25 y/o
For good luck!
175 cm
barman Archeo
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

– Nie, poproszę, zapomnij! – oburzył się. Nie był jeszcze aż tak zdesperowany, by prosić o seks. Zwłaszcza że Dean miał na koncie pewnie połowę tego miasta. Zadziwiające, że wciąż mu się to nie znudziło i nadal sprowadzał do swojego łóżka kolejne osoby, które w tak głupi sposób dawały się nabierać na urok tancerza. Czy ludzie naprawdę byli aż tak ślepi, żeby nie zauważyć, że ktoś ich wykorzystuje? – Aż nie chcę wiedzieć, ile było tych nagłych przypadków – mruknął, mimowolnie się rumieniąc, gdy tylko dotarło do niego znaczenie słów Deana. George powinien czuć się zaszczycony, że Dean nie zamierza zaciągnąć go do łazienki i spróbować dobrać mu się do majtek. Wcale go to jednak nie pocieszało. Chciał trzymać się od mężczyzny na dystans, unikając miejsc, w których rzeczywiście mogłoby między nimi do czegoś dojść. Obawiał się jednak, że jego silna wola w końcu się wyczerpie. Był pewien, że Dean dostrzegał każdą jego reakcję i wykorzystywał to w jakiś chory sposób. Zamiast dać sobie spokój i przestać próbować kolejnych sztuczek, tylko go do tego zachęcał. I jak George miał w takiej sytuacji zachować cnotę?
– Ale palisz, a to niezdrowe – odparł, krzywiąc się. Sam zapach papierosów był dla niego wystarczająco uciążliwy, ale konsekwencje zdrowotne palenia stanowiły już zupełnie inną kwestię. Nie chciał potem wysłuchiwać, jak ktoś narzeka na swój stan zdrowia, choć sam latami zatruwał sobie organizm papierosami. Ani to przyjemne, ani pożyteczne. Nie można było nigdzie spokojnie wejść, bo zawsze znalazł się ktoś, kto musiał najpierw zapalić. Palenie w pomieszczeniach przyprawiało go o ból głowy, dlatego starał się unikać takich miejsc. – Wystarczy mi to, co wiem na twój temat. I wcale nie zżera mnie ciekawość – mruknął, chcąc wreszcie zakończyć ten temat. Naprawdę nie miał ochoty na kolejne spotkanie z tancerzem. Chociaż gdzieś w głębi duszy ciekawiło go, co takiego kryje się pod maską pewnego siebie ruchacza, to czy odkrycie prawdy w jakikolwiek sposób zmieniłoby podejście Whitcrofta do Vanberga? Nie sądził.
Nie lubił, gdy ktoś tak go zaskakiwał. Zwłaszcza w miejscu publicznym, gdzie wokół było tylu ludzi. Jak miał zachowywać się jak człowiek na poziomie, skoro naprzeciwko siedział tancerz, który nie respektował jego przestrzeni osobistej i nieustannie próbował się do niego zbliżyć? George starał się, jak tylko mógł, nie dawać się prowokować, ale za każdym razem ponosił porażkę. Może jednak rzeczywiście był zainteresowany tancerzem, tylko zupełnie nie wiedział, jak reagować, kiedy ktoś ewidentnie z nim flirtował? Nigdy nie był w tym dobry, co być może tłumaczyło, dlaczego do tej pory pozostawał singlem.
Otworzył szeroko oczy ze zdziwienia, kiedy Dean wytarł mu usta serwetką. Naprawdę aż tak się opluł? Poczuł się wręcz upokorzony, że zachował się w ten sposób.
Na szczęście obecność kelnera pozwoliła mu na chwilę skupić uwagę na czymś innym. Mógł spokojnie wybrać danie główne. Zdecydował się na coś, co lubił i czym na pewno się nie ubrudzi, by nie dać Deanowi kolejnej okazji do wycierania mu buzi.
– Czy wtedy dasz mi spokój, jeśli pójdę z tobą na drugą randkę? – zapytał, mając nadzieję, że ta druga okaże się ich ostatnią. Bo jak to było? Seks można było zaliczyć dopiero na trzeciej randce, żeby nie przylgnęła do człowieka łatka osoby puszczalskiej? Zdecydowanie nie mógł sobie na to pozwolić, nie chciał przecież wylądować na jakiejś chorej liście zdobyczy, którą pewnie prowadził Vanberg.
Sięgnął po przystawkę, starając się przybrać neutralny wyraz twarzy, żeby nie było po nim widać skrępowania całą tą sytuacją.
– Dlaczego właściwie tak bardzo zależy ci na tym, żebym cię polubił? Ty raczej nie szukasz związku, a ja nie chcę być przygodą na jedną czy kilka nocy. W żaden sposób się nie dogadamy, więc może lepiej byłoby, gdybyś… odpuścił? – zasugerował, chcąc przy okazji dowiedzieć się, czego Dean tak naprawdę od niego oczekuje. Nie spodziewał się ani prostej odpowiedzi, ani szczerości ze strony tancerza, który zapewne traktował tę znajomość jedynie jako kolejną okazję do zabawy jego kosztem.

Dean Vanberg
27 y/o
INSPIRUJĄCY MISIU
182 cm
właściciel studia tańca oraz instruktor MK Dance Studio
Awatar użytkownika
I don't even know why you're calling me "baby"
Sitting shotgun and I'm driving you crazy
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkizaimki
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Dean naprawdę zaczynał podejrzewać, że George robił to wszystko specjalnie. Nie było innego wytłumaczenia dla tak uroczej mieszanki oburzenia, zawstydzenia i prób zachowania resztek godności, które za każdym razem kończyły się dokładnie w ten sam sposób. Whitcroft mógł zaprzeczać, ile tylko chciał, ale jego reakcje mówiły znacznie więcej niż wypowiadane słowa. Vanberg miał zresztą całkiem niezłą zabawę, obserwując, jak kolejne prowokacje przynoszą zamierzony efekt. Nie zamierzał jednak przyznawać, że właśnie to sprawiało, iż chciał spędzać z nim więcej czasu. George był inny niż osoby, z którymi zazwyczaj się spotykał. Nie rzucał mu się na szyję, nie próbował za wszelką cenę zwrócić jego uwagi i, co najważniejsze, nie sprawiał wrażenia kogoś, kto byłby gotowy wskoczyć z nim do łóżka tylko dlatego, że Dean ładnie się uśmiechnął. A może właśnie dlatego tak bardzo chciał sprawdzić, ile jeszcze cierpliwości miał w sobie ten człowiek.
-Oj, Whitcroft, nie musisz być taki pruderyjny. Nie zamierzam wyciągać przed tobą całej listy swoich grzechów. Chociaż... może jak ładnie poprosisz to niektóre z nich ci nawet zademonstruję - wyszczerzył się, unosząc szklankę do ust. No bawił się przednio, temu nie mógł zaprzeczyć nawet przez chwilę. - A co do papierosów, obiecuję, że nie będę palił w twojej obecności. Widzisz? Już potrafię się dostosowywać. Powinieneś to docenić - wzruszył ramionami, jakby to było faktycznie wielkie poświęcenie. Oczywiście nie zamierzał rezygnować z palenia tylko dlatego, że George krzywo na nie patrzył, ale nie widział też powodu, żeby robić mu na złość. Przynajmniej nie w tej kwestii. Było wystarczająco dużo innych sposobów, by wyprowadzić go z równowagi, a Dean zdecydowanie preferował te, które kończyły się rumieńcami na jego policzkach. Zresztą sam fakt, że chłopak tak usilnie próbował udawać obojętność, był dla niego wystarczającą zachętą.
-Kto wie, istnieje takie prawdopodobieństwo. Nie jestem jednak w stanie powiedzieć, jak przebiegnie następne spotkanie, więc nie pozostaje ci nic innego, jak samemu się przekonać - zaśmiał się pod nosem, po czym sięgnął po kieliszek. Nie zamierzał jednak tak łatwo odpuszczać. Szczególnie że kolejne pytanie Whitcrofta okazało się znacznie ciekawsze od wcześniejszych prób wyznaczania granic. Dlaczego tak bardzo zależało mu na tym, żeby go polubił? Dean przez moment obracał kieliszek między palcami, zastanawiając się nad odpowiedzią. Chciał się do niego dobrać, to pewne, ale kryło się za tym coś więcej - potrzebował rozrywki, a George mu jej dostarczał w dawce idealnej. Plus z pewnością jego sympatia by mu ułatwiła ostateczny cel, bo starania staraniami, ale ile można? Nie był tak wytrwały jak Benjamin z tym swoim blondasem. - Bo ja cię lubię cię, George. Jesteś uparty, strasznie łatwo cię zawstydzić, masz milion zasad i patrzysz na mnie, jakbym był największym nieszczęściem, jakie spotkało cię w życiu. To całkiem zabawne połączenie - zaśmiał się, po czym oparł przedramię na stole. - Poza tym jesteś interesujący. I nie, nie chodzi mi wyłącznie o to, co masz pod ubraniem, chociaż nie będę udawał, że nie jestem ciekawy - wyrzucił, racząc go kolejną dawką gry, o której chłopak nie miał zielonego pojęcia. Cechą Deana było to, że umiał powiedzieć dokładnie to, czego mogła oczekiwać druga strona, ewentualnie to, dzięki czemu miał sprawić, że dla niego przepadnie. każdy lubił miłe słówka, prawda?
W tym momencie kelner przechodzący obok zahaczył lekko o krawędź stołu, przez co kieliszek Deana niebezpiecznie się przechylił. Mężczyzna błyskawicznie go złapał, ratując zawartość przed wylądowaniem na obrusie. Spojrzał na George'a, a następnie na własną dłoń.
-Punkt dla mnie. Widzisz, w moim towarzystwie alkohol z pewnością się nie zmarnuje. A skoro uratowałem kieliszek, to jestem pewien, że w każdej sytuacji uratuję też ciebie - rzucił, upewniając się, że wszystko na stole stoi stabilnie. Bajerant to był jednak z niego prawilny.

George Whitcroft
25 y/o
For good luck!
175 cm
barman Archeo
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

George był raczej głupiutki w sprawach uczuciowych i nie bardzo wiedział, jak powinien zachowywać się na randce. Niby chciał na nie chodzić, chciał się w kimś zakochać, ale jak właściwie miał do tego podejść? Jak zagadać albo odpowiedzieć, żeby druga strona go nie odrzuciła? Jak nie popełnić gafy, która całkowicie przekreśliłaby jego szanse i zrobiła z niego jakiegoś świra? Właśnie dlatego tak motał się przy Deanie. Mężczyzna miał w sobie coś irytującego, coś, co sprawiało, że George zapominał języka w gębie, choć przecież jeszcze chwilę wcześniej potrafił przygotować sobie w głowie całą przemowę na temat tego, dlaczego nie powinni się więcej spotykać. Zresztą mógłby na całe miasto krzyczeć, że nie jest nim zainteresowany, ale jego ciało zdradzało coś zupełnie innego. Wystarczyło jedno spojrzenie, odpowiednio dobrany komplement czy ten przeklęty uśmiech tancerza, by na jego policzkach pojawiały się zdradzieckie rumieńce. Gdyby tylko mógł nad nimi zapanować, najchętniej wyłączyłby je raz na zawsze.
— Raczej nie jestem zainteresowany, wiesz? Zachowaj swoje grzechy dla siebie — mruknął, krzywiąc się. Jeszcze tego mu brakowało, żeby Dean zaczął opowiadać mu, co takiego wyczyniał z innymi ludźmi. Pewnie zaliczył już numerki w najróżniejszych miejscach, pozycjach i układach. George skrzywił się na samą myśl, że ktoś taki miałby później dotykać również jego. Nie chciał być kolejną pozycją na długiej liście podbojów. Chciał być dla kogoś wyjątkowy, a dla tancerza z pewnością nie miał szans na taką pozycję. — Doceniam, dziękuję — odparł, lekko kiwając głową. Czy pocieszała go myśl, że Dean nie będzie rozsiewał wokół siebie dymu papierosowego w jego obecności? Z pewnością. Ale czy powinien się z tego cieszyć? W końcu oznaczałoby to, że będą spotykać się częściej, a George przecież tak głośno deklarował, że nie chce go więcej widzieć. Dlaczego więc tak łatwo zgadzał się na kolejne spotkania, zamiast po prostu go zablokować?
— Ale spotykamy się tylko w miejscach publicznych, więc nawet nie myśl sobie, że na kolejną randkę zaprosisz mnie do swojego domu na obiad czy coś — podkreślił, grożąc mu palcem. Nie był aż tak głupi, żeby z własnej woli wybierać się do domu Deana. Kiedyś trafił tam przypadkiem i od razu zaproponowano mu seks, więc nie uważał tego miejsca za odpowiednie na drugą randkę. Wolał spotykać się z nim wśród obcych ludzi, gdzie tancerz nie mógłby tak bezczelnie się do niego dobierać, a w razie czego zawsze mógłby zawołać o pomoc.
Przegryzł nerwowo dolną wargę, czekając na odpowiedź tancerza. Starał się nie przyglądać mu zbyt uważnie, ale nie było to łatwe, zwłaszcza kiedy siedzieli naprzeciwko siebie i George miał doskonałą okazję, by obserwować każdy jego gest. Bał się tego, co usłyszy, choć jednocześnie był ciekaw. Spodziewał się, że Dean zacznie mu się podlizywać, żeby tylko trochę zmiękł. Może i łatwo się rumienił pod wpływem jego słów, ale nie zamierzał równie łatwo uwierzyć, że ten nagle tak bardzo się nim zainteresował. To była tylko gra, w którą George nie planował się angażować. Przynajmniej tak sobie powtarzał.
Odpowiedź tancerza nieco go jednak zaskoczyła. Spodziewał się raczej czegoś prostego, może kolejnego komplementu, który mógłby zbyć przewróceniem oczami, a tymczasem Dean całkiem trafnie odczytał jego osobowość. Nie chwalił jego wyglądu, choć George naprawdę starał się tego wieczoru dobrze prezentować, nie zachwycał się ilością pieniędzy na jego koncie, ale zwrócił uwagę na cechy, które barman zwykle wolał pozostawiać dla siebie. Przez chwilę zrobiło mu się nawet głupio, że tak powierzchownie go ocenił. Zaraz jednak jakiś cichy głosik w jego głowie zaczął krzyczeć, żeby nie dał się nabrać na te słodkie słówka. Czego powinien tym razem posłuchać? Serca czy rozumu?
— Nic nie mam pod ubraniem — odparł bez namysłu, by dopiero po chwili uświadomić sobie, co właśnie powiedział. Zamarł na moment, wpatrując się w Deana, jakby liczył na to, że mężczyzna nie zdążył usłyszeć jego odpowiedzi. Oczywiście, że zdążył. Co gorsza, George doskonale zdawał sobie sprawę, jak dwuznacznie to zabrzmiało. — Nie, to znaczy… Nie, że nic nie mam, bo mam. W sensie… Co ja gadam… — jęknął, ukrywając twarz w dłoniach z zażenowania. Miał ochotę zapaść się pod ziemię. Co ten facet z nim robił, że George aż tak plątał się we własnych słowach? Od dziecka uczono go, jak wypowiadać się na różne tematy, a przy Deanie wyrzucał z siebie takie głupoty, że rodzice chyba by go wydziedziczyli, gdyby usłyszeli, jak się zachowuje. Pewnie nie poznaliby własnego dziecka.
Po chwili poczuł, jak stolik lekko się poruszył, a Dean błyskawicznie złapał chwiejący się kieliszek, ratując go przed wylaniem zawartości na obrus, a być może również na któreś z nich.
— Skąd mam wiedzieć, że w każdej takiej sytuacji będziesz przy mnie? Nie jesteś w stanie wszystkiego przewidzieć, a przecież nie możesz śledzić mnie przez całą dobę — odparł, sięgając po własny kieliszek, by zapić wcześniejsze uczucie wstydu. Alkohol przyjemnie palił go w gardło, sprawiając, że lekko zaszumiało mu w głowie. Na szczęście kelner szybko przyniósł im dania główne, więc przynajmniej nie powinien upić się zbyt szybko.

Dean Vanberg
27 y/o
INSPIRUJĄCY MISIU
182 cm
właściciel studia tańca oraz instruktor MK Dance Studio
Awatar użytkownika
I don't even know why you're calling me "baby"
Sitting shotgun and I'm driving you crazy
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkizaimki
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Nie potrafił powstrzymać szerokiego uśmiechu satysfakcji, kiedy George zaczął plątać się we własnych słowach, coraz częściej pokazując mu, że nijak nie był w stanie zachować się w towarzystwie Deana normalnie. Było w tym coś rozczulającego, co jedynie pchało go do podobnych gier, na które jego rozmówca był tak podatny. Whitcroft najwyraźniej nie potrzebował wiele, żeby stracić rezon, a Dino coraz bardziej utwierdzał się w przekonaniu, że mógłby spędzić cały wieczór na obserwowaniu jego reakcji, które przy okazji sam prowokował Nie zamierzał jednak przesadzać - końcu była to randka, a nie przesłuchanie - a przecież nie chciał, żeby jego obiekt się zestresował na tyle, by całkiem przestać odpowiadać. Miał się przy nim czuć dobrze, a nie jak na komendzie policji.
-Aż tak obawiasz się ze mną zostania sam na sam, że potrzebujesz widowni? Przypominam, że za pierwszym razem nie oponowałeś, kiedy władowałeś mi się do domu, więc co się zmieniło? Może działam na ciebie znacznie bardziej, niż pragniesz to przyznać? - spytał, podpierając dłonią brodę i przyglądając się chłopakowi z jawnym zainteresowaniem, ani przez chwilę nie zmazując z ust tego bezczelnego, prowokacyjnego uśmieszku, który gościł tam zdecydowanie za często. W jego głowie już pojawiały się odpowiedzi, których George powinien udzielić, chociaż nie był pewien, która z nich przypadłaby mu do gustu bardziej. Jedno było pewne - Dean ani przez chwilę nie wątpił w to, że stosunek Azjaty go jego osoby trochę się zmienił nawet, jeśli ten chciał usilnie przekonać samego siebie i otoczenie, że było inaczej.
-O proszę. I ty mi mówisz o prowokowaniu ciebie? Bo wiesz, takimi tekstami mnie od siebie nie odepchniesz. I jeśli walisz nimi do każdego, nie dziw się później, że ktoś próbuje czegoś więcej - zaśmiał się na spontaniczną odpowiedź chłopaka. Tego się nie spodziewał, musiał przyznać. Zabrzmiało jednak wystarczająco interesująco, by Vanberg przesunął wzrokiem po ciele chłopaka, jakby w ten sposób przez ubranie chciał poznać zakamarki jego ciała. - Będę jeśli tylko mnie zaprosisz, proste. I uważaj z tym śledzeniem, bo jeszcze potraktuję twoje słowa jak wyzwanie. A jak wiesz, wprost je uwielbiam - posłał mu szeroki uśmiech.
Kelner ostatecznie przyniósł ich dania główne, więc Dean odsunął nieco swój kieliszek, robiąc miejsce na talerze, po czym podziękował obsłudze i spojrzał na George'a. Jedzenie wyglądało całkiem apetycznie, a on sam zdążył już zgłodnieć, więc z przyjemnością zabrał się za posiłek. Przez kolejne minuty starał się zachowywać wyjątkowo przyzwoicie. Nie rzucał co chwilę sprośnymi komentarzami, nie próbował wymuszać na nim żadnych wyznań i nawet pozwalał mu spokojnie dokończyć zdania. Rozmawiali o kilku zupełnie zwyczajnych sprawach. Dean opowiedział mu trochę o swojej pracy, wspominając o ostatnich próbach i zmęczeniu, jakie potrafiły przynieść kolejne godziny spędzone na sali tanecznej. Zapytał też o pracę George'a i jego codzienność, próbując dowiedzieć się czegoś więcej niż tylko tego, jak bardzo chłopak nie lubił papierosów i nieodpowiednich propozycji. Co jakiś czas sięgał po szklankę, pozwalając sobie na kolejne łyki alkoholu. Oczywiście nie byłby sobą, gdyby całkowicie zrezygnował z prowokowania swojej randki. Kiedy podczas rozmowy obaj sięgnęli po naczynia wypełnione trunkami, Dean celowo musnął palcami dłoń George'a, jakby zupełnie przypadkiem. Zerknął na niego kątem oka, próbując wyłapać choćby najmniejszą reakcję, po czym z niewinną miną wrócił do swojej opowieści. Kilka minut później zrobił to ponownie, tym razem przesuwając dłonią nieco bliżej jego palców. Naprawdę bawiło go to, jak niewiele potrzeba, żeby sprawdzić granice cierpliwości Whitcrofta.
Po pewnym czasie Dean uznał, że wystarczająco przeciągał spotkanie, które z założenia miało być całkiem szybkie. Widział również, że chłopakowi alkohol znacznie bardziej uderzył do głowy, dlatego uznał, że najrozsądniej będzie odprowadzić go do domu, czyli miał przy okazji zyskać w jego oczach. Przez całą drogę rozmawiali jeszcze o drobiazgach, a tancerz pilnował, żeby jego towarzysz bezpiecznie dotarł pod same drzwi. Dopiero wtedy zatrzymał się przed nim, wsuwając dłonie do kieszeni spodni.
- Widzisz, Whitcroft, wygląda na to, że przeżyłeś ze mną wieczór. Jestem z ciebie naprawdę dumny - zażartował, posyłając mu szeroki uśmiech. Przez chwilę przyglądał mu się jeszcze z rozbawieniem, po czym pochylił się i złożył krótki pocałunek na jego policzku. Odsunął się, zanim George zdążył jakkolwiek zareagować. - Dobranoc, George - rzucił.
Bez kolejnego komentarza, bez próby przedłużania spotkania, Dean odwrócił się na pięcie, ruszając w swoją stronę z wyjątkowo zadowoloną miną. Miał tylko nadzieję, że ten mały gest zostawił Whitcrofta z mętlikiem w głowie.

KONIEC


George Whitcroft
ODPOWIEDZ

Wróć do „Toronto Beach Club”