[Love Roderick]

Zaśmiała się w głos, bo lekkość z jaką stwierdził, że nie zwrócił uwagi na jej sukienkę była na swój sposób urocza. Rozbrajająca. I właściwie nawet nie mogła mu się dziwić. Przecież miała oczy, potrafiła docenić piękno drugiej kobiety – jednocześnie nie czując do niej żadnego pociągu – i wiedziała, że Ruth była piękna. Głupia, nie za bystra i trochę pusta (co bez skrępowania i z czystą złośliwością Love stwierdzała po tych paru sekundach spędzonych w jej towarzystwie – bardzo sprawiedliwe!), ale zdecydowanie piękna. Tak obiektywnie piękna i szczerze mówiąc dużo ładniejsza od Love, więc to wszystko, co się działo i co mówił… niewątpliwie dodawało jej parę punktów pewności siebie. A przecież i tak nie miała z nią większych problemów.
- Niczego nie sugerowałeś – wymamrotała, ewidentnie mu w to nie wierząc i nie mając z tym najmniejszego problemu. Głównie dlatego, że chciała iść z nim na randkę. Nierozsądne, może trochę naiwne… ale nie potrafiła nic na to poradzić. Siedział zbyt blisko, uśmiechał się zbyt ładnie, jego perfumy intensywnie uderzały w jej nozdrza, a wypity alkohol powoli zaczynał szumieć jej w głowie. Zdrowy rozsądek, a raczej jego resztki, zaczął ją opuszczać. Chyba właśnie dlatego wspomniała o randce z politykiem. Obserwowała przy tym jego reakcję, a kącik ust drgnął jej w lekkim rozbawieniu, gdy Joel nagle wstał od baru. Czy sobie dopowiadała? Czy za dużo sobie wyobrażała? Czy może naprawdę nie chciał słuchać o przystojnych senatorach?
Oh, przestań!
W myślach się skarciła, ale jednocześnie nie mogła przestać się uśmiechać, gdy trzymając męską dłoń podążała za nim na parkiet. Wzbudzał zainteresowanie, trudno było mu się nie wyróżniać z tłumu, więc czuła na sobie spojrzenia niektórych ludzi, których mijali… i znowu czerpała z tego satysfakcję. Cholerną.
Jeszcze większą poczuła, gdy usłyszała jego słowa wyszeptane prosto do jej ucha. Śmieszny dreszcz przemknął wzdłuż jej kręgosłupa i podniosła wzrok, żeby spojrzeć mu prosto w oczy. Na ułamek sekundy znowu rozproszyły ją jego wargi, ale odzyskała rezon… przynajmniej na moment – Możemy udawać, że to najwolniejsza piosenka świata, żebyś nie musiał się nadwyrężać. – rzuciła swobodnie, cień uśmiechu przemknął przez jej wargi, ale zanim zdążył jej odpowiedzieć, a ona pomyśleć – wspięła się na palce, żeby sięgnąć jego twarzy, położyła dłoń na jego policzku i pocałowała go – Nie chciałam czekać do północy. – bo chociaż godzina zero zbliżała się wielkimi krokami to Roderick nie należała do najbardziej cierpliwych - A tym bardziej do tej randki, na którą mnie zabierzesz.


Joel Delaney

[Joel Delaney]

Joel miał wrodzony talent do mówienia rzeczy, które z łatwością pomagały mu plusować u ludzi, u których jeszcze chwilę wcześniej - bardziej lub mniej świadomie - sobie nagrabił. Dobrze wiedział, że czasami ze swoim droczeniem się balansował na cienkiej linii, ale potrafił z tego wybrnąć obronną ręką, zaraz rzucając jakimś trafionym komplementem, który pięknie odwracał karty.
Mało elegancko można było stwierdzić, że był manipulantem, który potrafił zagrać słowami tak, by finalnie jego było na górze. Uśmiechnął się więc delikatnie, gdy Love zaśmiała się z jego komentarza o sukience, który być może miał jej połechtać ego, ale był przy tym absolutnie szczery. Tak, całkowicie szczerze uważał, że Roderick prezentowała się lepiej, niż Ruth, bo ta druga była mu kompetnie obojętna i szczerze powiedziawszy, nie przyglądał się jej nawet z jakąś szczególną uwagą. Może wyglądałoby to zgoła inaczej, gdyby nie spotkał tego wieczoru na swojej drodze Love, ale skoro tak się stało, to wybór był prosty.
Prychnął z rozbawieniem, gdy brunetka podważyła prawdziwość jego słów.
Cholera, chyba go rozszyfrowała, ale nie miał z tym absolutnie żadnego problemu. Wzruszył lekko ramionami, nie zaprzeczając. Z tyłu głowy miał świadomość, że gdyby wyszedł z oficjalną propozycją randki, to Love by w to poszła. Nie wykluczał takiej opcji, ale nie chciał póki co rzucać konkretami, doskonale się bawiąc tą nutą niepewności, która między nimi zawisła. Może kiedyś.
Póki co celebrował trwającą chwilę, ich przypadkowe spotkanie w klubie i to, że znalazł sobie zadowalające towarzystwo do spędzenia tego wieczoru. Bo chyba gdzieś podświadomie skreślił już opcję wrócenia do loży, do świetnie bawiącego się towarzystwa, które cóż, musiało sobie jakoś poradzić bez niego - ku bardzo prawdopodobnemu niezadowoleniu Ruth. Jego koledzy pewnie i tak byli zbyt mocno pochłonięci zabawiem długonogich modelek, żeby nawet dostrzec jego nieobecność. A gdy już im w klubowej szatni opowie, jaki był jego prawdziwy powód zniknięcia, to skwitują to uśmiechem i poklepią go po ramieniu, bo nie był to ani pierwszy ani ostatni raz, gdy któryś z nich znikał.
Uśmiechnął się kącikiem ust, gdy Love zasugerowała, że przecież nie musieli wcale na tym parkiecie skakać. Była to całkiem trafna uwaga, bo właściwie co im przeszkadzała klubowa muzyka? Joel miał w głębokim poważaniu to, co mieli pomyśleć sobie ludzie dookoła nich. Szczególnie, że nie było tu przypadkowych osób, tylko takie, którym zależało na spokoju i dyskrecji by nic, co się działo tej nocy, nie znalazło się następnego ranka na portalach plotkarskich.
Nim zdążył odpowiedzieć, Love wspięła się na palce i go pocałowała, co bez chwili zawahania odwzajemnił. Nachylił przy tym głowę, by przesadnie nie musiała się do niego wyciągać, na koniec lekko przygryzając jej dolną wargę, by zaraz odsunąć się nieznacznie i błyszczącymi oczami odnaleźć jej ciemne tęczówki.
-Ktoś tu jest niecierpliwy, huh? - rzucił zaczepnie, choć jemu również wcale nie uśmiechało się czekać do północy. Właściwie, to był niemal pewny, że nie doczekałby do tego czasu, bo wypity alkohol tylko potęgował to, jak bardzo Love kręciła go w tej krótkiej sukience i szpilkach.
Chwycił jej drobne dłonie i założył je sobie na ramiona, zaraz swoimi wracając na biodra brunetki. Przycisnął ją lekko do siebie, ale jego niecierpliwe, niesforne palce szybko zjechały na jej pośladki, lekko się na nich zaciskając. Przez cały ten czas nie spuszczał oczu z pięknej buzi, którą miał przed sobą, nie wahając się nawet sekundy, by teraz to ze swojej inicjatywy ją pocałować. Subtelnie przesunął końcówką języka po jej pełnych wargach i zaraz znowu cofnął głowę, by popatrzyć na Roderick z łobuzerskim błyskiem w oku.
-Przyznaj, że wcale nie chodziło ci o moją kostkę, tylko o to, że chciałaś się do mnie poprzytulać - powiedział, z majaczącym na ustach uśmiechem. Nawet jeśli tak było, to czy mu to przeszkadzało? Absolutnie nie.

Love Roderick