Nie była pewna, czy bardziej rozbawiło ją jego stwierdzenie, czy fakt, że najwyraźniej postanowił potraktować jej propozycję całkiem poważnie.
Zdesperowana. Ciekawe słowo. Miało w sobie coś wyjątkowo nieprzyjemnego. Coś, co kojarzyło jej się z ludźmi chwytającymi się ostatniej deski ratunku, kiedy grunt usuwał im się spod nóg. Szkoda, że nie szukała ratunku. Nie przypominała sobie zresztą, żeby kiedykolwiek szczególnie jej na nim zależało. Gdyby miała wybierać między wyciągniętą w jej kierunku dłonią a możliwością przekonania się, jak wygląda upadek z naprawdę dużej wysokości, prawdopodobnie przez chwilę zastanawiałaby się nad obiema opcjami, a później wybrała tę drugą — chwilę przed odcięciem tej
wyciągniętej dłoni. Z czystej ciekawości.
— Zdesperowana? — powtórzyła, przekrzywiając nieznacznie głowę. Na jej twarzy pojawił się uśmiech, choć trudno było powiedzieć, czy wyrażał rozbawienie, czy raczej coś znacznie mniej przyjaznego.
— I to, dlatego że wyciągam cię do speluny? — szukałaby innego słowa, dużo bardziej odpowiedniego, choć zapewne będącego synonimem desperacji. Przez chwilę przyglądała mu się z nieco przesadnym zainteresowaniem, jakby próbowała doszukać się w jego twarzy odpowiedzi na nurtujące ją pytanie. Nie zamierzała jednak przyznawać, że miała całkiem przyjemny widok przed oczami. Niektóre rzeczy lepiej było zachować dla siebie, szczególnie jeśli ich wypowiedzenie mogłoby niepotrzebnie podbudować czyjeś ego. A Jude, sądząc po tym, jak swobodnie pozwalał sobie na podobne uwagi, prawdopodobnie i tak nie potrzebował dodatkowej zachęty.
— Nazwałabym to raczej próbą uratowania cię przed wyjątkowo nudnym wieczorem. Ale jeśli wolisz myśleć, że tak bardzo zależy mi na twoim towarzystwie, nie będę odbierać ci tej przyjemności —
żart? Szczerość?
Kłamstwo.
A przynajmniej nie do końca prawda, bo to nie była przyjemność jednostronna. Nie potrafiła określić, co właściwie zatrzymywało ją przy tym człowieku. Może sposób, w jaki wypowiadał się o rzeczach, które większość ludzi wolała omijać szerokim łukiem. Może jego skłonność do podejmowania rozmowy z kimś, kto najwyraźniej nie miał najlepszego zdania o świecie ani o zamieszkujących go ludziach. A może zwyczajnie nudziła się na tyle, że zaczynała znajdować rozrywkę w cudzych dziwactwach. Nie miała przecież zbyt wielu powodów, żeby odmawiać sobie przyjemności poznawania kolejnych. Zerknęła na paczkę papierosów, którą wydobył z kieszeni. Przez moment przyglądała się jego dłoniom, zanim bez większego skrępowania wyciągnęła własną rękę w ich kierunku.
— Poczęstowałbyś damę? — zapytała, a kącik jej ust drgnął w rozbawieniu. Słowo
dama brzmiało w jej ustach niemal groteskowo. Isobel miała z damą mniej więcej tyle wspólnego, ile rozbite szkło z kryształową zastawą. Nie przeszkadzało jej to jednak w korzystaniu z określeń, które w odpowiednich okolicznościach potrafiły być całkiem zabawne. Nie czekała szczególnie długo na odpowiedź.
Wyjęła papierosa, wsuwając go między wargi, a następnie rozejrzała się za ogniem. Nie miała zamiaru udawać, że potrzebuje specjalnego zaproszenia do cudzej przestrzeni. Zresztą, gdyby przeszkadzała mu jej bezczelność, prawdopodobnie już dawno dałby jej to do zrozumienia. Przynajmniej miała taką nadzieję. Nie przepadała za ludźmi, którzy przez pół wieczoru udawali uprzejmych, żeby później nagle przypominać sobie o własnych granicach.
Przesunęła spojrzeniem po jego twarzy, zatrzymując się na chwilę przy ustach. Był przystojny. Nie zamierzała udawać, że nie. Nie należała do osób, które potrzebowały romantycznej historii, wspólnych zainteresowań i trzech miesięcy wymieniania wiadomości, żeby uznać kogoś za wystarczająco atrakcyjnego. Czasami wystarczyło spojrzenie, odpowiedni układ kości policzkowych i świadomość, że druga osoba prawdopodobnie nie będzie zadawała zbyt wielu pytań. Reszta była kwestią okoliczności, alkoholu i odrobiny szczęścia. Albo jego braku.
— Poza tym, skoro już rozmawiamy o desperacji, to chyba nie powinieneś wyciągać pochopnych wniosków na mój temat. Nie znasz mnie. Nie wiesz, co robię, kiedy się nudzę, i zdecydowanie nie wiesz, do czego jestem zdolna, kiedy naprawdę mam zły dzień — dodała, jakby właśnie przypominała mu o czymś zupełnie banalnym. W jej głosie nie było groźby. Raczej osobliwa lekkość, z jaką człowiek opowiada o czymś, co dla niego dawno przestało być szczególnie wyjątkowe.
Zaciągnęła się papierosem, wypuszczając dym powoli przez lekko rozchylone usta. Przez krótką chwilę obserwowała, jak szara smuga rozpływa się w chłodnym powietrzu. Pomyślała, że byłoby przyjemnie, gdyby wszystko mogło tak po prostu zniknąć. Bez pozostawiania śladów, bez świadków, bez konieczności tłumaczenia się komukolwiek. Niektóre wspomnienia miały wyjątkowo paskudną tendencję do powracania w najmniej odpowiednich momentach. Nawet wtedy, kiedy człowiek bardzo chciałby uwierzyć, że już dawno przestały mieć jakiekolwiek znaczenie.
— A co do lokalu... — odwróciła głowę w kierunku witryny, ponownie oceniając jej wątpliwą atrakcyjność.
— Jeśli naszczają mi do kubka, będę miała przynajmniej jakąś historię do opowiedzenia. Nie wiem, czego się spodziewasz po wieczorze, który zaczęliśmy od rozważań nad bezsensem ludzkiego istnienia — zrobiła krok w stronę wejścia, ale po chwili zatrzymała się i spojrzała na niego przez ramię. W jej oczach pojawił się ten sam nieco szalony błysk, który zwykle towarzyszył jej wtedy, gdy wpadała na pomysł, którego rozsądna osoba nie powinna nawet brać pod uwagę.
— Chociaż wiesz co? Zmieńmy trochę kolejność. Najpierw wolałabym sprawdzić, czy faktycznie jesteś tak nieostrożny, jak mówisz. A dopiero później napiłabym się wódki — przechyliła głowę, przyglądając mu się z wyraźnym zainteresowaniem, jakby próbowała ocenić, ile prawdy kryło się w jego wcześniejszych słowach. Przesunęła spojrzeniem po jego twarzy, niespiesznie, niemal bezwstydnie, nie widząc najmniejszego powodu, by udawać, że nie potrafi docenić tego, co miała przed sobą. Nie zamierzała jednak dzielić się z nim podobnymi spostrzeżeniami.
Kącik jej ust uniósł się nieznacznie. Była ciekawa, czy Jude rzeczywiście zamierzał podjąć tę grę, czy może jego wcześniejsza pewność siebie była jedynie kolejną z tych rzeczy, które dobrze prezentowały się w rozmowie, ale traciły na znaczeniu w konfrontacji z rzeczywistością. Nie miała nic przeciwko temu, żeby się o tym przekonać. Wręcz przeciwnie. Zawsze uważała, że ludzie najciekawsi stają się dopiero wtedy, kiedy przestają pilnować własnego zachowania.
— I nie martw się. Nie gryzę — dodała, robiąc niewielki krok w jego stronę. Zatrzymała się na moment, pozwalając na chwilę ciszy.
— No, chyba że ktoś bardzo ładnie poprosi — tym razem uśmiechnęła się szerzej, z wyraźną satysfakcją obserwując jego reakcję.
Lubiła sprawdzać, jak daleko może się posunąć, zanim druga osoba zdecyduje się odpowiedzieć tym samym. Nie była szczególnie przywiązana do zasad gry, a już na pewno nie zamierzała przejmować się tym, kto powinien wykonać pierwszy ruch. Jeśli ktoś miał ochotę ją zaskoczyć, proszę bardzo. Była wręcz zachwycona perspektywą.
Odwróciła się w końcu, ruszając w kierunku wejścia. Dopiero po kilku krokach wsunęła dłonie do kieszeni, jakby nagle przypomniała sobie, że wcale nie musi się spieszyć. Nie oglądała się za siebie. Nie zamierzała sprawdzać, czy Jude podążał za nią, choć gdzieś z tyłu głowy pojawiła się całkiem przyjemna myśl, że byłoby szkoda, gdyby jednak zrezygnował. Nie dlatego, że szczególnie zależało jej na jego obecności. Zresztą, jeśli nie pójdzie, trudno. Świat nie zawali się od jednego rozczarowania. Być może znajdzie sobie kogoś innego, komu będzie mogła zepsuć wieczór, a może wróci do domu i spędzi resztę nocy, zastanawiając się, dlaczego właściwie ludzie tak bardzo boją się robić rzeczy, których następnego ranka będą żałować. W obu przypadkach nie widziała szczególnego powodu do narzekania.
Jude Iverson