[vita holloway]

Holloway stała przed nim, przyglądając się Williamowi, kiedy wybierał piosenkę do tej całej prywatnej lekcji tańca, a gdy tylko usłyszała pierwsze dźwięki utworu, wybuchnęła śmiechem i od razu przysunęła się bliżej. - Klasyk, eh? - zaśmiała się, zarzucając mu ręce za szyję, akurat kiedy wsunął telefon do tylnej kieszeni jej spodni. - I need you toniiightttt... - Spróbowała zaśpiewać, ale po chwili sama parsknęła śmiechem, kołysząc się razem z nim do muzyki. Wsunęła palce w jego włosy i przysunęła się jeszcze bliżej, zanim nagle zadarła głowę do góry. - Woooaaahhh... - Uśmiechnęła się szeroko, obserwując spadającą gwiazdę przecinającą nocne niebo, a chwilę później przymknęła oczy, czując przyjemne ciepło jego oddechu na swojej szyi. - Nie mogę powiedzieć, bo się nie spełni - mruknęła, marszcząc przy tym nos.

No ale obvio sekundę później i tak wyszeptała coś pod nosem po ukraińsku, a mianowicie, że chciałaby, żeby los w końcu uśmiechnął się do nich obojga. Bo była cutsie patootsie, okiiii? Nie zamierzała przecież marnować całego życzenia wyłącznie na siebie. Delikatne muśnięcia jego ust na szyi sprawiły, że ponownie otworzyła oczy, przez moment wpatrując się w niebo pełne gwiazd. Dopiero po chwili opuściła głowę i spojrzała swoimi niebieskimi tęczówkami prosto w jego ciemne oczy. Przyciągnęła go do siebie za kark i pocałowała długo, po chwili pogłębiając pocałunek językiem. No i mogłaby tak zostać zdecydowanie dłużej, ale...

...przypomniała sobie o czymś zajebibi.
Odsunęła się nagle, złapała go za rękę i zaczęła ciągnąć w stronę kamienistej plaży, praktycznie biegnąc. - Billyyyyyyyyyy! - jęknęła przez śmiech. - Tam mają łódki i kajaki! Weźmy coś! - A kajaki swoją drogą były zajebiste. Podświetlały się nocą w jakichś neonowych kolorkach i wyglądały tak czadersko, że Holloway już absolutnie nie przyjmowała do wiadomości opcji, w której nie znajdą się zaraz na wodzie. Podbiegła do ogromnego kontenera, przy którym można było je wypożyczyć, ale o tej godzinie to raczej ukraść, upsi... po czym odwróciła się gwałtownie do Williama i przyciągnęła go do siebie za ubranie. - Umiesz pływać czy będę musiała cię ratować?

billlyyyyy

[William N. Patel]

Słyszę jak szeleści coś pod nosem w niezrozumiałym dla mnie języku, ale nie dopytuję. Trochę tajemnicy dodaje takim momentom magii i nie zamierzam nam tego odbierać, szczególnie, że też mam życzenie, bardzo prozaiczne, pragnę tylko trochę spokoju. Najwidoczniej jednak nie zasłużyłem, skoro każdy kolejny dzień miał przynieść jeszcze większą dawkę chaosu, mniej lub bardziej destrukcyjnego. Ale tym się będzie martwił William z przyszłości. Ten z teraźniejszości miał znacznie przyjemniejsze rzeczy na głowie, a mianowicie całowanie z nowo poznaną dziewczyną. Kurwa, chyba podobała mi się coraz bardziej, lubię takie bezwstydne laski. Liżemy się jak para nastolatków, których ktoś na chwilę zostawił samych, ale nagle Vita się odsuwa, a ja patrzę na nią zaskoczony. Bez żadnych oporów daje się pociągnąć w stronę wypożyczalni sprzętu wodnego i co ja mogę? Skoro i tak zrobiliśmy dzisiaj tyle nielegalnych rzeczy, to właściwie czemu nie? - To zależy czy będziesz mi robić usta-usta, wtedy mogę poudawać, że nie umiem - śmieję się, jeszcze raz zbliżając, żeby krótko cmoknąć jej pełne, smakujące wódą wargi. A potem bierzemy się do rzeczy, razem wodujemy jedną z łódek, pomagam Vicie wejść do środka i sam wskakuję w ostatnim momencie. Kąpiel w lodowatym jeziorze jest naprawdę ostatnim czego dzisiaj chcę. Raczej poruszamy się w okolicach brzegu, nie ma sensu płynąć za daleko, skoro już za moment i tak do siebie dopadamy jak para kochanków, która widzi się pierwszy raz po zbyt długiej rozłące. Nie wiem kiedy, całkiem przypadkiem, udaje nam się włączyć światło w łódce i mruga wszystkimi kolorami tęczy, wygrywając przy tym jakąś muzyczkę, full serwis. To w zasadzie całkiem zabawne, przynajmniej do momentu, w którym naszych uszu nie sięgnie wzmocniony megafonem głos - Halo! Proszę wrócić na brzeg! - zerkam w tamtą stronę i przeklinam głośno. Kurwa, na kamiennej plaży stoi dwójka gości w policyjnych mundurach. A ja mam przy sobie prochy. Kurwakurwa. Robię w głowie szybką kalkulację. Powinienem ryzykować i mieć nadzieję, że nas nie przeszukają? W sumie nie powinni, skoro zamierzam próbować palić jana póki nie dadzą nam spokoju, ale z drugiej strony gdyby znaleźli narkotyki pod moimi jajami to od razu się mogę pożegnać z licencją i co wtedy? Całe życie byłem prawnikiem, czasem nienawidziłem tej pracy, ale nie chciałem jej zmieniać. Świecą w naszą stronę latarkami, więc unoszę rękę, żeby przysłonić oczy - Aaa czy możecie nie świecić po oczach? Już płyniemy! - krzyczę, machając nad głową łapami, a potem pochylam się w kierunku dziewczyny i rzucam szeptem - Kurwa, muszę pozbyć się prochów, jak to zgasić? - policjanci spełniają moją prośbę i rzeczywiście opuszczają latarki, a Vita chyba trochę w popłochu wciska wszystkie możliwe przyciski, żebyśmy przestali być pływającą pozytywką. W każdym razie udaje się, więc czym prędzej wsuwam rękę w gacie, żeby wyciągnąć woreczek z kryształem. Trochę szkoda, ale co zrobisz jak nic nie zrobisz, wyrzucam go w lodowate głębiny jeziora, opada smutno gdzieś na dno. Ja tymczasem łapię za wiosło, żeby skierować nas do brzegu - Spróbuję to załatwić - mówię do Vity, obrzucając ją lekkim uśmiechem. Nie bałem się rozmowy z policją bo to był mój chleb powszedni, zresztą co niby mogą nam zrobić? Co najwyżej wystawić mandat. Jeden z funkcjonariuszy pomaga dziewczynie opuścić łódź, ja gramolę się zaraz za nią, po czym z pomocą innego psa ściągam łódkę na brzeg. Ten drugi już zaczyna nam pierdolić jakie to było niebezpieczne i nieodpowiedzialne o tej porze i w takie zimno zapuszczać się na wodę. Poza tym jakoś nie wydaje mu się, żebyśmy o tej godzinie mogli cokolwiek wynająć, więc nie dość, że zafundowaliśmy sobie skrajnie głupią przygodę, to musieliśmy także dopuścić się kradzieży. Potwierdzam, bo przecież zostaliśmy właśnie przyłapani na gorącym uczynku, więc nie ma sensu się wykręcać. Policjant wydaje się trochę zaskoczony, może nawet trochę bardzo, bo pewnie spodziewał się krzyków i wyzwisk, a tymczasem ja jestem spokojny, Vita się nie odzywa. Przyciągam ją blisko siebie, obejmując ramieniem, żeby nie było wątpliwości, że jesteśmy na randce. Zresztą tak też się tłumaczę. Chłopy patrzą po sobie. Zawsze było ich dwóch, ten ważny i ważniejszy i zastanawiam się kto jest kim w tym duecie, ostatecznie zawieszając spojrzenie na tym starszym. Trochę mydlę mu oczy swoją gadką, dajemy się pouczać i wyrażamy skruchę oraz chęć poprawy, w zasadzie na tym się kończy - No dobra, upiekło wam się, ale macie to odłożyć na miejsce i idźcie stąd, nie uśmiecha nam się łowienie was z lodowatego jeziora. Też mi pomysł, zachciało wam się - kręci głową, wspierając dłonie przy klamrze skórzanego paska - Dobrze panie władzo i dziękujemy panie władzo - odprowadzamy policjantów wzrokiem, zaś kiedy znikną gdzieś na horyzoncie to oddycham z ulgą - Uffff, farcik, udało się - tylko prochów szkoda, ale wciąż mamy ze sobą resztkę wódki. Potem Vita proponuje, że możemy iść do niej. Jakże mógłbym odmówić? W planach miałem zaproszenie jej do siebie, ale się okazuje, że jednak mieszka bliżej i nie ma współlokatorów na głowie. Po kolejnej przechadzce wbijamy jej na mieszkanie. A to co się dzieje za zamkniętymi drzwiami, niechaj pozostanie za zamkniętymi drzwiami. ŻARTOWAŁEM. Jebiemy się przez pół nocy, że aż wyro trzeszczy, a ściany się ruszają. Mam w planach zebrać się skoro świt, zanim dziewczyna się obudzi, ale ostatecznie zostaję nawet na poranny kubek kawy. Tak trzeba żyć.

/koniec vita holloway