-
Sory, ale nie przypominam sobie, żebym zgłaszała się na stanowisko twojej osobistej nawigacji - odpowiedziałam, unosząc lekko brwi. -
Poza tym siedziałam na miejscu pasażera, ponieważ naiwnie założyłam, że dorosły mężczyzna potrafi doprowadzić nas do restauracji bez trzykrotnego odwiedzania tego samego drzewa. Najwyraźniej miałam wobec ciebie zbyt wysokie oczekiwania.
Uśmiechnęłam się pod nosem, chociaż musiałam przyznać, że cała ta sytuacja zaczynała mnie coraz bardziej niepokoić. Zazwyczaj potrafiłam znaleźć racjonalne wytłumaczenie dla większości rzeczy, nawet jeśli wymagało to chwili zastanowienia. Tym razem jednak nie miałam pojęcia, jakim cudem udało nam się trzykrotnie trafić w dokładnie to samo miejsce. Przecież nie byliśmy aż takimi idiotami, żeby nie zauważyć, że cały czas jeździliśmy w kółko. Przynajmniej miałam taką nadzieję. Nie zamierzałam jednak dodatkowo nakręcać się własnymi podejrzeniami. Wystarczyło, że znajdowaliśmy się w środku lasu, a nasz samochód odmówił współpracy. I jeszcze w dodatku nasze telefony okazały się praktycznie bezużyteczne. Naprawdę nie potrzebowałam wyobrażać sobie wszystkich możliwych scenariuszy, z których większość prawdopodobnie skończyłaby się dla nas tragicznie.
-
Oh, kochanie, gdybym naprawdę potrzebowała, żebyś mnie niósł, to zapewniam cię, że byłbyś zachwycony samą możliwością zrobienia czegoś takiego - oznajmiłam z przekonaniem. -
Ale skoro zamierzasz wystawić mi rachunek, to może i ja powinnam zacząć naliczać ci opłatę za każdą minutę, którą spędzamy na tej wyjątkowo udanej randce? Podejrzewam, że ostatecznie wyszedłbyś na tym znacznie gorzej.
Nie potrafiłam powstrzymać rozbawienia. Mimo całego zamieszania naprawdę podobało mi się to, że nawet w tak absurdalnej sytuacji potrafiliśmy się ze sobą droczyć. Jeszcze niedawno podobna wymiana zdań prawdopodobnie zakończyłaby się kolejną sprzeczką, podczas której każde z nas za wszelką cenę próbowałoby udowodnić swoją rację. Teraz coraz częściej odnosiłam wrażenie, że nasze wzajemne zaczepki stały się po prostu częścią czegoś, czego nie potrafiłam jeszcze jednoznacznie nazwać. Nie chciałam też robić tego zbyt wcześnie. Nasza znajomość rozwijała się w sposób, którego zupełnie się nie spodziewałam, a ja nie należałam do kobiet, które po kilku spotkaniach zaczynały planować wspólną przyszłość. Mimo wszystko trudno było mi ignorować fakt, że coraz bardziej zależało mi na tym mężczyźnie. I nie chodziło wyłącznie o fizyczne przyciąganie, chociaż musiałabym być kompletną idiotką, żeby udawać, że Noah mi się nie podobał.
-
Wyznanie miłości? - powtórzyłam, spoglądając na niego z niedowierzaniem. -
Nie rozpędzaj się tak, przystojniaku. Powiedziałam tylko, że nie żałuję wyjazdu. Od tego do miłości jest jeszcze całkiem długa droga.
Uśmiechnęłam się zaczepnie, ale po chwili poczułam potrzebę dodania czegoś jeszcze. Nie chciałam przecież, żeby odniósł wrażenie, że traktowałam nasze spotkania wyłącznie jako okazję do zabicia nudy. Być może jeszcze kilka tygodni temu mogłabym powiedzieć coś podobnego bez najmniejszych wyrzutów sumienia, ale teraz nie byłoby to już zgodne z prawdą.
-
Ale skoro tak bardzo zależy ci na komplementach, to mogę przyznać, że rzeczywiście trochę cię lubię - dodałam, uśmiechając się nieco łagodniej. -
Tylko nie pozwól, żeby ta informacija za bardzo uderzyła ci do głowy. I tak masz już wystarczająco wysokie mniemanie o sobie.
Nie wiedziałam, dlaczego tak trudno było mi przyznać wprost, że zaczynałam darzyć go coraz większą sympatią. Przecież nie miałam piętnastu lat i doskonale zdawałam sobie sprawę z tego, że zainteresowanie drugim człowiekiem nie było niczym wstydliwym. Problem polegał raczej na tym, że przyzwyczaiłam się do zachowywania pewnego dystansu. Lubiłam mieć kontrolę nad własnymi emocjami, a przede wszystkim nie chciałam ponownie znaleźć się w sytuacji, w której czyjeś zachowanie mogłoby mieć aż tak duży wpływ na moje samopoczucie. Noah natomiast powoli sprawiał, że coraz mniej przejmowałam się podobnymi obawami. Nie oznaczało to oczywiście, że nagle przestałam być ostrożna. Po prostu zaczynałam dopuszczać do siebie myśl, że być może tym razem warto było zaryzykować.
Kiedy znaleźliśmy się głębiej w lesie, to mój dobry humor zaczął jednak stopniowo ustępować miejsca niepokojowi. Starałam się nie potknąć o wystające korzenie i nierówności terenu. Musiałam przyznać, że nie tak wyobrażałam sobie nasz romantyczny wieczór. Tymczasem przedzierałam się przez jakiś cholerny las, w którym z każdą minutą robiło się coraz ciemniej.
-
Jeżeli spotkamy faceta z piłą mechaniczną, to możesz go zapytać o drogę pod jednym warunkiem - odezwałam się, spoglądając w kierunku Noaha. -
Najpierw upewnisz się, że nie zamierza wykorzystać tej piły do czegoś innego niż ścinanie drzew. Chociaż osobiście wolałabym po prostu uciekać.
Początkowo zamierzałam jeszcze coś dodać, ale ostatecznie zrezygnowałam. Zamiast tego rozejrzałam się uważniej po otaczających nas drzewach. Dopiero teraz zaczęłam dostrzegać, jak nieprzyjemna była panująca wokół cisza. Oczywiście od czasu do czasu słyszałam trzask gałęzi pod butami, ale poza tym trudno było wychwycić jakiekolwiek odgłosy. Nie słyszałam nawet ptaków. Nie wiedziałam, czy powinnam uznać to za coś niepokojącego, czy po prostu zaczynałam doszukiwać się problemów tam, gdzie w rzeczywistości ich nie było. Mimo wszystko mimowolnie przysunęłam się nieco bliżej Noaha.
-
Wiesz, co jest w tym wszystkim najdziwniejsze? - zapytałam po chwili. -
To, że naprawdę nie potrafię sobie wytłumaczyć, jakim cudem trzy razy trafiliśmy pod to samo drzewo. Rozumiem, że mogliśmy pomylić drogę, ale przecież nie jechaliśmy cały czas w tym samym kierunku. - Zacisnęłam na moment usta, zastanawiając się nad własnymi słowami. -
I zanim zapytasz, nie, nie wierzę w żadne duchy ani przeklęte lasy. Po prostu chciałabym wiedzieć, co się tutaj, do cholery, dzieje.
Poczułam delikatny chłód, dlatego wolną ręką poprawiłam kołnierz kurtki. Nie zamierzałam panikować, ale świadomość, że znajdowaliśmy się w obcym miejscu bez możliwości wezwania pomocy, zdecydowanie nie należała do najprzyjemniejszych. Najbardziej irytowało mnie to, że niewiele mogłam zrobić, żeby zmienić naszą sytuację. Przywykłam do samodzielnego rozwiązywania problemów, a tymczasem musiałam pogodzioć się z faktem, że jedynym rozsądnym wyjściem było kontynuowanie spaceru i liczenie na to, że rzeczywiście znajdziemy wspomnianą wioskę. Nie chciałam jednak skupiać się wyłącznie na własnym strachu. Spojrzałam więc ponownie na Noaha, przypominając sobie jego pytanie dotyczące kolejnej randki.
-
Naprawdę pytasz mnie teraz o kolejną randkę? - zaśmiałam się cicho. -
Jesteśmy zagubieni w lesie, twój samochód nie działa, nie mamy zasięgu, a ty zastanawiasz się, czy zgodzę się jeszcze kiedyś z tobą spotkać? Muszę przyznać, że masz dość interesujące priorytety.
Pokręciłam głową z rozbawieniem, ale nie zamierzałam pozostawiać jego pytania bez odpowiedzi. Zwłaszcza że sama już wcześniej wspomniałam o możliwości zorganizowania następnego spotkania. Nie zrobiłam tego przypadkowo. Naprawdę chciałam spędzić z nim więcej czasu, nawet jeśli coraz częściej musiałam przyznawać przed samą sobą, że zaczynało mi zależeć na czymś więcej niż okazjonalnych randkach. Zatrzymałam się na moment, a następnie odwróciłam w jego stronę. Nadal trzymałam go za rękę, chociaż teraz nie było to już podyktowane wyłącznie obawą przed potknięciem się na nierównej ścieżce.
-
Ale skoro już pytasz... To tak, nadal masz szansę na kolejną randkę - odpowiedziałam, spoglądając mu prosto w oczy. -
I naawet nie musisz mnie do niej szczególnie przekonywać.
Przez moment przyglądałam mu się z delikatnym uśmiechem. Nie wiedziałam, czy to przez całą tę sytuację, czy może zwyczajnie zaczynałam czuć się przy nim coraz swobodniej, ale tym razem nie miałam ochoty ukrywać swojego zainteresowania za kolejnym złośliwym komentarzem.
-
Tak naprawdę bardzo lubię spędzać z tobą czas - przyznałam nieco ciszej. -
Nawet jeśli czasami jesteś nieznośny, zdecydowanie za bardzo pewny siebie i masz wyjątkowy talent do doprowadzania mnie do szału.
Uśmiechnęłam się szerzej, po czym zbliżyłam się do niego na tyle, żeby móc złożyć krótki pocałunek na jego ustach. Nie zastanawiałam się nad tym szczególnie długo. Po prostu miałam na to ochotę i tym razem nie widziałam żadnego powodu, dla którego powinnam się powstrzymywać.
Przez chwilę naprawdę udało mi się zapomnieć o tym, gdzie się znajdowaliśmy. Dopiero kolejny podmuch chłodnego powietrza przypomniał mi, że romantyczne chwile zdecydowanie lepiej byłoby kontynuować w jakimś cieplejszym i bardziej przyjaznym otoczeniu.
Ponownie skierowałam wzrok na ścieżkę, zastanawiając się, jak daleko udało nam się już odejść od samochodu. Nie miałam pojęcia, ile czasu minęło od rozpoczęcia naszej wędrówki, ale zaczynałam odnosić wrażenie, że szliśmy znacznie dłużej, niż powinniśmy. Oczywiście mogło to być spowodowane ograniczoną widocznością i koniecznością zachowania ostrożności. Mimo wszystko nie potrafiłam całkowicie pozbyć się nieprzyjemnego przeczucia.
-
A jeśli chodzi o jedzenie, to chyba będziesz musiał mi obiecać coś naprawdę wyjątkowego - odezwałam się, próbując ponownie rozluźnić atmosferę. -
Bo jeśli po tym wszystkim skończymy na hot-dogu ze stacji benzynowej, to sama będę organizowała randki. - Uśmiechnęłam się pod nosem i zrobiłam kilka ostrożnych kroków, wciąż nie wypuszczając jego dłoni.
Spojrzałam na niego z zaczepnym uśmiechem, ale po chwili ponownie zerknęłam przed siebie. Przez gęstą mgłę trudno było dostrzec cokolwiek poza najbliższymi drzewami. Zaczynałam już zastanawiać się, czy przypadkiem nie powinniśmy zawrócić, kiedy wydawało mi się, że gdzieś pomiędzy pniami dostrzegłam słabe światło. Zmrużyłam oczy, próbując upewnić się, że nie było to jedynie złudzenie.
-
Noah, poczekaj chwilę - odezwałam się, zatrzymując się i wskazując wolną ręką kierunek, w którym patrzyłam. -
Widzisz to? Tam, pomiędzy drzewami. Wydaje mi się, że coś się świeci.
Noah Beaumont