ODPOWIEDZ
30 y/o
Welkom in Canada
188 cm
detektyw wydziału zabójstw w Toronto Police Service
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkizaimki
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Wieczorne wezwanie nie zapowiadało niczego dobrego, bo takie akcje zawsze wiązały się z brutalnością albo innymi anomaliami. Aaron zdążył się już przyzwyczaić do tego, że praca potrafiła wyciągnąć go z domu o każdej porze dnia i nocy, ale mimo wszystko nie przepadał za podobnymi niespodziankami, zwłaszcza kiedy chodziło o morderstwo. Było coś nieprzyjemnego w świadomości, że gdzieś w mieście ktoś właśnie stracił życie, a oni mieli za zadanie dowiedzieć się, dlaczego i kto za tym stał. Tym razem sprawa wyglądała szczególnie paskudnie, chociaż młody Azjata odnosił wrażenie, że ostatnimi czasy tylko takie im przydzielano, jakby ktoś na górze pragnął przetestować maksymalnie zdolności Aarona i Ricky’ego, który po raz kolejny przypadł mu w udziale do prowadzenia śledztwa.
Kiedy dotarli na miejsce, park był już częściowo odgrodzony taśmą policyjną. Aaron poprawił kołnierz kurtki, po czym rozejrzał się po okolicy, chcąc zapamiętaj jak najwięcej z pierwszego wrażenia. Było ważne i sądził, że właśnie wtedy człowiek mógł dojrzeć coś, co z miejsca odbiegało od normy, by później do tego wrócić. Było późno, większość spacerowiczów dawno wróciła do domów, a puste alejki sprawiały wrażenie wyjątkowo nieprzyjaznych, a dokładając do tego fakt, że w mieście panował ogólny chaos spowodowany brakiem prądu, robiło się jeszcze upiorneiej. Gdzieś w pobliżu pracowali funkcjonariusze, rozmawiając przyciszonymi głosami, tak na wszelki wypadek, gdyby gdzieś zaczęły się kręcić osoby pracujące w telewizji lub prasie.
-Mamy coś więcej poza zgłoszeniem? - zapytał, podchodząc do jednego z policjantów. Wydawał mu się najbardziej konkretny, znacznie bardziej od młodziaka, który zapewne dopiero przechodził podstawowe szkolenie.
Krótka rozmowa pozwoliła mu ustalić, że ciało odkryła para spacerująca z psem. Zwierzę zainteresowało się krzakami na obrzeżach parku i zaczęło szczekać, dzięki czemu jego właściciele zauważyli coś, co początkowo wzięli za porzucone rzeczy. Kobieta, która dokonała odkrycia, była podobno w kiepskim stanie. Nic dziwnego - Aaron nie sądził, żeby ktokolwiek był przygotowany na taki widok podczas zwykłego wieczornego spaceru. Ba, nawet on jadąc na miejsce zbrodni nigdy nie reagował stoickim spokojem.
Spojrzał w stronę miejsca, w którym znajdowało się ciało. Krzewy były gęste, a teren nierówny, miejscami pokryty błotem i opadłymi liśćmi. Ktoś mógł wybrać to miejsce celowo, licząc na to, że nikt nie zauważy zwłok. Z drugiej strony, jeśli sprawca nie miał zbyt wiele czasu, mógł po prostu wykorzystać pierwszą nadarzającą się okazję, a trzeba przyznać, że miejsce to było niemal idealne, by opóźnić znalezienie ofiary.
Przykucnął nad zwłokami i musiał przyznać, że widok nie należał do przyjemnych. Kobieta mogła mieć około czterdziestu lat, choć obrażenia utrudniały dokładniejszą ocenę. Aaron przez moment przyglądał się jej twarzy, a później przeniósł wzrok na ubranie i widoczne ślady krwi. Nie zamierzał niczego dotykać, od tego byli technicy, którzy powinni zabezpieczyć każdy najmniejszy ślad.
-Wygląda na to, że nie minęło dużo czasu - odezwał się w końcu, bardziej do Ricky'ego niż do kogokolwiek innego, poświęcając partnerowi trochę więcej uwagi. Mieli współpracować, więc liczył, że po raz kolejny będą potrafili się jako tako dogadać, chociaż ich wzajemna niechęć była niemal namacalna. - Jeśli wstępna ocena temperatury się potwierdzi, sprawca może być jeszcze całkiem blisko - wyprostował się i spojrzał na partnera. Nie musieli chyba nawet mówić sobie, że w takiej sytuacji liczyła się każda minuta. Jeśli zabójca rzeczywiście niedawno opuścił park, mógł wciąż znajdować się w okolicy. Mógł też obserwować całe zamieszanie z bezpiecznej odległości. Aaron rozejrzał się po ciemnych alejkach, próbując wyobrazić sobie, którędy ktoś mógł się stąd wydostać.
- Chciałbym wiedzieć, czy ktoś widział tutaj coś podejrzanego. Nie tylko osobę uciekającą z parku, ale też kogoś, kto kręcił się w okolicy przed znalezieniem ciała - rzucił do jednego z policjantów, tym samym dając mu do zrozumienia, że potrzebują świadków innych niż para, która znalazła ciało. - Trzeba będzie zabezpieczyć wszystkie wyjścia z parku i sprawdzić monitoring z okolicznych ulic - rzucił, mając nadzieję, że to śledztwo nie utknie w martwym punkcie. Nie lubił nierozwiązanych spraw i była to jedna z tych rzeczy, którą z O'Harą współdzielili.
Aaron jeszcze raz spojrzał na zwłoki. Nie podobało mu się to, co widział. Nie chodziło wyłącznie o brutalność, ale również o pośpiech, który mógł towarzyszyć sprawcy. Jeśli działał pod wpływem silnych emocji, mógł popełnić błąd - zostawić coś, czego nie powinno tam być. Ślad buta, fragment ubrania, cokolwiek, co pozwoliłoby im ruszyć dalej. Liczył, że faktycznie uda im się to odnaleźć.

Wątek na podstawie ingerencji MG z informatora.

Ricky O'Hara
30 y/o
DEBIUTUJĄCY SKRYBA
183 cm
detektyw wydziału zabójstw i zaginięć Toronto Police Service
Awatar użytkownika
I've lost my goddamn mind, it happens all the time; I can't believe I'm actually meant to be here; trying to consume, the drug in me is you and I'm so high on misery, can't you see?
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkijakie chcesz
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

kiedyś cię znajdę, numerze wątku

Kiedy pierwszy raz od tygodni dostał przydział do sprawy z kimś innym niż Blackwood, Ricky z jednej strony nie mógł się ogarnąć z radości, z drugiej jednak…
Nie, nie było drugiej strony.
Blackwood niezmiennie działał mu na nerwy do tego stopnia, że O’Hara czasami spać nie mógł po nocach, bo po raz kolejny odtwarzał w myślach pyskówki z Azjatą i zastanawiał się, czy mógł powiedzieć mu coś bardziej dobitnego, żeby temu aż uszy zwiędły. Ich kłótnie nie były jednak o dziwo aż tak intensywne, jak początkowo się spodziewał. Widocznie byli bardziej profesjonalni, a przynajmniej na pierwszy rzut oka. Dopóki zbyt długo nie zostawali sami nad aktami sprawy lub w samochodzie… to nawet udawało im się pracować.
— Ale panowie, gdzie z łapami?! — zdenerwował się jeden z techników, robiący właśnie bardzo dokładne zdjęcia.
— Niczego nie dotykamy, Harry! — uspokoił go O’Hara, unosząc ręce w niewinnym geście. Co prawda mieli na sobie jednorazowe rękawiczki, ale poruszenie ofiary czy przesunięcie jakichś fragmentów otoczenia, nawet zadeptanie pojedynczego śladu, mogły mieć katastrofalne skutki dla śledztwa.
— Myślisz, że mamy w ogóle szansę go zlokalizować? W sensie, że jeszcze nie zwiał? — mruknął powątpiewająco, odwracając się do partnera. Prawdę mówiąc wątpił, żeby sprawca jeszcze był gdzieś w okolicy, a nawet jeśli, to nie mieli niczego, po czym mogliby go zidentyfikować. Rysopisu, fragmentu ubrania, śladu buta…
— Hej, mamy jakieś ślady butów wokół ciała? — zapytał Ricky, wstając gwałtownie z kucków i omiatając ziemię własną latarką. Wyglądało na to, że śladów jest sporo, ale nachodziły na siebie w taki sposób, że trudno było zidentyfikować cokolwiek. Chociaż…
— Blackwood, widzisz ten wzór? — Ricky ostrożnie przeszedł na trawę, tam gdzie nie mógł niczego zadeptać. — Ślady nachodzą na siebie, ale to ewidentnie podeszwy butów do biegania. I szczerze? Stawiam stówę, że to bardzo konkretny model ASICS. Sam takie kupiłem, jak miałem chwilową fazę na poranny jogging. Nawet ich dobrze nie rozchodziłem, ale były… no, nie będę kłamał, były tanie.
Odnalazł wzrokiem twarz partnera, licząc na to, że ten dojdzie do podobnego wniosku. Jeśli morderca miał na sobie buty typowo do biegania, całkiem możliwe, że cały jego strój też wskazywał na trening na świeżym powietrzu. A chociaż od biegaczy zwykle się w parkach roiło, to wieczorna aura i paskudne zimno, wciskające się za kołnierz, wyganiało do domów nawet najbardziej zatwardziałych miłośników sportu.
— Szukamy biegacza — skonstatował w końcu Ricky to, co chyba dotarło do nich obu. — Rozejrzyjmy się, w którym kierunku znikają ślady. No, dawaj, poświeć też swoją latarką…
Kolejne kilka chwil spędzili dosłownie z nosami przy ziemi, próbując dopatrzeć się gdzieś pomiędzy kępami trawy i kałużami kolejnych śladów. W końcu Ricky odnalazł wyraźny trop.
— Jest! Zobacz, biegną w stronę chodnika.
Nie czekając na Blackwooda, ruszył w stronę jednej z brukowanych dróżek w parku. W miejscu, w którym łączyła się z nią ścieżka, na bruku widać było tu i ówdzie ślady błota.
— Kurwa, Blackwood — rzucił Ricky, przyglądając się odciśniętemu na bruku odciskowi buta. — On tu gdzieś jest. Te ślady są nadal mokre. — Podbiegł truchtem do jednego z funkcjonariuszy i szepnął mu kilka słów, zanim wrócił do Aarona. — Obstawią wyjścia z parków i zwiększą patrole w okolicy. Do roboty. Rozdzielmy się i znajdźmy gnoja. Mam dosyć spraw, które wiszą miesiącami.

Aaron Blackwood
gangsta bimbo
nie lubię schizy, nudy i braku akapitów, ukocham za poprawną składnię i pchanie fabuły do przodu
ODPOWIEDZ

Wróć do „Corktown Common”