ODPOWIEDZ
34 y/o
KONSEKWENTNY RENIFEREK
180 cm
powieściopisarz, publikuje dla Dundurn Press
Awatar użytkownika
What the worm was to the corpse, his sins would be to the painted image on the canvas. They would mar its beauty, and eat away its grace.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzeciosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

001.
Nie był złym człowiekiem. Był… skomplikowany.
O poranku czuł tę złożoność najsilniej.
Słońce, przesączające się przez ramę okna, w jasnej poświacie zamykało wtedy pewną stałość i prostotę tego miejsca. Powszechność poszczególnych elementów pokoju sypialnianego sprawiała, że własny temperament wydawał mu się przy tym groteskowy, wykrzywiony przez nawyki i spiętrzone w nim, natrętne myśli. Jakby pewne ich piętro, zbyt ciężkie i zbyt żelazne w swych poglądach, miażdżyło w nim fundament normalności.
Nie był złym człowiekiem z jeszcze jednego powodu: zanurzając dłonie w prozaiczności codziennych obowiązków — pomimo przekroju nie zawsze słusznych i niewinnych pragnień — działał przeciwnie do tego z bezpieczną intencją. Nigdy nie zrobił nikomu krzywdy (tak mu się przynajmniej wydawało). W przeważającej większości czasu, dla uproszczenia dnia, chciał być przecież zwyczajny, chciał być jak inni. Poza kontrowersjami, które zawierał w powieściach, w życiu pozostawał przykładnym obywatelem Toronto. Wtapiał się w otoczenie, jak nadworny nudziarz, i zupełnie tak się najczęściej zachowywał.
Nawet jego profil na portalu randkowym był do znudzenia t y p o w y.
Pierwsze zdjęcie? Półprofil do pasa. Drugie z pracy w wydawnictwie. Trzecie zrobione na banalnej sesji w kolorach szarości. Kolejnych nawet nie pamiętał. A mimo tego świat wydawał się lubić tego typu powszechność, bo wciąż mówił mu między wierszami, że dowozi jakąś wartość, gdy karmił ich — ludzi z otoczenia — namiastką tego, co kryła głowa.
Czasem wystarczyło dobrze wyglądać lub czymś małym kogoś zaciekawić — nie potrzeba było przy tym dużo słów, by chcieć się spotkać. Dokładnie tę myśl wydawało się wyrażać dzisiejsze, umówione przez nich spotkanie. Wymienili ledwie kilkanaście wiadomości między sobą, nim zdecydowali się spotkać w prestiżowym klubie golfowym o absurdalnie wręcz wczesnej porze.
Kiedy nogi po wstaniu posłusznie uniosły jego ciężar, stawiając go przed szafą w sypialni, przez chwilę jeszcze zastanawiał się, jaki ubiór byłby na tę okazję najodpowiedniejszy. Co mogło przyciągnąć wzrok, jednocześnie nie wskazując na akt desperacji z jego strony, którym się kierował?
Lennart Richardson był spragniony towarzystwa. Samotny.
Nie widział innego sposobu, by zalepić tę pustkę, niż spotkanie z kimś zupełnie mu o b c y m. Z kimś, kto na pierwszy rzut oka nie dostrzegał jego wad i kto był zwyczajnie… łatwy (kto lubił szybki seks?). Na tyle łatwy, by nie wymagał od niego wysiłku: ani w poznawaniu się, ani w budowaniu relacji, których mury zawsze stawiało mu się z pewną trudnością.
Może starał się za mało? Albo za dużo.
Miał problem z wyważeniem dobrych proporcji.
Po wyborze miejsca spotkania czuł się jednak pewnie. Pole golfowe miało wszystko, czego w przekonaniu Lennarta potrzebowali: dużą przestrzeń zewnętrzną, strefę restauracyjną, gdyby tylko zapragnęli w międzyczasie coś zjeść, a także pokój brydżowy i salon członkowski z klimatycznym kominkiem, który mógł im posłużyć za cichą strefę, z czego zresztą często korzystali biznesmeni, traktując kameralny wypoczynek i spotkanie biznesowe jako synchroniczną całość.
Lenny wyobrażał sobie wręcz, że budynki klubowe projektuje się specjalnie z myślą o zachowaniu pewnej p r y w a t n o ś c i, której sam dziś potrzebował. Której łaknął. I za którą byłby w stanie… zabić? Zdecydowanie nie, to było zbyt brutalne i bezcelowe nawet dla niego.
…stracić godność.

Już wcześniej, przy jeździe taksówką do miejsca docelowego, nim jeszcze zdążyli wyznaczyć kierunek ich wspólnej relacji, widział siebir oczami wyobraźni na kolanach. Nie dlatego, że na coś liczył w tym aspekcie, a z czystej potrzeby seksualizacji tegoż spotkania. Z chwilą jednak, gdy oczy Lenny’ego zbiegły się ze znajomą mu ze zdjęć sylwetką, docierając do oczu i twarzy przystojnego Nieznajomego, był już pewien, że pragnienie to szeptało mu nad uchem ciche, erotyczne wiersze.
Krok Lenny’ego tymczasem przeciął przestrzeń w salonie członkowskim, stając przed fotelem zajmowanym już przez, jak mu się wydawało, jego randkę.
— Chris…? — spytał, zanim jeszcze zerknął dokładnie na twarz mężczyzny. Nie przeszkodziło mu to jednak przed impulsywnym zajęciem miejsca obok. Dopiero wtedy, dostrzegając śniadą cerę nieznajomego, zorientował się, że ten ma niewiele wspólnego z wysokim i bladym Szwedem, z którym się umówił. Odchrząknął niezręcznie, nie powiedział jednak nic więcej, pozwalając, by oparcie fotela wchłonęło jego grzbiet.
Dzielił ich tylko stolik. I tylko jedna myśl dzieliła go przed powiedzeniem czegoś niepokojącego:
Nie bądź dziwny.

Sameer Shah
nihilista
nic co ludzkie nie jest mi obce
30 y/o
For good luck!
188 cm
pracownik kuchni w Cafe Zauq
Awatar użytkownika
put me on a lie detector and make sure they ask me if I gaf I want yall to see something
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowy
czas narracjiprzeszły
postać
autor

siedem
Wywiad trwał niecałe dwadzieścia minut dłużej, niż powinien, co Sameer uznał za wystarczający powód, żeby przez resztę dnia nie robić już absolutnie niczego produktywnego. Mężczyzna, z którym rozmawiał, miał zresztą wyjątkowy talent do udzielania odpowiedzi, które nie odpowiadały na żadne z zadanych pytań. W pewnym momencie Shah przestał nawet udawać, że robi notatki i zaczął zastanawiać się, czy człowiek ten mówił tak również do własnej żony, czy może istniały na świecie osoby, którym oszczędzał opowieści o długoterminowych strategiach rozwoju i odpowiedzialnym zarządzaniu kapitałem. Nie zamierzał jednak narzekać. Gazeta płaciła za wywiad, gazeta płaciła za dojazd i gazeta miała również pokryć rachunek za lunch, którą Sameer zamówił tuż po tym, jak jego rozmówca pożegnał się z nim uściskiem dłoni i zniknął za ciężkimi drzwiami. Trudno było nie docenić takiego obrotu spraw. Szczególnie że miejsce, w którym przyszło spędzić mu dzień, miało w sobie coś, co sugerowało, że zwykłe pieniądze nie były tu szczególnie mile widziane. Potrzebne były pieniądze raczej z odpowiednim rodowodem.
Rozsiadł więc w jednym z foteli, poprawił nogawkę spodni i przez chwilę przyglądał się własnemu odbiciu w szklanym stoliku. Nie wyglądał źle. To znaczy, wyglądał dokładnie tak, jak wyglądał zwykle, co w okolicznościach wymagających pewnej dozy elegancji mogło stanowić problem. Włosy żyły własnym życiem, koszulka nigdy nie miała okazji przekonać się czym było żelazko, gdyby miał na sobie kurtkę tą też prezentowałaby ten rodzaj zużycia, który w niektórych kręgach określano zapewne jako vintage, a w pozostałych po prostu jako stary.
Miał jednak drinka, całkiem wygodny fotel i nikogo, kto próbowałby opowiedzieć mu o potencjale inwestycyjnym rynku nieruchomości. Nie zamierzał więc szukać dziury w całym.
Sięgnął po leżący na stoliku magazyn. Na okładce widniał mężczyzna w garniturze, spojrzenie i uśmiech miał tak złowieszcze, że mógłby z powodzeniem grać złoczyńcę w kreskówkowym Batmanie. Sameer przekartkował kilka stron, zatrzymał się na wykresie i zmarszczył czoło.
Dywersyfikacja portfela.
Przeczytał tytuł jeszcze raz.
Dywersyfikacja. Portfela.
Czyli co, miał kupić sobie drugi?
Westchnął. Być może powinien wiedzieć, co to znaczy. Być może wszyscy pozostali ludzie w tym budynku wiedzieli. Być może gdyby przeczytał coś poza tytułem artykułu, wszystkie tajemnice tego nieznanego mu świata, zostałyby mu objawione. Rozejrzał się dyskretnie po pomieszczeniu, ale nikt nie wyglądał na szczególnie zainteresowanego jego edukacją ekonomiczną. Wrócił więc do magazynu, skupiając się raczej na oglądaniu zdjęć i obrazków, niż na lekturze. Przez moment miał nawet wrażenie, że coś się w nim zmienia. Siedział przecież w odpowiednim miejscu, pił odpowiednio drogiego drinka i czytał o odpowiednio skomplikowanych rzeczach. Może wystarczyło jeszcze kilka minut. Może za chwilę zacznie rozumieć giełdę, nosić zegarek i używać słowa „portfel” w kontekście innym niż ten, w którym przechowywał kartę do metra.
Prychnął pod nosem, zanim zdążył się powstrzymać. Najpierw cicho, ledwie słyszalnie, później trochę głośniej, kiedy wyobraził sobie, jak wraca do mieszkania i oznajmia, że podjął decyzję o dywersyfikacji swojego portfela. Prawdopodobnie jedyną osobą, którą mogłoby to zainteresować, byłby jego bank, i to wyłącznie wtedy, gdyby wiązało się to z wpłaceniem na konto jakichś pieniędzy. Przyłożył magazyn do ust, próbując zamaskować rozbawienie i pokręcił głową. Naprawdę powinien przestać! Jeszcze chwila i ktoś pomyśli, że czyta coś zabawnego, a przecież wszyscy wiedzieli, że w dzisiejszych czasach dobra komedia była gatunkiem równie wymarłym co uczciwy polityk. Nie od razu dotarło więc do niego, że ktoś właśnie się odezwał. Słowa odbiły się od jego czoła, nie znajdując szczególnie dogodnego miejsca, w którym mogły zostać zarejestrowane. Dopiero po chwili uniósł wzrok, wciąż z tym nieco głupawym rozbawieniem przyklejonym do twarzy.
O kurwa.
Lenny Richardson.
Nazwisko wpadło mu do głowy szybciej niż twarz, chociaż z twarzą również nie było żadnego problemu. Sameer znał ją całkiem dobrze. Nie osobiście, oczywiście (przynajmniej nie w takim sensie z jakim można było mówić o prawdziwym poznaniu), nie należał do grona szczęśliwców, którzy mogli opowiadać o wspólnych kolacjach z autorem, ale na tyle dobrze, na ile można było znać człowieka, którego widziało się w życiu raz, a wszystkie inne sytuacje oglądania go ograniczały się do widzenia materiałów promujących jego książki.
I, cholera, ani pamięć ani zdjęcia nie oddawały całej sytuacji.
Shah miał w życiu kilka momentów, które pomogły mu ostatecznie zaakceptować fakt, że jego zainteresowanie mężczyznami nie było ani przejściową fanaberią, ani wynikiem wyjątkowo niefortunnego doboru bohaterów filmowych. Pierwszym był prawdopodobnie filmowy Piotruś Pan, choć przez długi czas nie potrafił rozstrzygnąć, czy bardziej podobał mu się chłopiec z Nibylandii, czy może jednak Kapitan Hak. Później pojawił się High School Musical i Troy Bolton, którego dualna natura sportowca i muzyka stanowiła dla młodego Sameera argument nie do podważenia. Z czasem przyszły kolejne zauroczenia, mniej lub bardziej udane relacje, kilka rozczarowań i wystarczająco dużo emocjonalnych katastrof, żeby przez krótki moment zacząć podejrzewać, ze może jednak faceci nie byli warci całego tego zachodu.
A potem Lenny Richardson napisał książkę.
Pół Kanady zdawało się nią zachwycać, a Shah, który nie był szczególnym fanem kryminałów, odkrył w sobie zupełnie nieoczekiwaną cierpliwość do kolejnych rozdziałów, zwrotów akcji i trupów wypadających z szafy. Nie był pewien, czy bardziej podobała mu się sama powieść, czy człowiek, który ją napisał. Zresztą nikt nie kazał dokonywać mu takiego wyboru. Można było nie przepadać za kryminałami i jednocześnie doceniać ich autorów. Szczególnie jeśli autorzy wyglądali właśnie tak. Jasne spodnie, ciemna koszulka z kołnierzykiem, pasek, który prawdopodobnie kosztował więcej niż wszystkie paski A.J.-a razem wzięte. Wszystko leżało na nim z irytującą wręcz swobodą. Do tego twarz, której trudno było odmówić urody, i ten rodzaj prezencji, który sprawiał, że Sameer nagle zaczął się zastanawiać, czy przypadkiem nie powinien był jednak wyprasować tej koszulki.
Cholera!
Miał crusha. Określenie było żenujące, wiedział o tym, ale w tej konkretnej chwili nie potrafił znaleźć bardziej adekwatnego. Miał trzydzieści lat, pokaźny dorobek życiowych pomyłek i nadal reagował na atrakcyjnego mężczyznę jak nastolatek, który przypadkiem znalazł się w jednym pomieszczeniu ze swoim ulubionym aktorem. Co gorsza (lub lepsza!), ulubiony aktor najwyraźniej próbował się z nim porozumieć.
Mogę ci robić za Chrisa, no dobra.
Gdy zorientował się, że wciąż trzyma magazyn na wysokości twarzy, opuścił go nieco, odchrząknął i spróbował przywrócić swojej minie jakikolwiek pozór normalności.
I chociaż nie miał zielonego pojęcia, kim ów Chris był ani jakie dokładnie łączyły go z pisarzem relacje postanowił zaryzykować. – O… To ty też się tutaj z nim umówiłeś? – zapytał, unosząc brwi. Pokręcił głową, a na jego twarzy pojawił się zażenowany uśmiech. Poczuł nagle pewien rodzaj sympatii do nieznajomego, który postanowił spóźnić się (lub zupełnie nie pojawić!) na umówione z pisarzem spotkanie. – Ahhh, nie ma to jak zostać wystawionym, co?
A.J. miał pewną słabość do rozwiązań, które nie były ani rozsądne, ani uczciwe, ani właściwe. Nie miał też pojęcia, jak długo los pozwoli mu prowadzić tę farsę – Chris proszę nie pojawiaj się zbyt szybko – ale skoro podsunął mu taką okazję, grzechem byłoby nie skorzystać!
Odrzucił magazyn na stolik i poprawił się na fotelu. Ręka aż świerzbiła go, żeby wyciągnąć ją przed siebie, przedstawić się i uścisnąć dłoń Lenny’ego. Zamiast tego sięgnął po drinka, którego nazwa wypadła mu właśnie z głowy, ale który prezentował się wystarczająco elegancko, żeby nie musiał się go wstydzić i upił niewielki łyk.
- Jebać Maplindera – rzucił, nie patrząc na Richardsona. – Swoją drogą, od początku coś mi w nim nie pasowało – dodał, obracając szklankę w dłoni. – Wyglądał na jakiegoś takiego… odciętego. Wiesz, o co mi chodzi. Jakby tak naprawdę był gdzie indziej.

Lenny Richardson
I walk alone, not because I have to, but because I choose to
KFC
brak AI, niekierowanie i nieczytanie w myślach postaci, ciekawe wątki, czytanie KP, otwarta komunikacja i wzajemne zaangażowanie triggers me
ODPOWIEDZ

Wróć do „⋆ W czasie”