć od tej drugiej, Miles - Udało mu się powiedzieć gdzieś w pauzie pomiędzy tym, jak Miles zastąpił swoje palce własnymi ustami - A potem zobaczymy. - Uśmiechnął się sugestywnie, ostatnie stwierdzenie podsuwając lekarzowi może jak mającą mu się ostatecznie wymknąć przynętę, a może jak obietnicę.
Popędliwość kolejnego pocałunku - dla którego poprzednie, znacznie bardziej powolne i ostrożne pieszczoty stanowiły ewidentnie jedynie przyjemne preludium - przyjął bez protestu, wręcz przeciwnie. Wychodził Milesowi na przeciw sposobem, w jaki rozchylał wargi, i poddawał się coraz to śmielszym ruchom jego języka. Dłonie, natomiast, zdawały się wybiegać wprzód, zanim w to samo miejsce dotarła wyobraźnia. Oleander najpierw więc sięgnął ku paskowi utrzymujących spodnie na biodrach Howarda, a dopiero potem stwierdził, że byłoby to - zważywszy na okoliczności - doskonałym pomysłem. Ośmielony brakiem sprzeciwu, pochylił się głębiej w stronę towarzysza. A potem roześmiał mu się prosto w usta - krótko, szczerze, zaburzywszy tym samym rytm pocałunku.
- Będzie mi tylko trochę trudno uklęknąć - Rzucił, wywracając oczami nim podążył wzrokiem w kierunku oczywistej, anatomicznej trudności - Gdybym wiedział, użyłbym dziś innej protezy.

Miles Howard

[Miles Howard]

trigger warning

lekka erotyka

Miles,
głoski jego imienia, wypowiedziane przez Oleandra, pierwszy raz tak gładko wsunęły się w zagłębie jego ucha, musnęły przy tym zmysły, zaostrzone od masetu napięcia, i mrowiącą falą podniecenia zeszły po ciele wprost do podbrzusza Howarda.
Ciepła apostrofa zasłyszana z cudzych ust – gęsta od spoufalenia – miała sporą moc sama w sobie, natomiast w zestawieniu z gorącą obietnicą zniesioną na język przez młodzieńca przypominała siarczysty bat emocji, sięgający jego ciała i przecinający tkanki skóry na wskroś. Do szczelin powstałych na nim pęknięć wsączało się pierwotne pragnienie bliskości, a przy tym także czyste pożądanie, dotąd blokowane przez Milesa, a teraz bezpowrotnie i bezceremonialnie wchłonięte przez obieg otwartych dla tej chwili naczyń krwionośnych.
— Ok, zobaczymy — zgodził się bezwiednie na moment przed tym, gdy usta sięgnęły cudzych.
Podniecenie, wciągnięte w machinację płuc, w zawężony pas oddechu i w ślepy zaułek pozostałych, powstałych w nim emocji – które nie chciały uciec z kąta jego głowy – uderzyło silnie o szczeble żeber. Wraz z przyspieszonym biciem serca odczucia te wybiły także głośny rytm, zagłuszony jedynie przez grający wciąż w tle telewizor. Zupełnie o nim zapomniał, tak samo jak o jednostajności dotąd kontrolowanego oddechu, gdy pod szumem uszu, natężeniem ciała i pod naporem cudzych palców na pasku spodni, oddech ten zgubił mu się, nie chcąc wrócić do stabilności. Choć może wpływ na to miały również chaotycznie muskające go usta Oleandra, gdy przy jego śmiechu poczuł na sobie nagły sztych wydechu, łaskoczący podniebienie. Sam również parsknął krótko, rozluźniony już na tyle, by nie szukać w tym geście powodu do krępacji. Uznał to wręcz za kolejny powód do przyjemności.
Przyjemne były dłonie Oleandra na jego biodrach, ciepło jego ciała, nastrój, jaki budowali i fakt, że mimo zaistniałej przeszkody, nie obarczyli tego momentu negatywną emocją. Przynajmniej dla Milesa nie był to komunikat, który by go ostudził, a raczej taki, na który jego głowa szukała alternatyw. Przesunął przy tym płytko językiem po wargach, ściągając z nich smak Oleandra, i na moment usiadł z powrotem na kanapie, oddychając głębiej, choć dłonią instynktownie wciąż gładził kark kochanka, poza zawężoną odległością z nim, zachowując między nimi tę dodatkową, oczywistą formę łagodnej b l i s k o ś c i.

Ukrywanie treści: włączone

Hidebb Message Hidden Description

oleander everhart

[oleander everhart]

trigger warning

sexy times

Przed pożarem, Oleander nie zwykł szczególnie pochylać się nad funkcjonalnością własnego ciała poza dwoma kontekstami. Po pierwsze, oczywiście liczyła się jego przydatność, mierzona w takich parametrach, jak wydolność płuc, siła mięśni, refleks reagowania na bodźce; wszystko to było mu przecież potrzebne każdego dnia w pracy, a praca natomiast utrzymywała w ryzach całą jego egzystencję, nie tylko wyznaczając rytm oleandrowych tygodni, ale także nadając jego życiu sens i kierunek. Po drugie, uważność na swój organizm Everhart przejawiał podczas codziennych czynności jak mycie zębów, przeczesywanie włosów zwędzonym bratu grzebieniem (zawsze w pośpiechu), czy dobór odpowiednio dopasowanych ubrań, co przy jego wzroście wcale nie było najłatwiejszym z możliwych zadań. Sprawne ciało było pewnikiem — przecież miał raptem dwadzieścia pięć lat, był zdrowy, silny i znajdował się w tym szczególnym okresie życia, w którym młodość zdaje się nie posiadać jeszcze żadnej daty ważności. Poza tym sprawa była prosta: Everhart zwyczajnie lubił to, co widział — zarówno kiedy patrzył w lustro, jak i wówczas, gdy napotykał własne odbicie w czarnych lusterkach cudzych źrenic. Zanim wypadek pokrzyżował mu plany na przyszłość i pokiereszował nie tylko ciało, ale i poczucie tożsamości, nie brakowało mu ani okazji, ani chęci do flirtowania, a w sprzyjających okolicznościach potrafił być równie bezczelny, co ujmujący. Przyjemność była jak stosunkowo proste równanie: można było po nią sięgnąć, pozwolić sobie na odrobinę niecierpliwości, zapomnieć o konsekwencjach przynajmniej do następnego poranka.
A potem przyszło niemal dwanaście miesięcy, podczas których jego ciało przestało należeć wyłącznie do niego.

Już wtedy, w gruncie rzeczy, należało do Milesa Howarda.
Dzielili się nim chirurdzy, pielęgniarki, rehabilitanci i inni specjaliści, których nazwiska z czasem zlały się w pamięci bruneta w mętny ocean trudnych wspomnień. Nie mając żadnego wyboru, stał się własnością obcych dłoni, które dotykały go w sposób całkowicie pozbawiony intymności, choć często w miejscach i okolicznościach, które jeszcze niedawno uznałby za najbardziej prywatne i ciasno obleczone tabu. Przez wiele dni nie potrafił samodzielnie zrobić rzeczy, nad którymi wcześniej nawet się nie zastanawiał, i choć odzyskał później znaczną część niezależności, nie w s z y s t k o wróciło do dawnego porządku.
Najbardziej osobliwa okazała się nawet nie sama utrata nogi - kości, mięśni, tkanek - lecz tej słodkiej, bezmyślnej swobody, z jaką wcześniej Ollie zamieszkiwał własną skórę. Nagle nawet przyjemność wymagała planowania: manewrowania ciałem w sposób, który zwiększał wygodę i minimalizował dyskomfort; przewidywania, czy proteza nie zacznie przeszkadzać, czy kikut nie okaże się zbyt wrażliwy, czy nie pojawi się ból, który natychmiastowo przysłoni całą rozkosz ciężką, ciemną płachtą.
Nie oznaczało to przy tym, że przestał być mężczyzną, który lubił seks. Że nie potrafił pragnąć albo że oczekiwał specjalnego traktowania. Nauczył się jednak wyprzedzać potencjalne zakłopotanie drugiej osoby własnym żartem. Rozpraszać skrępowanie lekkością autoironii i obracać w dowcip to, co w cudzych ustach mogłoby zabrzmieć jak wyraz współczucia. Dlatego właśnie uwaga o protezie przyszła mu tak naturalnie. Nie była przeprosinami ani ostrzeżeniem, nie stanowiła też próby wycofania się z sytuacji, w którą sam przecież wkroczył z niemałym entuzjazmem. Być może pomagał też fakt, że Howard był lekarzem. Z całą pewnością — że niezaprzeczalnie Oleandra pragnął, nawet jeśli część jego pożądania można było zrzucić na karb alkoholu. I że logistyczny problem potraktował teraz z rozbrajającym, trochę niecierpliwym pragmatyzmem.

— Po prostu się oprzyj i połóż.

No cóż. Kiedy mówił to w tak rzeczowy sposób, faktycznie wydawało się to banalnie proste.
Ollie przyglądał mu się przez krótką chwilę z jawnym rozbawieniem i ulgą skrzętnie skrytą pod jego grubą warstwą. Bo w sposobie, w jaki Miles zrobił dla niego miejsce na kanapie, nie było niczego, co przypominałoby przygotowywanie szpitalnej leżanki. Była za to cudowna zwyczajność: Howard nie próbował uczynić z jego niepełnosprawności wydarzenia — zamiast tego wydawało się, że po prostu przyjął ją do wiadomości, uwzględnił i nie zwlekał z przejściem do znacznie przyjemniejszych czynności.
Choć znów znalazł się poza zasięgiem jego dłoni, nadal pozostawał blisko.
Na tyle, że Oleander z sekundy na sekundę mógł nauczyć się coraz więcej o ciele człowieka, który o jego własnym wiedział przecież p r a w i e wszystko. Bez dalszych protestów, oparł się więc wygodniej, pozwalając sobie na krótką chwilę obserwacji krajobrazu do tej pory zawsze skrzętnie skrytego pod sterylnością lekarskiego fartucha.
Była jakaś odmiana rzadkiej, cudownej erotyki w płynności, z jaką Howard pozbywał się ubrań. W jednoznacznym rysie wzwiedzionego ciała pod materiałem bielizny. W nieładzie włosów, zmierzwionych nieco, gdy lekarz ściągał koszulkę przez głowę. Wreszcie - w zwartych mięśniach ramion i brzucha, ukształtowanych zarówno świadomym treningiem, jak i wieloletnią pracą wymagającą fizycznej wytrzymałości, i ciemnym owłosieniu rysującym się na jego torsie i poniżej pępka.
Minęło już trochę czasu od ostatniej okazji, gdy ktokolwiek dotykał go w taki sposób - Ollie powinen więc może się niecierpliwić, ponaglać Milesa albo strofować go, że przecież może rozebrać się sam; tak byłoby szybciej, sprawniej. Ale nie przyjemniej. Pozwalał zatem Howardowi rozporządzać swoim ciałem, wreszcie poddając się mu nie jak pacjent, ale jak kochanek. Kiedy wreszcie i na jego ciele nie ostało się nic oprócz bokserek, Everhart rozparł się na kanapie wygodniej, dokładnie tak - miał nadzieję - jak drugi brunet tego oczekiwał. Zadarł nań spojrzenie pociemniałych przyjemnością oczu jakby rzucał mu wyzwanie, któremu - miał nadzieję - Howard nie będzie potrafił odmówić.
- Daj - Powiedział po prostu, niskim półszeptem, oblizując wargi z taką lubieżnością, że pewnie sam by się zarumienił, gdyby mógł spojrzeć na siebie z boku. Potem, jakby Miles miał jeszcze cień wątpliwości, czego Oleander oczekuje, rozchylił wargi nieco szerzej. Nieco chętniej.

Miles Howard

[Miles Howard]

trigger warning

sexy times, sexy vibe

Jeszcze niedawno będąc u szklanego sufitu tej relacji, wydawało mu się, że nic, ani nikt nie będzie w stanie przebić się przez postawione granice. Teraz, gdy zrobili to jednomyślnie oboje, kontakt nabierał bezpośredniości, nie dając złudzeń co do seksualnego charakteru rysującej się między nimi bliskości.
Namiętność i soczystość ich kontaktu nie była w stanie dłużej gasić w doktorze Howardzie uczucia pożądania, a im dłużej ulegał temu nastrojowi, tym bardziej zdawał sobie sprawę z tego, że w gruncie rzeczy sytuacja, w jakiej dzisiaj się znaleźli, nie była przypadkowa.

Pozostawała n i e u c h r o n n a.

Istniała pewna niewysłowiona nić porozumienia między nimi – wątła, ale stale im towarzysząca – zarysowana w znajomej, szpitalnej rutynie dnia, w sączącym się w powietrzu napięciu od pierwszych dni po operacji Oleandra i we wszystkich minionych kontaktach, zacieśniających pierwszy węzeł ich kontaktu; nić wyraźnie dostrzegalna w mikrochwilach spotkań jeden na jednego, podczas których budziły się w nich różne, nieoczywiste emocje, udowadniające jedynie, że nigdy nie byli wobec siebie doszczętnie o b o j ę t n i.
Miles nie był obojętny na pewno, gdy postawił Oleandra w głowie za priorytet, i kiedy zastanawiał się nad tym, czy aby na pewno w trakcie operacji zrobił wszystko, by mu pomóc. Bo właśnie ta wątpliwość, ten istniejący w nim impuls obawy, który zrodził się na samym początku ich znajomości jako pacjent i lekarz, doprowadzał go do tego, że raz za razem był w stanie zrobić dla niego – dla tego jednego kluczowego pacjenta – więcej. Dla Everhearta był w stanie zetrzeć pierwszą granicę powściągliwości, by w następnych krokach, jak się okazało, szczebel za szczeblem pokonywać kolejne.
Co więcej, dynamika tej relacji i sposób, w jaki myślał o Oleandrze – jako o kimś, komu był coś dłużny lub o kimś, z kim nieświadomie sympatyzował – sprawiały, że kontakt ten był obarczony ogromnym i naturalnym ryzykiem… a mianowicie ryzykiem tego, że nigdy nie będzie w stanie spojrzeć na chłopaka obiektywnie, jak na resztę swoich pacjentów.

I to właśnie było nieuchronne.
Gdyby tylko Miles mógł poświęcić się tej myśli na dłużej, nazwałby ich relację czystym fatum. Los wyraźnie pragnął ich ze sobą połączyć już dawno, a moc, z jaką każde kolejne okoliczności (te szpitalne i prywatne) przybliżały ich do siebie, pozostawała na tyle silna, że osobiście nie byłby w stanie się przed nią uchronić.

Kiedy więc nadeszła kluczowa chwila —
Daj mi zawieszone głucho w przestrzeni
i jednoczesny moment decyzji, w którym doktor Howard musiał zdecydować, czy chce iść za prośbą Oleandra, by dać mu jeszcze więcej niż dotychczas; jeszcze więcej, niż w ogóle kiedykolwiek mógłby założyć… uległ tej oczywistej słabości. Uległ ich wspólnemu fatum.

Wobec wszystkich dotychczasowych wydarzeń był gotów dać mu własne ciało.

Ukrywanie treści: włączone

Hidebb Message Hidden Description

oleander everhart