—
Podobają — odpowiedziała natychmiast. Nie chciała, aby uznał, że była
niewdzięczna, po prostu... —
Zaskoczyłeś mnie — odpowiedziała zgodnie z prawdą. Wolała, aby jej chwilowe rozkojarzenie nie zepsuło Lucienowi nastroju, więc znowu, tym razem już bardziej uważnie przesunęła wzrokiem kwiatach. —
To hortensje, róże i margaretki. O, a te malutkie. — Tu delikatnie, acz z uśmiechem dotknęła niewielkich, białych główek. —
To gipsówka. Wszystkie są moimi ulubionymi. Masz bardzo dobry gust, Lucien — zapewniła i ze szczerym uznaniem spojrzała mu w oczy.
Zoi zależało, aby prędko zatrzeć pierwsze wrażenie i wynagrodzić mu tą swoją początkową,
złą reakcję, choć z tyłu głowy wciąż miała nieprzyjemne przeczucie, że lada moment zza któregoś rogu wyskoczy Johnny. Wyłącznie przez to czuła się skrępowana.
—
No wiesz — Siedząc już w aucie, uniosła obie dłonie, próbując jednocześnie nakreślić nimi to, co miała na myśli. —
Dziwna wibracja. — Zastanowiła się przez chwile. —
Jakbyś im się podobał i chciały po prostu przypomnieć ci, że się znacie. Niestety nie pamiętam jak miały na imię. — Uśmiechnęła się zadziornie ni to z uprzejmości, ni ze złośliwości, mając nadzieję, że Lucien wyłapał tę subtelną aluzję.
Nie po to Zoya miała te wszystkie swoje osobowości, aby Lucien miał jeszcze jakieś k o l e ż a n k i, którym ewidentnie się podobał. Zdecydowanie była zazdrosna, chociaż wciąż nie była pewna, czy miała do tego jakiekolwiek prawo.
—
O... Powiedziałam im to, chociaż do modelki to mi akurat daleko — dodała ochoczo, przy czym bardzo żywo potaknęła. Potem mimowolne zerknęła na dłoń mężczyzny, którą położył pomiędzy fotelami, a która znów wydała się Zoi bardzo kusząca, a następnie znów podniosła wzrok na jego profil. —
Sama nie wiem... Miałam zdjęcia w kilku różnych stylizacjach i Antoine twierdził, że wyszły naprawdę dobrze. Kolejna sesja jest zaplanowana za dwa tygodnie. Tym razem z zimową kolekcją, ale jeszcze nie jestem pewna, czy się zdecyduję. Mam mu dać znać do poniedziałku — wyjaśniła, po czym przygryzła wewnętrzną stronę policzka, a potem wzruszyła ramionami. —
To trochę niespodziewane, prawda? — dodała najwyraźniej odrobinkę zakłopotana i zerknęła na Luciena z nadzieją, że podpowie jej, co powinna zrobić.
O ile wcześniej była skłonna się z nim kłótnić o to, że próbował podejmować decyzje za nią, to o tyle teraz poczuła, że potrzebowała jego aprobaty. Zoya zastanawiała się na ile rzeczywiście nadawała się do pozowania, a na ile zainteresowanie Antoine jej kandydaturą wynikało z f a k t u, że była dziewczyną wspaniałego Luciena Spencera.
Uśmiechnęła się łagodnie, gdy zarówno z jego słów, jak i spojrzenia wyczytała, że był przemęczony całym tym karierowym maratonem, który nieprzerwanie trwał już od tygodnia. Doskonale wiedziała, jak wyglądała sytuacja. Nie musiał jej niczego tłumaczyć, dlatego postanowiła odpuścić temat i przejść do kolejnego. Ten również miał w sobie pewien ciężar, zważywszy na wszystkie okoliczności, jednak aluzja Luciena do minionych napraw sprawiła, że Zoya prychnęła trochę rozbawiona.
Był niemożliwy i doskonale wiedziała, do czego nawiązywał, więc trzepnęła go w ramię. Po chwili jednak nieco spoważniała i potaknęła, choć sama nie potrafiła ocenić, czy osiemnaście miesięcy było adekwatnym wyrokiem za wszystko, czego dopuścił się tamten mężczyzna. Spowodowanie wypadku, ucieczka z miejsca zdarzenia, a do tego próba zepchnięcia Luciena z drogi, to brzmiało naprawdę przerażająco.
Miała wrażenie, że przez czas spędzony w samochodzie zdążyła poczuć się znacznie swobodniej w jego towarzystwie. W końcu zaczęła szczerze cieszyć się na to wspólne wyjście, a jeszcze bardziej w momencie, w którym obojgu udzieliła t a a a k a beztroska atmosfera.
Przez chwilę przyglądała się Lucienowi z lekkim niedowierzaniem, po czym kąciki jej ust uniosły się w coraz śmielszym uśmiechu. Miała być
jego Zoyą, czyli tą, którą sama lubiła najbardziej. Tą, która miała ochotę bez przerwy go przytulać i całować, nie przejmując się przy tym żadnymi granicami przyzwoitości.
Tą, która nie musiała niczego udawać.
—
Chyba sam nie wiesz o co prosisz — stwierdziła z udawaną kpiną, a potem znów na moment zamilkła. Wizja wieczoru bez Johnnego, komórek, wzmiankach o social mediach, sponsorach, wyścigach i konieczności odgrywania roli dziewczyny Luciena Spencera, wydawała się tak niecodzienna, że wprawiła Zoyę w dezorientację. Przywykła do tego szaleństwa pomimo że upłynęło naprawdę niewiele czasu.
Kiedy dotarło do niej, ze Lucien mówił poważnie i skierował twarz w jej strone z nieodadnionym uśmiechem, mimowolnie uniosła brwi.
—
Naprawdę? Możemy? — zapytała głupio i czując przyjemny ciężar tej informacji, skierowała twarz w kierunku przedniej szyby. Próbowała w ten sposób ukryć czającą się w jej oczach ekscytację. Odruchowo mocniej zacisnęła palce na bukiecie. —
Och, czyli jedziemy na kręgle? — zgadła, przypominając sobie o kartce.
Ostatni raz na kręglach była chyba jeszcze w Huntsville, na urodzinach jednego ze swoich braci; bodajże Alexa. Miała wrażenie, że z biegiem lat ludzie stracili zainteresowanie tą formą rozrywki, choć być może było to jedynie jej odczucie.
W czasach licealnych Zoya znacznie chętniej wybierała się na kręgielnię z przyjaciółmi. Właściwie głównie po to, aby jakoś zabić czas. W rodzinnym miasteczku, poza ranczem, niewiele było do roboty.
Zoya pozwoliła Lucienowi przyciągnąć się bliżej, a kiedy znaleźli się naprzeciwko siebie, uniosła wolną dłoń i ułożyła ją na jego klatce piersiowej. Spojrzała mu prosto w oczy bardzo rozbawiona, ale i zaskakująco pewna siebie.
Całe to wyzwanie przypadło jej do gustu. W końcu wychowała się z pięcioma samcami pod jednym dachem, którzy bardzo lubili rywalizajcę.
—
Mam nadzieję, że twoje ego za mocno nie ucierpi — zażartowała i uroczo zmarszczyła nosek, po czym rozochocona poszła po kulę. Oczywiście wybrała jedną z lżejszych i
oczywiście strąciła wszystkie kręgle.
Zanim Zoya wróciła do Luciena, który w tym czasie zdążył rozsiąść się w loży, jeszcze sama sobie zaklaskała. Dopiero potem posłała mu triumfalny uśmiech i pośpiesznie ruszyła w stronę stolika, nieprzerwanie, przez całą tę krótką drogę, patrząc mu w oczy.
Pozwoliła sobie zapomnieć o wszystkich trudach minionego tygodnia, o wcześniejszych osobliwych rozmowach i wciąż narastających w niej
e m o c j a c h.
Pozwoliła sobie być tą Zoyą Wesley, którą właśnie chciał mieć przy sobie.
Słysząc jego komplement, ukłoniła się demonstracyjnie, po czym skupiła się na zamówieniu. Wegetariańska pizza była dla Zoi świetnym wyborem, a co do picia musiała chwilę się zastanowić. Ostatecznie wybrała z menu Aperola.
Podczas rzutu Luciena cierpliwie stała oparta o stolik. Przygryzła paznokieć, skupiając wzrok bardziej na jego pośladkach, na których opięły się spodnie, aniżeli na ostatecznym wyniku. Dopiero gdy się wyprostował i w geście triumfu wyrzucił pięść w górę, mimowolnie i jego nagrodziła brawami - choć odrobinkę
wymuszonymi.
Kiedy się minęli i Lucien tak nonszalancko przesunął dłonią po jej talii, przeszedł ją przyjemny dreszcz. Naprawdę niewiele wystarczyło, aby rozbudził w Zoi wszystkie intymne pragnienia. Nic więc dziwnego, że przy pierwszym rzucie zadygotała jej ręka, a przy druim trafiła kulą do korytka, aż załamana złapała się za głowę.
Lucienowi natomiast ponownie poszło fenomenalnie, co Zoya zniosła... średnio. Spojrzała na niego
oburzona, choć cała jej reakcja nadal wpisywała się w tą frywolną atmosferę ich wspólnego wieczoru.
Tym razem, już po otrzymaniu drinka, postanowiła dodać sobie energii i dla lepszej motywacji upiła jedną trzecią napoju. Potem znowu minęła się z Lucienem, ale niespodziewanie zapobiegawczo uskoczyła na bok.
—
A, a, a! — Pokiwała mu ,,groźnie” palcem. —
Nie dotykaj mnie.
Niestety znowu jej nie poszło! Zoya ułożyła usta w podkówkę, po czym (wbrew temu, co przed chwilą mówiła) rzuciła się prosto w ramiona mężczyzny. Na parę sekund zawiązała ramiona wokół jego pasa i mocno wczepiła policzek w jego tors.
—
Skuś. Skuś. Skuś. Skuś — szeptała rozbawiona zaklęcia, po czym niespodziewanie ugryzła go w pierś tak mocno, że jeszcze przez parę sekund trzymała w zębach jego koszulkę. —
Skuś, Lucien.
Lucien Spencer