[Raven Noranha]

Jego fascynacja rzadko rozpoczynała się od całego człowieka. Zazwyczaj był to pojedynczy szczegół, który z jakiegoś powodu nie chciał zniknąć wraz z pozostałymi; sposób poruszania dłonią, określone brzmienie głosu, chwila zawahania pojawiająca się zawsze przed kłamstwem. Coś co początkowo mógł uznać za przypadek, a później odnajdywać coraz częściej, za każdym razem z tym samym przyjemnym napięciem towarzyszącym rozpoznaniu melodii po zaledwie kilku pierwszych dźwiękach.
W przypadku Anastasii Romanovej był to ruch.
Wyuczony; do bólu precyzyjny i zgodny z oczekiwaniami. Pozbawiony improwizacji, której przecież tak bardzo nie lubił.
Elena nie dała mu jeszcze podobnej powtarzalności, dawała za to sprzeczności.
Walczyła o życie, jednocześnie próbując dyktować znaczenie własnej śmierci; bała się go na tyle, żeby każdy jego ruch śledzić napięciem całego ciała, ale gdy pozwolił jej zadać pytanie, wybrała to najmniej istotne.
Nie była przy tym odważna w ten prosty sposób, który zwykle wynikał z głupoty braku wyobraźni. Wiedziała co mógł jej zrobić; jej ciało pamiętało to nawet wtedy, kiedy głos ponownie nabierał pewności, a usta układały się w krzywy uśmiech. Strach napinał jej ramiona, spłycał oddech i utrzymywał spojrzenie przy każdym jego ruchu, ale nie odbierał jej potrzeby sprzeciwiania się
Bała się go, a jemu ten jej rodzaj strachu się podobał; miał zapach, miał dźwięk, miał smak. Miał wszystko to, czego szukał i co sprawiało, że stara maszyna zamknięta pod jego żebrami zaczynała pracować intensywniej.
Bała się go i mimo tego wciąż próbowała ustalać zasady. Nie odpowiadała na pytania, lecz zarzucała mu milczenie; twierdziła, że jego praca nie leżała w obszarze jej zainteresowań, a jednocześnie bezbłędnie rozpoznawała szczegóły ludzi jego pokroju. Odsuwała się, ilekroć znajdował się zbyt blisko, lecz zamiast odejść przy pierwszej nadarzającej się okazji, zostawała jeszcze na tyle długo, żeby rzucić mu kolejne słowa, które później mógł obracać w pamięci.
Podążył w ciszy wzrokiem za jej krokiem, kiedy odsunęła się na szerokość kałuży, ostrożnie wybierając suchszy fragment alejki. Przesunął parasolkę razem z nią, ponownie zamykając ich oboje pod czarnym materiałem i ograniczając przestrzeń, którą próbowała pomiędzy nimi stworzyć.
Spośród wszystkich pytań wybrała fasadę. Mogła zapytać czy śledził ją po wyjściu z teatru; czy wiedział gdzie mieszkała, albo czy pozwolił jej odejść dlatego, że wierzył w jej milczenie. Mogła spróbować ustalić czy ich ponowne spotkanie było przypadkiem i co miałoby się wydarzyć, gdyby spotkali się trzeci raz. Zamiast tego zapytała o nazwę, którą podawał ludziom niemającym żadnego znaczenia.
— Tyle rzeczy mogłaś wybrać — zauważył z tą samą łagodnością. — A postanowiłaś zapytać o tę, którą najłatwiej sprawdzić. — Nie brzmiał na rozczarowanego. — Artysta.
;Pozostałe określenia które miałyby go dotyczyć zmieniały się zależnie od okoliczności, to jedno nigdy. Zabijanie stawało się zawodem wtedy, gdy ktoś wybierał mu cel i oferował pieniądze; sztuka zaczynała się znacznie wcześniej, w chwili, w której cudza śmierć przestawała być wyłącznie zadaniem i nabierała własnego rytmu, koloru oraz odpowiedniego zakończenia. Sztuka zaczęła się lata temu, na jednej z ulic Sintry
Przyjładowo Anastasia: nie była pracą, nikt za nią nie zapłacił. Była jego własnym dziełem, a jej śmierć była sztuką.
— Jeżeli pytasz mnie — doprecyzował, zwracając ku niej twarz. — W dokumentach znajdziesz oczywiście inwestora.
Przy bramie wyprowadzającej z cmenatrza zatrzymał się i zwrócił ku niej, wyciągając parasolkę uchwytem naprzód. Przez krótką chwilę przyglądał się jej nagim dłoniom, zaczerwienionym od chłodu, zapamiętując ich bladość równie mimowolnie, jak wcześniej zapamiętał kolor ust oraz puls uderzający pod skórą szyi.
— Powinnaś kupić rękawiczki, Eleno — zauważył cicho. Dopiero wtedy poluzował chwyt na rączce parasolki; zanim jednak zdążyła przejąć uchwyt, jego wolna dłoń przechwyciła jej własną; ujął ją bez pośpiechu, zamykając w skórzanej rękawiczce palce skostniałe od chłodu. Ostatnim razem czuł je na swoim nadgarstku, wbite w skórę z siłą, którą nadawał im strach i coraz gwałtowniejsza potrzeba odzyskania oddechu.
Przesunął kciukiem po wierzchu jej dłoni, niemal wyczuwając jej chłód przez skózany materiał.
— Zdecydowanie powinnaś — powtórzył ciszej. Obrócił jej dłoń wnętrzem ku górze i wsunął w nią uchwyt, własnymi palcami przymykając jej palce wokół rączki. Jego kciuk przesunął się po nich jeszcze raz, zanim cofnął rękę. — Obiecuję, że następnym razem nie będziesz miała wątpliwości czy przyszedłem po ciebie — Pochylił głowę, w niewielkim skinieniu, kiedy jego wargi zajął nonszalancki uśmiech.
Elena Santorini

[Elena Santorini]

Artysta. Tak krótkie, tak znajome jej słowo, a tak z pozoru niepasujące do tego, czego doświadczyła. Z pewnością znalazłaby własne, bardziej odpowiednie, którymi mogłaby go uraczyć - zresztą, paroma już uraczyła. Był mordercą, był szaleńcem, ale najwyraźniej był również artystą.
Nie rozumiała jego odpowiedzi. Podchwyciła tą drugą, dużo prostszą i pozbawioną głębszego znaczenia, która jednocześnie potwierdziła wystosowane przez nią założenie - inwestor. Artysta jednak zagnieździł się gdzieś z tyłu jej głowy, niemożliwy do wyrzucenia, niezrozumiały przez pryzmat tego, czego doświadczyła tamtego wieczoru.
Dla niej śmierć nie była sztuką.
Była narzędziem do osiągania zamierzonego celu, czymś, czym można było odzyskać splamiony honor, wywrzeć odpowiedni nacisk, pozbyć się problemu. Była skuteczna, efektywna, była też zero - jedynkowa, nie posiadając pola manewru gdzieś pomiędzy.
Wątpiła jednak, by jej zdanie w jakimkolwiek stopniu go interesowało. Wiedziała też, że lepszym będzie umilknąć, niż wchodzić w dyskusję na temat rzeczy, które jej nie dotyczyły z mężczyzną, którego dłoń już raz zacisnęła się na jej gardle.
Skupiła się więc na kałużach, na zbliżającej się bramie cmentarza, na tych paru osobach, które wciąż były w polu jej widzenia i w zasięgu jej krzyku. W tym wrodzonym optymizmie wciąż zakładała, że zdołałaby krzyknąć, nawet jeśli ten krzyk uwiązł pod naciskiem jego palców we wnętrzu garderoby, a może dużo wcześniej, trzymany przez jej dumę.
Powinnaś kupić rękawiczki. W zamyśleniu te słowa dotarły do niej z opóźnieniem, odruchowo marszcząc jej brwi. W pierwszej kolejności odnotowała, że to, że było jej zimno, było widoczne, na tyle, by mógł to dostrzec. W drugiej jej wzrok zsunął się na własne dłonie, dostrzegając ich zaczerwienienie. W trzeciej zapragnęła je wycofać, wsunąć do kieszeni, uznając w umykający logice sposób, że musiały wyglądać brzydko. Chłód niszczył dłonie - a przynajmniej tak powtarzała jej matka.
Zanim zdążyła zastanowić się nad odpowiedzią bądź je wycofać, męska dłoń znalazła się znów tuż obok, a serce Santorini podjechało do samego gardła. Czuła jego nieznośny ucisk, jedno uderzenie za drugim, gdy zimna, skórzana powierzchnia zetknęła się z jej odrętwiałymi palcami. Gest był niewinny, niemal czuły, lecz jej ciało pamiętało brutalność, która ostatnio podążyła za troską. Napięło się mocniej, gdy chwyciła parasolkę, spłyciło jej oddech, choć jedynym ograniczeniem jej szyi był schowany pod płaszczem szal.
Brutalność tym razem wybrzmiała w słowach. W wypowiedzianym następnym razem, w wypowiedzianej obietnicy, której nie chciała słyszeć. Nie chciała nigdy więcej go widzieć, nie chciała, by przyszedł po nią, chciała zostawić Romanovą za sobą wraz z jego ciemnymi oczami i intensywnym zapachem perfum, które teraz rozpoznawała w tłumie.
Nie chciała ciągle się bać. I w tym drobnym geście protestu jej wzrok podniósł się z męskiej dłoni na własnej i zatrzymał na jego twarzy.
- W takim razie mam nadzieję, że nigdy już pana nie zobaczę - odpowiedziała zgodnie z prawdą, mocniej zaciskając palce wokół uchwytu parasolki. Pociągnęła lekko, sprawdzając, czy może wyswobodzić ją z jego dłoni, odebrać posiadany przedmiot, choćby miał tylko odrobinę się przesunąć względem tego, jak tkwił poprzednio. - Moja sztuka wymaga wystarczających poświęceń - mruknęła, wsuwając drugą dłoń do kieszeni. Odwróciła się, dostrzegając sposobność ucieczki i, nim ruszyła w innym kierunku, zerknęła na niego przez ramię: - Nie zamierzam stać się częścią pańskiej.

koniec

Raven Noranha