26 y/o
Welkom in Canada
180 cm
Hokeista (napastnik) Toronto Maple Leafs
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

— Aaron przecież miał żonę, zapomniałeś? Ale im nie wyszło. A Ramsay przecież jest modelem, a nie transwestytą. Skąd w ogóle pomysł o Drag Queen? — zaśmiał się, za nic nie wyobrażając sobie Ramsaya w takim stroju. Może by się nadawał, ale jednak wolałby tego nie widzieć. Ale wspierałby go w tym, gdyby jednak bawił się w ten sposób. Kochał swoją rodzinę niezależnie od wszystkiego.
— Mam nadzieję, że w przyszłości nie będziesz taki sam dla swojego dziecka. Rozumiem, że wasz świat jest inny, ale nie zmuszaj go do niczego. Niech poznaje świat i uczy się po swojemu. Nie ma nic lepszego niż życie po swojemu, zamiast podporządkowywania się pod innych, bo tak wypada w waszym świecie. — powiedział, zerkając na przyjaciela. Nie podobał mu się ten świat i nigdy by nie chciał w niego wejść. Tam nie można nawet podrapać się po tyłku, bo zostanie to źle przyjęte przez towarzystwo. On lubił swobodę i nie zamierzał się zastanawiać dwa razy czy coś mu wolno czy nie. Szkoda, że jego przyjaciel się tak męczył i nic nie dało się z tym zrobić.
Wciąż nie mógł uwierzyć, że jego przyjaciel całował się z facetem. No jak to?
— Czekaj, co? Po pierwsze czemu wcisnąłeś Valentina w sukienkę i szpilki, zamiast poprosić koleżankę o pomoc? Na pewno wyglądałaby lepiej w sukience niż twój służący. I jakim kurwa cudem twoi rodzice nie zauważyli, że jest facetem? O ile mi wiadomo chłopak jest od Ciebie wyższy, więc jak tego nie zauważyli? No spowiadaj się, bo to brzmi tak absurdalnie, że nie chce mi się w to wierzyć. — zaśmiał się, przekręcając na kanapie, żeby dobrze widzieć Ambrose, kiedy będzie mu to wszystko opowiadał. A myślał, że chłopak nie może mieć gorszych pomysłów. On już by wolał wynająć jakąś przypadkowo poznaną laskę w kawiarni, niż zmuszać faceta do czegoś takiego. Zwłaszcza jeśli chodzi o Valentina, którego ten niby tak bardzo nienawidził, a jednak skończyli się całując. Może jednak to będzie jakiś wstęp do biseksualnych przygód Ambrose?

Ambrose Sinclair
kiteusz
narracji pierwszoosobowej
26 y/o
NARRATORSKI PIESEK
179 cm
Prezes w firmie ojca Nexora Technologies
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkifajne
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Na jego kolejne słowa jedynie przewrócił oczami, bo wcale nie podobało mu się, że Hunter tak uparcie stara się odpowiedzieć na wszystko, co wyrzucał z siebie Rose. Jeśli ktoś miał mieć tutaj ostatnie zdanie, to zdecydowanie projektant.
-Tamta się nie liczy, skoro ostatecznie im nie wyszło i nawet nie dorobili się dzieciaka. No chyba, że bro nie o wszystkim ci mówi i jednak gdzieś tam w świecie biegają małe policyjne szkraby - machnął ręką, jakby to było mało istotne. Zdaniem Ambrose jeśli już któryś z braci miał szansę na szczęśliwy związek z happy endem, to zdecydowanie był to Hunter. Ten człowiek był tak cholernie lojalny i stały w uczuciach. Nawet, kiedy jego były miał go w poważaniu, młody Robertson robił wszystko co mógł, by zwrócić na siebie uwagę osoby, którą kochał. Jak dobrze, że Sinclair nie musiał się martwić takimi rzeczami. - Nie wiem, przebiera się w dość dziwne ciuszki. No i wygląda na takiego, co śmiało mógłby kręcić dupskiem w barze dla fetyszystów - wzruszył ramionami. Ostatnim razem, kiedy Hunter pokazał mu swojego starszego brata, ten miał dość abstrakcyjną fryzurę, która na myśl przywodziła totalną gejozę.
-Stawiam, że za wychowanie mojego dziecka będzie odpowiadała jedna z siedmiu niań. Wiesz, każda na inny dzień tygodnia. Zresztą od czego mam ciebie. Masz dostateczne doświadczenie w opiekowaniu się dzieciakami, więc nie mam co się martwić - powiedział, rozbawiony. Mimo wszystko miał rację w tym, co mówił. Hunter był wujkiem naprawdę sporej gromadki. Zupełnie jakby jego bracia obrali sobie za cel przejęcie kontroli nad światem.
-Bo starzy mnie wkurwiali i znowu chcieli mi przedstawić jakąś dziunię. Musiałem na szybko coś wymyślić, a ten patyczak nadawał się idealnie. Przynajmniej raz się do czegoś przydał. Najważniejsze, że uwierzyli i póki co dali mi spokój - westchnął. Powinien dostać jakąś nagrodę za improwizację, bo był w tym naprawdę świetny. - Siedzieliśmy. Zresztą oni chcieli tylko wiedzieć, czy ma kasę, czy się nadaje. Prawda jest taka, że mało się skupiają, kiedy rozmawiamy - odpowiedział. Akurat ta część była naprawdę prosta. Jego rodzice faktycznie nie interesowali się przesadnie rozmową. A skoro temat rozmów mógł zejść na firmy, wszystko zdawało się być jeszcze łatwiejsze. - A co, złotko? Aż tak jesteś ciekawy, jak dobrze całuję? - powiedział, lekko go szturchając.

Hunter Robertson
26 y/o
Welkom in Canada
180 cm
Hokeista (napastnik) Toronto Maple Leafs
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

— O tym by raczej powiedział, ale kto wie czy ona czegoś nie ukryła, więc no nie wiem. Chyba lepiej jakby Aaron zrobił sobie dzieciaka z kimś innym. — zaśmiał się. Lubił jego byłą żonę, wydawała się w porządku, ale skoro im nie wyszło to lepiej, jakby nie mieli dzieci. Rozwiedli się w zgodzie, ale kłótnie o dziecko potrafią czasem wszystko zepsuć. — Oj nie wygłupiaj się. Ramsay jest w porządku. Po prostu ma swój styl, ale nigdy nie porównałbym go do transwestyty czy czegoś podobnego. — odparł, wzruszając ramionami. Każdy z nich wyrażał siebie na swój sposób. Hunter tatuażami, kolczykiem w brwi i prześwitującymi bluzkami czy rozpiętymi do połowy koszulami, a Ramsay nosił ubrania od projektantów, które jak wiadomo bywały różne. Ale moda to moda, a on niekoniecznie się na niej znał. Po prostu nosił to co mu pasowało.
— Te nianie… Ja i dzieciaki? Raczej Aaron. To jemu podrzucają swoje dzieci. Ja raczej się nie nadaję, a zwłaszcza do takich małych, więc lepiej o tym nie myśl. — zaśmiał się. Niby lubił odwiedzać siostry i dawać prezenty ich dzieciom, ale nie był dobrym opiekunem. Czasem panikował jak nagle trójka dzieciaków obok niego lata i każde z nich chce coś innego. Zdecydowanie jeśli wyjdzie tak, że sam będzie miał dziecko to jedno, a drugie dopiero jak pierwsze będzie na tyle samodzielne, żeby dać sobie radę. No chyba, że trafi mu się odpowiedni partner albo partnerka, która to wszystko ogarnie.
— Muszą być naprawdę ślepi, skoro nie rozpoznali swojego służącego w peruce i mówiącego nienaturalnym głosem. To nie jest normalne. — powiedział, śmiejąc się. Myślał, że rodzice Rose mają dobre oko i są w stanie rozpoznać przebranie, a tu jednak uwierzyli, że syn ich gosposi jest dziewczyną jego przyjaciela. Zabawne. — Czyli nie chcieli poznać wybranki swojego syna? Nie byli zainteresowani kiedy ślub i w ogóle? Rodzice powinni wiedzieć takie rzeczy. — stwierdził, sięgając po szklankę do której dolał alkoholu, bo większość już wypił. — Nie. Po prostu jestem ciekawy co czułeś… wcale Ci się to nie podobało? — zapytał zaciekawiony. Mógł chłopaka nie lubić, ale musiał poczuć jakąś przyjemność z całowania drugiej osoby — A masz wasze zdjęcie? Chcę go zobaczyć czy rzeczywiście da się go pomylić z dziewczyną. - musiał sam przekonać się na własne oczy, że chłopaka dało się pomylić z kobietą.

Ambrose Sinclair
kiteusz
narracji pierwszoosobowej
26 y/o
NARRATORSKI PIESEK
179 cm
Prezes w firmie ojca Nexora Technologies
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkifajne
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Rose, jako jedynakowi, ciężko było wyobrazić sobie zażyłość relacji z rodzeństwem. Nawykł do tego, że wszystko w rodzinie przypadało w udziale jemu i jakoś nigdy specjalnie mu ten fakt nie przeszkadzał. Owszem, zdarzały się momenty, w których wyobrażał sobie jakby to było z kimś podzielić się problemami związanymi z presją, którą wywierali rodzice, ale szybko mu przechodziło jak słuchał o ekscesach z braćmi lub siostrami chociażby Huntera, którego rodzina była dość pokaźnych rozmiarów.
-To policjant, z pewnością ma jakieś tajemnice - wzruszył ramionami. Nigdy nie bratał się aż tak bardzo z resztą rodziny Huntera. Lubił ją, to nie ulegało wątpliwości, niemniej nadal istniały pewne granice, które ciężko było zatrzeć. Świat Ambrose był drastyczny i prawdę powiedziawszy nie chciał w to nigdy przyjaciela wciągać. - No widzisz, ja nie mam z tym problemu. Może jakby zaczął się lepiej ubierać, a tak? Czasami mam wrażenie, że ten facet nijak nie wie, co powinien ze sobą łączyć - westchnął. Aż przykro się patrzyło na niektóre stylizacje, jakie na sobie miał. Sinclair, jako osoba wprost kochająca modę, uważał, że wyczucie smaku było niezmiernie ważne, niezależnie czy było się projektantem, krytykiem, modelem czy zwykłym człowiekiem opuszczającym dom.
-No to będę podrzucał twojemu bratu. Chociaż kto wie, może zanim jak z konieczności jakiegoś spłodzę, ty sam dorobisz się gromadki, to będziemy udawać, że należy do ciebie - zaśmiał się. Żarty żartami, ale pewnie właśnie tak by się skończyło. Rose wiecznie zapracowany, musiałby z kimś dzieci zostawiać. I chociaż nijak go do nich nie ciągnęło wiedział, że potomka będzie musiał się dorobić. Tak, jak jego rodzice dorobili się jego, nie mając czasu na więcej dzieci.
-Raczej mają wszystko gdzieś, póki interesy dobrze idą i kasa się zgadza - sprostował. Pod tym względem nic się nie zmienili odkąd pamiętał. Zawsze miał dzięki temu swobodę, o której wiele osób mogło pomarzyć. Na dodatek miał wszystko, czego chciał. Jakim prawem miałby narzekać? - Stawiam, że nie wzięli tego aż tak na poważnie. Wiesz, widzą mnie dość często z inną panną. Zawsze im wmawiam, że szukam tej odpowiedniej, która dobrze będzie reprezentowała nasze imię po ślubie. To im wystarcza. Przynajmniej do czasu, aż na siłę nie chcą mnie poznać z córką kolegi znajomego z pracy - wywrócił oczami. Już nie pamiętał, na jaki wielu kolacjach był by poznać swoją potencjalną żonę. Szkoda, że większość tych lasek była nudna i taka sama.
-Serio jesteś pijany. Miałoby mi się podobać z Valentinem? W życiu. To raczej on się podjarał - powiedział, a w jego głosie dało się usłyszeć niekontrolowaną dumę. Wiadomo, że zawsze chciał robić wrażenie, nie ważne jak. - Mam jego. Uznałem, że w przyszłości może się przydać. Później ci pokażę, teraz pijemy! - machnął ręką, bo co on będzie sobie głowę teraz zaprzątał kimś taki, jak Val? co prawda gdyby się dobrze przyjrzeć, do laski to podobny nie był, ale najwidoczniej rodzice widzieli to, co chcieli.

Hunter Robertson
26 y/o
Welkom in Canada
180 cm
Hokeista (napastnik) Toronto Maple Leafs
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

— Możliwe, ale skoro je ukrywa musi mieć jakiś powód, a ja nie będę go o nic wypytywał. Powie jak będzie chciał, a ja śpię spokojnie nie martwiąc się, że ma jakieś problemy. — odparł. Ani razu nie zastanawiał się nad tym co ukrywają członkowie jego rodziny. Żył raczej w przekonaniu, że są ze sobą szczerzy i nie muszą niczego ukrywać, więc nie musiał się o nich martwić. Gdyby spotykał się z nimi mając wiecznie gdzieś z tyłu głowy myśl, że coś na pewno ukrywają to chyba by zwariował. — No to mu to powiedz. Ja nie mam zamiaru się do niego wtrącać. — powiedział, wzruszając ramionami. Ramsay ubiera i robi co chce, jest dorosły i jeśli to jest jego wybór to nic mu do tego. Rose tutaj znał się na modzie.
— Nie wiem czy przyjmie twoje dzieci. Hahaha, ale z Ciebie cwaniaczek. Nawet o tym nie myśl. Będziesz zajmował się swoim dzieckiem, będziemy razem zabierali nasze dzieci na plac zabaw i lody. Będziesz musiał się zaangażować w swoją rolę, przykro mi. — odparł, śmiejąc się. Ani trochę nie wyobrażał sobie Ambrose w roli ojca, ale cóż. Kiedyś będzie musiał się zainteresować własnym potomkiem.
— Dziwni są. Nie powinni Ci raczej odpuścić, żebyś robił co chcesz? — zapytał. W tym wieku rodzice raczej powinni zajmować się swoimi sprawami, a ich dorosłe dziecko powinno robić to na co ma ochotę. Rose koniecznie powinien się wyprowadzić z tego domu wariatów. — Nie możesz im wprost powiedzieć, że nie masz ochoty jeszcze brać ślubu, a tym bardziej umawiać się z wybraną przez nich panną? Mogę z nimi porozmawiać jak chcesz i wyjaśnię im, że to twoja sprawa, a nie ich. — zaproponował, chcąc jakoś pomóc przyjacielowi. Chyba po pijaku przychodzą mu do głowy głupie pomysły, bo chociaż lubił rodziców Sinclaira tak jednak nie rozumieli zbyt wielu spraw i pewnie nawet jego słów nie wzięliby na poważnie. A szkoda.
— No nie wiem. A jemu czemu niby miałoby się podobać, skoro się nie lubicie? Może dla niego wyjątkowo się postarałeś? — zaśmiał się, puszczając mu oczko. Raczej spodziewał się, że Ambrose ustali zasady tego spotkania i jedną z nich będzie zakaz całowania. Proszę, zaczynał mieć swoje pierwsze homoseksualne doświadczenia. — Chcesz go tym szantażować? Ale z Ciebie złośliwa bestia. — odparł, dolewając Rose alkoholu, bo jego szklanka robiła się do połowy pusta, a na to nie mógł pozwolić.
Nie wiedział ile czasu minęło, ale zdążyli wypić już dwie butelki alkoholu, podjadając jeszcze to co z grilla zostało. Hunter miał naprawdę dobry humor, bo nie myślał już o problemie z Hudsonem, a zamiast tego żartowali z Ambrose w najlepsze, oglądając jakieś głupoty w telewizji.

Ambrose Sinclair
kiteusz
narracji pierwszoosobowej
26 y/o
NARRATORSKI PIESEK
179 cm
Prezes w firmie ojca Nexora Technologies
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkifajne
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Ponownie utkwił spojrzenie w twarzy przyjaciela, rozważając jego słowa. zaczynali oscylować wokół dziwnych tematów, ale Rose już dawno powinien się przyzwyczaić, że jeśli chodziło o spotkania z Hunterem, zawsze prowadzili nietypowe konwersacje, które wchodziły bezczelnie na plany Ambrose, jego rodzinę oraz emocje, z których praktycznie się nie zwierzał nikomu innemu. No bo po co? Żeby później zostały wykorzystane przeciwko niemu? Sorry, ale nie.
-Proszę, ktoś tu planuje już całą przyszłość. A co, jeśli wcale nie chcę tego robić, hm? W sensie, dzieci to nie moja bajka i mam zamiar to odwlekać jak daleko będę mógł - skrzywił się. Nie pasowała mu rola ojca. Miał poczucie, że potomstwo jedynie utrudniało życie, zabierając czas, który mógłby poświęcić na coś innego.
Człowiek mógłby pomyśleć, że patrząc przez pryzmat własnego życia, Sinclair chciałby dla swojego jedynaka innej przyszłości, ale prawdą było, że wzorce wyniesione z domu dawały o sobie znać znacznie bardziej, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać. To w nim siedziało. Mógł się wypierać, ale istniało spore prawdopodobieństwo, że powieli schemat własnego wychowania.
-Nie, bo to nie jest im na rękę. Muszą myśleć o firmie i przyszłości naszego nazwiska. Nie mogę decydować o wszystko, przynajmniej póki nie stanę się całkiem niezależny finansowo, a na to potrzebuję jeszcze trochę czasu - wyjaśnił. Mówienie o tym wszystkim było dla niego na porządku dziennym. Wiadomo, że sukcesu nie osiągało się z dnia na dzień; człowiek musiał się niekiedy porządnie napracować. Zdawał sobie z tego sprawę i do tego dążył. - Serio myślisz, że nie próbowałem? Wolę albo zająć się pracą albo pójść na jakąś spoko imprezę. A nie zastanawiać się, czy laska obok mnie będzie moją potencjalną żoną. Ale jak mówiłem, Hunter. Nie ogarniesz tego, bo nie masz z tym wiele wspólnego - stwierdził. Taka była prawda. I kto wie, czy Robertson nie wychodził tutaj znacznie lepiej, niż on. Jemu przynajmniej nikt nad uchem nie smęcił.
-Pojebało cię? Zostaw ty ich i nawet z nimi nie gadaj - skrzywił się. Dobrze, to był jeden z najgłupszych pomysłów Huntera, którym postanowił się z nim podzielić. Może słoneczko mu dzisiaj za bardzo przygrzało, czy coś?
-Bo jestem chodzącym ideałem, proste. Pewnie nigdy nie całował go ktoś taki jak ja, więc nic dziwnego, że się podjarał - odpowiedział zgodnie z prawdą. Przynajmniej tą należącą do Rose. - Czemu nie? Jak będzie mnie wkurwiał, to przynajmniej mam materiał. Na ciebie misiaczku z pewnością też by się coś znalazło - rzucił, klepiąc go w udo. Rozwalił się wygodniej na kanapie, dupskiem niemal siedząc na kolanach przyjaciela. Potrzebował miejsca w tej dwuosobowej libacji.
-Nawaliłem się - zawyrokował, przymykając oczy.


Hunter Robertson
26 y/o
Welkom in Canada
180 cm
Hokeista (napastnik) Toronto Maple Leafs
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

— Teraz tak myślisz, ale za parę lat wszystko się może zmienić. Tylko poczekaj. Wiadomo, teraz powinieneś się bawić, bo Tobie dalej do trzydziestki niż mi, ale jednak za jakiś czas myślenie Ci się zmieni. Może wtedy znajdziesz sobie żonę i pomyślisz o dzieciach. — powiedział. Sam nie wiedział jeszcze czy jakieś planuje, ale pewnie tak. Ich rodzina strasznie szybko się powiększała i każdy z nich pewnie coś od siebie dołoży, więc prędzej czy później i on doczeka się potomstwa. I zrobi wszystko, żeby jego dziecko miało szczęśliwe dzieciństwo i zapewniony odpowiedni start w dorosłość. Nie chciał kiedyś usłyszeć, że jego dziecko go nienawidzi bo miał go kompletnie gdzieś.
— No to odwlekaj małżeństwo najbardziej jak się da, a potem jak będziesz niezależny sam znajdź sobie partnerkę. Jeśli masz mieć z nią dziecko i żyć pod jednym dachem do końca życia chyba lepiej by było, gdybyście się w jakimś stopniu lubili, nie sądzisz? — zapytał. Rodzinna firma była ważna, ale po co pchać się w nieszczęśliwe małżeństwo na siłę? Poza tym jak w takich warunkach miałby niby spłodzić potomka? Zrobić swoje i pójść spać do drugiej sypialni? Nie ma mowy. — Masz jeszcze na to czas. Ale pewnie masz rację. Nie dam rady tego ogarnąć, bo nawet mi się to nie podoba i chyba wolałbym spać na ulicy niż dać o sobie decydować w ten sposób. — odparł. Lubił swobodę. Matka mogłaby przedstawiać mu jakieś córki koleżanek, ale decyzja o związku i małżeństwie i tak należała do niego. Chciał miłości, a nie biznesu.
— Żartowałem. Pewnie i tak by nic nie zrozumieli. — zaśmiał się, kręcąc głową. Nawet się na ten pomysł nie nastawiał, bo w jego głowie nawet brzmiał absurdalnie.
— Ach, jaki pewny siebie. A Valentin w ogóle jest gejem że mu się to podobało? Bo chyba nie pamiętam, żebyśmy rozmawiali o jego orientacji. — powiedział, próbując sobie coś przypomnieć, ale w tym stanie nie dał rady. Ale Ambrose jak już mówił o synu swojej gosposi to raczej nie wyrażał się o nim pozytywnie. — A myślisz, że ja się dam tak szantażować? Myślisz, że nie mam nic na Ciebie? Proszę Cię. Nie ze mną te numery. — powiedział. Czasem po pijaku odwalali z Rose różne rzeczy, więc i na niego nazbierały się kompromitujące materiały.
Nie zwracał uwagi na to jak blisko się teraz znajdowali. Skoro było im wygodnie to czemu miałby go wyganiać? I tak nie miał na to siły, a ramię Sinclaira było całkiem wygodne jak już oparł na nim głowę. Mimowolnie objął przyjaciela ramieniem w pasie, delikatnie muskając palcami jego skórę pod koszulką.
— Ja też. Ale taki był plan. — mruknął, zerkając na przyjaciela. Całkiem ładnie pachniał.

Ambrose Sinclair
kiteusz
narracji pierwszoosobowej
26 y/o
NARRATORSKI PIESEK
179 cm
Prezes w firmie ojca Nexora Technologies
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkifajne
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Był uparty, tego nie można było mu odmówić. A ta upartość przejawiała się w naprawdę wielu aspektach życia, jak również w sposobie myślenia chłopaka, który był niemal pewien, że jego podejście do małżeństwa nijak się nie zmieni. Miał to zbyt dobrze ukształtowane, zresztą kto by energię tracił na tak radykalne zmiany życiowe?
-Od kiedy Hunter bawisz się w prawienie takich morałów, co? Zmieniłeś zawód i o tym nie wiem? - odpowiedział, spoglądając na młodego mężczyznę. Zawsze mówił to co chciał, ale momentami Rose wydawało się, że Robertson żyje w świecie, w którym nic nie może być źle. Widział wszystko różowo i tak optymistycznie, jak tylko się dało. Naprawdę tak uważał czy starał się pocieszyć każdego, z kim rozmawiał?
-Kupię wielki dom i na dobrą sprawę nawet nie musimy się widywać - skomentował. To trochę jak jego rodzice, którzy co prawda ze sobą rozmawiali, ale już dawno uznał, że więcej tam było dystansu, niż czegokolwiek. Ich serio łączyły tylko interesy. Był ciekawe historii swoich rodziców, ale nigdy nie było okazji, by o to zapytać, a skoro sami jakoś tematu nie poruszali (tyle, co zdawkowo padło jakieś zdanie podczas jednego z licznych spotkań), nie dopytywał. - Widzisz, misiaczku, ja lubię pieniądze i luksus. Uczucia przeminą albo wyparują, więc co innego zostanie jak nie majątek? - uśmiechnął się lekko. Jak miałby zrezygnować z luksusów i przywilejów, skoro się na nich wychował? To niemal tak, jakby nagle człowiekowi uciąć rękę i kazać radzić sobie bez niej.
-A czy ja wnikam w jego orientację seksualną? Nigdy nie widziałem go z nikim, więc kto go tam wie. Ale jeśli jest, pewnie ma o mnie mokre sny - stwierdził. Czy by chciał? Zdecydowanie nie. Jakoś nie uśmiechało mu się widzieć jego sterczącego maleństwa, które obudziłoby się do życia na widok Ambrose. Co prawda paradował przed nim bez koszulki, ale był w swoim domu i miał do tego prawo. - Zapytaj tego swojego, on powinien wiedzieć - rzucił, przypominając sobie, że Hudson zadaje się z Valentinem. Trochę chłopak się nisko cenił, ale kto wie, może kierowała nim litość.
-Niczego nie możesz na mnie mieć, Hunter- powiedział pewnie. Może i go znał długo, ale Sinclair nie przypominał sobie, by kiedykolwiek zrobił coś, co podlegałoby pod materiał do szantażu. -Chyba się zeszmaciliśmy. Ale taki był plan - kiwnął głową, trzymając rękę na udzie przyjaciela. Było mu jakoś wygodniej, kiedy tak się podpierał. Bezwiednie zaczął go po nim klepać, wpatrując się w to, co akurat leciało w TV.

Hunter Robertson
26 y/o
Welkom in Canada
180 cm
Hokeista (napastnik) Toronto Maple Leafs
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

— Smutne, wiesz? Wielki dom tylko po to, żeby się unikać. Pewnie nawet śniadania razem nie zjecie, a za ręce będziecie się trzymać jedynie przy ludziach. — powiedział. Serio te zaaranżowane małżeństwa powinny się skończyć, bo ludzie tylko byli nieszczęśliwi. Pewnie w każdym takim małżeństwie zdarzały się zdrady, bo każdy potrzebuje czułości w swoim życiu. — Pieniądze też mogą zniknąć, nie wiesz? Wystarczy dobry haker i już masz wyczyszczone konto do zera. — odparł. W sumie Kai się na tym znał. Może mógłby zrobić kiedyś Ambrose na złość i wyczyścić mu konto, żeby sprawdzić jak się zachowa? Już widział tą wściekłość w oczach przyjaciela, ale po czymś takim pewnie już by nimi nie byli. Ale przynajmniej brzmiało zabawnie w jego głowie.
— Jara Cię to? Że ktoś ma mokre sny o Tobie? — zachichotał. Jakoś wątpił, żeby Valentin myślał o Rose w ten sposób, ale jeśli ten pocałunek obudził w nim jakieś uczucia to może spróbuje zmienić coś w ich relacji? No bo macać się w nocy, myśląc o swoim wrogu to chyba już chore. — No zapytam jak już uda nam się porozumieć. Ale na razie sam wiesz, że mnie unika. — westchnął smutno. Naprawdę nie rozumiał czemu Hudson od niego uciekł. Po prostu się ze sobą przespali i tyle. Wystarczyło z nim porozmawiać i powiedzieć jak wyobraża sobie to wszystko, a nie uciekać bez słowa. Nawet nie wiedział czy zrobił mu krzywdę czy po prostu chłopak się wystraszył, że to popsuje ich relacje.
— Jesteś pewien? Jakbym chciał na pewno znalazłbym coś w swoim telefonie, więc lepiej uważaj. — nastraszył go. Każdy z nich coś odwalał, więc Rose nie powinien być taki spokojny. Nikt w końcu nie był idealny i nie pilnował się na każdym kroku, zwłaszcza po kilku drinkach.
— Więc nie marudź. Dobrze jest. — powiedział, nosem trącając szyję przyjaciela, która pachniała tak kusząco, że nie myśląc zbyt długo po prostu zaczął ją pieścić ustami. Dodatkowo nakręcał go dotyk Ambrose na jego udzie, więc nic dziwnego, że z czasem zaczął powoli ssać i podgryzać skórę przyjaciela. Nie zwracał już uwagi na telewizor, skupiając się jedynie na przyjemniejszych rzeczach. Alkohol i tak wymazał z jego głowy to, że właśnie dobiera się do swojego przyjaciela, którego nie kręcą mężczyźni.

Ambrose Sinclair
kiteusz
narracji pierwszoosobowej
26 y/o
NARRATORSKI PIESEK
179 cm
Prezes w firmie ojca Nexora Technologies
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkifajne
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Podczas tej rozmowy do Rose dotarło po raz kolejny jedno - to jak jego spojrzenie na życie diametralnie różniło się od tego należącego do przyjaciela. Pragnęli zupełnie czegoś innego i aż dziwne było, że byli w stanie się dogadać, niezmiennie zadając ze sobą od ładnych kilku lat. Pytanie tylko, czy jeśli w przyszłości faktycznie dojdzie do ich związków, nadal będą potrafili nadawać na tych samych, a jednak innych falach pokazując światu, że nawet najbardziej rozpieszczony dzieciak oraz idealista mogą się przyjaźnić.
-Gdzieś się pewnie zdarzy, ale na czułości raczej bym nie stawiał. Ostatecznie w biznesie nie o to chodzi, żeby się co chwilę miziać - stwierdził obojętnie, jakby zupełnie mu to nie przeszkadzało. Poniekąd tak właśnie było. Zupełnie nienauczony, nie do końca wiedział, jak działają uczucia ulokowane w drugiej osobie. Jasne, miał na swoim koncie kilka dziewcząt, ale działało to na zasadzie innej, niż zakochanie czy miłość, o którą tak wielu się starało. Dla niego było to zaspokajanie potrzeb, by uniknąć rosnącej wewnętrznej frustracji.
-Proszę, czyli właśnie tak mi życzysz? To słabe, jak na przyjaciela, za którego się uważasz - odpowiedział, uśmiechając się lekko. Nijak nie przejmował się słowami Robertsona, bo i czemu powinien? Dla niego pieniądze miały wieczną wartość i nie brał pod uwagę, że nagle mogłoby ich zabraknąć.
-To dość schlebiające i wyjątkowo podnosi ego. Nie mów, że nie chciałbyś się dowiedzieć, że komuś się robi mokro w gaciach na myśl o tobie - odpowiedział bezceremonialnie. Poruszali w swojej karierze takie tematy, że ten dotyczący seksu jakoś nie sprawiał trudności. Najmniej Ambrose radził sobie z uczuciami, o nich nie mówiąc wcale. Jakby mógł, skoro nawet nie wszystkie potrafił nazwać? - No to go zmuś do rozmowy. Jesteś silniejszy, większy i groźniejszy. Pokaż swoją władzę, Hunter, a może ludzie zaczną brać cię na poważnie - szturchnął go w ramię, nie odmawiając sobie docinek.
Hunter może na pierwszy rzut oka wydawał się być osobą groźną i niebezpieczną, ale wystarczyło spędzić z nim chwilę, by przekonać się, że mimo wszystko jest mięciutki w środeczku. Niczym pluszowy miś.
Ukrywanie treści: włączone
Hidebb Message Hidden Description


Hunter Robertson
ODPOWIEDZ

Wróć do „⋆ Po wymiarach”