[Zoya Weasley]

U b r a n k o

Była wolna, a przynajmniej tak usiłowała sobie wmówić, chociaż widok Luciena całującego się z jakąś blondynką skutecznie wybił ją z pantałyku i pozostawił po sobie niesmak, który towarzyszył jej przez resztę samotnych dni.
Była wolna i w końcu postanowiła tę cholerną wolność zamanifestować. Szkoda tylko, że gdzieś z tyłu głowy wciąż kołatało się to dziwne, zupełnie niezrozumiałe poczucie lojalności.
Potrzebowała więc alkoholu. Najpierw znalazła go w barze, a później w klubie, do którego Zoyka postanowiła wybrać się całkowicie samotnie. Lawirowała między mężczyznami, tańcząc raz z jednym, raz z drugim. Od czasu do czasu celowo otarła się o któregoś z nich, próbując przywołać swoje dawne, flirciarskie zapędy, jakich o zgrozo, nie praktykowała od kilku tygodni. Niestety nie potrafiła skupić się ani na wyjątkowo nieudolnych pocałunkach, ani świntuszących szeptach.
Ostatecznie uznała, że skoro nawet klubowi amanci nie potrafili odwrócić jej uwagi od tego jedynego faceta, postanowiła wrócić do domu.
Zoya w delikatnie wątpliwym stanie odebrała skórzaną kurtkę i wybiegła z podziemi. Ku jej zaskoczeniu okazało się, że jeden z bardziej narwanych kawalerów, któremu zdążyła naobiecywać do uszka całkiem sporo irracjonalnych głupot, najwyraźniej nie zamierzał odpuścić.
Notorycznie oglądała się przez ramię, a kiedy napotykała jego napalone spojrzenie, natychmiast wracała wzrokiem do drogi. Ta ciemna i opustoszała wydawała się nie mieć końca.
W pewnym momencie serce podeszło Zoi do gardła, kiedy gorliwe kroki adoratora zmieniły się w rozszalały, biegowy tupot. Wówczas i ona zaczęła szybciej przebierać nogami, przeskakując niemal co drugą płytę chodnikową. W przypływie paniki cisnęła w mężczyznę paczką chusteczek, ale ten najwyraźniej uznał to za element gry wstępnej, bo jedynie zaśmiał się lubieżnie.
Czuła coraz większą presję, więc niewiele myśląc, skręcała raz w jedną alejkę, raz w drugą. Kiedy jednak dotarła do przejścia dla pieszych, gdzie na czerwonym świetle stało Ferrari, a za jego kierownicą siedziała jakaś kobieta, wpadła na kolejny, głupi pomysł. O ile to możliwe nabrała rozpędu, chociaż w niebotycznie durnych szpilkach ciągle kuśtykała, po czym niespodziewanie wskoczyła do samochodu przez otwarte okno.
Oczywiście wypadła mało spektakularnie i utknęła tułowiem we wnętrzu auta, podczas gdy reszta jej ciała pozostała na zewnątrz.
— Jedź, jedź! — rzuciłą niespodziewanie do nieznajomej, a pod wpływem kolejnej fali zdenerwowania zaczęła energicznie wymachiwać nogami w powietrzu. Z jednej ze stóp zsunął jej się obcas, co znacznie ułatwiło dalsze poczynania, bo asekurując się gołą stopą w końcu wpełzła do środka.
Zoya początkowo usadowiła się w samochodzie w jakieś krzywej pozycji z kolanem na drzwiach i z druą stopą na kokpicie. Jednak po kilku naprawdę rozpaczliwych manewrach zdołała wreszcie usiąść prosto. Ba, nawet zapięła pas!
— Jedź, błagam cię, bo ten napaleniec n a s dopadnie! — krzyknęła, po czym wskazała paluchem na nadbiegającego, śliniącego się doń mężczyznę.

kira finch

[kira finch]

032.

rescue /ˈres.kjuː/
verb
to help someone or something out of a dangerous, harmful, or unpleasant situation
"you rescued me from that creepy guy"

Wracała z nocnych wyścigów. Przegranych, niestety. G-Force okazał się lepszy o długość samochodu. Kira umiała przełknąć porażkę, co oczywiście wcale nie oznaczało, że lubiła przegrywać. No bo kto lubił? Zwłaszcza że naprawdę była bliska zwycięstwa i prowadziła przez prawie dwa okrążenia. Na ostatniej prostej chyba poczuła się zbyt pewnie i niepotrzebnie ściągnęła nogę z gazu. To kosztowało ją wygraną. Jeśli miała mieć do kogoś pretensje, to wyłącznie do samej siebie. Szkoda tylko, że pieniądze z zakładów trafią teraz do kieszeni McMillana, bo Finch nigdy nie przywłaszczała sobie nagrody głównej. Zawsze przeznaczała ją na jakieś cele charytatywne. Miała kasy jak lodu, nie potrzebowała dodatkowego zastrzyku gotówki. G-Force zresztą też nie, a jednak zawsze zgarniał hajs dla siebie.
Zatrzymała się na czerwonym świetle, otworzyła oba przednie okna i odpaliła papierosa. Jedną rękę trzymała na kierownicy, drugą zaparła się łokciem o drzwi. Z klubu mieszczącego się przy głównej ulicy dobiegały dźwięki głośnej muzyki. Kilka osób stało przed lokalem, również jarając szlugi, chociaż do nozdrzy Kiry docierał przede wszystkim zapach trawki. Od razu przeszło jej przez myśl, że w sumie chętnie wzięłaby bucha.
Jej rozmyślania przerwała głowa dziewczyny, która nagle pojawiła się w jej żółtym Ferrari. Finch zastygła z papierosem przy ustach, patrząc na nieznajomą z wysoko uniesionymi brwiami.
— A co ty, kurwa, robisz w moim ogródku? — zapytała, kiedy ta zaczęła wierzgać nogami i rzucać się jak wesz na grzebieniu. — Ty durna jesteś jakaś? — już wystawiła wolną rękę, żeby wypchnąć ją na zewnątrz, ale laska okazała się szybsza. — Będziesz mi to czyścić — dodała, ruchem głowy wskazując na prawą część deski rozdzielczej, na którą nieznajoma zdążyła wyrzucić kopyto.
Dopiero wtedy Kira dostrzegła pędzącego w ich stronę mężczyznę, który ewidentnie miał chrapkę na ładną szatynkę. Nie trzeba było być szczególnie spostrzegawczym, żeby zauważyć, że dziewczyna przed czymś uciekała.
— Jak jedź, gdzie jedź? Nie widzisz, że mam czerwone? — prychnęła, wywracając oczami. Napalony gość był coraz bliżej i już prawie dopadł do samochodu. Wyciągnął łapska w kierunku dziewczyny, ale w tym samym momencie Finch nacisnęła przycisk, a podnosząca się szyba przytrzasnęła mu palce. Chłop zawył żałośnie i zaczął się wygrażać, z czego Kira nie zrobiła sobie totalnie nic. Mógł sobie krzyczeć i wymachiwać pięściami (a właściwie jedną pięścią), ile tylko chciał. Uchyliła szybę dopiero wtedy, gdy światło zmieniło się na zielone.
Żółte Ferrari ruszyło z piskiem opon, zostawiając za sobą smugę dymu i chwiejącego się oblecha, który chwilę później przewrócił się na chodnik. Należało mu się za to, że nie rozumiał słowa "nie" i uganiał się za niezainteresowanymi dziewczynami.
— A ciebie to chyba pojebało, co? — zerknęła na siedzącą na miejscu pasażera nieznajomą. — Zawsze tak wpierdalasz się ludziom do samochodu bez zaproszenia? — zapytała, tym razem patrząc na nią o wiele bardziej pobłażliwie.
Dziewczyna chyba nie zdawała sobie sprawy, jak tragicznie mogło się to skończyć. Kira mogła niespodziewanie ruszyć, nie zauważywszy jej w porę, albo elektronika mogła zacząć szwankować, przez co szyba zakleszczyłaby ją w oknie, łamiąc jej żebra. Naprawdę zero pomyślunku i wyobraźni.

Zoya Weasley

[Zoya Weasley]

Naprawdę nie usłyszała pytania odnoszącego się do jakiegoś ogródka ani kolejnego, które jawnie dotyczyło poziomu inteligencji Zoi. Ten najwyraźniej podczas obecnego wieczoru sięgnął d n a. Była zbyt zajęta walką o przetrwanie, a właściwie walką z jak mogło się wydawać, mikroskopijnym oknem, przez które próbowała włamać się do samochodu Kiry.
— Mogę ci nawet wylizać całą tapicerkę — rzuciła pośpiesznie z prawdziwą desperacji, kiedy tylko przestała być wykręcona w tej cudacznej pozycji i wreszcie normalnie usiadła w fotelu. Zaraz nerwowo spojrzała na swojego adoratora, a potem z czystą paniką i błaganiem zwróciła się w stronę blondynki. — Toć nikomu nie powiem! Jedź na czerwonym! — nakazała. Nic nie robiła sobie ani z przepisów prawa ani z tego, że na skrzyżowaniu najpewniej znajdowała się jakaś kamera.
Potem Zoyka znieruchomiała, dostrzegając obrzydliwe łapsko wyciągnięte w stronę jej twarzy, które zbliżało się w zastraszającym tempie. Już przełknęła ślinę; już przymknęła oczy, chybaa gotowa na to, że napaleniec w końcu ją dopadnie, kiedy niespodziewanie szyba zaczęła się unosić i w idealnym momencie przytrzasnęła mu serdelki. Słysząc jego donośny jazgot, Zoya szeroko otworzyła oczy, rozdziawiła usta i ponownie spojrzała najpierw z uznaniem na Kirę, a potem z trudnym do odgadnięcia wyrazem twarzy na adoratora. Nie wyglądała przy tym na szczególnie przejętą jego cierpieniem. Ba, zważywszy, że jeszcze kilka sekund wcześniej był głównym powodem jej przerażenia.
Kiedy kobieta w końcu uwolniła napaleńca z potrzasku i ruszyła z piskiem opon, Zoya mimowolnie wrzasnęła uradowana przebiegiem tej dziwnej sytuacji.
— To mój pierwszy raz — odpowiedziała nonszalancko, po czym swobodnie zaczęła grzebać przy radiu. Znalazła jakąś skoczną piosenkę, którą trochę podgłośniła. — Dziękuję za pomoc — powiedziała niespodziewanie, posyłając nieznajomej swój firmowy, naprawdę uroczy uśmiech.
W pewnym momencie, znowu znienacka, otworzyła szybę i wychyliła się przez nią niemal do połowy. Najwyraźniej miała już pewne doświadczenie, bo bez najmniejszego zawahania zaczęła wymachiwać ręką i wykrzykiwać głośne juhuuu, jabadaba-du, jakby naprawdę straciła rozum. Wszystko wskazywało jednak na to, że tych kilka drinków, które zdążyła wypić w klubie, dawało o sobie znać.
Była zbyt swobodna. I beztroska.
— Słuchaj, dokąd pojedziemy? Zabierzesz mnie na przejażdżkę? — zapytała, wciągając się z powrotem do środka, po czym spojrzała z przejęciem na blondynkę. — Może gdzieś poza Toronto? Masz ochotę trochę się zabawić? — dodała i bardzo zaczepnie szturchnęła nieznajomą w ramię.

kira finch

[kira finch]

Nie potrafiła jednoznacznie stwierdzić, czy propozycja wylizania tapicerki była bardziej podniecająca, czy jednak obrzydliwa, kiedy brała pod uwagę wszystkie bakterie, które mogły się na niej gromadzić. Niby Kira dbała o swój samochód, bo kochała go bardziej niż własnego ojca, co akurat wcale nie było szczególnie trudne, ale nie oznaczało to, że w środku zawsze panował nieskazitelny porządek. Zdarzało jej się coś rozsypać, zostawić opakowanie po jedzeniu albo nanieść do środka trochę błota na butach. Ale kiedy ktoś inny to robił, wkurwiała się przeokropnie.
Nic sobie nie robiła z nakazów dziewczyny. Skoro wlazła nieproszona do Ferrari, musiała dostosować się do panujących tutaj zasad. Co z tego, że jeszcze ich nie znała? Jedną z nich było bezwzględne przestrzeganie kodeksu ruchu drogowego. Brzmiało to dość zabawnie, biorąc pod uwagę, że jeszcze godzinę wcześniej Kira złamała chyba ze trzydzieści różnych przepisów. Ale udział w nielegalnych wyścigach to jedno, a poruszanie się po ulicach Toronto poza zawodami to już zupełnie odrębna kwestia. Tutaj nie zamierzała narażać siebie ani przypadkowych kierowców na niepotrzebne niebezpieczeństwo. Nie po to miała takie piękne auto, żeby skończyć z mandatem albo, co gorsza, uszkodzonym zderzakiem.
— No i po co ta panika? — rzuciła zwyczajnym tonem, jakby chodziło o kanapkę z serem, a nie o typa, który próbował dorwać się nieznajomej do majtek. Dostał nauczkę i chyba przez długi czas nie będzie już pchał łap tam, gdzie nie trzeba. — Niewiele miałam do powiedzenia, ale fajnie, że mogłam pomóc — wzruszyła lekko ramionami. A potem wywróciła oczami, widząc, co wyprawia dziewczę o mentalności kilkulatki. — Zamykaj to okno, bo robisz przeciąg — skarciła ją. Jeszcze tego brakowało, żeby wypadła na asfalt. Kira na pewno nie będzie po nią zawracać, bo to ulica jednokierunkowa.
Nieznajoma zdecydowanie za szybko poczuła się w samochodzie jak u siebie. Skąd w ogóle pomysł, że Finch będzie chciała pojechać z nią gdziekolwiek indziej? Mogła co najwyżej podrzucić ją na najbliższy przystanek, żeby złapała sobie autobus do domu. I to już było całkiem łaskawe z jej strony, biorąc pod uwagę, że jeszcze chwilę temu obie nie miały pojęcia o swoim istnieniu.
— Zdefiniuj zabawić się. Jakbyś jeszcze nie zauważyła, to prowadzę. Jeśli masz na myśli zabawę, w której ty pijesz szoty, a ja czekam, aż się porzygasz, to średnio odpowiadają mi takie atrakcje — odparła zgodnie z prawdą. Co to za frajda iść gdzieś, gdzie można wypić co najwyżej butelkę coli, bo robiło się za kierowcę? No nie, Finch nie była skończoną frajerką. Nie miała zamiaru spędzać wieczoru przy barze, patrząc, jak ktoś inny korzysta z uroków nocnego życia, podczas gdy ona będzie popijać ornżadę i pilnować, żeby nikt nie zwymiotował jej na buty. Już samo to, że zgodziła się pomóc nieznajomej, powinno wystarczyć za dobry uczynek na najbliższe pół roku.
Włączyła kierunkowskaz i skręciła w lewo, włączając się do ruchu na dwupasmówce. Przez krótką chwilę zerknęła na dziewczynę, oceniając ją swoim gejradarem. Była hetero jak stąd do Zimbabwe. A szkoda. Takie marnotrawstwo.
— Masz jakieś imię? — zapytała w końcu i sięgnęła do schowka przy skrzyni biegów po paczkę papierosów. Wyciągnęła jednego zębami, a resztę podsunęła nieznajomej, dając jej tym samym do zrozumienia, że jeśli ma ochotę, może się poczęstować.

Zoya Weasley

[Zoya Weasley]

— Dużo pomogłaś — stwierdziła z wyraźnym uznaniem w głosie.
Zoya doskonale zdawała sobie sprawę, że postąpiła bardzo pochopnie. Wpakowała się do samochodu zupełnie obcej dziewczyny, choć równie dobrze zamiast pomocy mogła dostać od niej kopa w dupę. Wówczas musiałaby radzić sobie z napaleńcem na własną rękę, co na pewno źle by się skończyło. Najwyraźniej w przypływie jakiejś durnej euforii zbyt dobitnie naopowiadała mu o tym, co mogliby razem zrobić. Sama nie wiedziała, skąd wzięła się w niej taka lekkomyślność, ale po rozstaniu z Lucienem chybaa potrzebowała solidnej dawki adrenaliny.
Czegokolwiek, co pozwoliłoby jej na chwilę zapomnieć.
Być może z tego samego powodu jeszcze przez moment wykrzykiwała przez otwarte okno c u d a c z n e hasła, dopóki nie usłyszała głosu nieznajomej. Wówczas potulnie wciągnęła tułów do środka.
Przytaknęła na znak, że zamierzała siedzieć spokojnie, po czym mimowolnie przeniosła wzrok na swoje stopy. Na jednej wciąż tkwił obcas, druga zaś spoczywała boso na wycieraczce. Lubiła te buty; przemknęło Zoi przez myśl, gdy ocierając jedną piętę o drugą, pozbyła się szpilki.
— Och, nie, nie! — Pomachała przecząco rękami. Nie zamierzała namawiać blondynki na alkohol. Nie była aż tak naiwna ani zdesperowana. Poza tym wypiła już swoją normę i czuła, że przez kolejne porcje trunków mogłaby zezgonować. — Mogłybyśmy na przykład skoczyć do wesołego miasteczka w Nowym Jorku. To trochę daleko, ale w sumie nie śpieszy mi się do domu. A tobie? — zapytała lekko i zupełnie zwyczajnie, co znaczyło, że mówiła serio. Naprawdę-naprawdę wzięła pod uwagę tak spontaniczną podróż.
Zoya chętnie zaproponowałaby również, że mogłyby prowadzić na zmianę, ale chociaż posiadała prawo jazdy, była raczej kiepskim kierowcą. Ostatnim razem, gdy wsiadła za kierownicę cudzego samochodu, skończyło się na rozwalonej misce olejowej. Tym razem postanowiła więc nie wyrywać się do kierownicy. Zamiast tego spojrzała na nieznajomą z nadzieją i wydęła usta w uroczą podkówkę.
To szalone. Szalone i nieodpowiedzialne; podpowiadał cichy głosik w jej główce. Mimo to nie wycofała się z propozycji, a wręcz przeciwnie! Prędko wyciągnęła z niewielkiej kopertówki telefon i otworzyła stronę z ofertami promocyjnych noclegów.
— To... rezerwować nam coś? — zapytała z zawadiackim uśmieszkiem, po czym trąciła dziewczynę w ramię.
Dodatkowym problemem, poza perspektywą ośmiogodzinnej podróży, był fakt, że Zoya nie miała przy sobie żadnych ubrań, a tym bardziej butów na zmianę. Ale i to dało się przecież rozwiązać. Rano mogły zrobić zakupy na miejscu. Była trochę podchmielona, więc pozytywne myślenie przychodziło jej z wyjątkową łatwością.
— Zoyka — przedstawiła się, jednak nie oderwała nawet wzroku od ekranu telefonu. Jej uwaga wciąż skupiała się na przeglądanych ofertach. Wszystkie wydawały się w całkiem przystępnych cenach, a przynajmniej na tyle przystępnych, na ile mogła sobie pozwolić. Pozostawała jeszcze kwestia paliwa i jedzenia, ale przecież zawsze mogły się jakoś dogadać. Miała tylko nadzieję, że tak niebotycznie drogie auto nie spalało równie niebotycznych ilości benzyny (bo to chyba benzyna?).— A ty? — odbiła pałeczkę, unosząc wzrok znad ekranu.
Dopiero teraz przyjrzała się uważniej twarzy blondynki. Zmarszczyła brwi i delikatnie zmrużyła powieki. Nie była pewna, ale im dłużej się przyglądała, tym bardziej nabierała wrażenia, że skądś ją kojarzyła.
— Kira Finch? — rzuciła niespodziewanie. Twarz Zoi momentalnie złagodniała. Tym razem uniosła brwi, rozdziawiła usta ze zdumienia, po czym pokiwała głową. — No tak. Kira Finch. Mój brat ogląda twoje reportaże — wyjaśniła, dzieląc się z nią tą niewielką anegdotką.

kira finch

[kira finch]

Nie planowała jej pomagać. Jakby nie patrzeć, to dziewczyna sama wpakowała się do jej samochodu, korzystając z faktu, że Kira akurat zatrzymała się na czerwonym świetle. Gdyby nie sygnalizacja, to cześć i czapka! Finch co najwyżej mogłaby ją potrącić na pasach. A nieznajoma nie powinna ubolewać nad butami. Nie czas żałować róż, kiedy płoną lasy. Niech się cieszy, że nie znalazła się w szponach tego oblecha, który leżakował na chodniku kilka przecznic wcześniej.
— Nie, nie mam czasu na jazdę do Nowego Jorku — odparła z cichym parsknięciem. — Trochę daleko? Laska, tam jedzie się z dziewięć godzin, a jutro rano muszę stawić się w pracy. Ty nie musisz? Jesteś jedną z tych panienek, które szczycą się na lewo i prawo zawodem córki? — zapytała z uniesioną brwią. A nie, to akurat rola Kiry. Ona mogłaby właściwie nigdy nie pracować, a i tak fortuna, której dorobili się jej rodzice, zabezpieczałaby ją na resztę życia. Nie oznaczało to jednak, że zamierzała rezygnować z własnej kariery. Poza tym praca bywała całkiem przyjemnym sposobem na zabicie czasu.
Popatrzyła na nią z dużą pobłażliwością. Do razu widać, że panienka miała fiubździu w głowie. A może przemawiały przez nią używki? Cholera wie. Finch nie wykluczała żadnej z opcji. Mogła być albo pojebana, albo najebana. W sumie na jedno wyjdzie.
— A nie możesz wymyślić czegoś bardziej przyziemnego? — wywróciła oczami, widząc, że dziewczę wyciąga z torebki telefon. — Wesołe miasteczko mamy też w Toronto. Wiesz o tym? — zerknęła na nią z ukosa. Może była w mieście tylko przejazdem? Albo sama przyleciała z komosu z USA i teraz próbowała jakoś wrócić do domu, próbując namówić Finch, żeby ją podwiozła?
Ferrari było napędzane benzyną i przez obecność potężnego silnika o mocy 790 KM paliło bardzo dużo. Tak dużo, że dziewczyna nie zdołałaby objąć tego rozumu. Oczywiście właścicielce sportowego auta w niczym to nie przeszkadzało, ale nie zamierzała robić za szofera na takie długie dystanse, bo jaka typiara miała taki kaprys.
— A ja... — zaczęła i równie szybko urwała, przenosząc zdziwiony wzrok z ulicy na Zoyę. — Wszystko się zgadza. Nie miałam pojęcia, że jestem tak rozpoznawalna — wzruszyła lekko ramionami. Niby gdzieś z tyłu głowy miała świadomość, że ludzie mogą kojarzyć ją z internetu. W końcu pracowała w redakcji Toronto Sun i przeprowadzała wywiady, które później trafiały na oficjalną stronę gazety. Nie oznaczało to jednak, że spodziewała się, że ktoś będzie ją rozpoznawał w jej własnym samochodzie na ulicy i zaczepiał zupełnie przypadkowo. Do tej pory nie zdarzało się to zbyt często, a przynajmniej nie w takich okolicznościach. Częściej łączono jej wizerunek z undergroundowymi wyścigami, kiedy (bez jej zgody!) oznaczano ją w mediach społecznościowych i wrzucano nagrania z rywalizacji. A czasem po prostu ktoś, kto oglądał ją na żywo, podchodził później, żeby zagadać.
— Dobra, to gdzieś chcesz jechać. Nie, Nowy Jork dalej nie wchodzi w grę. Ani nic, co mieści się poza Toronto — zaznaczyła, żeby panna nie wyskoczyła jej zaraz z jakimiś podróżami dookoła świata. Finch była bardzo rozrywkowa, ale kiedy musiała z rana stawić się w redakcji. I nie, kiedy przychodziło jej bawić się w towarzystwie heterolasek, którym nawet nie dobierze się do majtek. Nuda!

Zoya Weasley