[kira finch]

Słowo było stosunkowo stare i Kira nie przypuszczała, żeby posługiwała się nim dzisiejsza młodzież. Zresztą, ona sama już się do tej młodzieży nie zaliczała. Miała dwadzieścia sześć lat, a dzieciaki sąsiadów zaczynały mówić jej "dzień dobry". Czy to oznaczało, że była stara? Oby nie. Na szczęście przynajmniej wyglądała młodo, więc może jeszcze nie wszystko było stracone. Daisy, choć starsza od niej o pięć lat, również nie miała powodów do narzekania na upływający czas. No co tu dużo mówić - wyglądała zniewalająco. I jakby nie patrzeć, to właśnie Whitmore zapoczątkowała wszystko, co się między nimi teraz działo. Może trudno w to uwierzyć, ale Finch była grzeczna. Naprawdę! Trzeba przypomnieć, że to menadżerka pocałowała ją jako pierwsza. Kira po prostu odpowiedziała na zainteresowanie, które jej okazano. I kto był tutaj łobuziarą?
Uniosła ręce w obronnym geście, nie wątpiąc we wspaniałe umiejętności Daisy. Była pewna, że kurczak zostanie pokrojony profesjonalnie. Chociaż kiedy przyjrzała się temu, z jaką dokładnością Whitmore wycina tłuszcz i żyłki, na moment popatrzyła na mięso z lekkim powątpiewaniem.
— Sos przygotowuje się na bazie pomidorów, masła, śmietanki i przypraw indyjskich — wyjaśniła, zanim menadżerka wpadła w jej ramiona. Jakoś nie pomyślała, że mogłaby się nadziać na ostrze noża. W jej mniemaniu było to mało prawdopodobne. Finch zdążyłaby zrobić zręczny unik albo przytrzymać dłoń Whitmore. Nie ma opcji, żeby skończyła z dziurą w cycku. — Oj tak, od razu zabić. Już nie wyolbrzymiaj — uśmiechnęła się niewinnie przy jej ustach i wróciła do przygotowywania sos, zaczynając od starcia czosnku i imbiru.
Skupiła się na swoim zadaniu, co jakiś czas zerkając z ukosa, jak Daisy robi z krojeniem. Musiała przyznać, że szło jej całkiem sprawnie. I nawet mięsa nie ubyło po odkrojeniu wszystkiego, co w mniemaniu menadżerki nie nadawało się do jedzenia. Finch z kolei uważała, że wszystko wytopiłoby się i wysmażyło, ale nie zamierzała się sprzeczać o taką bzdurę.
— Fantastycznie — odparła zgodnie z prawdą. — Lubię mieć dużo przestrzeni. Poza tym to prezentem urodzinowym od rodziców i dziadków. Ja się o niego nie prosiła — wzruszyła lekko ramionami. Rozejrzała się, jakby chciała ocenić, czy faktycznie dom jest taki duży, jak spostrzegali go inni. — Jest duży, ale dobrze się składa, bo ja mam dużo rzeczy i muszę je gdzie pomieścić — chyba nie trzeba było wspominać o tym, że Kira miała tendencję do roztrwaniania pieniędzy? Paul i Abigail rozpuścili ją jak dziadowski bicz. — Zgadza się, mam dwie starsze siostry. Ale nie mamy jakiegoś wybitnie zażyłego kontaktu. Chyba wystarcza nam świadomość, że w razie czego możemy na siebie liczyć. A ty masz rodzeństwo? — zapytała, zdając sobie sprawę z tego, że nigdy nie poruszała tego tematu. Możliwe, że sama kilkakrotnie napomknęła przy Whitmore o swoich siostrach, ale właściwie sama nie wiedziała niczego o jej rodzinie. No właśnie o jej rodzinie, a nie o rodzinie Rowana.
W międzyczasie rozgrzała tłuszcz na patelni, doprawiła pokrojoną pieść z kurczaka, a kiedy czosnek i imbir nabrały koloru, dorzuciła do tego mięso, co chwilę mieszając, żeby nic się nie przypaliło.

Daisy

[Daisy Whitmore]

Coś w tym było.
Koncept posiadania odpowiednio dużej przestrzeni faktycznie do niej przemawiał.
Whitmore na swoich marnych pięćdziesięciu metrach kwadratowych niby miała sporo miejsca, a jednak była już na takim etapie życia, że z szaf wysypywały się ubrania, graty zawadzały przejście do piwnicy, a na niektóre rzeczy nie mogła sobie nawet pozwolić nie dlatego, że ją nie było stać, a właśnie przez to, że nie miała już gdzie tego trzymać. I możnaby mówić, że większy dom to więcej do sprzątania, ale z drugiej strony… łatwiej zagospodarować przestrzeń.
Dom Kiry robił wrażenie. Chociaż na informacje, że dostała go w prezencie u r o d z i n o w y m, Daisy nie potrafiła powstrzymać prychnięcia, które wyszło z jej ust.
— I myśleć, że ja najwięcej co dostałam od swoich na urodziny to stare auto po ojcu, które swoją drogą zepsuł się po tygodniu — zaśmiała się, kręcąc głową. Oczywiście nie oceniała nigdy skali prezentów, jakie dawali sobie bogaci ludzie, chociaż trzeba było przyznać, że dom… No kurcze, to już była świetna inwestycja. Nic dziwnego, że Finch z niej skorzystała i teraz tu mieszkała. — A twoje siostry też dostały po jednym? Czy to jednak ty byłaś ukochanym dzieckiem? — zainteresowała się, kończąc walkę z kurczakiem. Przerzuciła wszystko do odpowiedniej miski i przesunęła po blacie w stronę blondynki. Z automatu jej ręka sięgała już po odpowiednie przyprawy, ale przecież tutaj to dziennikarka miała się popisać umiejętnościami kulinarnymi, a Whitmore mogła co najwyżej pomagać. I odpowiadać na kolejne pytania rzecz jasna.
— Jedynaczka — rzuciła krótko, przechadzając się po kuchni w celu namierzenia garnka, w którym będą mogły ugotować ryż. Całe szczęście Finch akurat sięgała po patelnie, więc Whitmore wcisnęła się tuż obok, trącając ją biodrem i łapiąc za garnek. Oczywiście nie obyło się bez przelotnego spojrzenia w oczy i równie bezczelnego uśmiechu, który wymalował się na twarzy managerki. — Miałam mieć siostrę, ale matka poroniła jak miałam pięć lat — dodała, podstawiajac garnek pod strumień wody ze zlewu, a potem na kuchenkę grzewczą. Nie miała pojęcia, gdzie Kira trzymała ryż, wiec to już blondynka musiała sobie sama załatwić. Daisy pomogła, jak tylko mogła. — Potem jeszcze się starali z tego, co pamiętam, ale już nie wyszło — wzruszyła ramionami. Może i była mała, ale dokładnie pamiętała te wszystkie przepłakane przez matkę noce, gdy mówiła, że wszystko było w jak najlepszym porządku. — Co jeszcze ci mam pomóc? — oparła się o blat i podniosła spojrzenie na Kirę. Nie chciała, żeby to spotkanie zamieniło się w smętne wspominki tego, co w życiu nie wyszło. Trzeba było skupić się na tu i teraz i może poznać się lepiej, a nie swoje rodziny. Złapała więc kilka paluszków, które stały otwarte gdzieś z boku i przysiadła się na hokerze.
— Dobra, to teraz tak... — zaczęła znowu, przy okazji wychylając się na moment i sprawdzając, czy psy grzecznie bawiły się na zewnątrz. Widziała kawałek tyłka salami i Nyx grzebiącą w ziemi, więc chyba szło im całkiem nieźle. — Twoje najdziwniejsze natręctwo — spojrzała wymownie na Kirę. No co? Każdy jakieś miał, prawda? Lepiej było od razu mieć to z głowy i wyjaśnić sobie, na czym sprawy stały!

[kira finch]

Każdy, kto znał Kirę, wiedział, że uwielbiała roztrwaniać pieniądze na rzeczy, których nawet nie potrzebowała. Ale z racji tego, że kasy miała jak lodu, nigdy niczego sobie nie żałowała. Co prawda nie były to jej ciężko zarobione pieniądze, bo nie zarabiała aż tyle, żeby móc pozwolić sobie na wszystkie zachcianki, ale to nie stanowiło dla niej większego problemu. W przeciwieństwie do swoich sióstr chętnie korzystała z pomocy rodziców. Wychodziła z założenia, że jak dają, to trzeba brać. Nie zamierzała unosić się dumą ani udawać, że jest ponad to. Lubiła mieć świadomość, że dzięki rodzinnemu majątkowi była właściwie ustawiona na całe życie. Nie musiała martwić się o kredyt ani oszczędzać na każdą większą przyjemność. Nawet po śmierci rodziców, kiedy spadek zostanie podzielony równo na trzy Finchówny, bieda raczej jej nie groziła. Mogła więc spokojnie korzystać z życia i wydawać pieniądze na kolejne głupoty.
— Zazdrościsz mi bogactwa? — spojrzała na menadżerkę z wysoko uniesionymi brwiami. — Myślałam, że Rowan zarabia całkiem nieźle — dodała, ale bez złośliwości. Mąż Daisy był przecież światowej sławy hokeistą. Reprezentował kraj na Mistrzostwach Świata i Igrzyskach Olimpijskich, więc trudno było zakładać, że nie dostawał za to odpowiednio wysokiego wynagrodzenia. Może kiedyś faktycznie Whitmore nie mogła pozwolić sobie na zbyt wiele, ale teraz chyba niczego jej nie brakowało. No, może oprócz spokoju i ciała bez widocznych siniaków. — Jak chcesz, to mogę kupić ci coś ładnego — dodała z łobuzerskim uśmiechem. Nie widziała żadnego problemu w tym, żeby trochę ją porozpieszczać. Mogła zostać jej sugar mommy, bo czemu nie?
Ponownie zamieszała kurczaka na patelni, pilnując, żeby mięso dobrze usmażyło się z każdej strony. Chciała, żeby pozostało soczyste, a nie wyszło suche jak wiór. Nie miała zamiaru serwować Daisy czegoś, co przypominałoby podeszwę od buta. Na pytanie, czy jej siostry również otrzymały tak drogocenne prezenty, pokręciła głową.
— Faktycznie jestem ulubionym dzieckiem rodziców — stwierdziła zgodnie z prawdą. Ale to chyba było widać gołym okiem, prawda? — Oczywiście miały taką możliwość, ale odmówiły. Ich relacja jest dość... skomplikowana — wzruszyła lekko ramionami. Starsze Finchówny nigdy nie kryły się ze swoim niezadowoleniem wobec tego, czym zajmowali się rodzice. Nie chodziło nawet o sam fakt, że oboje byli prawnikami, ale o to, kogo reprezentowali. Ojciec specjalizował się w sprawach, których większość ludzi wolałaby nawet nie dotykać. Bronił wyłudzaczy, pedofili i seryjnych morderców, a jego zawodowe wybory niejednokrotnie budziły sprzeciw również wśród najbliższych. Kira nie mogła powiedzieć, że popierała takie działania, ale nie była odpowiedzialna za klientów ojca ani za to, jak zarabiał na życie. Wolała korzystać z przywilejów, które dawała jej rodzinna fortuna, niż wdawać się w kolejną dyskusję o moralności.
— Szczęściara — skomentowała krótko, kiedy usłyszała, że Daisy nie miała rodzeństwa. Ona nigdy nie była z siostrami szczególnie blisko, więc równie dobrze też mogłaby być jedynaczką. — Och — wymsknęło jej się na wieść o tym, że rodzice menadżerki jednak starali się o drugie dziecko, ale nic z tego nie wyszło. Finch właściwie nie miała pojęcia, co powinna teraz powiedzieć? Nigdy nie była zbyt empatyczna.
Ruchem głowy wskazała na szafkę pod oknem. Tam trzymała suche produkty w szczelnie zamykanych pojemnikach, dzięki czemu nie musiała użerać się później z plagą moli. Zagotowała wodę w czajniku i wlała ją do garnka. Kiedy zaczęła bulgotać, dorzuciła do niej dwie torebki ryżu.
— W sumie to nic — stwierdziła, rozglądając się po kuchni. — Niech to wszystko sobie dojdzie, a na końcu zrobię sos — oznajmiła i przesunęła się w stronę wolnej szafki. Zaparła się o nią rękami i usiadła na blacie.
Zamyśliła się na moment nad tym, czy miała jakieś natręctwa, ale nic nie przychodziło jej do głowy. A przecież każdy jakieś miał.
— Zawsze zasypiam przy otwartym oknie, bo lubię słuchać dźwięku przejeżdżających samochodów. To się liczy? No i jeszcze czasami wyłamuję sobie palce, kiedy czymś mocno się stresuje — dodała, czego Daisy mogła nie zauważyć, ale to świadczyło o tym, że Kira jeszcze nigdy nie była przy niej naprawdę zestresowana. — A jak jest z tobą? — zapytała i wyciągnęła rękę, chcąc tym samym dać Whitmore do zrozumienia, żeby podeszła bliżej i ulokowała się między jej nogami.

Daisy

[Daisy Whitmore]

Rowan faktycznie zarabiał nieźle.
Bardzo dobrze nawet.
Może i granie w reprezentacji Kanady nie przynosiło tyle pieniędzy co sławy, za to kontrakty klubowe, jakie podpisywały, prezentowały tak wielkie sumy, że nie jeden człowiek z jednego sezonu ustawiłby sobie połowę życia. Jej mąż do tego wszystkiego większość finansów inwestował. Zawsze miał w sobie to przyszłościowe myślenie po ojcu. Z każdej zarobionej złotówki chciał zrobić kolejne trzy, dlatego przez większość czasu kupował nieruchomości. Domy, mieszkania natężenie całej Kanady i to je wynajmował. Jakże wielka była w tym ironia, że kiedy Rowan był właścicielem kilku pięknych willi w samym Toronto, a oni wciąż mieszkali w bloku. Może nawet powiedziałaby o tym Kirze, ale nim Whitmore zdążyła się odezwać, blondynka wyszła z tematem kupienia jej czegoś ładnego.
— A co mi kupisz? — prychnęła, nie potrafiąc się powstrzymać. — Będziesz moim sponsorem? — uniosła w górę brew. Oczywiście nie miała zamiaru się na to godzić. Whitmore zarabiała wystarczajaco dużo pieniędzy, żeby samej o zadbać o swojego potrzeby i wydatki. Mógł świadczyć o tym chociażby ostatnio świeżutko zakupiony samochód, który Finch sama pomogła jej wybrać. Z drugiej strony sama myśl o tym, że Kira wzięłaby ją na zakupy i czymś ją zaskoczyła była po części… ekscytująca. Może kiedyś im się uda. — Ale wtedy ja też chce ci coś kupić — oczywiście. W końcu Daisy nie uznawała czegoś takiego jak jednostronne transakcje. Lubiła się odwdzięczać i płacić za dobro dobrem.
Dokładnie tak samo za ciężką robotę przy garach należała im się chwile odpoczynku.
Obserwowała uważnie, jak Kira po raz ostatni miesza mięso, a potem wskakuje na blat, przy okazji opowiadając o swoim najdziwniejszym natręctwie.
— No od biedy mogę ci to zaliczyć — wzruszyła ramionami, podchodząc bliżej i wciskając się pomiędzy nogi dziennikarki. — Ale to chyba każdy lubi spać przy otwartym oknie — a przynajmniej Daisy tak się wydawało. Ona nie umiała zasnąć przy zamkniętym. Co prawda nie dlatego, żeby słyszeć auta, ale bo po prostu lubiła mieć w nosie świeże powietrze, szczególnie w cieplejsze dni szybko robiło się duszno w zamknięciu. A co do strzelania palcami… — Przy mnie chyba jeszcze nie strzelałaś? — dopytała, zadzierając głowę i patrząc uważnie na Kirę. W międzyczasie wolną dłonią sięgnęła po tą Kiry. Przesunęła po niej deliaktnie opuszkami, badając miejsca kości i delektując się gładką skórą. Ale to był dobry znak, jeśli faktycznie tego nie robiła. To znaczyło, że nie denerwowała się za dużo przy Whitmore.
— A ja… mam pierdolca na punkcie kolorów — wyznała w końcu, odwracając wzrok i uśmiechając się delikatnie. To było tak obsrudalne natręctwo, że mało kto potrafił jej uwierzyć w to, że naprawdę to robiła. — Lubie mieć rzeczy uporządkowane kolorystycznie. Wszystko. Bielizna, ubrania w szafie… nawet produkty w lodówce mam kolorystycznie w zależności od piętra. A no i słodycze w półce też — czy spaliła delikatnego buraka, kiedy o tym mówiła? Oczywiście, że tak. Daisy miała swoje odklejone zachowania. Każdy, kto ją lepiej znał, wiedział, jak irytujące potrafiło to być w praktyce. Jej asystentka również, bo nawet w samym biurze na piętrze w redakcji miała na biurku wszystko odpowiednio pokolorowane. — Chociaż to już pewnie podchodzi pod jakaś chorobę — zauważyła roześmiana, przy okazji splatając sobie własne palce z tymi Kiry. Sama nie wiedziała, czemu to zrobiła. Jakoś tak… poczuła, taką cichą potrzebę, którą postanowiła zrealizować.

kira

[kira finch]

Niektórzy mieli łeb do interesów. Inni - jak Kira - obrzydliwie bogatych rodziców, dzięki którym była ustawiona do końca życia. I czy wypięcie się na nich nie byłoby zwyczajnie idiotyzmem? Jej siostry strzeliły sobie tym w kolano, ale to już ich sprawa. Najmłodsza Finchówna naprawdę musiałaby upaść na łeb, żeby odwrócić się od poczciwych staruszków.
— Może będę — poruszyła wymownie brwiami. Skoro i tak rozpieprzała pieniądze na lewo i prawo, równie dobrze mogła roztrwonić je na Daisy. W końcu nie musiała ograniczać się wyłącznie do własnych przyjemności. — A co chcesz, żebym ci kupiła? Tylko nie mów, że lubisz niespodzianki i mam cię zaskoczyć — zastrzegła, bo coś podejrzewała, że Whitmore powie dokładnie coś takiego. Kira nie była najlepsza w robieniu niespodzianek. Wolała, kiedy ktoś konkretnie określał, co chciałby dostać w ramach prezentu. Wtedy miała pewność, że doskonale trafi w czyjeś gusta, zamiast wydawać pieniądze na coś, co później wyląduje na dnie szafy albo zostanie przekazane dalej. A jak kupowało się w ciemno, istniała niezerowa szansa, że jednak przestrzeli. — Ja chcę dużo i drogo — pokreśliła jeszcze, na razie nie mówiąc dokładnie, o co jej chodzi. Najpewniej i tak będzie to związane z motoryzacją, ale musiała pomyśleć, czego nie miała. Albo co miała, ale chciałaby mieć to w nowej formie.
Z tym spaniem przy otwartym oknie bywało różnie. Nie każdy lubił marznąć zimą we własnej sypialni. Finch wolała natomiast przykryć się dwiema kołdrami, ale mieć w pokoju przyjemny przewiew i słyszeć miejskie odgłosy, które pomagały jej zasnąć.
— Nie każdy. Bo za zimno, bo robaki, bo za głośno — wyliczyła na palcach, przedstawiając Daisy listę najczęstszych zarzutów. Kiedy jednak menadżerka ujęła jej dłoń, Kira spuściła wzrok, wlepiając oczy w ich ręce. Przez chwilę skupiła się na samym dotyku, aż znów podniosła na nią spojrzeniu. — Faktycznie. Przy tobie jeszcze nic mnie nie zestresowało — odparła zgodnie z prawdą. Stresowanie się i wkurwianie to z kolei były zupełnie odrębne kwestie. Wściekła Kira potrafiła nawet cisnąć czymś o ścianę, jeśli ktoś naprawdę zaszedł jej za skórę. Nie miała wtedy większych oporów przed pokazaniem, co o danej sytuacji myśli. Kiedy jednak czymś się zamartwiała albo niepokoiła, zaczynała strzelać palcami. Czasem robiła to całkowicie bezwiednie, dopóki ktoś nie zwrócił jej uwagi.
Słysząc o obsesji na punkcie kolorów, nie mogła powstrzymać uśmiechu. To akurat było zajebiście urocze.
— Nazywają to efektem tęczy. Ale czy to jakaś choroba? Sama nie wiem — wzruszyła lekko ramionami. — Przynajmniej masz porządek i wiesz, gdzie co znaleźć. Ja co prawda nie robię wszędzie gnoju, ale też nie przywiązuje do porządków jakiejś diametralnej uwagi — wyjaśniła pokrótce, jak to u niej wyglądało. Pozwoliła Daisy, żeby splotła ich palce w uścisku, a sama wolną ręką sięgnęła do jej twarzy, żeby odgarnąć za ucho niesforny kosmyk włosów. — Co jest twoim najbardziej specyficznym guilty pleasure? — odbiła piłeczkę, bo to był chyba najlepszy sposób, żeby się wzajemnie poznać. Oczywiście można było czekać aż coś wyjdzie przy okazji, ale teraz i tak czekały, żeby obiad sobie doszedł. Przynajmniej on jeden dziś dojdzie, ech.

Daisy