ODPOWIEDZ
26 y/o
NEED FOR SPEED
185 cm
zawodowy kierowca wyścigowy w barwach Mercedesa
Awatar użytkownika
Use the sleeves of my sweater
Let's have an adventure
Head in the clouds but my gravity's centered
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjiIII os., l. poj.
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Kolejne dni upływały mu bardzo intensywnie. Liczne spotkania, treningi na siłowni, symulatorze i torze, a do tego nowe kampanie marketingowe na sociale przed zbliżającym się wyścigiem w Makau wystarczająco uzupełniały mu kalendarz. Ponadto wciąż musiał szczególnie dbać o swój wizerunek i udawać zakochanego w pewnej ciemnowłosej wariatce, o którą wszyscy pytali.
Niestety w związku z napiętym grafikiem Luciena nie mieli szans spotkać się wcześniej i przede wszystkim porozmawiać. Rozmowa, na którą zdobyli się po sesji zdjęciowej, stanęła w martwym punkcie, pozostawiając po sobie niedopowiedzenia oraz niepewność. Musieli ją jednak na razie odsunąć na dalszy plan i skupić się na obowiązkach oraz poprawie jego reputacji. W obecnej chwili idealnie sprawdzało się tu określenie: czas to pieniądz.
Po wywiadzie kolejnym krokiem ku złagodzeniu wszystkich plotek na temat Spencera było wystąpienie wraz z Zoyą w podcaście. Tym razem Johnny przygotował ją na wszelkie pułapki wywiadowe, a także przekazał jej kopertę z odręcznym pismem Luciena podpisaną jej imieniem.
Kobieta mogła w niej znaleźć uroczą, własnoręcznie wykonaną kartkę, dokładnie jedną z tych, na które podczas kręcenia rolek gdzieś w środku miasta natknął się Lucien na jednym ze straganów. Po wdaniu się w krótką pogawędkę ze sprzedawczynią, pozwoliła mu wybrać coś dla swojej dziewczyny, ale… mężczyzna uśmiechnął się łobuzersko i nie pozwolił pokazać, którą wybrał.
Nagranie zdążyło już tego dnia obiec cały internet i stało się częścią marketingu, ale mężczyzna podczas wybierania wciąż kierował się tym, która kartka rzeczywiście mogłaby wywołać na twarzy Zoi uśmiech, choćby nawet taki w połączeniu z przewróceniem oczami. Zaangażował się w to dosłownie tak, jakby naprawdę byli razem.
W środku kartki wypisał krótką notkę.

Pomyślałem, że zasługujesz na coś nowego.
W wolnej chwili zajrzyj pod ten adres, będą na ciebie czekać.
Wybierz, co chcesz, resztę zostaw mnie.
PS. Nie przyjmuję odmowy.

Twój, L.


Pod adresem krył się jeden z najlepszych butików w mieście, w którym Zoya miała zrobić zakupy i odświeżyć swoją garderobę na rzecz wielu czekających ich wyzwań. Lista wieczornych spotkań oraz występ w podcaście były imponujące i zarazem przerażające, chciał więc jej możliwie osłodzić ten pełen pracy czas. Bez podtekstów i innych śmiałych wyznań. Obsługa została uprzedzona o jej przybyciu oraz dostała nakaz, żeby się nią odpowiednio zaopiekowali. W zamian otworzył u nich rachunek bez limitu.
Chciał zrobić dla niej coś miłego, a jednocześnie pozostawić sprawę w zawieszeniu na inny raz. Kartka miała być sygnałem, że wciąż o niej myślał, ale… musiał się skupić.
Ich kontakt nadal ograniczał się głównie do konkretnych informacji. Pisał jej, o której ją odbierze, a dopiero w drodze na miejsce, gdy w końcu dzielili krótkie chwile na osobności, zamieniali ze sobą kilka słów. Zawsze najpierw pytał ją, jak jej minął dzień, a potem wyjaśniał, z kim się widzieli i co to spotkanie miało na celu. Resztę czasu pozostawiali na lekkie rozmowy. Zupełnie, jakby żadne z nich intencjonalnie nie chciało poruszać trudniejszych tematów.
Podczas nagrywania podcastu wypadli naprawdę świetnie. Nie dało się nie zauważyć swobody i naturalnego magnetyzmu między nimi, a także wsparcia, jakie sobie dawali oraz lekkich przekomarzanek, dzięki którym całe ich publiczne wystąpienie wyszło bardzo przekonująco.
Był jej wdzięczny za to, jak się spisała. Tego samego dnia, po powrocie do domu, otrzymał zdjęcia z ich sesji oraz przedpremierowy numer magazynu. Rozsiadł się wygodnie w fotelu i zaczął je przeglądać. I wprost nie mógł się na nią napatrzeć.
Każde zdjęcie było majstersztykiem. Nie mógł oprzeć się wrażeniu, że jej blask go przyćmiewał, na co lekko się uśmiechnął. Momentalnie powrócił myślami do powodu ich ostatniej scysji i westchnął ciężko, uświadamiając sobie, co musiał zrobić.
Następnego dnia z rana Zoya otrzymała wraz z najświeższym numerem gazety kolejną kopertę. Tak samo podpisana była jej imieniem, a w środku znajdowała się kartka, która w środku zawierała notkę.

Mały ptaszek powiedział mi, że Antoine nadal szuka modelki.
Powinnaś się zgłosić.
Może to właśnie
Twój czas.

Yours, L.


Wraz z kartką dołączone zostało kilka nieopublikowanych zdjęć, przede wszystkim te, w których to ona stanowiła główną rolę. Dodatkowo w magazynie podkreślono markerem na żółto to konkretne zdanie.
Czasem trzeba pozwolić komuś lśnić takim blaskiem, na jaki rzeczywiście zasługuje.
A później przyszedł czas wielu oficjalnych spotkań. Nieznikające z twarzy uśmiechy, te same pytania o ich związek, rozmowy o sezonie DTM, przyszłym grand prix oraz przyszłości Luciena i Northstar Motorsport Foundation sprawiały, że wszystkie wieczory wyglądały bardzo podobnie. Odnosił wrażenie, że na miejscach naprzeciwko nich zmieniały się tylko twarze towarzyszy, od sponsorów związanych z motorsportem, po tych, którzy stanowili znaczący wpływ na fundację.
Tak naprawdę jedyną stałą w całym tym szaleństwie była Zoya. Jej obecność i wsparcie wiele dla niego znaczyły. Równocześnie podczas każdej z kolacji utwierdzał się w przekonaniu, że tęsknił za n i ą oraz za lekkością ich relacji, którą widać było na opublikowanych przez nią zdjęciach na instagramie.
Świat, w którym Lucien stwarzał wiele pozorów, z każdym kolejnym dniem zaczynał go coraz bardziej przytłaczać. Narastające zmęczenie dawało mu się we znaki, sprawiając, że jego dotychczasowa energia podczas rozmów zaczynała gdzieś ulatywać, a sam on wydawał się trochę cichszy i nieco rozkojarzony. Te drobne niuanse mogło dostrzec tylko wprawne oko, bo starał się sprawiać wrażenie, jakby nie działo się nic takiego.
Działo się. Potrzebował oddechu. Potrzebował j e j. Tylko dla siebie, na jeden wieczór.

Tego dnia Zoya zamiast typowego smsa z godziną przyjazdu, na trzy godziny przed ustaloną kolacją otrzymała kolejną kartkę.

Mała zmiana planów.
Bądź gotowa o 20.
PS. Dziś możesz odpuścić sobie szpilki.

Yours, L.


outfit & music

O dwudziestej czekał na nią pod wyjściem z kamienicy. Tym razem przyjechał swoim turkusowym Mercedesem, którego świeżo odebrał z naprawy. Swoim zwyczajem oparł się nonszalancko o jego bok z rękami w kieszeniach, a gdy zobaczył ciemnowłosą w bramie, obdarzył ją szerokim uśmiechem.
— Cześć, Piękna — przywitał się i podniósł się z miejsca, gdy podeszła do niego bliżej. Sięgnął z tyłu za siebie i wyciągnął bukiet kwiatów, który wręczył jej do rąk. Na jej zaskoczone spojrzenie, uśmiechnął się szerzej. — Porywam cię. Jedziemy na randkę — stwierdził arogancko, na kilka sekund zawieszając spojrzenie na jej błękitnych oczach. Następnie podał jej dłoń, po czym otworzył jej drzwi do samochodu i pomógł wsiąść. Po chwili znalazł się po stronie kierowcy i wyjechał na drogę.
— Jak ci minął dzień? — zapytał, jakby nigdy nic, tak, jak robił to dotychczas.
Nie miał na ten wieczór jakichś ogromnych planów. Chciał po prostu zaznać trochę normalności, a jedynym towarzystwem, w jakim pragnął spędzić czas, była Zoya.

Zoya Weasley
25 y/o
Indulge in local cuisine
168 cm
jędza w życiu Luciena
Awatar użytkownika
I don't wanna lose control
Nothing I can do anymore
Tryin' every day when I hold my breath
Spinnin' out in space pressing on my chest
nieobecnośćnie
wątki 18+nie
zaimkiona, jej
typ narracji3 os
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Lucien znów był pierwszą i ostatnią myślą Zoi, z którą zasypiała i wstawała.
Wbrew jej oczekiwaniom wcale nie mieli dla siebie tak wiele czasu. Po raz pierwszy odczuła całą tę n i e d o s t ę p n o ś ć Luciena, wynikającą z jego licznych zobowiązań. Z drugiej strony przez sama nie zdecydowała się inicjować z nim kontaktu. Wytrwale czekała na wiadomości od mężczyzny, dotyczące tego czy tamtego spotkania.
,,Po wywiadzie kolejnym krokiem ku złagodzeniu wszystkich plotek na temat Spencera było wystąpienie wraz z Zoyą w podcaście. Tym razem Johnny przygotował ją na wszelkie pułapki wywiadowe’’. Spędzili razem cały poranek i wczesne popołudnie w jego apartamencie, gdzie skrupulatnie i cierpliwie tłumaczył jej, na co powinna uważać. Niestety, pod koniec spotkania miała już kompletnie przeprany mózg, dlatego dla rozluźnienia atmosfery zaczęła celowo udzielać nietaktownych odpowiedzi na zadawane jej przykładowo pytania. Później, już w ramach czysto relaksacyjnej odskoczni, Johnny pokazał jej, jak montować filmiki. Nawet sama stworzyła jeden z tego, co znalazła w internecie.
Ostatecznie odwiózł ją do domu, ale tuż przed wyjściem z samochodu wręczył jej jeszcze kartkę, z którą oswoiła się dopiero po powrocie do mieszkania.

Pomyślałem, że zasługujesz na coś nowego.
W wolnej chwili zajrzyj pod ten adres, będą na ciebie czekać.
Wybierz, co chcesz, resztę zostaw mnie.
PS. Nie przyjmuję odmowy.
Twój, L.


Prychnęła i po prostu pokręciła głowa, niejako zaskoczona i rozczulona. Oczywiście. Nawet na kartce próbował mieć ostatnie słowo, bo zaznaczył, że nie przyjmował odmowy, co bardzo pasowało do aroganckiej postawy Luciena. To sprawiło, że przez chwilę po prostu stała po środku saloniku z głupkowatym uśmiechem i przyciskała kartkę do ust.
Chyba miała motyle w brzuchu.
Jeszcze w tej samej chwili wybiegła z kamienicy i pośpiesznie ruszyła pod wskazany adres. Wbrew temu, co było napisane spodziewała się spotkać na miejscu Luciena, ale zamiast tego odkryła, że czekała na nią możliwość zrobienia zakupów w jednym z najbardziej prestiżowych butików w Toronto. Widok wszystkich tych pięknych, nieprzyzwoicie drogich ubrań oraz zachęcająca do zakupów, wyjątkowo sympatyczna obsługa, która nie szczędziła pochwał pod adresem Pana Spencera w końcu przełamały początkowe opory Zoi. Skusiła się więc na kilka drobiazgów.
Nieprzyzwyczajona do takiej hojności, wprew z ogromnym skrępowaniem poruszała się pomiędzy wieszakami. Jednak kiedy wybrała pierwsze trzy rzeczy, z większą śmiałością sięgnęła po kolejne. Celowała przede wszystkim w eleganckie, stonowane ubrania, które miały przydać się podczas nadchodzących spotkań.

Druga przeurocza kartka, do której dołączono najnowszy numer magazynu oraz osobne fotografie, była dla Zoi kolejnym zaskoczeniem. Najpierw uważnie przeczytała treść, a dopiero potem zaczęła przeglądać gazetę oraz zdjęcia.
Czuła się dziwnie, przyglądając się tym wszystkim intymnym ujęciom. Z jednej strony nie mogła uwierzyć, że wyszła na nich tak ładnie, zaś z drugiej ciągle gorączkowo taksowała sylwetę Luciena. Miała wrażenie, że oboje emanowali jakąś osobliwą energią, a ich spojrzenia były nazbyt żywe, szczere i niepokojąco z a k o c h a n e. W swoich oczach widziałą tylko jego.
Więc może i błyszczała na tych wszystkich zdjęciach, ale odniosła wrażenie, że robiła to jeszcze efektowniej, kiedy Lucien znajdował się tuż obok niej.
Czasem trzeba pozwolić komuś lśnić takim blaskiem, na jaki rzeczywiście zasługuje; na podkreślony cytat mimowolnie zacisnęła usta. Zoya wprost nie potrafiła uporządkować burzy roziskrzonych myśli ani odnaleźć się w gąszczu ciężkich, trudnych do zrozumienia emocji. Mieszało się w niej obezwładniające szczęście z wyrzutami sumienia, które nieustannie powracały za sprawą wszystkich niejasności i niedopowiedzeń pomiędzy nimi.
Nadal tak wiele miała mu do powiedzenia...
Spotkania okazały się niezwykle męczące i monotonne, jednak mimo narastającego znużenia Zoya nigdy nie dała po sobie poznać, jak bardzo nużyły ją rozmowy z tymi wszystkimi mniej lub bardziej ekscentrycznymi czy sympatycznymi ludźmi, które zresztą nie różniły się od siebie niczyzm. Przy każdej okazji obdarzała Luciena promiennym uśmiechem, demonstracyjnie chwytała go za dłoń lub nonszalancko opierała głowę na jego ramieniu, aby podkreślić, jak bardzo byli sobie bliscy.
Robiła wszystko, aby jak najlepiej wywiązać się z roli, której wszyscy od niej oczekiwali, i sprostać zadaniu, jakie jeszcze w apartamencie wyznaczył jej Lucien. Miała wziąć odpowiedzialność za jego karierę.
Miłymi przerywnikami były chwile, kiedy mogła posiedzieć z Lucienem sam na sam w samochodzie. I chociaż ich pogawędki wydawały się mało istotne, to w pewnym stopniu zaspokajały jej potrzebę bliskości. Tak bardzo potrzebowała po prostu popatrzeć na niego bez wścibskich spojrzeń i wziąć go za rękę. Niestety za każdym razem, ilekroć próbowała się do tego zmusić, czuła przepotężny ucisk w klatce piersiowej. Ostatecznie ani razu nie zdobyła się na ten gest, jakby obawiała się, że Lucien źle odczyta jej intencje. Albo oddczyta je tak jak należy.
Chciał tylko jej; gwizdało w jej głowie. Nie potrzebował żadnych innych kobiet; a mimo to przez nieustanną obecność osób trzecich i aparatów wychwytujących ich w najróżniejszych momentach, Zoya miała ogromny problem z odróżnieniem tego, co było prawdą, a co nie.
Przez to wszystko, podobnie jak w Lucienie, zaczęło narastać w niej zmęczenie, któremu towarzyszyło również rozdrażnienie. Mimo wszystko wciąż nie dawała niczego po sobie poznać. Tak jak wcześniej uśmiechała się i żywo gestykulowała podczas pierwszej, piątej czy dziesiątej rozmowy. Z czasem zaczęła nawet subtelnie dotykać uda mężczyzny, kiedy dostrzegała, że myślami odpływał gdzieś daleko i niemo prosiła, aby został z nią i sponsorami.
W takich chwilach bardzo mu współczuła, ale wiedziała, że musi być dzielny. I był.
Podziwiała go zatem. Ba, naprawdę stała się jego największą fanką.

Trzecia kartka znowu wywołała na jej twarzy szeroki uśmiech. Przypięła ją do pozostałych za pomocą magnesu na drzwiach lodówki. Obok wisiały również jej zdjęcia z Lucienem, pochodzące z sesji oraz ostatnia pamiątka uwieczniona na polaroidzie, której na szczęście nie zniszczyła w przypływie szału.
Niestety tego dnia czuła się przytłoczona nadmiarem obowiązków, dlatego z niewielkim entuzjazmem zaczęła szykować się do wyjścia. Spodziewała się kolejnej, zwyczajnej kolacji, więc opieszale wyszła z mieszkania. Dopiero widok Luciena, nonszalancko opartego o auto, sprawił, że natychmiast przyśpieszyła i zbiegła po tych paru betonowych schodkach przed kamienicą.
— Nie wiem, czy tak... — jest dobrze? Zoya chciała zapytać o wybrany strój, ale niespodziewanie urwała w połowie zdania, a jej spojrzenie zatrzymało się na pięknym bukiecie. — Dz-Dziękuję? — Odruchowo objęła wiązankę obiema rękami, na przemian przenosząc wzrok z uroczych pąków na Luciena. Dopiero gdy oznajmił, że porywał ją na randkę, mimowolnie potaknęła. Przygasła i nerwowo rozejrzała się dookoła w poszukiwaniu sylwetki Johnnego, który (jak sądziła) powinien lada moment wyskoczyć zza rogu aparatem i propozycją kolejnej fascynującej rolki.
Na krótką chwilę całkowicie straciła kontakt z Lucienem. Przestała zwracać uwagę na jego spojrzenie i całą swoją uwagę skupiła na wypatrywaniu menedżera.
W końcu mechanicznie, gdy mężczyzna wyciągnął do niej dłoń, podała mu swoją, a jednocześnie przytuliła bukiet wolnym ramieniem. Nadal była dosyć nieobecna, a przede wszystkim nie potrafiła otrząsnąć się ze zdumienia, że po tak pracowitym tygodniu Lucien miał jeszcze siłę na kontentową randkę.
W samochodzie siedziała spięta i od czasu do czasu delikatnie dotykała opuszkami palców płatków hortensji i róż. Dopiero gdy usłyszała pytanie, mimowolnie przeniosła wzrok na jego twarz.
— Byłam na sesji u Antoine — odpowiedziała z łagodnym uśmiechem. — Bardzo... hmm... ciekawe doświadczenie. Łącznie było dziewięć modelek. Dwie wspominały, że miały z tobą sesje i pytały, jak się miewasz. Obiecałam przekazać pozdrowienia, ale wyczułam jakąś dziwną wibrację, więc od razu zaznaczyłam, aby więcej nie liczyły na współpracę. Chyba się obraziły — dodała już trochę bardziej swobodnie, po czym prychnęła odrobinkę rozbawiona, po czym machnęła ręką. Zoya nie zamierzała doszukiwać się drugiego dna w rozmowie ze swoimi nowymi koleżankami. Nie widziała ku temu powodów, skoro przynajmniej teraz, czysto teoretycznie, miała Luciena na własność, a do tego pół świata doskonale o tym wiedziało. — A tobie? — odbiła pytanie szczerze zaciekawiona. — Mercedes naprawiony, więc pewnie jesteś szczęśliwy. Tamto auto wydawało się dla ciebie zdecydowanie za małe. Wiadomo już, jaki wyrok dostał ten gnojek za spowodowanie wypadku?
Zoya na moment odwróciła wzrok w stronę szyby i całkiem intuicyjnie wróciła wspomnieniami do tamtego niefortunnego dnia. Potem westchnęła, chcąc prędko pozbyć się z siebie tego dziwnego, ciężkiego napięcia. To zadziwiające, jak wiele wydarzyło się w trakcie ich znajomości.
— Dokąd mnie porywasz? — zapytała znienacka i wróciła spojrzeniem do twarzy Luciena. Uśmiechnęła się do niego bardzo szeroko, po czym ułożyła usta w uroczy dziubek i utkwiła wzrok w przedniej szybie, jakby intensywnie nad czymś myslała. — Hmm...To nasza pierwsza, oficjalna randka. Czy mam relacjonować wszystko na social media, czy Johnny wyskoczy zaraz z kapelusza? Jestem przerażona jego umiejętnościami teleportacji. I którą wersję Zoi Weasle dziś życzy sobie Lucien Spencer? Mam naprawdę wiele osobowości do zaoferowania — Miała naprawdę dużo pytań.

Lucien Spencer
Pola
Sprawdź moje granice rozsądku.
26 y/o
NEED FOR SPEED
185 cm
zawodowy kierowca wyścigowy w barwach Mercedesa
Awatar użytkownika
Use the sleeves of my sweater
Let's have an adventure
Head in the clouds but my gravity's centered
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjiIII os., l. poj.
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Było dobrze. A nawet lepiej, bo elegancja w jej wyglądzie mieszała się z prostotą i swobodą, a dokładnie tego potrzebował w tej chwili Lucien, choć tak naprawdę jej strój w ogóle nie był istotny. Podobała mu się bez względu na to, co by na siebie założyła.
Dobrze było ją zobaczyć. Tak po prostu, nacieszyć się jej towarzystwem, które w ostatnim czasie było tak znikome i sprowadzało się głównie do pracy. Miał przeczucie, że dla niej również stawało się to coraz bardziej męczące. Tym razem chciał zrobić coś wyłącznie dla nich.
Początkowo jej zdumienie i zdezorientowanie przypisał swojemu niespodziewanemu gestowi, ale kiedy zaczęła uciekać przed nim wzrokiem, mimowolnie ściągnął brwi.
— Nie podobają ci się? — dopytał z czającym się w głosie niepokojem, aczkolwiek można było to uznać bardziej za stwierdzenie, niż pytanie. Właściwie pierwszy raz dostała od niego kwiaty i nie był pewien, czy rzeczywiście trafił. A wybierał je samodzielnie, przed przyjazdem do niej skręcając do znajomej kwiaciarni.
Dopiero jej milczenie w aucie oraz zamyślenie zaalarmowało go bardziej. Wciąż jednak zbywał to zwykłym skrępowaniem spowodowanym niecodziennością jego propozycji, a raczej postawieniem jej przed faktem dokonanym. Pierwsza oficjalna randka nosiła w sobie większą wagę, którą sam, chcąc nie chcąc, odczuwał na swoich barkach. Podobno, jeśli człowiek się przed czymś stresował, to znaczyło, że to coś było ważne.
Zoya była dla niego ważna. To nie uległo zmianie w ciągu ostatniego, intensywnego tygodnia.
— O — zdziwił się pozytywnie na wzmiankę o sesji. Słuchał jej z uwagą, na koniec marszcząc brwi i uśmiechając się pod nosem z rozbawieniem. — Dziwną wibrację? — podchwycił z udawaną podejrzliwością. Czyżby ciemnowłosa była zazdrosna? Przemknęło mu przez myśl, ale zachował to dla siebie. — Było im powiedzieć, że ostatnio tylko z jedną modelką z chęcią podejmuję się współpracy — stwierdził nonszalancko, jakby dziwna troska kobiet nie zrobiła na nim większego wrażenia i położył dłoń na tunelu środkowym między ich fotelami. Nawet, jeśli otrzymałby propozycję reklamy w towarzystwie z płcią piękną, nie był już do wzięcia i nie musiał grać na emocjach zagorzałych fanek, a więc uznałby to za niestosowne. Miał w tym momencie prawo trochę wybrzydzać. — A tak poza tym? Odnalazłaś się na planie? — zagaił, chcąc poznać jej odczucia. Nimi naprawdę się interesował i miał nadzieję usłyszeć więcej.
— Mi? Moje dni ostatnio zlewają się w jeden niekończący się ciąg zdarzeń, którym nie mam już siły zajmować myśli dłużej, niż to konieczne — zmarszczył żartobliwie nos i posłał jej krótkie spojrzenie, sprawiając wrażenie swobodnego, choć w tym niby nieznaczącym geście skrywało się wiele prawdy. Delikatnie dał w ten sposób znać, żeby nie drążyła tematu, z ulgą więc przyjął następujący po nim o Mercedesie. — Wreszcie. Niby tamto CLE dobrze mi się prowadziło, aaale jednak nie ma to jak własny. Sprawdzony w różnych terenach, z niedawno wymienioną miską — uniósł wyżej brew z wyraźną aluzją na ich przygodę. Kosztowna naprawa, którą opłacił niemal od razu po powrocie do Toronto. Nie lubił mieć długów. — Tak, słyszałem o osiemnastu miesiącach więzienia. I całkowicie słusznie. Może to go czegoś nauczy — przyznał z powagą na pytanie o sprawcę wypadku, którego stali się świadkami.
Szum wokół pościgu, choć zupełnie nie reżyserowany, pozostawiał po Lucienie dobre wrażenie. Częściowo to tym wydarzeniem później posiłkowano się, by podratować nadszarpniętą reputację mężczyzny. Co prawda, nie do końca mu to odpowiadało, ale akurat w tej kwestii nie zamierzał udawać, że było inaczej.
— Aaa, niespodzianka — odpowiedział na jej pytanie, posyłając jej przebiegły uśmiech. Ciekawiło go, czy kartka nie będzie zbyt oczywistą podpowiedzią, ale najwyraźniej dziewczyna niczego się nie domyślała, a to w zupełności go satysfakcjonowało.
Zaraz został obsypany jej beztroskimi pytaniami, na które najpierw uniósł brwi w zaskoczeniu, a potem parsknął cicho śmiechem na wzmiankę o zdolnościach teleportacyjnych jego menedżera. Brakowało mu tego jej lekkiego tonu, dzięki któremu atmosfera między nimi stała się znacznie lżejsza, niemniej przygryzł dolną wargę w zastanowieniu.
— Hmmm… moją — odparł prosto, jakby to była najbardziej naturalna rzecz pod słońcem. — I nie, dzisiaj nie ma żadnego Johnny’ego, ani relacji na sociale. Szczerze mówiąc, myślę o tym, żeby nawet zostawić telefony w aucie — wzruszył swobodnie ramieniem. — Dzisiaj jesteśmy tylko my. Zasłużyliśmy sobie na trochę oddechu — obdarzył ją spojrzeniem z czającym się na ustach nieodgadnionym uśmiechem. — Poza tym, mam ochotę cię ograć — dodał zaraz arogancko, odwracając wzrok z powrotem na drogę, z której zaraz skręcił na parking, na który padało światło neonu z nazwą… kręgielni.
Nie pozwolił jej wyjść z samochodu samej. Najpierw obszedł go, by otworzyć przed nią drzwi i z szarmanckim uśmiechem podać jej dłoń. Puścił ją dopiero, kiedy przytrzymał dla niej kolejne, wejściowe do lokalu.
Czwartkowy wieczór był spokojny i nie obfitował w zbyt wielu graczy. Z kilkunastu torów zajęte były zaledwie cztery: jeden przez grupkę starszych kobiet o siwych włosach, dwie przez rodziny z dziećmi i jedną przez paczkę młodych chłopaków. Po wypożyczeniu butów i opłaceniu toru, podeszli na miejsce, gdzie wziął ją ponownie za rękę i przyciągnął do siebie.
— To jak? Jesteś gotowa stanąć przeciwko Lucienowi Spencerowi? — zapytał, przystając przy niej i spoglądając w jej oczy z zawadiackim błyskiem w oku. — Załóżmy się o coś— dodał, mrużąc oczy w niemym wyzwaniu. - Przegrany spełnia trzy życzenia zwycięzcy. Bez wyjątku i marudzenia. - To powiedziawszy, odsunął się od niej z szelmowskim uśmieszkiem i gestem dłoni dał jej pierwszeństwo.
Miał dziś ochotę się naprawdę dobrze bawić.
W trakcie wybierania kuli i pierwszego rzutu Zoi usiadł wygodnie w ich loży, obserwując ją z zainteresowaniem. Z tej perspektywy mógł przyjrzeć się dokładniej jej zgrabnej figurze, smukłym nogom i zakończeniu jej krótkiej spódniczki, która pozostawiała mu pole do wyobraźni. Poruszała się przy tym z typowym dla siebie wdziękiem, a jej triumfalny uśmiech, gdy za drugim razem udało jej się zbić pozostałe kręgle, zatrzymał jego spojrzenie na dłużej.
— Mhmm, całkiem przyzwoicie, panno Weasley — stwierdził z uznaniem, gdy podeszła bliżej. I już miał wstawać z miejsca, gdy podszedł do nich kelner, który podał im menu i uprzejmie zachęcił ich do złożenia zamówienia. — Poprosimy o pizzę wegetariańską. A do picia? — Po pobieżnym sprawdzeniu listy zdecydował się na wybór jednej z nielicznych opcji, która odpowiadałaby ciemnowłosej, ale picie pozostawił już jej, dając jej chwilę do namysłu. Gdy zdecydowała, dla siebie poprosił o colę.
A potem poszedł wybrać własną kulę, przygotował się do rzutu i po nabraniu niewielkiego rozpędu zamachnął się i wyrzucił. Charakterystyczny dźwięk turlającej się kuli po torze poniósł się po sali, ostatecznie zbijając sześć kręgli na raz. Przy drugim podejściu wyobraził sobie linię, po której miała się potoczyć kula, rozbiegł się i… trafił.
— Jest! — wyrzucił pięść przed siebie w geście triumfu, po czym odwrócił się na pięcie w stronę Zoi. — To może być zacięta walka — puścił jej oczko, a gdy go mijała, przesunął dłonią opieszale dłonią po jej talii. Czy po to, żeby ją delikatnie zdekoncentrować? Możliwe.


kostka Lucka & kostka Zoyki
Spoiler
Wykonujemy rzut 2d10.
Jeśli wypadnie od 1 do 10 to jest to runda z dwoma podejściami i wynik to ilość zbitych kręgli.
Jeśli wypadnie od 11 do 15 to jest to spare, czyli runda z dwoma podejściami, która kończy się 10 zbitymi kręglami.
Jeśli wypadnie od 16 do 20 to jest to strike, czyli strzał na 10 kręgli za pierwszym razem.
Zoyka
25 y/o
Indulge in local cuisine
168 cm
jędza w życiu Luciena
Awatar użytkownika
I don't wanna lose control
Nothing I can do anymore
Tryin' every day when I hold my breath
Spinnin' out in space pressing on my chest
nieobecnośćnie
wątki 18+nie
zaimkiona, jej
typ narracji3 os
czas narracjiprzeszły
postać
autor

— Podobają — odpowiedziała natychmiast. Nie chciała, aby uznał, że była niewdzięczna, po prostu... — Zaskoczyłeś mnie — odpowiedziała zgodnie z prawdą. Wolała, aby jej chwilowe rozkojarzenie nie zepsuło Lucienowi nastroju, więc znowu, tym razem już bardziej uważnie przesunęła wzrokiem kwiatach. — To hortensje, róże i margaretki. O, a te malutkie. — Tu delikatnie, acz z uśmiechem dotknęła niewielkich, białych główek. — To gipsówka. Wszystkie są moimi ulubionymi. Masz bardzo dobry gust, Lucien — zapewniła i ze szczerym uznaniem spojrzała mu w oczy.
Zoi zależało, aby prędko zatrzeć pierwsze wrażenie i wynagrodzić mu tą swoją początkową, złą reakcję, choć z tyłu głowy wciąż miała nieprzyjemne przeczucie, że lada moment zza któregoś rogu wyskoczy Johnny. Wyłącznie przez to czuła się skrępowana.

— No wiesz — Siedząc już w aucie, uniosła obie dłonie, próbując jednocześnie nakreślić nimi to, co miała na myśli. — Dziwna wibracja. — Zastanowiła się przez chwile. — Jakbyś im się podobał i chciały po prostu przypomnieć ci, że się znacie. Niestety nie pamiętam jak miały na imię. — Uśmiechnęła się zadziornie ni to z uprzejmości, ni ze złośliwości, mając nadzieję, że Lucien wyłapał tę subtelną aluzję.
Nie po to Zoya miała te wszystkie swoje osobowości, aby Lucien miał jeszcze jakieś k o l e ż a n k i, którym ewidentnie się podobał. Zdecydowanie była zazdrosna, chociaż wciąż nie była pewna, czy miała do tego jakiekolwiek prawo.
— O... Powiedziałam im to, chociaż do modelki to mi akurat daleko — dodała ochoczo, przy czym bardzo żywo potaknęła. Potem mimowolne zerknęła na dłoń mężczyzny, którą położył pomiędzy fotelami, a która znów wydała się Zoi bardzo kusząca, a następnie znów podniosła wzrok na jego profil. — Sama nie wiem... Miałam zdjęcia w kilku różnych stylizacjach i Antoine twierdził, że wyszły naprawdę dobrze. Kolejna sesja jest zaplanowana za dwa tygodnie. Tym razem z zimową kolekcją, ale jeszcze nie jestem pewna, czy się zdecyduję. Mam mu dać znać do poniedziałku — wyjaśniła, po czym przygryzła wewnętrzną stronę policzka, a potem wzruszyła ramionami. — To trochę niespodziewane, prawda? — dodała najwyraźniej odrobinkę zakłopotana i zerknęła na Luciena z nadzieją, że podpowie jej, co powinna zrobić.
O ile wcześniej była skłonna się z nim kłótnić o to, że próbował podejmować decyzje za nią, to o tyle teraz poczuła, że potrzebowała jego aprobaty. Zoya zastanawiała się na ile rzeczywiście nadawała się do pozowania, a na ile zainteresowanie Antoine jej kandydaturą wynikało z f a k t u, że była dziewczyną wspaniałego Luciena Spencera.
Uśmiechnęła się łagodnie, gdy zarówno z jego słów, jak i spojrzenia wyczytała, że był przemęczony całym tym karierowym maratonem, który nieprzerwanie trwał już od tygodnia. Doskonale wiedziała, jak wyglądała sytuacja. Nie musiał jej niczego tłumaczyć, dlatego postanowiła odpuścić temat i przejść do kolejnego. Ten również miał w sobie pewien ciężar, zważywszy na wszystkie okoliczności, jednak aluzja Luciena do minionych napraw sprawiła, że Zoya prychnęła trochę rozbawiona.
Był niemożliwy i doskonale wiedziała, do czego nawiązywał, więc trzepnęła go w ramię. Po chwili jednak nieco spoważniała i potaknęła, choć sama nie potrafiła ocenić, czy osiemnaście miesięcy było adekwatnym wyrokiem za wszystko, czego dopuścił się tamten mężczyzna. Spowodowanie wypadku, ucieczka z miejsca zdarzenia, a do tego próba zepchnięcia Luciena z drogi, to brzmiało naprawdę przerażająco.
Miała wrażenie, że przez czas spędzony w samochodzie zdążyła poczuć się znacznie swobodniej w jego towarzystwie. W końcu zaczęła szczerze cieszyć się na to wspólne wyjście, a jeszcze bardziej w momencie, w którym obojgu udzieliła t a a a k a beztroska atmosfera.
Przez chwilę przyglądała się Lucienowi z lekkim niedowierzaniem, po czym kąciki jej ust uniosły się w coraz śmielszym uśmiechu. Miała być jego Zoyą, czyli tą, którą sama lubiła najbardziej. Tą, która miała ochotę bez przerwy go przytulać i całować, nie przejmując się przy tym żadnymi granicami przyzwoitości.
Tą, która nie musiała niczego udawać.
— Chyba sam nie wiesz o co prosisz — stwierdziła z udawaną kpiną, a potem znów na moment zamilkła. Wizja wieczoru bez Johnnego, komórek, wzmiankach o social mediach, sponsorach, wyścigach i konieczności odgrywania roli dziewczyny Luciena Spencera, wydawała się tak niecodzienna, że wprawiła Zoyę w dezorientację. Przywykła do tego szaleństwa pomimo że upłynęło naprawdę niewiele czasu.
Kiedy dotarło do niej, ze Lucien mówił poważnie i skierował twarz w jej strone z nieodadnionym uśmiechem, mimowolnie uniosła brwi.
— Naprawdę? Możemy? — zapytała głupio i czując przyjemny ciężar tej informacji, skierowała twarz w kierunku przedniej szyby. Próbowała w ten sposób ukryć czającą się w jej oczach ekscytację. Odruchowo mocniej zacisnęła palce na bukiecie. — Och, czyli jedziemy na kręgle? — zgadła, przypominając sobie o kartce.

Ostatni raz na kręglach była chyba jeszcze w Huntsville, na urodzinach jednego ze swoich braci; bodajże Alexa. Miała wrażenie, że z biegiem lat ludzie stracili zainteresowanie tą formą rozrywki, choć być może było to jedynie jej odczucie.
W czasach licealnych Zoya znacznie chętniej wybierała się na kręgielnię z przyjaciółmi. Właściwie głównie po to, aby jakoś zabić czas. W rodzinnym miasteczku, poza ranczem, niewiele było do roboty.
Zoya pozwoliła Lucienowi przyciągnąć się bliżej, a kiedy znaleźli się naprzeciwko siebie, uniosła wolną dłoń i ułożyła ją na jego klatce piersiowej. Spojrzała mu prosto w oczy bardzo rozbawiona, ale i zaskakująco pewna siebie.
Całe to wyzwanie przypadło jej do gustu. W końcu wychowała się z pięcioma samcami pod jednym dachem, którzy bardzo lubili rywalizajcę.
— Mam nadzieję, że twoje ego za mocno nie ucierpi — zażartowała i uroczo zmarszczyła nosek, po czym rozochocona poszła po kulę. Oczywiście wybrała jedną z lżejszych i oczywiście strąciła wszystkie kręgle.
Zanim Zoya wróciła do Luciena, który w tym czasie zdążył rozsiąść się w loży, jeszcze sama sobie zaklaskała. Dopiero potem posłała mu triumfalny uśmiech i pośpiesznie ruszyła w stronę stolika, nieprzerwanie, przez całą tę krótką drogę, patrząc mu w oczy.
Pozwoliła sobie zapomnieć o wszystkich trudach minionego tygodnia, o wcześniejszych osobliwych rozmowach i wciąż narastających w niej e m o c j a c h.
Pozwoliła sobie być tą Zoyą Wesley, którą właśnie chciał mieć przy sobie.
Słysząc jego komplement, ukłoniła się demonstracyjnie, po czym skupiła się na zamówieniu. Wegetariańska pizza była dla Zoi świetnym wyborem, a co do picia musiała chwilę się zastanowić. Ostatecznie wybrała z menu Aperola.
Podczas rzutu Luciena cierpliwie stała oparta o stolik. Przygryzła paznokieć, skupiając wzrok bardziej na jego pośladkach, na których opięły się spodnie, aniżeli na ostatecznym wyniku. Dopiero gdy się wyprostował i w geście triumfu wyrzucił pięść w górę, mimowolnie i jego nagrodziła brawami - choć odrobinkę wymuszonymi.
Kiedy się minęli i Lucien tak nonszalancko przesunął dłonią po jej talii, przeszedł ją przyjemny dreszcz. Naprawdę niewiele wystarczyło, aby rozbudził w Zoi wszystkie intymne pragnienia. Nic więc dziwnego, że przy pierwszym rzucie zadygotała jej ręka, a przy druim trafiła kulą do korytka, aż załamana złapała się za głowę.
Lucienowi natomiast ponownie poszło fenomenalnie, co Zoya zniosła... średnio. Spojrzała na niego oburzona, choć cała jej reakcja nadal wpisywała się w tą frywolną atmosferę ich wspólnego wieczoru.
Tym razem, już po otrzymaniu drinka, postanowiła dodać sobie energii i dla lepszej motywacji upiła jedną trzecią napoju. Potem znowu minęła się z Lucienem, ale niespodziewanie zapobiegawczo uskoczyła na bok.
— A, a, a! — Pokiwała mu ,,groźnie” palcem. — Nie dotykaj mnie.
Niestety znowu jej nie poszło! Zoya ułożyła usta w podkówkę, po czym (wbrew temu, co przed chwilą mówiła) rzuciła się prosto w ramiona mężczyzny. Na parę sekund zawiązała ramiona wokół jego pasa i mocno wczepiła policzek w jego tors.
— Skuś. Skuś. Skuś. Skuś — szeptała rozbawiona zaklęcia, po czym niespodziewanie ugryzła go w pierś tak mocno, że jeszcze przez parę sekund trzymała w zębach jego koszulkę. — Skuś, Lucien.

Lucien Spencer
Pola
Sprawdź moje granice rozsądku.
26 y/o
NEED FOR SPEED
185 cm
zawodowy kierowca wyścigowy w barwach Mercedesa
Awatar użytkownika
Use the sleeves of my sweater
Let's have an adventure
Head in the clouds but my gravity's centered
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjiIII os., l. poj.
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Kiedy Zoya skupiła się na kwiatach, finalnie doceniając jego wysiłek, uśmiechnął się lekko, niemniej nie potrafił pozbyć się wrażenia, że nadal coś było nie tak. W trakcie drogi na szczęście powoli, małymi krokami, wszystko zaczynało między nimi wracać do normy.
— Ja tym bardziej — wzruszył niedbale ramionami, podchwytując jej zadziorny uśmieszek. Nawet nie tracił energii na zastanawianie się nad tym, na które te modelki trafiła, bo, znów, wcale go to nie interesowało.
Nie mógł nic poradzić na to, że mimo oficjalnego związku wciąż zatrzymywał na sobie spojrzenia płci pięknej. Może wcześniej łechtało to jego ego, ale odkąd miał Zoyę, nie robiło to na nim żadnego wrażenia. Dlatego na jej następne stwierdzenie, że do modelki dużo jej brakowało, ułożył usta w dziubek i pokręcił głową.
— Masz w sobie wszystko, czego potrzebujesz — zapewnił ją szczerze. W tym momencie wyjątkowo kusiło go, by pozostawioną pomiędzy fotelami dłoń położyć na jej udzie tak, jak miał to w swoim zwyczaju, ale powstrzymał się, nie będąc do końca pewnym, gdzie leżała ich granica. Tę znowu miał nadzieję dziś poznać. — Skoro Antoine tak mówi, to na pewno poszło ci świetnie. Z resztą, sam widziałem efekty jego pracy. Jestem twoim fanem numerem jeden. — Właściwie zawsze był, tylko ostatnio nie okazał tego zbyt odpowiednio. Zamierzał to nadrobić i wiedział, że samo podsunięcie jej kontaktu do fotografa tego jej nie zrekompensuje. — Jeśli czujesz się w tym dobrze, to czemu nie? Trochę praktyki i zacznie ci to przychodzić zupełnie naturalnie. Poza tym wspominałaś, że nadal szukasz pracy? Jeśli poczujesz, że to nie t o, to równie dobrze możesz potraktować to jako tymczasowe zajęcie — uznał ze swobodą w głosie.
Nie mógł jej powiedzieć, czy powinna się tym zająć, ale stanowiło to miłą odmianę, że tym razem zapytała go o zdanie. Mógł ją jedynie zapewnić w tym, że cokolwiek zdecyduje, będzie ją wspierał.
Chwilę później zaśmiał się, gdy trzepnęła go w ramię za wspomnienia, które krążyły po jego głowie wraz z nadejściem rozmowy o jego turkusowym Mercedesie. Oczywiście, że był świadomy tej prowokacji i przeczuwał jej reakcję, tym bardziej cieszyła go ta lekkość, jaka zaczęła panować w ich wzajemnych interakcjach. Chciał jej więcej, a dziś potrzebował jej szczególnie dużo. Przy niej miał nadzieję znów trochę się zapomnieć.
— Oj, chyba jednak wiem — odparł z przekonaniem i tajemniczym błyskiem w oku, kompletnie nie zrażony jej kpiącą postawą.
Była szalona, nieprzewidywalna, uparta i czasem uroczo infantylna, ale przecież to właśnie w niej kochał. Owszem, czasem przez to dochodziło między nimi do nieporozumień i zdarzało jej się przekraczać tę cienką granicę między troską, a poszanowaniem prywatności, ale teraz zaczynał rozumieć, że wtedy po prostu chciała dobrze.
Ostatnio nieczęsto mógł ją widzieć w j e g o wersji, więc warto było wykorzystać ten wolny wieczór, żeby trochę jej zaznać. Myśląc o tym, przy okazji odkrył, że tęsknił także za sobą, czyli osobą, którą stał się przy niej. Tą, która potrafiła odpuścić i wpuścić do siebie trochę więcej światła. Tą, która nie przejmowała się tak mocno tym, co będzie jutro, czy za tydzień. Tą, która pozwalała sobie żyć tu i teraz.
Jakkolwiek Zoya próbowała ukryć iskry ekscytacji w jej oczach, gdy zapytała, czy mówił poważnie w kwestii wieczoru bez telefonów, zdążył je wychwycić. Dlatego przytaknięcie jej było dla niego ogromnie satysfakcjonujące.

Nie miała się czym martwić. Lucien aż kipiał pewnością siebie, wynikającą z dość częstych, jak na niego, wypadów do kręgielni. Raz do roku wybierał się na taki wieczór ze swoim zespołem, co przyjęło się także w momencie wstąpienia do Mercedesa. Ponadto często ćwiczył refleks i trafianie do celu, miał więc cichą nadzieję wygrać.
Co nie oznaczało, że nie sprawiało mu radości, kiedy to Zoi udawało się zdobyć kolejne punkty. Czuł, jak z każdą kolejną minutą upływającą na grze i przekomarzankach wszystkie troski i problemy odpływały gdzieś w dal, a w jego świecie pozostawała wyłącznie krocząca właśnie ku niemu ciemnowłosa.
Nie potrafił oprzeć się przed okazjonalnym dotknięciem jej, wiedząc, jak potrafił na nią wpływać. Po chwili przekonał się, jak bardzo ją zdekoncentrował, na co aż wykrzywił usta w grymasie. Zrobiło mu się z tego powodu odrobinę głupio, ale tylko odrobinę, o czym świadczył wstępujący na jego twarz zaraz potem nieco rozbawiony uśmiech.
— Następnym razem będzie lepiej, kochanie — pocieszył ją, próbując nieudolnie ukryć swoją wesołość, zanim znowu zajął miejsce przed torem.
I strzelił, znów przy dwóch podejściach, z zachowaniem rozwagi, udało mu się zbić wszystkie kręgle. W drodze do Zoi uniósł ręce przed siebie i przeszedł się tanecznym krokiem w rytm grającej w tle melodii. W tym czasie obserwował Zoyę, która teraz postanowiła przed nim uskoczyć. Gdy mu pogroziła, zaśmiał się głośno i wzniósł ręce w obronnym geście.
Ale znów zabrakło jej trochę szczęścia. Widząc jej załamaną minę, przekrzywił głowę na bok i wydął wargi w podobny sposób. W jego oczach jednak nadal igrały wesołe iskierki. W następnej chwili Zoya wpadła mu w ramiona z impetem, pod wpływem którego stęknął cicho. Instynktownie ją objął i znów zaśmiał się, kiedy usłyszał jej czary.
— Myślisz, że jak raz rzuciłaś na mnie urok to będzie tak już zawsze? — rzucił żartobliwie, a wtedy go ugryzła w koszulkę. — Ał! Ty mała, podstępna czarownico — zmrużył żartobliwie oczy i pochylił się w jej stronę, patrząc w jej bystre, niebieskie tęczówki. Na sekundę przeniósł wzrok na jej ponętne usta, które aż kusiły go, by po nie sięgnąć, a niespodziewane napięcie między nimi sprawiło, że zmielił ślinę w ustach. I nagle delikatnie szczypnął ją w bok i z łobuzerskim uśmiechem na ustach czym prędzej wyswobodził się z objęć.
Tym razem nie poszło mu najlepiej. Jeden, samotny kręgiel został na swoim miejscu i nie drgnął ani odrobinę, kiedy Lucien syknął z przejęciem, a potem chuchnął ze złudną nadzieją, że to poprawi jego sytuację. Odwrócił się więc w stronę zoi z założonymi na biodrach rękami i zacmokał z dezaprobatą.
— Jednak masz w sobie więcej z czarownicy, niż przypuszczałem — przyznał ze szczerym uznaniem pomieszanym z rozbawieniem. Już miał ją złapać w swoje ręce, kiedy ta ponownie mu zgrabnie uskoczyła.
Podczas tej rundy widział, jak bardzo próbowała skupić się na celu, czego wynikiem stał się… strike!
Uniósł wysoko brodę i przyglądał się jej przez chwilę w milczeniu z wymalowanym na jego twarzy zadowoleniem. Lubił zdrową rywalizację i lubił wygrywać, ale jeszcze bardziej podobało mu się, kiedy ona uśmiechała się tak, jak teraz. Obecnie na świecie chyba nie było nic lepszego niż widok jej szczęścia.
Zapewne ulotnego, skoro podczas jego kolejki znowu udało mu się zbić wszystkie kręgle. Tym razem to on teatralnie schował twarz w dłoniach i pokręcił głową, jakby było mu wstyd za tę wygraną. Nie potrafił jednak ukryć szerokiego uśmiechu, bo od dawna nie miał tak dobrego humoru.
W tym czasie na stolik dotarła do nich pizza, w związku z czym zarządzili przerwę.
— Muszę chyba zacząć porządnie myśleć nad tym, czego chciałbym sobie od ciebie zażyczyć — stwierdził z udawanym zastanowieniem, gdzieś pomiędzy kolejnymi gryzami posiłku. W rzeczywistości w kwestii ewentualnych wygranych nie pozwalał sobie nigdy za bardzo wybiegać w przyszłość, więc na razie było to wyłącznie formą zaczepki.
Zaraz rozsiadł się wygodniej na sofie, wyciągając swoje nogi do przodu i kładąc łokieć na oparciu. Przez chwilę, kończąc swój kawałek, przyglądał jej się w zastanowieniu.
— Czy twoja garderoba naprawdę przeszła już w stan permanentnej jesieni? — zapytał wyjątkowo tym zaabsorbowany. Wolną dłonią znacząco pociągnął ją za biały sweterek, czym wykasał go na jej plecach, i uśmiechnął się niewinnie.
Wbrew pozorom wcale nie miał na myśli nic zdrożnego, niemniej ciekaw był jej reakcji.

Spoiler
Zoya 10, 6, 6, 10
Lucien 10, 10, 9, 10
Zoya Weasley
25 y/o
Indulge in local cuisine
168 cm
jędza w życiu Luciena
Awatar użytkownika
I don't wanna lose control
Nothing I can do anymore
Tryin' every day when I hold my breath
Spinnin' out in space pressing on my chest
nieobecnośćnie
wątki 18+nie
zaimkiona, jej
typ narracji3 os
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Nie rozumiała, skąd u Luciena brała się ta cała kompetencja komunikacyjna, ale naprawdę często odnosiła wrażenie, że potrafił doskonale manipulować słowem. Aż cmoknęła z dezaprobatą i sporą dawką niedowierzania, kiedy z tym swoim zabawnym dzióbkiem pokręcił głową, aby zaraz posłać w jej stronę komplement.
Chwilę później Zoya drgnęła i spojrzała na jego twarz trochę szerzej otwartymi oczami, próbując wychwycić w mimice Luciena choćby najmniejszą oznakę kłamstwa. Ten jednak, czego zresztą mogła się spodziewać, zdawał się całkowicie szczery, więc ostatecznie wykrzesała z siebie nieco zawstydzony uśmieszek. Na moment ponownie utkwiła wzrok w bukiecie i zbierając myśli, delikatnie pogładziła opuszkami palców drobne płatki kwiatów.
— Też jestem twoją fanką numer jeden — zaznaczyła przy okazji tej baaardzo otwartej rozmowy. — Zobaczymy, co będzie — Przytaknęła jego całkiem trafnym spostrzeżeniom. Rzeczywiście nie musiała się z niczym spieszyć. Mogła jednocześnie nabierać doświadczenia, rozwijać się i traktować modeling jako tymczasowe zajęcie. Miała przecież prawo zdecydować p ó ź n i e j.
Niemniej była Lucienowi bardzo wdzięczna za to, że tak chętnie podzielił się z nią swoją opinią, która znacząco różniła się od jego reakcji po ich wspólnej sesji dla magazynu. Znowu miała wrażenie, że rozmawiała z człowiekiem, którego w ostatnim czasie ceniła najbardziej na świecie; z tym wyrozumiałym i opanowanym Lucienem Spencerem.
Z tym jej własnym L u c i e n e m S p e n c e r e m.
Ten sam Lucien Spencer odezwał się również wtedy, gdy z pełnym przekonaniem oznajmił, że doskonale wiedział, o co się prosił. Zoya roześmiała się wówczas głośno i uroczo, uprzednio przykładając dłoń do szeroko otwartych ust. Tak bardzo podobała jej się ta sytuacja; tak bardzo ponownie zauroczył ją swoim tajemniczym spojrzeniem i nonszalancką postawą, że nie potrafiła powstrzymać radości, która wypełniła zarówno ją, jak i wnętrze auta.
I własnie wtedy Zoya odniosła wrażenie, że c o ś odzyskali. Jakąś osobliwą, naprawdę niewielką cząstkę tego, co łączyło ich przed tym, jak zaczęli się gubić, uwikłani w te wszystkie niefortunne wydarzenia i zawirowania.

Bawiła się przednio, grając z nim tak zwyczajnie w kręgle. I chociaż straciła mnóstwo punktów, a momentami przybierała przez to naprawdę niezadowoloną minkę, szczerze doceniała czas, który mogli spędzić w tak swobodnych i prostych okolicznościach. Wygłupiając się, śmiejąc w głos, przekomarzając i coraz śmielej pozwalając sobie na drobne, acz czułe gesty. Trochę tak jak dawniej.
Widziała przecież, że wcale nie było jej przykro, kiedy tak spektakularnie pudłowała; że kiedy Lucien z rozbawieniem zakpił następnym razem będzie lepiej, kochanie, obezwładniające ciepło bardzo intensywnie rozlało się po jej wnętrzu.
Wystarczyło, że przechodzili od jednej interakcji do drugiej, a Zoya na nowo odnajdywała w tym wszystkim namiastkę starych p r z y j e m n o ś c i - zarówno wtedy, gdy Lucien tanecznym krokiem ustąpił jej miejsca przy torze, i wtedy, gdy próbował ją parodiować, identycznie wydymając usta i posyłając jej spojrzenia z nieznośnie rozbawionymi iskierkami.
Był uroczy. I znowu taki wyłącznie jej.
Zoya instynktownie uniosła brodę, wciąż przytrzymując koszulkę mężczyzny zębami, kiedy niespodziewanie Lucien objął ją ramionami. W końcu demonstracyjnie wypuściła z ust kawałek materiału i odpowiedziała mu gorliwym spojrzeniem na żartobliwie zmrużone powieki, spod których z pełną mocą spoglądały na nią bystre oczy.
— A już się uwolniłeś od poprzedniego uroku? — zapytała przekornie. Właściwie nie nawiązywała do niczego konkretnego. Właściwie... przecież wcale go nie oczarowała i wcale nie trzymała jego serca w garści. W c a l e. — Dla ciebie czarodziejka, a nie czarownica! — poprawiła go z rozbawieniem, aby zaraz nagle zamilknąć.
Lucien tak diametralnie zmniejszył dzielący dystans, że ich bliskość niespodziewanie zaczęła zakrawać o intymność. Zoya patrzyła, jak uważnie taksował wzrokiem jej twarz; jak na moment zatrzymał spojrzenie na jej ustach i odruchowo też obdarzyła uwagą jego wargi. Wtedy przełknęła nerwowo śline i pośpiesznie ponownie odnalazła źrenice mężczyzny. Niespodziewanie dostrzegła w nich figlarne iskierki, na co pytająco uniosła brwi i przekrzywiła głowę. Nie zdążyła jednak dociec, co chodziło mu po głowie, bo nagle uszczypnął ją w bok.
Wzdrygnęła się w jego ramionach, całkowicie tracąc rezon.
Potem znów stali osobno. Zoya, znad drugiej już szklanki Aperola, obserwowała poczynania Luciena i nerwowo przepłukiwała usta alkoholem. Po chwili ponownie wybuchnęła śmiechem, omal nie wypluwając pomarańczowego trunku na swoją śnieżnobiałą bluzkę, gdy mężczyzna teatralnie zaczął chuchać w stronę ostatniego kręgla. Wówczas pośpiesznie odstawiła szklankę na blat i pisnęła radośnie na widok wyniku. Mogło być lepiej; ale wciąż nie była to pełna pula. 9/10.
— C z a r o d z i e j k i! — poprawiła go sztucznie oburzona. Naśladując mężczyznę, oparła jedną dłoń na biodrze, a drugą wycelowała w niego paluchem. Tym samym dała mu do zrozumienia, że miał zacząć używać prawidłowego sformułowania. Czarodziejka.
— Mówiłam, nie dotykaj, bo skuszę! — krzyknęła wesoło i po raz kolejny zgrabnie uniknęła dłoni Luciena. Najwyraźniej przyniosło jej to szczęście, bo tym razem udało jej się zdobyć strike’a! Wrzasnęła radośnie, wyrzucając obie ręce w górę, po czym nietaktownie szczęśliwa, dwukrotnie podskoczyła. Jej dobry humor prysnął jednak niczym mydlana bańka, gdy Lucien ponownie strącił wszystkie kręgle.
Zoya przyglądała mu się z coraz większym niedowierzaniem i obserwowała, jak demonstracyjnie pokazywał, jak bardzo niebyło mu przykro. W końcu skrzyżowała ręce na piersi i zmarszczyła nosek, usiłując za wszelką cenę podtrzymać swoje udawane niezadowolenie. Ostatecznie nie potrafiła powstrzymać rozbawienia wywołanego tymi wszystkimi absurdami. Uniosła więc jedną stópkę do tyłu i niczym rasowa fanka - tak dla odmiany - zaczęła energicznie bić mu brawo.
I nie sposób było się nie uśmiechnąć na widok uniesionych kącików ust Luciena. Ostatnim razem, kiedy czuli się tak w y b i t n ie swobodnie w swoim towarzystwie, był wieczór podczas Blackoutu, gdy bawili się polaroidem. Wtedy puściły im wszelkie hamulce i gdzieś w główce Zoi zawirowała myśl, że być właśnie znaleźli się na podobnej drodze. Być. Może.

— Jeszcze nie wszystko przesądzone — odparła, sięgając po kawałek pizzy, który Lucien starannie oderwał wcześniej od całego placka. Ostrożnie odgryzła pierwszy kęs, a kiedy zauważyła, że mężczyzna rozsiadł się na sofie, postanowiła zrobić to samo. Całkiem przypadkiem oparła się o jego łokieć i mimowolnie zwolniła przeżuwanie, jakby dopiero wtedy dotarła do niej ta nikła odległość. Przez chwilę patrzyła przed siebie, a jednocześnie naprawdę bardzo mocno czuła na sobie gorliwe spojrzenie Luciena. I nagle, nie mogąc dłużej wytrzymać tego osobliwego napięcia, ponownie pochyliła się do przodu, po czym odgryzła następny kawałek..
— Hej, zostaw! — rzuciła. Wolną dłonią, trochę nieudolnie, acz pośpiesznie zaczęła wsuwać sweterek za pas spódnicy. Drugą pilnowała, aby przypadkiem nie upuścić pizzy. — Majtki mam różowe — oznajmiła bez większego namysłu. Niemniej Zoya naprawdę błyskawicznie uświadomiła sobie, jak niedorzecznie to wszystko zabrzmiało. Zażenowana, mocno zacisnęła powieki, a kiedy ponownie je otworzyła, w jej spojrzeniu pojawiła się zupełnie nowa, troszeczkę złowieszcza energia.
Bez ostrzeżenia capnęła Luciena w udo, ale zamiast zabrać dłoń, pozostawiła ją na jego nodze, po czym nerwowo odgryzła kolejny kęs. Z jednej strony, w całej tej euforii podczas gry, nawet nie zwraciła uwagi na to, jak śmiało się dotykali. Z drugiej jednak, kiedy znaleźli się tak blisko siebie, już w nieco spokojniejszej atmosferze, czuła lekkie zakłopotanie.
I mimo wszystko Zoya postanowiła iść mu na przekór, aby nie dać po sobie poznać, że zaczęła się peszyć. Kontynuowała więc te swoje flirciarsko-żartobliwe głupoty.
— Szkoda, że ich nie zobaczysz — dodała przekornie z pełną buzią. — Kupiłam za twoje pieniądze — Wytknęła mu język. — Niczego nie żałuję.

Lucien Spencer
Pola
Sprawdź moje granice rozsądku.
ODPOWIEDZ

Wróć do „Planet Bowl”