ODPOWIEDZ
29 y/o
For good luck!
170 cm
informatyk (oficjalnie) pracuje zdalnie
Awatar użytkownika
Dzisiejszy program tego nie przewiduje.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecia osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Przyszła do baru wcześniej nie dlatego, że chciała dobrze wypaść w oczach Darling a po to aby rozeznać się w przestrzeni. Aby poobserwować, podpytać i dowiedzieć się, czemu jej brat tak często tutaj bywał. Musiała być dyskretna, więc nie mogła za jednym zamachem zacząć pytać każdego o wszystko. Krok po kroku aby nikt nie nabrał podejrzeń i żeby każdy czuł się w jej towarzystwie dobrze, bo potrzebowała być blisko, żeby dobrać się do ich największych sekretów.
Dziś za cel obrała sobie barmana, z którym niby to bardzo luźno rozmawiała, kiedy ten znajdował się wystarczająco blisko. Zajmując miejsce na wysokim krześle przy barze raczyła się bezalkoholowym piwem, żeby przynajmniej na początku nie stracić czujności oraz koncentracji. Zagadywała niejakiego Drew obsługującego klientów w tak ekspresowym tempie, że nie mogła wyjść w podziwu. Jego umiejętności były cenne, ale nie aż tak jak zegarek na ręce, który od razu zauważyła. Zapamiętała wszystkie charakterystyczne cechy mężczyzny (niedużą łysą plamkę we włosach, która zapewne była miejscem blizny, tatuaże wystające spod koszuli, wszystkie widoczne pieprzyki, jeden z guzików niepasujący do reszty oraz zegarek), wśród których właśnie to ów zegarek nie pasował do całej reszty. Według tego co Fiji wcześniej ustaliła mężczyzna oficjalnie pracował tylko tutaj, nie bawił się na giełdzie i na pewno nie kupił Bitcoina piętnaście lata temu. Był przeciętnym facetem, barmanem, którego stać na zegarek wart tyle co samochód klasy B.
To się nie zgadzało a Zivai nie lubiła, kiedy tak było. Drażniło ją to, dlatego nie mogła się doczekać aż przyjdzie Teddy, z którą będzie mogła się napić i uspokoić umysł.
Zanim jednak to się stało przy barze tuż obok niej pojawiła się inna kobieta z początku tylko w celu zamówienia drinka, lecz jej wzrok przykuł malutki kaktus w doniczce. To zapoczątkowało rozmowę, która ze strony Fiji przerodziła się w flirt, bo sama przed sobą musiała przyznać, że często gubiła granicę między jednym a drugim. Sama uważała, że po prostu mówiła prawdę komplementując drugą osobę, ale ostatnio za tak śmiałe zachowanie dostała po uszach w formie cichych dni od kogoś, kogo wolałaby od siebie nie odstraszyć. Dostała nauczkę, ale nie uczyła się na błędach zwłaszcza, że nieznajoma w barze była po prostu kolejną osobą przewijającą się w jej życiu. Nie uważała i nie czuła aby jakkolwiek miała stać się kimś ważnym w jej otoczeniu. Po prostu była niczym tło, metaforyczną poczekalnią, na to co miało nadejść.
Nieznajoma właśnie sięgała dłonią do jej policzka, na którym wciąż były widoczne skutki zderzenia z rowerzystą, kiedy Fiji poczuła silne uderzenie w ramię. Zaczepna, ale na tyle mocne, że wybudziło ją z flirciarskiego transu.
- Auć! – jęknęła łapiąc się za ramię i spojrzała na Teddy, która powitała ją w ten jakże właściwy sposób. – Ciebie też miło..
- Ej, co ty wyprawiasz?! – nieznajoma wtrąciła się w jej słowo wrogo patrząc na Darling.
- Luz, byłam z nią umówiona.
- Czyżby?
- Jak najbardziej. – Fiji była stanowcza i nagle z flirciarskiego tonu przeszła na odrobinę ignorancki, bo w żaden sposób nie dała kobiecie do zrozumienia, że przez cały wieczór będzie jej towarzyszyć. Ba, tamta sama pojawiła się przy barze, zagadała o kaktusa i.. nie ważne.
- Niech będzie. Gdyby ci się nudziło to siedzę tam ze znajomymi. – Wskazała na stolik bliżej wejścia do baru, przy którym siedziała grupka garniaków.
- Nie dzisiaj. – Pokręciła głową i zamiast odprowadzić kobietę wzrokiem to przepraszająco spojrzała na Teddy. Nie zamierzała się tłumaczyć. Nie było z czego, więc to jedno spojrzenie powinno wystarczyć.
Nie mówiąc słowa sięgnęła po bardzo małą doniczkę i podarowała ją strażaczce (klik).
- Gymnocalycium mini – przedstawiła ich sobie. – Nie mogłam przejść obojętnie obok twojego niezwykłego oddania i uwielbienia do kwiatów doniczkowych. – Uśmiechnęła się bezczelnie podkreślając, że zrobiła to umyślnie. Kupiła małego kaktusa w jeszcze mniejszej doniczce na przekór tego co pisała Teddy, ale nie żeby chamsko wbić jej szpilę między żebra a aby żartobliwie jej dogryźć. – Nasz stolik będzie wolny za około piętnaście minut, więc najpierw zaproponuje drinka tutaj. – Przy barze.
Machnęła ręką do barmana przejmując inicjatywę. Ten oczywiście zajęty od razu nie podszedł, ale z racji, że wcześniej rozmawiał z Zivai po skończeniu robienia aktualnego zamówienia zamierzał od razu do nich podejść.
- Któż to dzisiaj tak pięknie wygląda? Nie żeby coś, w wersji spoconej biegaczki też prezentujesz się wspaniale. – Wcale nie wymyślała. Pomimo stresy, adrenaliny i bólu Fiji pamiętała każdy szczegół. Już tak miała i jak na razie tylko alkohol sprawiał, że traciła swoje umiejętności. – Czy to efekt zerwania? – Momentami brakowało jej delikatności. Nie robiła tego specjalnie aby komuś dopiec. Po prostu była szczera łącząc wszystkie informacje w całość i nie ignorując żadnej z nich. Nie zamierzała jednak bardziej dociekać. Teddy napisała jej, że nie chciała rozmawiać na temat byłej partnerki i tę kwestię Zivai uszanuje.
Jedna żartobliwa wzmianka wystarczyła.


teddy darling
I walk alone, not because I have to, but because I choose to
foxy
napiszę, jeśli coś nie będzie mi pasować
30 y/o
STRAŻAK TEDDY
167 cm
strażaczka w toronto fire station 132
Awatar użytkownika
mów do mnie cokolwiek,
możesz chrapać, przyjmę każdy dźwięk
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

088.
Znała lokal, który wybrała Fiji. Miała z nim raczej dobre wspomnienia, chociaż wiązały się one głównie z urodzinami byłej narzeczonej (wtedy jeszcze najlepszej przyjaciółki), które opijały tutaj na początku roku. Później Teddy bywała w tym miejscu jeszcze kilkakrotnie, przeważnie w towarzystwie znajomych. Nie znała jednak nikogo z obsługi. Zdarzało jej się czasami (totalnie nieświadomie!) zawiesić oko na jakiejś kelnerce, ale później już nigdy więcej jej nie widziała. Być może wynikało to z roszad kadrowych, które w takich barach były przecież na porządku dziennym. Darling doskonale to rozumiała. Nawet w straży ludzie odchodzili do innych jednostek albo decydowali się na przedwczesną emeryturę. No i umierali, ale to akurat był zdecydowanie najmniej optymistyczny wariant.
Weszła do środka chwilę przed czasem. Nie lubiła spóźniać się na spotkania, bo mogło to zostać odebrane jako brak zainteresowania, a przecież strażaczka, przyjmując zaproszenie, wcale nie pozostała obojętna. Gdyby nie chciała ponownie zobaczyć Fiji, po prostu grzecznie dałaby jej kosza odmówiłaby, znajdując po drodze sto tysięcy różnych wymówek. Zawsze mogła przecież udawać, że w jej życiu nadal jest ktoś, z kim spędza wolne wieczory i komu poświęca całą swoją uwagę. Tyle że nikogo takiego nie było, a od rozstania minęło już wystarczająco dużo czasu, żeby Teddy przestała traktować samotne wieczory jak coś, do czego musi się przyzwyczajać. Może właśnie nadszedł odpowiedni moment, żeby znów otworzyć się na ludzi i zacząć umawiać na randki. Tylko czy dzisiejsze spotkanie można było już tak nazwać? Trudno stwierdzić. Wyjście na jedzenie i picie mogło, ale wcale nie musiało wpisywać się w tę kategorię.
Dostrzegła ją przy barze w towarzystwie jakiejś kobiety. Początkowo przyglądała się tej scenie z rozbawieniem, ale w końcu musiała jakoś zaznaczyć swoją obecność. Uderzenie pięścią w ramię okazało się skuteczne, bo od razu zyskała uwagę Zivai.
— Nie tłukłabym jej, gdybyśmy nie były umówione — wyjaśniła z uśmiechem, kiedy nieznajoma zgromiła ją spojrzeniem. Wyglądała tak, jakby chciała jeszcze ocenić stylówkę Darling, ale nie mogła jej niczego zarzucić. Umówmy się - Teddy wyglądała świetnie.
Dziewczę ostatecznie oddaliło się do swojego stolika, a strażaczka - tak, jak wcześniej zrobiła to nieznajoma - sięgnęła do twarzy Fiji, żeby przyjrzeć się lepiej pozostałościom po otarciach. Miała do tego pełne prawo, w końcu to ona ją opatrywała!
— Ładnie się zagoiło — stwierdziła po krótkich oględzinach i spuściła wzrok na małego kaktusika. — No chyba sobie żartujesz. Naprawdę życzysz mu tragicznej śmierci? — westchnęła, oczami wyobraźni widząc, jak kwiatek, którego w teorii ciężko zamordować, umiera w męczarniach. — Ale ja też mam coś dla ciebie! — sięgnęła po swoją torebkę, żeby wyciągnąć z niej miniaturową apteczkę wyposażoną w różne opatrunki, plastry i preparat odkażający. — Nigdy nie wiadomo, kiedy ci się przyda — dodała z łobuzerskim uśmiechem. Teddy również z premedytacją wybrała taki, a nie inny upominek. Był przemyślany i jak najbardziej trafiony.
Przyjmując do wiadomości informację, że na swój stolik będą musiały jeszcze chwilę poczekać, zdjęła kurtkę i usiadła na hokerze, odwracając się przodem do Fiji.
— To jeszcze nic. Poczekaj, aż zobaczysz mnie w mundurze — machnęła ręką na komplement, jakby właśnie usłyszała coś zupełnie zwyczajnego. — Nie mam pojęcia, czy to efekt zerwania. Może? Cholera wie, czy to działa tak samo jak w przypadku zakochania, ale przez ostatnie tygodnie raczej czołgałam się po chodniku, zamiast unosić się nad nim kilkanaście centymetrów. Trochę jak ty — rzuciła, nie mogąc powstrzymać się od drobnej złośliwości. Zwłaszcza że dziewczyna sama dostarczyła jej całkiem pretekst. — Zaprosiłaś mnie po to, żeby wypytywać o mój zakończony związek? Chcesz dowiedzieć się, jak bardzo jestem popierdolona, czy postawisz mi drinka? Szoty też będą w porządku — podkreśliła. Miała mocną głowę. To po ojcu. Co prawda z wiekiem coraz gorzej znosiła poranki po mocno zakrapianych wieczorach, ale znajomości ze strażakami do czegoś zobowiązywały. Nie mogła przecież pozostawać w tyle, kiedy na stole pojawiała się trzecia butelka.

Fiji Zivai
bubek
nie lubię postów o niczym i jak stoimy w miejscu. weź mnie rozbaw!
29 y/o
For good luck!
170 cm
informatyk (oficjalnie) pracuje zdalnie
Awatar użytkownika
Dzisiejszy program tego nie przewiduje.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecia osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Zivai z lekkim zaskoczeniem przyjęła troskę Teddy. Powinna częściej kaleczyć się w twarz, skoro to tak bardzo przyciągało inne dłonie do jej dotknięcia. Nie żeby bez tego miała problem z uzyskaniem bliskości, ale w tym przypadku przynajmniej nie musiała się nadmiernie starać. Po prostu tam stała a inne dłonie same do niej lgnęły.
Powinna to rozważyć.
- Zabijesz tak ładnego kaktusa? Z premedytacją? – Zrobiła wielkie oczy udając, że jest wstrząśnięta ów faktem, lecz nie rozwinęła tematu, bo przed jej oczami pojawiła się mała apteczka. – Dzięki? Że życzysz mi kolejnych wypadków i upodleń? – Zdążyła wyczuć, że przy Teddy mogła sobie pozwolić na przesadny, nawet czarny, humor. Że kobieta nie przyjmie tego, jako coś dosłownego. Fiji na pewno nie zamierzała się obrażać, bo nie miała tego w zwyczaju. Nie lubiła obdarzać ludzi negatywnymi emocjami. Po prostu się od nich odsuwała i unikała, bo otaczanie się kimś, kto źle na nią wpływał, również nie należało do jej rozrywek.
- Czyli muszę coś podpalić. – Chciała powiedzieć to dyskretnie, ale muzyka grała na tyle głośno, że nie mogła pozwolić sobie na szept. Nie kryła się jednak z tym, że nie obchodziło ją co pomyślą o niej inni, kiedy usłyszą o jej chęci podpalenia czegokolwiek. Skoro to miało sprawić, że zobaczy Teddy w mundurze.. niech tak będzie.
- Auć. – Położyła rękę na piersi, tam gdzie miała serce, które to niby ją zabolało. Wypadek z udziałem rowerzysty był jak wrzód na tyłku. Nie potrzebowała go, nie chciała i wkurzała się, że musiała znosić te bóle jednocześnie pracując nad śmiercią brata, ale przelała tę frustrację na coś innego. – Wiesz, że mam uczucia? Nie wiem gdzie się wychowałaś, ale niektórzy je posiadają. – Tak w ramach informacji, gdyby Teddy wychowała się w totalnej patologii. Spodziewała się jednak, że nie wywoła w kobiecie żadnego wzruszenia ani poczucia winy, bo.. nawet nie chciała. Zgrywała się jednocześnie tymi wszystkimi żartami przykrywając lekkie poczucie winy, że zaprosiła Teddy akurat tutaj tylko po to aby trochę powęszyć.
- Luzuj stringi strażaczko. – Uniosła dłoń w geście „stop”. – Czemu miałabym z góry zakładać, że jesteś popierdolona? Bo byłaś z kimś i już nie jesteś? Toż to proza życia. Krąg istnienia czy jakoś tak. – Machnęła ręką, bo wcale nie musiała znać szczegółów zerwania Teddy z partnerką. – Jeśli nie chcesz o tym gadać, to spoko. – Jeszcze raz machnęła do barmana, bo tego zaczepił jakiś facet przy barze. – A jeśli chcesz się wyżalić, to teraz masz na to szasnę. Potem będę patrzeć na piękne tańczące kobiety. – Nie zamierzała ukrywać, że występy Burlesqowe były czymś, co odwracało jej uwagę od świata.
Patrząc na zbliżającego się ku nim barmana czuła w żyłach alkohol, którego jeszcze nie wypiła. Dobrze wiedziała, jak procenty na nią wpływały i jak bardzo kusiły do dalszego ich spożywania tylko po to aby uspokoić nadmiernie analizującą głowę. Ten stan, w którym każde zachowanie lub otoczenie musiało mieć jasne wytłumaczenie, którego ostatecznie i tak się doszuka. Na dłuższą metę jednak to było uciążliwe, dlatego upojenie alkoholowe bardzo ją kusiło.
- Z shotów pije tylko Wściekłe Psy – zakomunikowała jednocześnie nie dając Teddy szansy na odpowiedz, bo barman już przy nich stał. – Cztery Wściekłe Psy. – Po dwa na głowę.
Pytająco spojrzała na Darling niemo pytając, czy ta podoła, ale tak naprawdę zaczęła się obawiać o samą siebie. O to, że jeden alkoholowy wieczór zamieni się (przynajmniej dla niej) w parodniową imprezę.


teddy darling
I walk alone, not because I have to, but because I choose to
foxy
napiszę, jeśli coś nie będzie mi pasować
30 y/o
STRAŻAK TEDDY
167 cm
strażaczka w toronto fire station 132
Awatar użytkownika
mów do mnie cokolwiek,
możesz chrapać, przyjmę każdy dźwięk
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

— Z premedytacją? Skądże! — uniosła ręce w obronnym geście. W jednej dłoni wciąż trzymała kaktusa, które będzie musiała schować do torebki w taki sposób, żeby nie zabić go natychmiast. — Przypominam tylko, że w domu częściej bywam niż faktycznie w nim jestem — sprostowała. To nie tak, że Teddy zabijała rośliny hobbystycznie i czerpała z tego przyjemność. Po prostu o nich nie pamiętała, a te umierały samoistnie. Pewnie z tęsknoty.
Uśmiechnęła się łobuzersko, ale zaraz pokręciła głową. Absolutnie nie życzyła Fiji źle. Właściwie nikomu nigdy nie życzyła źle. Jako strażaczka miała misję ratowania ludzkiego życia i dokładnie to też robiła, zaopatrując dziewczynę w miniaturową apteczkę.
— Jeszcze mi za to podziękujesz. Ale tak szczerze. Tobie się oczy otworzą jak mnie się zamkną — zażartowała, bo akurat na żartach Darling znała się bardzo dobrze i nie brała wszystkiego do siebie. Przy jej optymistycznym podejściu do życia śmianie się z samej siebie to było obowiązek. I to wcale nie przykry!
Spojrzała na Zivai z lekką pobłażliwością, jakby powiedziała coś naprawdę durnego.
— Nie musisz od razu podpalać świata, żeby zobaczyć mnie w mundurze. Wystarczy poprosić — zaznaczyła, bo gdyby Fiji zasugerowała taki, a nie inny strój wieczorowym, rozważyłaby jej propozycję. Z tym podpaleniem mogło być różnie. Wcale nie było powiedziane, że do pożaru zostanie wezwana jednostka, w której pracowała Teddy. A jeśli nawet, to istniało jakieś prawdopodobieństwo, że nie byłoby jej wtedy na służbie.
— Och, no przepraszam najmocniej. Masz uczucia, ale nie miałam pojęcia, że jesteś takim wrażliwcem — tym razem to ona przycisnęła dłoń do piersi w geście udawanego niedowierzania. Tak naprawdę miała Zivai za mocną zawodniczkę. Po tym, jak została staranowana przez rowerzystę wydawała się nie do zdarcia. Oczywiście to było jedynie wyobrażenie. Każdy miał przecież jakieś słabości i nikt nie był nieśmiertelny. Strażaczka zdała sobie z tego sprawę, kiedy któryś raz z kolei wylądowała na ostrym dyżurze z obrażeniami, których nabawiła się podczas akcji.
— Muszę cię zasmucić, ale ani trochę nie jestem popierdolona. Jestem to bólu normalna — wydęła usta w podkówkę. Może to właśnie o to chodziło? Może w oczach byłej partnerki była zbyt nudna, bo nie wdawała się w kłótnie i nie ciskała talerzami o ścianę? — Nawet nie mam z czego ci się żalić. Jak powiedziałaś - byłam z kimś i już nie jestem. Koniec historii o wielkiej miłości. Chyba nie sądzisz, że zacznę zalewać się tutaj rzewnymi łzami? Sama przyszłam tutaj popatrzeć na ładne tancerki — w oczach Teddy zatańczyło rozbawienie. Swoje już wypłakała. Miała dość użalania się nad sobą, bo związek, z którym wiązała całą swoją przyszłość, jednak nie przetrwał. Najsmutniej było jej z powodu wieloletniej przyjaźni. Nie przypuszczała, że zostanie brutalnie usunięta ze znajomych ze wszystkich portali społecznościowych.
Wściekłe Psy brzmiały w porządku. Nie były to jej szoty pierwszego wyboru, ale Darling nie wylewała za kołnierz. Pracując z gromadą rosłych chłopaków musiała nauczyć się dotrzymywać im tempa i przestać kręcić nosem.
Barman od strzału zabrał się za napełnianie kieliszków. Najpierw nalał schłodzoną wódkę, dodał do niej syrop malinowy, używając do tego łyżeczki barmańskiej, na na samą górę wpuścił cztery krople tabasco.
— To co? Żeby jakoś wiodło ci się w tym smutnym jak pizda mieście? — Teddy uniosła jeden kieliszek w geście toastu i przystawiła go do tego, który znalazł się w dłoni Fiji. Chyba trzeba było jej pokazać, że Toronto dawało się lubić.

Fiji Zivai
bubek
nie lubię postów o niczym i jak stoimy w miejscu. weź mnie rozbaw!
29 y/o
For good luck!
170 cm
informatyk (oficjalnie) pracuje zdalnie
Awatar użytkownika
Dzisiejszy program tego nie przewiduje.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecia osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Wzruszyła ramionami patrząc w stronę barmana. Nie zamierzała dalej ciągnąć rozmowy o byłym związku Teddy, skoro ta nie wykazywała na to ochoty ani potrzeby wyżalenia się. Patrząc po jej reakcjach Fiji z góry założyła, że ów nieistniejąca już para nie umarła nagle albo na jakąś długą chorobę. Musiało dojść do zerwania, ale nawet ich powody nie były ważne w oczach Zivai. To nie była jej sprawa, ale też nie chciała wyjść na totalną ignorantkę, która miała wszystko głęboko w poważaniu. Dobrze wiedziała, ile razy zapytała Darling o jej były związek i uznała tę liczbę za wystarczającą, żeby tego nie powtarzać (przynajmniej dzisiaj).
Uniosła spojrzenie wcześniej zauważając, że była idealnie widoczna przez jedną z kamer. Od wejścia do baru było ich trzy. Dalej zapewne jeszcze więcej, co dawało spore prawdopodobieństwo, że te kiedyś złapały jej brata. Że istniało nagranie z nim i osobami, z którymi się spotykał. Wystarczyłoby tylko włamać się do barowej sieci aby uzyskać dostęp do nagrań, o ile te były archiwizowane w chmurze a nie usuwane po tygodniu. Będzie musiała to sprawdzić zwłaszcza, że za cel wzięła sobie dojście do prawdy.
Nie znała brata, ale krew z krwi była jego rodziną i prędzej czy później miałaby do siebie wyrzuty sumienia, że niczego nie zrobiła.
Tak samo, jak żałowałaby straconego wieczoru na rozmyślanie o tym. Z pełną świadomością i intencją rozeznania się w lokalu wybrała właśnie je na spotkanie z Teddy, ale nie zamierzała poświęcać temu całej energii. Zrobiła pierwszy krok, przyszła tutaj i zakodowała informacje, które mniej lub bardziej jej się przydadzą, więc pozostało Fiji po prostu dobrze się bawić.
Nie czekała. Narzuciła tempo po jednym kieliszku sięgając od razu po drugi. Jak miało trzepnąć to porządnie zwłaszcza podniebienie, bo Fiji uwielbiała ostre smaki.
- Skąd to nagłe złe nastawienie do Toronto? – zapytała w końcu znów machając do barmana, bo jak pójdą do stolika to dobrze byłoby mieć pełne szkło. – Jeszcze niedawno i przypomnę, że było to tuż po tym, gdy szalony morderczy rowerzysta zrobił mi dziurę w brzuchu, wmawiałaś mi, że Toronto nie jest takie złe. – A teraz nagle było smutne jak pizda? – Smutny to będzie kaktus, jak go porzucisz. – Miała swoje powody aby dystansować emocje względem Toronto. Po pierwsze, przyjechała tu do brata, który skoczył z dachu. Po drugie, nie miała tu nikogo bliskiego i tęskniła za swoim mieszkankiem w Winnipeg. Po trzecie, miała bliski kontakt z morderczym rowerzystą. Po czwarte, dziewczyna, która jej się spodobała, nie była nią zainteresowana w ten sam sposób. Po piąte, miała już trochę dość liczenia tylko na samą siebie, ale nie umiała tego okazać.
Tak, Fiji miała powody aby uważać Toronto za smutne miejsce, ale żeby robiła to Teddy?
Error 404.
- Wybieraj drinka i idziemy do stolika. – Zaprosiła tu kobietę, więc nie zamierzała jej żałować alkoholu jednocześnie nie dosłownie acz pokrętnie deklarując, że za wszystko zapłaci. Nie chwaliła się ani nie puszyła ilością posiadanych pieniędzy. Nie była taka głównie myśląc o tym aby nie rzucać się w oczy. Nie lubiła tego ani nie czuła potrzeby obwieszania się złotymi łańcuchami i bransoletami, żeby każdy wiedział, jaka to ona była super. Miała inne wartości w życiu i.. cóż, nie mogła wprost mówić, w jaki sposób zarabiała taką kasę.
- Zanim tam dojdziemy – Wskazała na ich stolik w oddali. – Zastanów się nad odpowiedziami, bo mam do ciebie trzy pytania. Skup się. – Spojrzała kobiecie prosto w oczy. – Pierwsze. Po kim odziedziczyłaś urodę? Po mamie czy tacie? – Oto jedno z tych prostszych pytań. – Drugie. Czemu zostałaś strażaczką? I nie chce odpowiedzi w stylu „Bo tak”. Chce mięsa.. – Zabawnie pomachała brwiami i kiedy obie dostały swoje zamówienia razem z nim skierowały kroki do stolika. – Trzecie. Nie znam tu nikogo i szukam osób chętnych potowarzyszyć mi w Toronto. Piszesz się na to? Tak bez odwołania i na mały paluszek. – Fiji pracowała przy komputerze. Poświęcała na to dużo czasu i na ogół nie potrzebowała towarzystwa. Na pewno nie w nadmiarze, dlatego skrupulatnie selekcjonowała znajomych, których chciałaby mieć w Toronto.


teddy darling
I walk alone, not because I have to, but because I choose to
foxy
napiszę, jeśli coś nie będzie mi pasować
30 y/o
STRAŻAK TEDDY
167 cm
strażaczka w toronto fire station 132
Awatar użytkownika
mów do mnie cokolwiek,
możesz chrapać, przyjmę każdy dźwięk
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Nikt nie umarł. I dobrze, bo przecież nigdy nikomu nie życzyła źle. Ale nie było sensu opowiadać o tym, co przyczyniło się do zerwania. Nie było to nic skandalicznego. Nie doszło do zdrady ani oszustwa. Po prostu coś przestało działać i obie uznały, że lepiej będzie pójść w swoją stronę. Na pewno nie było to coś, o czym Fiji chciała słuchać. Chyba nie było nic gorszego niż opowiadanie o byłych dziewczynach w towarzystwie tej, która właśnie postanowiła spędzić z tobą wieczór.
— I od tamtej pory nie zmieniłam zdania. Dalej uważam, że nie jest tutaj tak źle. Powiedziałabym nawet, że jest bardzo dobrze — odparła, po czym poprosiła barmana o gin z tonikiem. Nie należała do wielbicielek fikuśnych drinków, które miały więcej składników niż procentów. Sex on the beach? Wolała prawdziwy seks na prawdziwej plaży. — To było nawiązanie do twoich słów. Czekaj, jak ty to wtedy powiedziałaś? Toronto jest do bani — przytoczyła jej stwierdzenie z lekkim wzruszeniem ramion. Teddy nie podzielała tej opinii. Co z tego, że jej samej też nie zawsze układało się tak, jakby sobie tego życzyła.
Pokręciła głową, dając Zivai do zrozumienia, że nie porzuci tego małego, biednego kaktusa. Musiała trzymać mocno kciuki, że nie był z gatunków złośliwych i nie zwiędnie, zanim strażaczka przyniesie go do domu. Może powinna znaleźć mu miejsce w remizie? Tam przynajmniej ktoś od czasu do czasu go podleje. Przyjęła również do wiadomości, że kobieta płacić za zamówienie. Nie zamierzała się wykłócać, ale chciała się potem z nią rozliczyć. Albo zrewanżować. Wszystko jedno. Nie lubiła wisieć nikomu kasy, chociaż jej zarobki w straży pozostawiały wiele do życzenia.
— Jestem skupiona — zapewniła, nie odrywając wzroku od twarzy Fiji. Pytania były raczej z kategorii tych prostych, a jednak najtrudniejsze i tak okazało się tę, które dotyczyło odziedziczenia urody. Teddy musiała się chwilę zastanowić. — Pięćdziesiąt na pięćdziesiąt. Usta i nos mam po matce, a oczy po ojcu. Tak, jak kiepskie poczucie humoru — wyjaśniła, sięgając po swoją szklankę z alkoholem. Z kolejnymi odpowiedziami wstrzymała się momentu aż dotarły do stolika.
Zajęła miejsce naprzeciwko kobiety i oparła łokcie o blat. Czuła się trochę jak na przesłuchaniu, ale liczyła na to, że w zamian Zivai również odpowie na kilka pytań, które zdążyły zrodzić się w jej głowie.
— Kiedy miałam czternaście lat, ktoś podpalił warsztat samochodowy mojego ojca. Najpewniej któryś z niezadowolonych klientów, ale sprawcy nigdy nie złapano. Stąd pomysł ze strażą. Poza tym moja matka jest anestezjologiem, więc zawsze miała w sobie silną potrzebę pomagania innym — wyjaśniła, upijając łyk drinka. Zaraz potem posłała kobiecie rozbawione spojrzenie. — Szukasz koleżanek? I co dalej? Zapleciemy sobie bransoletki przyjaźni? — zapytała, ale w jej głosie nie było złośliwości. Bardziej droczyła się z Fiji, próbując wybadać, dokąd właściwie zmierza ta rozmowa. Zaraz jednak wyciągnęła w jej stronę mały palec, jakby naprawdę zamierzała przypieczętować nową znajomość w ten sposób. — Piszę się na to. Ale nie tak szybko — dodała, w ostatniej chwili cofając rękę. — Znalazłaś swojego brata? Czym dokładnie zajmujesz się na co dzień? I... — urwała na moment, łapiąc Fiji za przegub dłoni. Jej uwagę przykuł tatuaż na wewnętrznej stronie nadgarstka, który odsłonił się, kiedy rękaw koszuli kobiety nieznacznie się podwinął. — Masz więcej tatuaży? Co oznacza ten? — zasypała ją kolejną serią pytań, wskazując na napis. Już taka była ładna i cwana. Wykorzystywała każdego napotkanego pana, a tak naprawdę to wcale nie.

Fiji Zivai
bubek
nie lubię postów o niczym i jak stoimy w miejscu. weź mnie rozbaw!
ODPOWIEDZ

Wróć do „The Painted Lady”