[William N. Patel]

Już zaczynam klepać kolejne wiadomości, ale jedną ręką to mi z tym trochę schodzi, a skoro Wendy sama proponowała żebyśmy się zadzwonili no to wybieram numer i przykładam telefon do ucha, przytrzymuję go ramieniem. Ja mam czasu aż nadto, bo do końca tygodnia siedzę na zwolnieniu, więc z nudów oglądam stare odcinki sędzi Judy, wpierdalam popcorn i cziluje. Po kilku sygnałach słyszę po drugiej stronie głos przyjaciółki więc pytam od razu - Możesz gadać? - ale nie czekam nawet na odpowiedź tylko nawijam dalej - No to opowiadaj mi teraz o swoich podbojach, chcę wiedzieć wszystko. Ze szczegółami - śmieję się - Możesz mówić, ja ci w międzyczasie wyślę te laski tylko muszę poszukać - odkładam miskę z popcornem i przełączam ją na głośnik, a w międzyczasie faktycznie odpalam apkę żeby znaleźć River i Cholito.

Wendy Gardner

[Wendy Gardner]

Ledwo co wróciłam do domu po robocie, walnęłam się na łóżko i już czułam nadchodzącą nudę, ale to nie tak, że jej nie lubię, bo lubię. Dziś jednak czułam w kościach, że nie chce się nudzić i już, koniec kropka. Przewróciłam się na brzuch i sięgnęłam po telefon przez chwilę zastanawiając się, co chce robić dziś ze swoim życiem... czy bardziej chcę zawitać u sąsiada, który mieszkał pod trzynastką kilka pięter wyżej, czy może jednak powinnam odpalić maplindera i zobaczyć czy w tym wirtualnym świecie nie ma dla mnie kogoś nowego? Nim zdążyłam cokolwiek przeklinać napisał do mnie Will, no więc wysłałam mu profil Shelby'ego myśląc sobie przy tym, że kurde, chyba jednak wygra ta pechowa trzynastka, bo trochę się stęskniłam za tym wytatuowanym ciałkiem, ale chuj z tym wszystkim, bo naglę czytam, że Patel od dwóch miesięcy z Gabą nie gada, a ja nic o tym nie wiem?! Usiadłam na tym łóżku wyprostowana jak strzała i klepię pazurami po ekranie, że aż dziwne, że nie spękał, a potem sobie myślę, że głupia jestem. Powinnam od razu zadzwonić i gdy już numer wybieram widzę połączenie od Williama to nie waham się, odbieram — M O G Ę! — rzucam takim tonem, jakbym chciałam tam upchać całe swoje rozżalenie, że jeszcze o niczym nie wiem. — I ty mi żadnych lasek teraz nie wysyłaj. Za chwilę jak najbardziej, ale teraz to ty mi lepiej gadaj o tym, co u licha podziało się między tobą, a Gabą, bo ja myśli zebrać nie umiem, ciekawość mnie zżera — mówię wstając z łóżka i dreptając po energetyka, którego schowałam w lodówce. Byłam tak pobudzona z tej ciekawości, ze pewnie nie powinnam go pić, bo zaraz zacznę chodzić po ścianach, ale raz się żyje. — Najpierw trudne sprawy, a potem przejdziemy do rozrywki Billy — obiecuję, że przecież mu opowiem o swoich podrywach, bo się w sumie sama nie mogę doczekać. Strasznie chodzę podjarana tymi swoimi podrywami.

Billy

[William N. Patel]

- Ech, no dobra - wzdycham przeciągle, po czym sięgam po pilota żeby trochę przyciszyć ryczący telewizor - No bo generalnie to było tak, że ona do mnie napisała, że prawie wyr... - gryzę się w język, bo to była akurat sprawa, o której nie powinienem mówić, trochę się chyba zagalopowałem, więc chrząkam głośno i wracam do opowieści - No że tam wraca z nieudanej randki i czy chcę się spotkać, no to ja, że spoko i gdzie jest i ustawiliśmy się w takim jednym miejscu, potem poszliśmy na takie zakończenie sezonu w Casa Loma, generalnie niezła imprezka, mocno taki artystyczny klimat i było super i trochę też dziwnie, ale mniejsza o to - znowu przerywam, żeby przegryźć trochę popcornu i mlaskam przez chwilę do telefonu - Bo w pewnym momencie napisała do mnie Charlotte i Gaba to zobaczyła i mega się wkurwiła, że wiesz, ukrywałem to, że ją zalałem, ale kurwa dziwisz się? Dam se rękę uciąć, że jakbym jej powiedział to też by się wkurwiła. Poza tym chciałem jej powiedzieć tylko jakoś nie było okazji? A potem jak już się zaczęło to zaczęliśmy sobie wyrzucać różne rzeczy i chuj bombki strzelił, choinki nie będzie - znowu głośno wzdycham, przy okazji poprawiając się na kanapie - Raczej nie widzę szans na pogodzenie, jeśli mam być szczery, nie wiem co by się musiało stać. Szczególnie, że potem była jeszcze taka sytuacja, że siedzę w pracy, nie? I nagle dzwoni kurier i mówi, że ma paczkę i czy ktoś jest w domu, a ja czy do Peach? I niech zostawi pod drzwiami najwyżej, a on, że do Gabrieli i nie może zostawić bo z płatnością przy odbiorze i ja nie wiem, dostałem jakiegoś szału jak to usłyszałem. W sensie, że wewnętrznie, nie? Kazałem mu odesłać do nadawcy i napisałem do niej żeby się przyjebać o to i tak jakoś wyszło od słowa do słowa, że nazwałem ją pasożytem? Bo siedzi ciągle u Madoxa zamiast sobie coś wynająć, a potem jeszcze powiedziałem, że będzie chujową matką i pogadam z Noe żeby to on dostał dziecko - robię króciutką pauzę, Boże, teraz jak sam siebie słucham to brzmi jeszcze gorzej niż mi się wydawało, nie dziwię się, że nie chce mnie znać, sam też bym nie chciał - Chujowo, co?

Wendy Gardner

[Wendy Gardner]

Gdy tylko usłyszałam jak wzdycha to wpakowałam się na łóżko otwierając puszkę i pociągając z niej solidnego łyka, by dodał mi skrzydeł. Jak się okaże, że za bardzo odpierdzielił to polecę go wyszarpać za włosy. No i słucham, ale już na wstępie mnie zdziwiło, że Gaba to pojęcia o Charlotte nie miała! — To ona nic nie wiedziała?!!! — coś niby kiedyś mi wspominał, ale to było dawno temu i nieprawda. — NO NIE DZIWIĘ SIĘ — przytakuję mu pozwalając kontynuować, bo wiadomo, że musi być coś jeszcze. Głupia by była, jakby się na amen wkurwiła o to, że Billy zalał inną, a sama pośród ilu kandydatów sprawdzała, kto jest ojciec? HA! No właśnie, nie mi oceniać, choć teraz w chuj oceniająco przekręciłam oczami i prychnęłam pod nosem, ale tak serio… to by była czysta hipokryzja, więc musiało być coś jeszcze. Czekam więc grzecznie, aż mi powie. — No z tą paczką to takie słabe zagranie, ale może się pomy… — liła myślę sobie, albo że zamówiła zanim między nimi jebło, ale nim skończyłam mówić on dalej opowiada, a mi coraz to większe oczy się robią, a gdy pada w końcu słowo pasożyt to aż się krztuszę, bo mi bąbelki nosem uciekły gdy w szoku parsknęłam. I nie, wcale się nie śmiałam, bo choć kocham Billego to wiem, że potrafi wrednie pocisnąć. Nie mi, mi nigdy tego nie zrobił, więc cholera wie, może dlatego mam do niego taką słabość, bo nie zalazł mi za skórę, a w sumie za Gabą też nie przepadałam, bo go zraniła, więc mogłabym teraz stawać na głowie, a i tak będę stronnicza. Mówię jednak co myślę, gdy szuka w moich słowach potwierdzenia. — No w chuj chujowo Billy, co jak co, ale ja się nie orientuje czy typiara jest pasożytem czy nie, choć fakt, że kiedyś chciała okraść twojego najlepszego przyjaciela i spierdzielić w siną dal wciągając w to ciebie, działa mocno na jej niekorzyść… to i tak sobie myślę, że z tym tekstem o chujowej matce i odbierze dziecka grubo poleciałeś — wzdycham ciężko, bo akurat Patel wie, że jak coś myślę to nie owijam w bawełnę to raz, a dwa, że nawet jak go z góry na dół skrytykuję to i tak finalnie będę stawać po jego stronie, bo od tego są przyjaciele, co nie? By zrugać, jak się źle postąpi i mimo to trwać obok.


Billy

[William N. Patel]

- No przecież w końcu bym jej powiedział, tylko najpierw chciałem poczekać i w ogóle zobaczyć czy będzie o czym - jakby Lottie jednak zdecydowała się na aborcję to chyba nie było o czym? To znaczy w końcu i tak pewnie musiałbym powiedzieć coś w stylu a to jest Charlotte, moja... no właśnie, kto? Dziewczyna, w której się zakochałem? To też brzmiało trochę średnio, szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że jak ona opowiadała mi o facecie, w którym niby to się zakochała, to trochę chuj mnie strzelał. Nie chciałem o tym słuchać, a przecież w naszym duecie to ja byłem tym spokojnym - Sam nie wiem, normalnie to jej czasem opłacałem różne paczki, a potem musiała je ode mnie wykupić, ale nie za hajs, wiesz o co chodzi - o różne zbereźne rzeczy, może lepiej nie będę wdawał się w szczegóły. W każdym razie po całej tej zbyt długiej opowieści milczę i czekam na werdykt, a kiedy dzieli się swoimi spostrzeżeniami to po raz kolejny głośno oddycham - No wiem, najgorzej, że ja właściwie to nawet tak nie myślę. Może na początku trochę tak, ale ona naprawdę się ogarnęła, wiadomo, że nie od razu Rzym zbudowano, ale nie pije, nie ćpa, już tylko czasem pakuje się w kłopoty, aż ciężko uwierzyć. Myślę, że będzie świetną matką, wiesz? Tylko po prostu... Chciałem jej dojebać - strasznie słabo. Wiadomo, że jak chcę to potrafię, akurat w gębie byłem mocny zawodnik, nie ma przeproś - Miałem nadzieję, że jakoś to będzie, ogarnę się, zapomnę, pójdę dalej, ale... No... Jakby ci to powiedzieć - drapię się po głowie - Widzisz jednego dnia się najebałem i do niej pisałem - teraz się powinienem strzelić w łeb, albo Wendy powinna mnie strzelić, więc może i dobrze, że nie siedzi obok, bo pewnie dorobiłbym się guza - Niewiele z tego pamiętam, tylko jakieś przebłyski, że przyjechała po mnie do parku, a potem się obudziłem w jej łóżku, ale bez niej jak coś i uciekłem żebyśmy się czasem nie spotkali. Ale to żałosne w opór - kończę i znowu na moment milknę w oczekiwaniu na jakieś refleksje od Gardner.

Wendy Gardner

[Wendy Gardner]

— Sorry Billy, ale mogłeś powiedzieć jej od razu. Przecież ona święta nie jest, sama nie wiedziała z kim ma dziecko, to co miałaby się pruć do ciebie, że ty mogłeś zrobić go nie jednej ale i drugiej lasce. Fuck logic, jeden pies — tak sobie myślę, bo w sumie chyba nie rozumiem oburzenia tej laski, dla mnie zalatywało to hipokryzją, ale co ja tam wiem. Może zazdrość tak uderza ludziom do głowy, ale nie miałam z nią zbyt wiele do czynienia, więc pewnie dlatego nie do końca rozumiem ich pokręconą sytuację.
— TAK, wiem o co chodzi. Coś w stylu jak kupisz mi jeansy to zrobie ci loda. Ja pierdole, ja myślałam, że to laska, z którą łączyło cię kiedyś coś więcej, ale ten aktualny układ to jakieś dziwne jest… ale co ja tam wiem! — wzdycham do tego telefonu i zaraz sobie myślę o tym, co mogłabym obejrzeć ze swoim wytatuowanym kochasiem, ale zbyt długo myśleć nie musiałam, bo zaraz mi Billy film nieświadomie podsunął. — W sumie w Pretty Woman Vivien w końcu rozkochała w sobie Edwarda, a najpierw dawała mu za kasę. Wy po prostu poszliście w drugą stronę, rozumiem. Słucham i nie oceniam — no może trochę, ale po ostatniej rozmowie z Billym na temat Gaby mam mieszane uczucia i nie potrafię tego ukryć, a jednak i tak uważam, że grubo przesadził. — No i dojebałeś — przytaknęłam wzdychając i odstawiłam puszkę na nocną szafkę, by zaraz zacząć przebierać nowe pranie, które walało się mi na łóżku od kilku dni. Tak, znów potrzebowałam Billego do ich segregacji, ale jedynie miałam go na połączeniu telefonicznym i to mi musiało wystarczyć. Słucham więc dalej, ale im dalej w las tym więcej drzew. — Klasyczny błąd, telefon do byłej po pijaku!! A kurwa STO razy tłukłam ci do głowy, że masz mnie na szybkim wybieraniu i wystarczy jeden telefon, to ty po byłych dzwonisz, jeszcze takich co wcześniej do diabła wysyłasz — stare to a głupie, zawsze mu to będę powtarzać. Nawet nie musiałam tego mówić, a pewnie usłyszał to w swoich myślach! — Słuchaj, może jest jakaś szansa, że na tej bombie ją przeprosiłeś, ale nigdy się nie dowiesz, bo uciekłeś? — rzucam przerzucając na bok jakąś szmatkę i tak sobie myślę, że zdzieliłabym nią Williama po głowie, bo nic się nie uczy przez te wszystkie lata.



Billy