ODPOWIEDZ
25 y/o
Welkom in Canada
188 cm
chwilowo zawieszony student psychologii więc pracuje jako mechanik samochodowy
Awatar użytkownika
„Najgorzej nie jest wtedy, kiedy coś czujesz. Najgorzej jest wtedy, kiedy wiesz, że nie powinieneś — a i tak nie potrafisz przestać.”
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

016
A date with no way back
Noah naprawdę zaczynał podejrzewać, że los miał z nim jakiś osobisty problem. Chciał tylko spędzić trochę czasu z Cassiopeią, najlepiej z dala od Toronto, pracy i codziennego zamieszania. Pomysł na krótki wypad za miasto wydawał się niezły. Znaleźli nawet restaurację nad jeziorem, która miała świetne opinie, więc zapowiadał się przyjemny wieczór. Oczywiście pod warunkiem, że nie pozabijają się wcześniej podczas kolejnej wymiany zdań. Z Cassie nigdy nie mógł być tego pewien, ale właśnie to mu się w niej podobało.
- Dobra, przyznaję, może ten skrót nie był najlepszym pomysłem - odezwał się, kiedy zatrzymał samochód przed ogromnym drzewem leżącym w poprzek drogi. - Ale na moją obronę, Google twierdziło, że tędy będzie szybciej.
Zerknął na nią z niewinnym uśmiechem, po czym wrzucił wsteczny i rozpoczął zawracanie. Nie zamierzał przecież robić z tego wielkiego problemu. Wystarczyło wrócić do poprzedniego skrzyżowania i znaleźć inną drogę. Tyle że po kilkunastu minutach jazdy ponownie zobaczył przed sobą znajomy pień.
- Co jest, kurwa?
Zahamował i przez chwilę wpatrywał się w przeszkodę. Spojrzał w lusterko, później na ekran nawigacji, który przestał reagować. Nie było możliwości, żeby wrócili w to samo miejsce. Przecież cały czas jechali w przeciwnym kierunku.
- Okej. Albo właśnie odkryliśmy najgorszą drogę w Kanadzie, albo ktoś robi sobie z nas jaja.
Spróbował jeszcze raz. Tym razem pilnował każdego zakrętu, zwracał uwagę na mijane drzewa i nawet specjalnie sprawdził licznik kilometrów. Kiedy jednak po raz trzeci zobaczył powalony pień, przestało mu być do śmiechu. Sięgnął po telefon, ale na ekranie nie pojawiła się ani jedna kreska zasięgu.
- Cass, powiedz mi, że twój telefon działa - rzucił, spoglądając w jej stronę.
W międzyczasie zaczęło się ściemniać, a pomiędzy drzewami pojawiła się mgła. Noah zaklął pod nosem, kiedy silnik samochodu nagle zgasł. Przekręcił kluczyk raz, drugi i trzeci, ale bez rezultatu.
- Zajebiście. Po prostu zajebiście. Następnym razem zamawiamy pizzę i siedzimy na kanapie.
Wysiadł z samochodu, żeby sprawdzić, czy przypadkiem nie uda mu się ustalić przyczyny awarii. Nie miał jednak pojęcia, co właściwie powinien zrobić, a z każdą minutą widoczność stawała się coraz gorsza. Dopiero kiedy rozejrzał się po poboczu, zauważył stary drogowskaz. Podszedł bliżej i odczytał informację o niewielkiej wiosce oddalonej o dwa kilometry. Wrócił do samochodu i nachylił się do środka.
- Mam dobrą i złą wiadomość. Dobra jest taka, że jakieś dwa kilometry stąd podobno znajduje się wioska. Zła, że musimy przejść przez las, a nasz samochód najwyraźniej postanowił zakończyć dzisiaj współpracę. - Sięgnął po kurtkę i sprawdził, czy ma przy sobie kluczyki oraz telefon. - Wiem, że obiecałem ci fajny wieczór, ale chyba trochę przesadziłem z atrakcjami.
Próbował żartować, chociaż sytuacja coraz mniej mu się podobała. Szczególnie ta cholerna droga, która za każdym razem prowadziła dokładnie w to samo miejsce. Nie potrafił znaleźć dla tego żadnego sensownego wytłumaczenia.
- Chodź. Spróbujemy znaleźć kogoś, kto nam pomoże. Tylko trzymaj się blisko mnie, dobra? - Wyciągnął w jej kierunku rękę, czekając, aż wysiądzie. Jeszcze raz spojrzał w kierunku lasu. Mgła była już na tyle gęsta, że ledwo widział początek ścieżki. Nie podobało mu się to ani trochę, ale pozostanie w samochodzie bez ogrzewania, zasięgu i pewności, że ktoś tędy przejedzie, również nie wydawało się szczególnie mądre.
Cassiopeia Deveraux
pączek
ktoś prowadzi moją postać bez ustaleń, nudy, braku rozwoju fabuły
27 y/o
For good luck!
175 cm
Modelka Branża modowa
Awatar użytkownika
"Nie chciałam być najjaśniejszą gwiazdą na niebie. Wystarczyło mi świecić tak, żeby ktoś w ciemności odnalazł drogę."
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiOn, jego
typ narracji1 osoba
czas narracjiPrzeszły
postać
autor

008. A date with no way back | Outfit
Gdy Noah przyznał się do tego, że wybrany przez niego skrót nie był najlepszym pomysłem, to nabrałam ogromnej ochoty, by spytać się go, czy nie powinnam zapisać sobie w kalendarzu tej daty. W końcu nie zawsze miałam okazję usłyszeć, jak sam dobrowolnie przyznawał się do błędu. Początkowo cała sytuacja była nawet zabawna. Nie należałam do osób, które wpadały w złość z powodu niewielkich opóźnień, a perspektywa spędzenia z nim dodatkowych kilkunastu minut w samochodzie nie była szczególnie nieprzyjemna. Wręcz przeciwnie, coraz częściej łapałam się na tym, że naprawdę lubiłam jego towarzystwo, pomijając fakt, że jeszcze niedawno najchętniej unikałabym kolejnego spotkania.
- A gdyby to twoje Google kazało ci wjechać prosto do jeziora, to też uznałbyś, że to dobry pomysł? - zapytałam rozbawiona. - Zaczynam rozumieć dlaczego niektórzy faceci tak bardzo potrzebuję kobiecego nadzoru.
Nie chciałam robić mu jednak wyrzutów. Zwłaszcza, że zgodziłam się na ten wyjazd z własnej woli i naprawdę cieszyłam się tym, że będziemy mogli wspólnie spędzić wieczór. Od kiedy się przeprowadziłam, to nie miałam wielu okazji, aby zobaczyć coś poza samym miastem. Poza tym byłam ciekawa, jak będzie wyglądało nasze kolejne spotkanie. W restauracji rozmawialiśmy bez wzajemnego obrażania się, co w naszym przypadku uznaję za całkiem spory sukces.
Mój dobry humor zaczął jednak znikać, kiedy po raz drugi zobaczyłam znajome drzewo. Początkowo próbowałam sobie wmawiać, że źle zapamiętałam drogę. W końcu nie zwracałam szczególnej uwagi na mijane skrzyżowania, ponieważ zakładałam, że Noah wiedział, dokąd jedziemy. Kiedy jednak po raz trzeci znaleźliśmy się dokładnie w tym samym miejscu, to poczułam narastający niepokój.
- Powiedz mi, że jest to jakiś wyjątkowo głupi żart - odezwałam się, spoglądając przez przednią szybę. - Bo jeśli próbujesz mnie w ten sposób przestraszyć, to uprzedzam, że możesz zapomnieć o kolejnej randce.
Próbowałam zabrzmieć swobodnie, ale sama nie byłam już przekonana do własnego żartu. Nie potrafiłam znaleźć logicznego wyjaśnienia dla tego, co się właśnie wydarzyło. Nie wierzyłam w żadne nadprzyrodzone historie, a już na pewno nie zamierzałam przekonywać samej siebie, że trafiliśmy do jakiegoś przeklętego lasu. Mimo wszystko trudno było mi zignorować fakt, że droga najwyraźniej prowadziła nas w kółko, niezależnie od obranego kierunku.
Gdy Noah zapytał się o mój telefon, to natychmiast wyciągnęłam go z torebki. Przez chwilę wpatrywałam się w ekran, próbując połączyć się z Internetem. Włączyłam i wyłączyłam tryb samolotowy, a następnie uniosłam urządzenie nieco wyżej, chociaż doskonale wiedziałam, że raczej niewiele mi to pomoże.
- Nie, też nie mam zasięgu - przyznałam z niezadowoleniem. - To chyba tu kurwa utknęliśmy.
Zerknęłam przez boczną szybę, przyglądając się coraz gęstszej mgle. Nie podobało mi się to, że wokół nie było widać żadnych zabudowań ani innych samochodów. Jeszcze bardziej niepokoiła mnie świadomość, że robiło się coraz ciemniej. Kiedy dodatkowo zgasł silnik, to przez chwilę musiał siedzieć w milczeniu, aby spróbować opanować rosnącą frustrację.
- Zaczynam podejrzewać, że masz wyjątkowy talent do organizowania niezapomnianych randek - mruknęłam w końcu. - Chociaż następnym razem byłabym wdzięczna za trochę mniej emocji.
Nie chciałam jednak, żeby pomyślał, że obwiniałam go za całą sytuację. Nie miał przecież wpływu na awarię samochodu, a wcześniej żadne z nas nie mogło przewidzieć, że zwyczajna wycieczka zamieni się w coś tak absurdalnego. Poza tym zaczynałam dostrzegać, że jego obecność działała na mnie uspokajająco. Nie oznaczało to oczywiście, że przestałam się martwić. Po prostu łatwiej było mi zachować spokój, kiedy wiedziałam, że nie musiałam mierzyć się z tym wszystkim samotnie. Kiedy wrócił z informacją o pobliskiej wiosce, to spojrzałam na niego z niedowierzaniem.
- Ile? Dwa kilometry? Przez las? - powtórzyłam, po czym zerknęłam na swoje buty. - Jak w połowie drogi nie dam rady iść już dalej, to będziesz musiał mnie nieść.
Westchnęłam cicho, a następnie sięgnęłam po torebkę. Nie byłam zachwycona perspektywą przedzierania się przez las, szczególnie w takich warunkach, ale nie zamierzałam również zachowywać się jak rozpieszczona księżniczka, która nie potrafi przejść kilku kilometrów. Zdecydowanie bardziej martwiło mnie to, czy rzeczywiście uda nam się dotrzeć do wspomnianej wioski.
Uśmiechnęłam się lekko, a następnie przyjrzałam się wyciągniętej w moim kierunku dłoni. Zauważyłam, że jednak pojął wcześniejszą lekcję i wyciągnął odpowiednie wnioski. Ucieszył mnie ten gest, dlatego też wysiadłam z samochodu i bez większego zastanowienia wsunęłam dłoń w jego rękę. Przez moment przyglądałam się jego twarzy, po czym uśmiechnęłam się nieco łagodniej. Nie chciałam, żeby nasze spotkanie kojarzyło mu się wyłącznie z nieudaną podróżą. W końcu mimo wszystkich komplikacji nadal cieszyłam się, że zdecydowałam się spędzić z nim ten wieczór.
- Nie musisz przejmować się tym, że nie wszystko poszło zgodnie z planem - odezwałam się. - Nie jestem zła. Naprawdę chciałam tu z tobą przyjechać. I nadal nie żałuję, że się zgodziłam.
Odruchowo ścisnęłam mocniej jego dłoń, a następnie skierowałam wzrok na ścieżkę prowadzącą pomiędzy drzewami. Mgła nie pozwalała mi dostrzec zbyt wiele, co skutecznie przypomniało mi, że nadal znajdowaliśmy się w dość nieprzyjemnej sytuacji.
- Tylko mam jeden warunek - oznajmiłam. - Jeśli usłyszymy jakieś dziwne odgłosy, to nie będziesz próbował sprawdzać, co je wydaje. Widziałam wystarczająco dużo horrorów, żeby wiedzieć, jak kończą ludzie, którzy wpadają na podobne pomysły.

Noah Beaumont
Monsieur Morrible
Nie lubię nadmiernego poganiania o posty :)
25 y/o
Welkom in Canada
188 cm
chwilowo zawieszony student psychologii więc pracuje jako mechanik samochodowy
Awatar użytkownika
„Najgorzej nie jest wtedy, kiedy coś czujesz. Najgorzej jest wtedy, kiedy wiesz, że nie powinieneś — a i tak nie potrafisz przestać.”
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

- Gdyby Google kazało mi wjechać do jeziora, pewnie najpierw sprawdziłbym, czy mamy wykupione ubezpieczenie - odparł z rozbawieniem, przypominając sobie jej wcześniejszą uwagę. - A co do kobiecego nadzoru, to właśnie widzę, jak świetnie się sprawdza. Siedzisz obok mnie od godziny i jakoś nie zauważyłem, żebyś uratowała nas przed tym drzewem.
Oczywiście żartował. Sam nie potrafił zrozumieć, jakim cudem trzy razy znaleźli się w tym samym miejscu. Gdyby nie widział tego na własne oczy, pewnie uznałby, że ktoś opowiada mu wyjątkowo kiepską historię. Nie był przesądny, nie wierzył w duchy ani inne paranormalne bzdury, ale nawet on musiał przyznać, że coś tutaj cholernie nie grało. Najbardziej niepokoiła go awaria samochodu. Jakie było prawdopodobieństwo, że akurat teraz, pośrodku jakiegoś zadupia, silnik postanowi odmówić współpracy?
- Dwa kilometry to jeszcze nie koniec świata, księżniczko. Ale jeśli będę musiał cię nieść, to uprzedzam, że doliczę to do rachunku za dzisiejszą randkę - oznajmił, kiedy Cassiopeia wysiadła z samochodu.
Uśmiechnął się, czując jej dłoń w swojej. Musiał przyznać, że jeszcze kilka tygodni temu nie spodziewałby się takiego obrotu spraw. Cassie potrafiła działać mu na nerwy jak mało kto, a jednak coraz częściej łapał się na tym, że szukał pretekstu, żeby znów się z nią zobaczyć. I chyba właśnie dlatego tak bardzo zależało mu na tym wyjeździe. Chciał, żeby dobrze się bawiła, a tymczasem zamiast kolacji zafundował jej spacer po lesie, który wyglądał jak żywcem wyjęty z taniego horroru.
- Wiesz, że to zabrzmiało prawie jak wyznanie miłości? - Uniósł zaczepnie brwi, słysząc jej zapewnienie, że nie żałuje wspólnego wyjazdu. - Jeszcze trochę i pomyślę, że naprawdę mnie lubisz.
Sam również nie żałował. No, może poza momentem, w którym postanowił zaufać nawigacji. Zanim ruszyli, upewnił się, że samochód jest zamknięty, a następnie włączył latarkę w telefonie. Nie miał pojęcia, ile czasu zajmie im dotarcie do wioski, szczególnie przy tak ograniczonej widoczności. Wolał jednak spróbować, niż siedzieć bezczynnie w aucie.
- Dobra, umowa stoi. Nie sprawdzamy dziwnych odgłosów, nie zaglądamy do opuszczonych chatek ani nie rozdzielamy się - wyliczył, ruszając razem z nią w kierunku ścieżki. - Chociaż jeśli spotkamy jakiegoś faceta z piłą mechaniczną, to pozwolisz mi chociaż zapytać o drogę?
Parsknął śmiechem, ale szybko spoważniał, kiedy zagłębili się między drzewa. Mgła była znacznie gęstsza, niż wydawało mu się z drogi. Światło latarki pozwalało dostrzec jedynie kilka metrów ścieżki, a pod butami co chwilę trzeszczały suche gałęzie. Noah zerknął przez ramię. Samochód zniknął już z pola widzenia, chociaż nie mogli odejść od niego szczególnie daleko.
- Swoją drogą, to trochę podejrzane, że nigdzie nie ma żywej duszy - zauważył, rozglądając się po okolicy. - Ani jednego samochodu, żadnych domów... Nawet pieprzonego zasięgu.
Ścisnął nieco mocniej jej dłoń, pomagając jej ominąć wystający z ziemi korzeń. Nie zamierzał pokazywać, że sam zaczynał się denerwować. Cassiopeia i tak miała wystarczająco powodów do niepokoju.
- Ale spokojnie. Znajdziemy tę wioskę, zadzwonimy po pomoc i jeszcze zdążymy gdzieś zjeść - zapewnił, zerkając na nią z uśmiechem. - A jak nie, to przynajmniej będziemy mieli co opowiadać na kolejnej randce. Bo zakładam, że po tym wszystkim nadal mam jakieś szanse?

Cassiopeia Deveraux
pączek
ktoś prowadzi moją postać bez ustaleń, nudy, braku rozwoju fabuły
27 y/o
For good luck!
175 cm
Modelka Branża modowa
Awatar użytkownika
"Nie chciałam być najjaśniejszą gwiazdą na niebie. Wystarczyło mi świecić tak, żeby ktoś w ciemności odnalazł drogę."
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiOn, jego
typ narracji1 osoba
czas narracjiPrzeszły
postać
autor

- Sory, ale nie przypominam sobie, żebym zgłaszała się na stanowisko twojej osobistej nawigacji - odpowiedziałam, unosząc lekko brwi. - Poza tym siedziałam na miejscu pasażera, ponieważ naiwnie założyłam, że dorosły mężczyzna potrafi doprowadzić nas do restauracji bez trzykrotnego odwiedzania tego samego drzewa. Najwyraźniej miałam wobec ciebie zbyt wysokie oczekiwania.
Uśmiechnęłam się pod nosem, chociaż musiałam przyznać, że cała ta sytuacja zaczynała mnie coraz bardziej niepokoić. Zazwyczaj potrafiłam znaleźć racjonalne wytłumaczenie dla większości rzeczy, nawet jeśli wymagało to chwili zastanowienia. Tym razem jednak nie miałam pojęcia, jakim cudem udało nam się trzykrotnie trafić w dokładnie to samo miejsce. Przecież nie byliśmy aż takimi idiotami, żeby nie zauważyć, że cały czas jeździliśmy w kółko. Przynajmniej miałam taką nadzieję. Nie zamierzałam jednak dodatkowo nakręcać się własnymi podejrzeniami. Wystarczyło, że znajdowaliśmy się w środku lasu, a nasz samochód odmówił współpracy. I jeszcze w dodatku nasze telefony okazały się praktycznie bezużyteczne. Naprawdę nie potrzebowałam wyobrażać sobie wszystkich możliwych scenariuszy, z których większość prawdopodobnie skończyłaby się dla nas tragicznie.
- Oh, kochanie, gdybym naprawdę potrzebowała, żebyś mnie niósł, to zapewniam cię, że byłbyś zachwycony samą możliwością zrobienia czegoś takiego - oznajmiłam z przekonaniem. - Ale skoro zamierzasz wystawić mi rachunek, to może i ja powinnam zacząć naliczać ci opłatę za każdą minutę, którą spędzamy na tej wyjątkowo udanej randce? Podejrzewam, że ostatecznie wyszedłbyś na tym znacznie gorzej.
Nie potrafiłam powstrzymać rozbawienia. Mimo całego zamieszania naprawdę podobało mi się to, że nawet w tak absurdalnej sytuacji potrafiliśmy się ze sobą droczyć. Jeszcze niedawno podobna wymiana zdań prawdopodobnie zakończyłaby się kolejną sprzeczką, podczas której każde z nas za wszelką cenę próbowałoby udowodnić swoją rację. Teraz coraz częściej odnosiłam wrażenie, że nasze wzajemne zaczepki stały się po prostu częścią czegoś, czego nie potrafiłam jeszcze jednoznacznie nazwać. Nie chciałam też robić tego zbyt wcześnie. Nasza znajomość rozwijała się w sposób, którego zupełnie się nie spodziewałam, a ja nie należałam do kobiet, które po kilku spotkaniach zaczynały planować wspólną przyszłość. Mimo wszystko trudno było mi ignorować fakt, że coraz bardziej zależało mi na tym mężczyźnie. I nie chodziło wyłącznie o fizyczne przyciąganie, chociaż musiałabym być kompletną idiotką, żeby udawać, że Noah mi się nie podobał.
- Wyznanie miłości? - powtórzyłam, spoglądając na niego z niedowierzaniem. - Nie rozpędzaj się tak, przystojniaku. Powiedziałam tylko, że nie żałuję wyjazdu. Od tego do miłości jest jeszcze całkiem długa droga.
Uśmiechnęłam się zaczepnie, ale po chwili poczułam potrzebę dodania czegoś jeszcze. Nie chciałam przecież, żeby odniósł wrażenie, że traktowałam nasze spotkania wyłącznie jako okazję do zabicia nudy. Być może jeszcze kilka tygodni temu mogłabym powiedzieć coś podobnego bez najmniejszych wyrzutów sumienia, ale teraz nie byłoby to już zgodne z prawdą.
- Ale skoro tak bardzo zależy ci na komplementach, to mogę przyznać, że rzeczywiście trochę cię lubię - dodałam, uśmiechając się nieco łagodniej. - Tylko nie pozwól, żeby ta informacija za bardzo uderzyła ci do głowy. I tak masz już wystarczająco wysokie mniemanie o sobie.
Nie wiedziałam, dlaczego tak trudno było mi przyznać wprost, że zaczynałam darzyć go coraz większą sympatią. Przecież nie miałam piętnastu lat i doskonale zdawałam sobie sprawę z tego, że zainteresowanie drugim człowiekiem nie było niczym wstydliwym. Problem polegał raczej na tym, że przyzwyczaiłam się do zachowywania pewnego dystansu. Lubiłam mieć kontrolę nad własnymi emocjami, a przede wszystkim nie chciałam ponownie znaleźć się w sytuacji, w której czyjeś zachowanie mogłoby mieć aż tak duży wpływ na moje samopoczucie. Noah natomiast powoli sprawiał, że coraz mniej przejmowałam się podobnymi obawami. Nie oznaczało to oczywiście, że nagle przestałam być ostrożna. Po prostu zaczynałam dopuszczać do siebie myśl, że być może tym razem warto było zaryzykować.
Kiedy znaleźliśmy się głębiej w lesie, to mój dobry humor zaczął jednak stopniowo ustępować miejsca niepokojowi. Starałam się nie potknąć o wystające korzenie i nierówności terenu. Musiałam przyznać, że nie tak wyobrażałam sobie nasz romantyczny wieczór. Tymczasem przedzierałam się przez jakiś cholerny las, w którym z każdą minutą robiło się coraz ciemniej.
- Jeżeli spotkamy faceta z piłą mechaniczną, to możesz go zapytać o drogę pod jednym warunkiem - odezwałam się, spoglądając w kierunku Noaha. - Najpierw upewnisz się, że nie zamierza wykorzystać tej piły do czegoś innego niż ścinanie drzew. Chociaż osobiście wolałabym po prostu uciekać.
Początkowo zamierzałam jeszcze coś dodać, ale ostatecznie zrezygnowałam. Zamiast tego rozejrzałam się uważniej po otaczających nas drzewach. Dopiero teraz zaczęłam dostrzegać, jak nieprzyjemna była panująca wokół cisza. Oczywiście od czasu do czasu słyszałam trzask gałęzi pod butami, ale poza tym trudno było wychwycić jakiekolwiek odgłosy. Nie słyszałam nawet ptaków. Nie wiedziałam, czy powinnam uznać to za coś niepokojącego, czy po prostu zaczynałam doszukiwać się problemów tam, gdzie w rzeczywistości ich nie było. Mimo wszystko mimowolnie przysunęłam się nieco bliżej Noaha.
- Wiesz, co jest w tym wszystkim najdziwniejsze? - zapytałam po chwili. - To, że naprawdę nie potrafię sobie wytłumaczyć, jakim cudem trzy razy trafiliśmy pod to samo drzewo. Rozumiem, że mogliśmy pomylić drogę, ale przecież nie jechaliśmy cały czas w tym samym kierunku. - Zacisnęłam na moment usta, zastanawiając się nad własnymi słowami. - I zanim zapytasz, nie, nie wierzę w żadne duchy ani przeklęte lasy. Po prostu chciałabym wiedzieć, co się tutaj, do cholery, dzieje.
Poczułam delikatny chłód, dlatego wolną ręką poprawiłam kołnierz kurtki. Nie zamierzałam panikować, ale świadomość, że znajdowaliśmy się w obcym miejscu bez możliwości wezwania pomocy, zdecydowanie nie należała do najprzyjemniejszych. Najbardziej irytowało mnie to, że niewiele mogłam zrobić, żeby zmienić naszą sytuację. Przywykłam do samodzielnego rozwiązywania problemów, a tymczasem musiałam pogodzioć się z faktem, że jedynym rozsądnym wyjściem było kontynuowanie spaceru i liczenie na to, że rzeczywiście znajdziemy wspomnianą wioskę. Nie chciałam jednak skupiać się wyłącznie na własnym strachu. Spojrzałam więc ponownie na Noaha, przypominając sobie jego pytanie dotyczące kolejnej randki.
- Naprawdę pytasz mnie teraz o kolejną randkę? - zaśmiałam się cicho. - Jesteśmy zagubieni w lesie, twój samochód nie działa, nie mamy zasięgu, a ty zastanawiasz się, czy zgodzę się jeszcze kiedyś z tobą spotkać? Muszę przyznać, że masz dość interesujące priorytety.
Pokręciłam głową z rozbawieniem, ale nie zamierzałam pozostawiać jego pytania bez odpowiedzi. Zwłaszcza że sama już wcześniej wspomniałam o możliwości zorganizowania następnego spotkania. Nie zrobiłam tego przypadkowo. Naprawdę chciałam spędzić z nim więcej czasu, nawet jeśli coraz częściej musiałam przyznawać przed samą sobą, że zaczynało mi zależeć na czymś więcej niż okazjonalnych randkach. Zatrzymałam się na moment, a następnie odwróciłam w jego stronę. Nadal trzymałam go za rękę, chociaż teraz nie było to już podyktowane wyłącznie obawą przed potknięciem się na nierównej ścieżce.
- Ale skoro już pytasz... To tak, nadal masz szansę na kolejną randkę - odpowiedziałam, spoglądając mu prosto w oczy. - I naawet nie musisz mnie do niej szczególnie przekonywać.
Przez moment przyglądałam mu się z delikatnym uśmiechem. Nie wiedziałam, czy to przez całą tę sytuację, czy może zwyczajnie zaczynałam czuć się przy nim coraz swobodniej, ale tym razem nie miałam ochoty ukrywać swojego zainteresowania za kolejnym złośliwym komentarzem.
- Tak naprawdę bardzo lubię spędzać z tobą czas - przyznałam nieco ciszej. - Nawet jeśli czasami jesteś nieznośny, zdecydowanie za bardzo pewny siebie i masz wyjątkowy talent do doprowadzania mnie do szału.
Uśmiechnęłam się szerzej, po czym zbliżyłam się do niego na tyle, żeby móc złożyć krótki pocałunek na jego ustach. Nie zastanawiałam się nad tym szczególnie długo. Po prostu miałam na to ochotę i tym razem nie widziałam żadnego powodu, dla którego powinnam się powstrzymywać.
Przez chwilę naprawdę udało mi się zapomnieć o tym, gdzie się znajdowaliśmy. Dopiero kolejny podmuch chłodnego powietrza przypomniał mi, że romantyczne chwile zdecydowanie lepiej byłoby kontynuować w jakimś cieplejszym i bardziej przyjaznym otoczeniu.
Ponownie skierowałam wzrok na ścieżkę, zastanawiając się, jak daleko udało nam się już odejść od samochodu. Nie miałam pojęcia, ile czasu minęło od rozpoczęcia naszej wędrówki, ale zaczynałam odnosić wrażenie, że szliśmy znacznie dłużej, niż powinniśmy. Oczywiście mogło to być spowodowane ograniczoną widocznością i koniecznością zachowania ostrożności. Mimo wszystko nie potrafiłam całkowicie pozbyć się nieprzyjemnego przeczucia.
- A jeśli chodzi o jedzenie, to chyba będziesz musiał mi obiecać coś naprawdę wyjątkowego - odezwałam się, próbując ponownie rozluźnić atmosferę. - Bo jeśli po tym wszystkim skończymy na hot-dogu ze stacji benzynowej, to sama będę organizowała randki. - Uśmiechnęłam się pod nosem i zrobiłam kilka ostrożnych kroków, wciąż nie wypuszczając jego dłoni.
Spojrzałam na niego z zaczepnym uśmiechem, ale po chwili ponownie zerknęłam przed siebie. Przez gęstą mgłę trudno było dostrzec cokolwiek poza najbliższymi drzewami. Zaczynałam już zastanawiać się, czy przypadkiem nie powinniśmy zawrócić, kiedy wydawało mi się, że gdzieś pomiędzy pniami dostrzegłam słabe światło. Zmrużyłam oczy, próbując upewnić się, że nie było to jedynie złudzenie.
- Noah, poczekaj chwilę - odezwałam się, zatrzymując się i wskazując wolną ręką kierunek, w którym patrzyłam. - Widzisz to? Tam, pomiędzy drzewami. Wydaje mi się, że coś się świeci.

Noah Beaumont
Monsieur Morrible
Nie lubię nadmiernego poganiania o posty :)
25 y/o
Welkom in Canada
188 cm
chwilowo zawieszony student psychologii więc pracuje jako mechanik samochodowy
Awatar użytkownika
„Najgorzej nie jest wtedy, kiedy coś czujesz. Najgorzej jest wtedy, kiedy wiesz, że nie powinieneś — a i tak nie potrafisz przestać.”
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

- No i właśnie dlatego nie możesz być moją osobistą nawigacją. Za dużo gadasz, a za mało wskazujesz właściwą drogę - rzucił, zerkając na nią z krzywym uśmiechem. - Poza tym, skoro miałaś wobec mnie tak wysokie oczekiwania, to chyba jednak zrobiłem na tobie całkiem niezłe wrażenie.
Jasne, Cassiopeia miała trochę racji. To on siedział za kółkiem i to on wymyślił ten cholerny skrót. Wciąż jednak nie mieściło mu się w głowie, jakim cudem trzy razy minęli to samo drzewo. Do tego padnięte auto i brak zasięgu - jakby wszystko postanowiło się posypać dokładnie wtedy, kiedy wreszcie udało mu się wyciągnąć ją na randkę.
- Nie kuś, bo jeszcze naprawdę wezmę cię na ręce. Tylko później nie udawaj, że ci się nie podobało - parsknął śmiechem. - A co do rachunku, to może najpierw wydostańmy się z tego lasu? Coś czuję, że i tak będę ci winien porządną kolację w ramach odszkodowania.
Lubił te ich słowne przepychanki. Jeszcze niedawno każde z nich próbowało doprowadzić drugie do szału, a teraz sam szukał pretekstów, żeby spędzać z nią czas. Dawno przy nikim nie bawił się tak dobrze.
- Trochę mnie lubisz? - powtórzył z udawanym oburzeniem. - Cass, błagam cię. Nie musisz tak rozpaczliwie ukrywać swoich uczuć, wiem, że jestem nieodparty.
Chciał pociągnąć ten żart dalej, ale wyłapał napięcie w jej głosie. Nie dziwił się jej. Sam też coraz uważniej omiatał wzrokiem pobocze, próbując zapamiętać kształt pni i kamieni na ścieżce, żeby znowu nie zatoczyć koła.
- Wiesz, co? Ja też nie wierzę w przeklęte lasy, ale jeśli za chwilę znowu zobaczę to drzewo, to chyba zacznę - przyznał, zwalniając na moment kroku. - Może droga gdzieś się rozwidlała, a my tego nie zauważyliśmy? Nic innego nie przychodzi mi do głowy.
Wolał trzymać się logicznych wyjaśnień, nawet jeśli sam powoli przestawał w nie wierzyć. Najmniej potrzebował teraz tego, żeby Cass wpadła w panikę, dlatego na wzmiankę o mężczyźnie z piłą mechaniczną pokiwał głową ze śmiertelną powagą.
- Dobra, czyli najpierw pytam, czy zamierza nas poćwiartować, a dopiero później o drogę. Zapamiętam - rzucił lekko. - Jeśli zacznie nas gonić, to przypominam, że masz na sobie buty, w których podobno nie da się przejść dwóch kilometrów.
Kiedy zatrzymała się, żeby odpowiedzieć na pytanie o następną randkę, nawet nie próbował przykrywać tego kolejnym głupim tekstem. Gdy przyznała, że lubi spędzać z nim czas, jego zadziorny uśmieszek złagodniał. A potem go pocałowała i, zanim zdążył to przemyśleć, już oddawał pocałunek, przyciągając ją na sekundę bliżej wolnym ramieniem.
- Czyli jednak jesteś we mnie zakochana - stwierdził z satysfakcją, kiedy się odsunęła.
Nie było sensu samego siebie oszukiwać - te słowa trafiły w punkt. Cassiopeia miała charakterek, potrafiła postawić na swoim i nie przytakiwała mu dla świętego spokoju. Przy niej nie musiał niczego udawać ani kombinować, co powiedzieć, żeby dobrze wypaść. Nawet kiedy działała mu na nerwy, nie zamieniłby tego wieczoru na żaden inny.
- Obiecuję, żadnych hot-dogów. Zabiorę cię do najlepszej restauracji w Toronto. Możesz nawet zamówić najdroższe danie w karcie - zapewnił, ruszając dalej. - Ale najpierw musimy wydostać się z tego zadupia, bo zaczynam być głodny, a jakoś nie widzę tutaj Uber Eats.
Oświetlał latarką nierówną ścieżkę, coraz mniej pewny, czy wyjście z samochodu było dobrym pomysłem. W dzień pewnie by się tym nie przejmował, ale gęsta mgła obcinała widoczność. Zerknął na ekran telefonu – szli już stanowczo za długo jak na głupie dwa kilometry.
Gdy Cass nagle stanęła w miejscu, odruchowo podążył wzrokiem za jej spojrzeniem. Przez dłuższą chwilę widział tylko ciemną ścianę drzew, aż w końcu dostrzegł słaby punkt światła przebijający się przez mgłę.
- Widzę - mruknął, mrużąc oczy. - Może to jakiś dom albo ktoś z latarką? - Właśnie kogoś takiego szukali, zostawiając auto. W głowie kołatała mu się jednak jej wcześniejsza prośba, żeby nie pakować się w kłopoty. - Zanim mnie oskarżysz o zachowywanie się jak idiota z horroru, tylko popatrzymy. Nigdzie nie będę leciał na złamanie karku - uprzedził, kierując snop światła niżej, pod nogi. - Ale jeśli to faktycznie jakiś dom, to może wreszcie uśmiechnie się do nas szczęście.
Nie puszczając jej dłoni, zrobił kilka ostrożnych kroków w stronę światła, ale pilnował, żeby nie stracić z oczu ścieżki. Zgubienie drogi w takiej mgle było ostatnim, czego teraz potrzebowali.
Cassiopeia Deveraux
pączek
ktoś prowadzi moją postać bez ustaleń, nudy, braku rozwoju fabuły
ODPOWIEDZ

Wróć do „⋆ Po Kanadzie”