ODPOWIEDZ
39 y/o
For good luck!
190 cm
prawnik Ivanow & Partners
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjityp narracji
czas narracji-
postać
autor

Po jakże miłym popołudniu spędzonym z Olivią Misha coraz częściej spędzał noce w swoim apartamencie, licząc na przypadkowe spotkanie. Nie był typem romantyka, który zostawiałby pod jej drzwiami bukiet kwiatów z liścikiem. Nie chciał też wyjść na jakiegoś stalkera, czekającego pod jej mieszkaniem lub miejscem pracy. Liczył na przypadek, a jak wiadomo, za coś takiego nie mogła go winić. Musiała liczyć się z tym, że Mikhail prędzej czy później znowu pojawi się w jej życiu, bo jeśli już się na coś uwziął, nie potrafił tego odpuścić. Chyba dawno żadna kobieta nie zajęła miejsca w jego głowie takiego, jakie zajmowała właśnie panna Calvert.
Los jednak postanowił spłatać mu figla. Po porannej kawie szykował się do wyjścia, kiedy rozległ się dzwonek do drzwi. Spodziewał się tylko jednej osoby, więc uśmiechnął się pod nosem, zastanawiając się już, z jakiego powodu młoda pani patolog mogła go potrzebować o tak wczesnej porze. Upewnił się jeszcze, że jego fryzura wygląda nienagannie, po czym otworzył drzwi. Jakież było jego zdziwienie, kiedy zamiast młodej kobiety zobaczył na progu starszą sąsiadkę – panią Rosalię.
— Dzień dobry, panie Iwanow! Widzę, że nie wyszedł pan jeszcze do pracy. Czy mogłabym liczyć na sąsiedzką przysługę z pańskiej strony? — zapytała, wyciągając w jego kierunku talerz ze świeżo upieczonymi drożdżówkami. Musiał przyznać, że pachniały obłędnie i byłby głupi, gdyby odmówił przyjęcia takiego podarku od starszej kobiety.
Uśmiechnął się czarująco, sięgając po talerz z wypiekami. Zdecydowanie było ich za dużo jak na jedną osobę, więc musiała chodzić o jakąś większą przysługę, skoro starsza kobieta pofatygowała się do jego mieszkania o tak wczesnej porze.
— Jakże mógłbym odmówić, pani Rosalio? W czym mogę pomóc? — zapytał, przyglądając się starszej pani. Jak zwykle była nienagannie ubrana, z włosami upiętymi wysoko w kok. Przypominała mu babcię, którą odwiedził podczas ostatniego pobytu w Rosji. Był niebezpiecznym człowiekiem i zawsze miał przy sobie broń, ale nawet on wolał nie zadzierać ze starszymi kobietami. Może nie potrafiła tego, co on, ale samym spojrzeniem umiała przywołać go do porządku.
— Mam jeszcze kilka rzeczy do zrobienia, a ktoś musi wyjść na spacer z Milo. Czy mógłby pan mi w tym pomóc? Obiecuję, że szepnę pani Calvert miłe słówko o panu, kiedy ją spotkam — zapewniła, wyciągając w jego kierunku smycz, do której przypięty był pies.
Misha spojrzał na niego z uniesioną brwią, nie bardzo wiedząc, co powiedzieć. Nigdy wcześniej nie wyprowadzał psa, a już na pewno nie miał do czynienia z yorkiem, który szczekał groźniej, niż wyglądał. Poza tym jak miałoby to wyglądać? Groźny mafiozo z bronią za paskiem, wyprowadzający na spacer takie trzęsące się maleństwo? Aż poczuł zażenowanie na samą myśl, ale przecież nie mógł odmówić. Najbardziej przekonała go jednak chyba informacja, że starsza pani powie coś miłego o nim jego ulubionej sąsiadce.
— W porządku. Proszę się nie martwić. Z przyjemnością pani pomogę — zapewnił, a nim zdążył się zorientować, smycz znajdowała się już w jego dłoni, podczas gdy pani Rosalia radośnie podreptała do swojego mieszkania, dziękując mu kilkakrotnie.
Mikhail, nie mając innego wyboru, odłożył talerz z drożdżówkami na szafkę stojącą przy drzwiach, po czym wyszedł z mieszkania, prowadząc za sobą psa. Właściwie to bardziej pies ciągnął go w kierunku windy, co nieco zaskoczyło Iwanowa. Nie spodziewał się, że coś tak małego może mieć w sobie tyle siły.
Zjechał windą na dół i wyszedł na zewnątrz, kierując się w stronę najbliższego trawnika. Miał nadzieję, że zwierzak załatwi tam swoje potrzeby. Wcale nie było to jednak takie proste, bo maluch wolał obwąchiwać wszystko dookoła i szczekać na mijające go psy, zamiast zwyczajnie się wysikać.
Czy robił coś źle? Zdecydowanie. Wystarczyło na niego spojrzeć, żeby zauważyć, że kompletnie sobie z tym nie radzi.

Olivia Calvert
32 y/o
KONSEKWENTNY RENIFEREK
166 cm
patolog sądowy Mount Sinai Hospital
Awatar użytkownika
Even if everyone turns a blind eye, I'm fine
Even if it's a little far, I still climb
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimki
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Po ich ostatnim spotkaniu Olivia liczyła, że nie będzie im dane często na siebie wpadać. Jasne, mieszkali w tym samym bloku, ale to nie znaczyło, że zaraz musieli widywać się każdego dnia. Było wielu innych sąsiadów, których spotykała sporadycznie, o wielu pewnie nie mając pojęcia. a jednak w przypadku Mikhaila los postanowił zabawiać się znacznie częściej jej kosztem co rusz stawiając go na jej drodze - a to w windzie, a to kiedy wracała do domu i akurat on gdzieś wychodził, co zmuszało ją do krótkiej interakcji oparte na odpowiedziach na jego pytanie. Mogła milczeć, mogła go ignorować, ale uznała, że nie zaszkodzi wycisnąć z siebie chociaż odrobiny dobroci wiedząc, że Rosalia patrzy. Nie potrzebowała z jej strony plotek, a te z pewnością by się pojawiły, gdyby nagle okazało się, że przestała rozmawiać z człowiekiem, który odwiedził ją akurat wtedy, kiedy starsza kobieta przyniosła jej ciasto wiedząc o jego obecności. I bum, zaraz pojawiłoby się wiele niestworzonych historii, a Liv po prostu najchętniej całkiem odcięłaby się od mężczyzny.
Tego poranka również naiwnie liczyła, że będzie miała spokój, zaczynając swój dzień tak, jak robiła to niemal codziennie. Poranna kawa, szybki prysznic i chwila spędzona na przejrzeniu wiadomości były jej małym rytuałem, którego nie zamierzała rezygnować nawet wtedy, kiedy obowiązki zawodowe nie pozwalały jej na zbyt wiele wolnego czasu. Tego dnia nie musiała jednak pojawiać się w pracy, dlatego postanowiła wykorzystać poranek na załatwienie kilku spraw, które od dłuższego czasu odkładała na później. W planach miała wizytę na poczcie, odebranie zamówionej wcześniej przesyłki z apteki oraz zakupy spożywcze, bo jej lodówka świeciła pustkami, a perspektywa kolejnego zamawiania jedzenia na wynos nie napawała jej szczególnym entuzjazmem. Zaczynało jej brakować domowego jedzenia, a na regularne gotowanie nie mogła sobie pozwolić ze względu na czas, który normalnie spędzała w szpitalu.
Opuściła mieszkanie w uśmiechem na twarzy, sprawdzając jeszcze pocztę. nic nie było, co przyjęła z ulgą. Minęły dokładnie trzy dni odkąd dostała ostatnia czerwoną kopertę. Kiedyś dostawała je codziennie więc może ostatecznie komuś znudziło się gnębienie ją. To trwało zdecydowanie za długo.
Wyszła z bloku, kierując się w stronę samochodu, kiedy jej uwagę przykuł czyjś głos, a zaraz potem niewielki piesek, który niemal wyrywał się na wszystkie strony, ciągnąc za sobą zdecydowanie mniej zainteresowanego spacerem właściciela. Olivia zatrzymała się na moment, przyglądając całej scenie z wyraźnym rozbawieniem. Dopiero po chwili rozpoznała mężczyznę trzymającego smycz. Przez moment zastanawiała się, czy nie powinna po prostu przejść obok, udając, że niczego nie zauważyła. Nie była przecież zobowiązana do witania się z każdym sąsiadem, którego spotkała na swojej drodze. Szczególnie takim, który ostatnio wykazywał zdecydowanie zbyt duże zainteresowanie jej osobą. Niestety, widok Mikhaila próbującego zapanować nad rozszczekanym yorkiem był na tyle absurdalny, że trudno było jej powstrzymać uśmiech.
- Widzę, że poranek upływa ci bardzo pracowicie - odezwała się, podchodząc nieco bliżej, zerkając najpierw na psa, a później na jego opiekuna. - Nie wiedziałam, że masz w domu takiego małego potwora. Ale zaraz… czy to nie jest pies Rosalii? - uniosła wysoko brwi. Czy on postanowił obrabować starszą kobietę z psa, który towarzyszył jej już od kilku lat.
Pies właśnie szarpnął smyczą, najwyraźniej dostrzegając coś interesującego po drugiej stronie chodnika. Olivia odruchowo cofnęła stopę, żeby nie znaleźć się na jego drodze, po czym zaśmiała się cicho.
-Porwałeś go dla okupu? Bo nawet jeśli, to chyba Milo niewiele sobie z tego robi. Dla niego z całą pewnością nie jesteś groźnym bandytą - zauważyła, spoglądając na swojego rozmówcę. Wiedziała, że być może nie powinna dawać mu kolejnego pretekstu do rozmowy, ale z drugiej strony sama była ciekawa, skąd wzięła się ta niecodzienna para. A skoro już na siebie wpadli, równie dobrze mogła poświęcić mu kilka minut. Nie oznaczało to przecież, że zamierzała robić z tego jakiś zwyczaj.

Mikhail Iwanow
39 y/o
For good luck!
190 cm
prawnik Ivanow & Partners
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjityp narracji
czas narracji-
postać
autor

Pani Rosalia, jako starsza osoba, miała wyjątkowy talent do wykorzystywania innych ludzi. Tak przynajmniej postrzegał ją Mikhail, który niejednokrotnie widywał ją w towarzystwie sąsiadów pomagających jej z zakupami. Sam nie miał jeszcze okazji zaoferować jej swojej pomocy, ale najwyraźniej starsza pani postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce. Czy teraz będzie zmuszony częściej jej pomagać, żeby zyskać przychylność sąsiadki, której do tej pory nawet nie widywał zbyt często? Na ogół wcześnie wychodził i późno wracał, a czasami, kiedy praca pochłaniała go bez reszty, zdarzało mu się nawet spędzać noce w biurze. Ostatnio jednak zaczął pojawiać się w mieszkaniu nieco częściej, licząc na przypadkowe spotkania z młodą kobietą. Najwyraźniej przy okazji znalazł się również na radarze starszej pani. Nie wiedział już, czy powinien się z tego cieszyć, czy może lepiej wrócić do swojego wcześniejszego trybu życia i sporadycznego pojawiania się w domu.
— No, dalej. Zrób, co musisz, i wracajmy — mruknął do psa, który zupełnie nic sobie nie robił z jego słów. Zwierzak biegał dookoła, szczekał i obwąchiwał wszystko, co tylko znalazło się w zasięgu jego nosa, byle tylko nie załatwić swoich potrzeb. Zupełnie jakby pani Rosalia specjalnie go do tego namówiła, żeby trochę się nad nim poznęcał. Mikhail nie miał zielonego pojęcia o psach, co zresztą doskonale odzwierciedlało zakłopotanie malujące się na jego twarzy. Jednego był już pewien: następnym razem dwa razy się zastanowi, zanim zgodzi się na podobną przysługę. O ile oczywiście będzie miał okazję odmówić.
Stał tak, nie bardzo wiedząc, co powinien zrobić, dopóki nie usłyszał znajomego głosu. Od razu poprawił mu się humor, choć żałował, że ich kolejne spotkanie musiało odbywać się w tak mało romantycznych okolicznościach. Nie tak wyobrażał sobie przypadkowe spotkanie z Olivią, ale najwyraźniej los miał wobec niego nieco inne plany.
— Jak widać, Olivio. Miło cię widzieć — odparł, lekko kłaniając się przed kobietą. — Pani Rosalia poprosiła mnie o przysługę w zamian za drożdżówki. Nie umiałem jej odmówić — dodał, wzruszając ramionami. Nie zamierzał przyznawać się, że najbardziej przekonała go obietnica szepnięcia kilku miłych słów na jego temat do stojącej przed nim kobiety. Sam również liczył na zdobycie u niej kilku dodatkowych punktów, ale nie zamierzał narzekać na konieczność poświęcenia odrobiny czasu starszej sąsiadce. W końcu każda okazja do zrobienia dobrego wrażenia była na wagę złota. Zwłaszcza jeśli mogła przybliżyć go do osoby, którą ostatnio coraz częściej miał w myślach.
— Porwać psa? Jeśli pani Rosalia zapłaci mi domowymi wypiekami, możliwe, że rozważę ten pomysł. Na razie pomagam jej jednorazowo, bo podobno jest bardzo zajęta — powiedział, zerkając na czworonoga, który co jakiś czas szarpał za smycz, próbując oddalić się w zupełnie nieznanym kierunku. Jak Misha miał go przekonać, żeby w końcu się załatwił? Nie zamierzał spędzić z nim całego dnia, a przecież musiał jeszcze pojawić się w pracy. Co prawda jako właściciel kancelarii mógł pozwolić sobie na pewną swobodę w ustalaniu godzin, ale nie oznaczało to, że mógł lekceważyć ważne spotkania. Przez lata wypracował sobie opinię profesjonalisty, a taką reputację trudno było utrzymać, jeśli człowiek nie traktował swoich obowiązków poważnie. Nie zamierzał pozwolić, by jeden niesforny pies pokrzyżował mu plany.
— On sika na komendę czy potrzebuje jakiegoś specjalnego miejsca? Bo nie rozumiem, o co mu chodzi — dodał, próbując zagwizdać na psa, który uparcie go ignorował. Mikhail westchnął cicho, przyglądając się zwierzakowi z wyraźną dezaprobatą. W sądzie potrafił przekonać do swoich racji nawet najbardziej opornych ludzi, ale najwyraźniej cała jego prawnicza wiedza była zupełnie bezużyteczna w starciu z niewielkim czworonogiem. Nie mógł przecież zacząć z nim negocjować, choć przez moment przemknęło mu przez myśl, że może właśnie tego potrzebował.
Przeniósł spojrzenie na Olivię, nie kryjąc nadziei, że kobieta okaże się bardziej kompetentna w tej kwestii. Właściwie nie miałby nic przeciwko temu, gdyby zechciała zostać z nimi jeszcze chwilę. Nie zamierzał jednak zdradzać, że obecność kobiety była znacznie przyjemniejszą perspektywą niż samotne uganianie się za psem. Mógł wykorzystać tę sytuację, by zamienić z nią kilka dodatkowych zdań, a może nawet dowiedzieć się czegoś więcej o jej planach na najbliższy dzień.
— Chyba że masz jakiś sprawdzony sposób, żeby go przekonać do współpracy? — zapytał z lekkim uśmiechem, unosząc jedną brew. — Zaczynam podejrzewać, że pani Rosalia nie bez powodu wybrała właśnie mnie do tego zadania. Doskonale wiedziała, że nie mam pojęcia, co robię. - stwierdził. Nie był pewien, czy bardziej rozbawiła go własna bezradność, czy perspektywa tego, że starsza sąsiadka mogła celowo zastawić na niego tę małą pułapkę. Tak czy inaczej, nie zamierzał jeszcze się poddawać. Szczególnie że niespodziewanie pojawił się ktoś, kto mógł uratować go z tej sytuacji. A jeśli przy okazji udałoby mu się spędzić z Olivią trochę więcej czasu, trudno było uznać to za całkowicie stracony poranek.

Olivia Calvert
32 y/o
KONSEKWENTNY RENIFEREK
166 cm
patolog sądowy Mount Sinai Hospital
Awatar użytkownika
Even if everyone turns a blind eye, I'm fine
Even if it's a little far, I still climb
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimki
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

W jakichkolwiek wyobrażeniach, zakładając, że w ogóle miałaby takowe w związku z postacią mikhaila, nie zakładała, że ktoś jego pokroju mógłby wyprowadzać niewielkiego psa, który bardziej pasował do spokojnego staruszka, niż dystyngowanego mafioza, który w domu trzymał zapewne całkiem pokaźny arsenał z bronią. Myślenie być może stereotypowe, ale jeśli już miałaby dopasować do niego czworonoga, stawiałaby na owczarka niemieckiego, ewentualnie rottweilera, który swoim charakterem z pewnością dorównałby jej sąsiadowi.
Nic dziwnego, że musiała przystanąć, chwilowo rezygnując ze swoich dalszych planów. Widok bowiem był tak abstrakcyjny, że sam prosił się o to, by zagościć w pamięci na dłużej, później odtwarzany w celu przypomnienia drugiej stronie, że nie zawsze była taka groźna, jak chciała. Dodatkowo zrobiło jej się trochę szkoda psa, nad którym właściciel, jak myślała w pierwszej chwili, nie potrafił zapanować. Władza jednak nie przynosiła efektu wszędzie.
Uniosła jedną z brwi, kiedy jej się ukłonił. Nie takiego zachowania się po nim spodziewała i musiała przyznać sama przed sobą, że zrobiło na niej wrażenie. Podobnych rzeczy nie miała zamiaru mówić na głos, nie chcąc łechtać i tak wygórowanego ego mężczyzny, niemniej na przestrzeni ich ostatnich spotkań jaj stosunek do niego nieznacznie się zmienił, a wspomnienia pierwszego spotkania zaczynały być irytująco wyblakłe, jakby do tego właśnie dążył - żeby całkiem zapomniała, że miał w sobie niebezpieczeństwo, którego nie potrafił się wyzbyć. Że wystarczyła chwila, by ponownie okazał złość i dominację.
-Za drożdżówki? Już zdążyła cię zniewolić swoimi wypiekami? Szybko jej poszło skoro była w stanie przekonać cię do czegokolwiek. Nie wyglądasz na kogoś, kto słucha rozkazów drugiej strony - zauważyła, przyglądając mu się subtelnie. Faktem było, że wypieki sąsiadki robiły furorę i nie znała nikogo, kto potrafiłby się im oprzeć niezależnie, jak się wzbraniał. Może właśnie przez to Rosalia była szanowana, chociaż każdy wiedział, że potrafiła być parszywą plotkarą. - Nie licz na to, że odda ci go na własność. Milo to jej największy przyjaciel. Miej to na uwadze, kiedy będziesz się nim zajmował, bo może i lubisz machać spluwą, ale z tą kobietą nie będziesz miał szans, jeśli psu stanie się najdrobniejsza krzywda - skomentowała, niemal wyobrażając sobie, jak Rosalia przetrzepuje mu skórę jedną ze swoich toreb, które tak namiętnie nosiła, a które pewnie kamieniami były wypchane.
-Na komendę? To nie zaprogramowany robot. Stawiam, że ma swoje ulubione miejsca i nie chce się załatwiać tuż pod blokiem, w którym mieszka - zaśmiała się na jego słowa, które zabrzmiały, cóż, całkiem uroczo, bo widać było, że mężczyzna jest w tym wszystkim zagubiony. Gdzieś uleciała jego pewność siebie, którą emanował na każdym kroku, zastąpiona jakby zakłopotaniem, że nie wiedział, jak ma sobie poradzić z psem. Proszę, jak łatwo milo poszło wytresowanie Mikhaila, chociaż powinno to działać raczej w drugą stronę. - Nigdy nie miałeś czworonoga? - pokręciła lekko głową. Była pewna, że każdy człowiek chociaż raz zajmował się zwierzęciem, chociażby w nastoletnim życiu. Rosjanin, bo założyła, że właśnie takiej był narodowości, był już po trzydziestce, dlatego była zaskoczona, że jego doświadczenie było tak znikome.
-Po prostu wyczuwa, że nie ma w tobie za grosz stanowczości i pozwala sobie na więcej. Z psami czasami trzeba bardziej dobitnie - powiedziała, podchodząc do niego bliżej. Nie planowała z nim zostawiać i nie planowała u pomagać, jednak dobro zwierzęcia było dla niej istotne, a jeśli tak dalej pójdzie to biedny psiak nie załatwi się do wieczora. - Pokażę ci, jak to się robi - powiedziała, zatrzymując się zaledwie dwa kroki od niego, wyciągając dłoń po smycz.

Mikhail Iwanow
ODPOWIEDZ

Wróć do „#20”