[bandito]

Otworzył usta i przez jedną krótka chwilę chciał jej to tłumaczyć, czemu oszalała i czemu to się nie uda, bo to nie chodziło przecież tylko o Eliota, o jakieś zrobienie tego co chciał... Tylko, że właśnie jakby zaczął to jej tłumaczyć, to pewnie powiedziałby za dużo. I tak już dużo jej powiedział. Zdawał sobie sprawę, że w jej głowie teraz jest więcej pytań niż odpowiedzi. Naprawdę żałował, że nie może jej ich dać, bo przecież zawsze dawał. Zawsze rozwiewał jej wszystkie wątpliwości, zdobywał dla niej informacje. Już od dawna dla niej robił więcej niż powinien, niż mógł.
Ale tym razem nie mógł.
Znowu nabrał ciężko powietrze w płuca, czuł pod skórą, że oni jeszcze do tego wrócą, bo to była Pilar, tak samo uparta i zawzięta, jak on, ale już w tym momencie chciał skończyć temat. Zmienić go. Dlatego wypomniał jej to wczorajsze robienie mu na złość, oboje sobie zrobili. I teraz też szło to w takim kierunku, że zaraz też mogli być na siebie kurewsko napaleni, aż Noriega odruchowo zerknął gdzieś w kierunku toalet, kiedy poczuł na uchu jej zęby, które szarpnęły jego kolczyk.
- Estuve pensando en ello toda la noche... lo mojada que estabas - cały wieczór o tym myślałem... jaka byłaś mokra, szepnął jej do ucha, pozwalając, żeby jego ciepły oddech omiótł jej policzek. I teraz też już mało brakowało, żeby znowu o tym nie zaczął myśleć. Kręciła go niesamowicie, kręciła go jak żadna inna kobieta na świecie, a biorąc pod uwagę to jak go wczoraj zostawiła... tak samo na nią kurewsko napalonego, jak ona. To dzisiaj to już było bardzo proste, żeby on znowu zafiksował się tylko i wyłącznie na niej.
Dlatego zmienił temat na tę blondynkę. Chociaż w pierwszej chwili i tak się zastanawiał tylko, czy mogliby jednak znowu skorzystać z tej samolotowej toalety. Dopiero na jej słowa, uniósł jedną brew, parsknął śmiechem.
- No a nie zajebisty? Wszyscy uwierzyli - może to też chodziło o to, że te jego kłamstwa były jakieś takie abstrakcyjne, że nikt nawet nie przypuszczał, że można w takich kwestiach kłamać? A tu proszę, można.
- Nie da się? Czyli mam dobre gadane? - zapytał i się uśmiechnął, i już nabrał w płuca powietrze, co ona też mogła poczuć, jak jego tors się uniósł, bo już miał jej zapytać, czy to znaczy, że miał sprawne usta, czy język... Ale właśnie w ten język się ugryzł. Bo to miał być spokojny lot, już mieli za sobą kłótnie, spoufalanie, poważne rozmowy, chyba wystarczy.
Pokiwał głową na jej pytanie o Rosę.
- Richie uważa, że jest psychiczna, ale nie, jest psychiatrą - potwierdził. Chociaż co do tej psychicznej to też się czasem zastanawiał, zwłaszcza jak słuchał opowieści swojego kuzyna. Ale Ricardo też mógł dużo rzeczy wyolbrzymiać. Wbił w nią ciemne tęczówki, w jej piękną twarz, kiedy powiedziała to, że musi z nią porozmawiać, palcami przesunął po jej boku, układając rękę miękko na jej brzuchu, gdzie jego palce muskały materiał koszulki, pod którym wyczuwał jakieś plasterki, chyba sama je dzisiaj kleiła.
- Na pewno mogłaby ci wypisać, mi chciała dzisiaj rano przepisać Xanax - stwierdził, a zaraz zmrużył powieki - ale nie chcesz... iść do terapeuty? - nie zapytał jej o to na złość. Nie zamierzał jej na to też namawiać. Truć jej dupy jak Eliot. Po prostu chciał wiedzieć, co zamierzała. Cokolwiek by nie postanowiła, to i tak by był z nią.
Może rzeczywiście Rosario coś by w tym temacie pomogła? W końcu miała różnych pacjentów. A porozmawianie z nią to też już jakiś krok, nawet jeśli tylko miałby dotyczyć lewego zaświadczenia dla Eliota.
Na jej kolejne pytanie wzruszył ramionami, tak, że mogła to poczuć, bo szczerze nie wiedział. I chyba gdyby rzeczywiście zmagał się z depresją to ostatnią osobą, która mogłaby mu pomóc, to był Ricardo. Chociaż z drugiej strony jego kuzyn był całkiem śmieszny, miał w sobie coś takiego, co bawiło Madoxa, chociaż czasem to miał ochotę go strzelić w łeb i wywalić za drzwi.
- Akurat ten joint, to troszeczkę nam pomógł, zadziałał bardzo... relaksacyjnie - złapał jej spojrzenie i uśmiechnął się delikatnie. Nawet tego nie kontrolował, że jego palce przesunęły się pod materiał jej koszulki, chyba na to wspomnienie, jak brał ją na stole w jadalni, tak jak chciał. Serce jakoś mocniej zabiło mu w piersi, co też mogła poczuć na policzku. Zamyślił się na moment, dwa dzikie uderzenia serca.
Czy powinien jej mówić po co w ogóle przyleciał Ricardo? Pewnie nie powinien, ale kłamać jej, czy zmyślać też nie miał zamiaru.
- Ale to tak miedzy nami... Zresztą ja w ogóle tego nie popieram, bo oni się hajtnęli... nie wiem, dwa tygodnie temu? - znowu się zastanowił, trochę miał za złe Richiemu, że go nie zaprosił na ślub do Puerto Rico, bo też pewnie byłoby fajnie, ale w sumie, nawet nie wiadomo, czy mogliby lecieć, tyle się ostatnio u nich działo. Ciemne tęczówki znowu spoczęły na jej obłędnych, czekoladowych oczach.
- Przyjechał tu za kobietą - wyjaśnił jej w końcu - poznał ją jeszcze w Puerto Rico i twierdzi, że się w niej zakochał i chce z nią tutaj żyć... No tylko Rosa o niczym nie wie - trochę się skrzywił, bo obawiał się, że jak się dowie, to wtedy to już w ogóle Ricardo będzie miał przerąbane. A przecież oni siedzieli właśnie u niego w domu. Bał się trochę, że ich tam zostawili. Niby była jeszcze Flora, ale ona to akurat jakaś taka nieobecna wiecznie, w swoim nastolatkowym świecie.

Pilar Stewart

[Pilar Noriega]

Ona też dużo o tym myślała. O tym wszystkim, co się wczoraj stało. I chociaż głównie jej myśli skupiały się na tych wszystkich rzeczach, których nie mógł jej powiedzieć, tak również znalazła w tym wszystkim przestrzeń na wspomnienie tych jego obłędnie czarnych oczu, tego jak był na nią gotowy, jak bardzo jej pragnął i jak warczał na nią i błagał, kiedy finalnie z niego zeszła. Aż na samo wspomnienie nawet teraz zacisnęła mimowolnie nogi, czując to całe napięcie, które przecież kumulowało się tam od dwudziestu czterech godzin. I on chyba też o tym właśnie myślał, bo uwadze Pilar wcale nie uszło, jak podniósł wzrok w kierunku toalet, aż przez jej ciało przeszedł elektryzujący prąd.
— Nie tylko gadane masz dobrą — mruknęła, łapiąc jego ciemne spojrzenie, podczas gdy jej dłoń zaczęła leniwie sunąć po materiale koszulki, którą miał na sobie. Jej ulubionej koszulki. Nawet na moment się zastanowiła, czy specjalnie ją dzisiaj założył. Wiedział, jak bardzo ją lubiła… może chciał ją sobie tym udobruchać?
Prychnęła na uwagę, że Richie uważał Rosę za wariatkę.
— Sam najnormalniejszy nie jest — zauważyła. Lubiła kuzyna Madoxa, mieszkanie jakoś ożywało kiedy był w pobliżu i też dzięki niemu jedli przez te ostatnie dni coś więcej niż ryż z suchym chlebem, ale nie było co udawać, że Martinez był ułożonym człowiek. Prawda była taka, że był równie pojebany co Madox, jak nie bardziej. A skoro Rosa była jego kobietą, to sama z pewnością również miała nie do końca równo pod sufitem. Chociaż miło z jej strony, że chciała wypisać Noriedze Xanax, może jeszcze się przyda. Może nawet mógłby pomóc Pilar na jej lęki?
— I co, przepisała? Masz go ze sobą? — może jej pytanie było zbyt bezpośrednie, jednak opuściło jej usta, nim ta zdążyła się nad tym glebiej zastanowic. Dopiero jego kolejne pytanie sprawiło, że złapała w płuca więcej powietrza, a coś w brzuchu momentalnie się zacisnęło. — Nie chce iść do terapeuty — rzuciła obojętnie, a przynajmniej starała się o taki ton. — Po co? Żeby mi kazał rozmawiać o tym, co mnie boli? Dobrze wiesz, że większość tych ludzi ma jeszcze bardziej nierówno pod sufitem — nie miała racji? Przecież znała kilka takich przypadków, kiedy to psychiatrzy okazywali się jebnięci i finalnie bardziej potrzebowali więcej pomocy niż faktyczny pacjent. — Poza tym… — uniosła głowę i spojrzała na Noriegę, układając delikatnie dłoń na jego policzku — Mam tu przecież lekarza — puściła mu oczko. W końcu pół samolotu już wiedziało, że Madox był lekarzem i przecież już zajmował się jej stanami lękowymi. To po co jej był kolejny? I nawet odkładając żarty na bok, to akurat on jako jedyny sukcesywnie odganiał od niej nieprzyjemne myśli. To właśnie przy nim praktycznie w ogóle nie myślała o Daltonie i wszystkim, co się stało. Działał na nią lepiej niż jakiekolwiek leki. Chociaż tamten joint też wtedy zadziałał. I to kurewsko dobrze. Aż Pilar mimowolnie przesunęła dłoń po jego brzuchu, by zaraz przejechać po brzegu koszulki i wedrzeć się pod materiał.
Przejechała powoli po jego rozgrzanej skórze, przy okazji wsłuchując się w historię o Rosie i Ricardo.
— Czekaj — aż zatrzymała na moment palce, ściągając brwi do siebie. — Wziął ślub dwa tygodnie temu, a teraz przyleciał tutaj za inną laską? To kiedy on ją poznał, kurwa, trzy dni temu? — oburzyła się. Nic nie mogła na to poradzić, że dla Pilar takie rzeczy były… niezrozumiałe. Cały koncept zdrady i tego, że deklarujesz miłość jednej osobie, by zaraz potem zainteresować się inną? — To po chuj się oświadczał, skoro zakochał się w innej? Pojebało go? — uniosła się i nagle jakoś bardziej zaczęła sympatyzować się z Rosą. Już nagle wcale się nie dziwiła, że miała miano wariatki. — I jak to ona o niczym nie wie? To co ten Riczi, dwie na raz sobie chce obracać? — aż podniosła głowę, bo z każdą sekundą kuzyn Madoxa spadał w jej hierarchii sympatii do jebanego lochu hańby.

Madox A. Noriega

[bandito]

- A co jeszcze? - wypalił, chociaż czuł, że wcale nie powinien tego tematu zgłębiać. Bo jego myśli też nagle, gwałtownie, zaczęły zbaczać na jakieś dziwne tory, a ta jej dłoń sunąca po jego brzuchu nie pomagała. Nawet kiedy spuścił na moment wzrok na tę koszulkę. Lubił ją, ale może dlatego, że Pilar też ją lubiła? A może dlatego, że otwierał w niej ten rozdział ich relacji, zatytułowany, co się zdarzyło w Madellin. A dużo się zdarzyło, kurewsko.
Aż przez chwilę się zastanowił co ich czeka w Meksyku.
Ale zaraz zmieniali temat na Richeigo i Rosę, nawet dobrze, bo mógł trochę odgonić od siebie te natrętne myśli, które sprawiały, że znowu zerknął w kierunku toalet.
Znowu parsknął śmiechem na jej słowa.
- To jest chyba u nas rodzinne - stwierdził, coś w tym musiało być, bo nawet patrząc na jego ciotki, no i matka Ricardo świętej pamięci, i ojciec Madoxa, to wszystko było rodzeństwo. A później następne pokolenie, to oni, Madox, Richie i Ticiano, chyba jeszcze gorsze. Każdy jeden miał swoje za uszami... Chociaż Madox i tak najmniej z tej całej trójki. A na pewno jeśli chodzi o jakieś zdrady. Aż nabrał ciężko powietrze w płuca, bo miał nadzieję, że Pilar jednak nie będzie się nad tym tak zastanawiała.
- Może mam... - powiedział trochę tajemniczo, ale miał. Bo może i Madox szybko by skołował jakieś prochy w Meksyku, miał do tego dryg, to jednak nie chciał lecieć z pustymi rękami, do Kolumbii to akurat mógł, bo wiedział, co go tam czeka, ale do Meksyku? No to bezpiecznie postawił na leki, jeszcze wydane mu na receptę, na jego depresję.
Słuchał jej, chociaż palcami musnął jej policzek zgarniając z niego jakiś niesforny kosmyk, nawet moment się wahał, czy by jej nie powiedzieć, żeby jednak spróbowała. Ale w końcu skinął głową.
- No popierdoleni są, raz się umówiłem z taką psychoterapeutką, na pierwszej randce chciała mi zrobić psychoanalizę, a potem się zdziwiła, że ja jej też zrobiłem... - może powiedziałby coś jeszcze w tym temacie, ale kiedy oparła dłoń na jego policzku, to on się wtulił w jej rękę, na moment przymykając powieki. Chociaż zaraz je otworzył i złapał spojrzeniem te jej czekoladowe, piękne oczy. Uśmiechnął się delikatnie.
- Tylko ten lekarz może być nieobiektywny, zawsze po twojej stronie - pokazał jej czubek języka, bo akurat to był fakt, że on nawet z tą jej terapią nie potrafił się uprzeć, a może powinien? Czasami mu się wydawało, że w niektórych kwestiach powinien być bardziej stanowczy, ale chyba nie potrafił w stosunku do niej. Chociaż dzisiaj pokazał, że trochę potrafi... Ale to tylko ta jedna kwestia.
Wstrzymał oddech, kiedy poczuł jej palce na brzuchu, żeby zaraz potem nabrać mocno powietrze w płuca i wypuścić je przez nos. A kiedy powiedziała to czekaj, to zerknął na nią z wyrzutem, bo nie chciał czekać. Tylko, że jej chodziło o Ricardo. Powinien się tego spodziewać, że Pilar nie będzie tego popierała, wiedział to, i przez moment przeszła mu przez głowę taka myśl, że niepotrzebnie zaczynał temat, bo teraz Ricardo będzie miał przejebane nie tylko jeśli chodzi o Rosę, ale też o Stewart. Ale z drugiej strony sam sobie nagrabił.
- Poznał ją... na swoim wieczorze kawalerskim - powiedział powoli i zawiesił te ciemne oczy na jej twarzy. On właściwie w tym wszystkim to chyba bardziej Rosie współczuł niż Richiemu, chociaż udawał, że trzyma jego stronę, no ale... Madox prawie też ożenił się z kobietą, która go zdradziła... na ich ślubie.
- Oni z Rosą byli ze sobą dziesięć lat, no i się jej oświadczył, a potem... poznał jakąś rudą, ale już nie chciał zrywać z Rositą, czy coś... - wzruszył ramionami, bo tak naprawdę to co on tam wiedział, tylko tyle, co mu powiedział Ricardo, jakoś za bardzo w to też nie wnikał, tylko słuchał tego swojego kuzyna i mu mówił, że przejebane - ale ona go podobno bardzo źle traktowała, cały czas mu wisiała nad głową i miała o wszystko pretensje - dodał jakby to było jakieś usprawiedliwienie, ale dla niego też nie było. Ale Madox to też był na punkcie zdrady bardzo wyczulony, przez tą kolumbijską Rosę.
- Nie wiem - rzucił w odpowiedzi na to jej pytanie, czy Richie chce obracać dwie... bo chyba chciał, ale przecież nie jemu to oceniać, nie?
Westchnął ciężko, aż klatka piersiowa mu się uniosła, a później pokręcił głową.
- Dlatego ja już się nigdy nie ożenię, prawie raz wystarczy - stwierdził w końcu. W zasadzie na tym kolumbijskim weselu też mieli dobry przykład tego, że to wcale nie jest... normalne.
Oni sobie tutaj tak rozmawiali, jakby nigdy nic, a na tych kłótniach, na tych dochodzeniach, to zleciało im dobre kilka godzin. Nawet tego nie zauważyli, ale nagle stanęła przed nimi stewardesa i oznajmiła, że za godzinę będą lądować i czy zdecydowali się na jakiś obiad. Dopiero teraz Madox poczuł, że aż zaburczało mu w brzuchu, bo chociaż Ricardo im zrobił jakieś zajebiste naleśniki na śniadanie, to kiedy to było...
- Zaraz coś wybierzemy - uśmiechnął się do stewardesy, siadając prosto, żeby ich znowu nie oskarżyli o jakieś spoufalanie, ale chyba tutaj w pierwszej klasie nikt na to nie zwracał tak uwagi.
Aż taka jedna myśl przeszła mu przez głowę, czy oni by tutaj w tych fotelach mogli...
Tylko, że teraz to już nie mieli na to chyba czasu.

Pilar Stewart

[Pilar Noriega]

— A podzielisz się? — spytała od razu w sprawie tabletek, zadzierając głowę i spoglądając na niego z dołu. Aż sama nie wierzyła, że tego typu pytanie wyszło z jej ust. Od kiedy ona miała taką chrapkę na ćpanie i leki? Cóż może to był jakiś kolejny etap jej wyparcia, skoro pić już na opór nie mogła? Może teraz kusiło ją żeby spróbować jakiś bardziej stymulujących mózg rzeczy? A może po prostu nie chciała, żeby jej w pewnym momencie odjebało w tym Meksyku, jak ktoś przez przypadek ją dotknie? Bo Pilar ostatnio nie kontrolowała tych swoich tików i zachowań, wciąż budziła się zalana potami w nocy, kiedy śniły się jej nieprzyjemne wspomnienia. Może taki Xanax trochę by pomógł, a może po powrocie Rosa mogłaby jej dać nawet coś mocniejszego. Chociaż na te spokojniejsze noce. Bo przecież jej aktualny lekarz był kompletnie nieobiektywny.
— I super — rzuciła na jego uwagę, uśmiechając się niewinnie. — Do takiego chodziłabym codziennie na kontrolę — oznajmiła zadowolona i ponownie przejechała palcami po jego nagim brzuchu. Czuła pod opuszkami przyjemne ciepło oraz mięśnie, które napinały się pod jej dotykiem. Uwielbiała, jak na nią reagował. Była do tego uzależniona. Dlatego nawet niewiele myśląc, bezczelnie i bez najmniejszych hamulców wcisnęła dwa palce pod materiał jego spodni i przesunęła je na wysokości paska. Powoli i leniwie, lecz z odpowiednim naciskiem. I pewnie zeszłaby ze swoim dotykiem jeszcze niżej, gdyby zaraz nie zaczęli rozprawiać o Rosie i Ricardo.
— Zakochał się w innej kobiecie na własnym kawalerskim? — aż pokręciła głową z niedowierzaniem. — I wciąż ożenił się z Rosą? — dodała po chwili, bo kurwa, jeszcze nawet jakby była w stanie jakimś cudem zrozumieć, że zauroczył się inną, tak za nic nie potrafiłą pojąć, dlaczego nie był fair w stosunku do Rosario i nie zakończył tego przed powiedzeniem sakramentalnego tak. — Y este es un bastardo — A to gnojek, fuknęła pod nosem i na moment się nad tym wszystkim zamyśliła.
Pilar nie miała wielkiego doświadczenia w związkach, zawsze przecież była na nie cholernie zamknięta i przez to wszystko z tym związane ciągle porównywała do siebie i Madoxa. Tak samo jak wtedy z jego byłymi, kiedy była święcie przekonana, że jego poprzednie związki wyglądały równie ogniście, co ten ich. A przecież tak wcale nie było. I tu również to do tego porównywała, do własnych uczuć, dlatego za nic nie potrafiła zrozumieć, jak kochając kogoś, chcąc się z nim kurwa ożenić, można było z dnia na dzień tak bardzo stracić głowę dla kogoś innego. No niepojęte to dla niej było. Ale może tylko dla niej? Może Madox też mógł jak Riczi jednego dnia poznać jakąś inną loco chice i przepaść na amen.
— A ty, jak kiedyś zakochasz się w innej, to chociaż mi powiesz? — rzuciła nagle, bezmyślnie obnażając myśli, które właśnie kręciły się jej po głowie. Szczególnie, że wcześniej zarzekał się, że pewne rzeczy są u nich rodzinne. No i jakby na to nie spojrzeć, w Stewart też zakochał sie bardzo szybko i nagle. Złapała jego ciemne spojrzenie. — No wiesz, żebym nie wyszła na wariatkę, jak Rosa — bo przecież pod koniec dnia, to ona była tą zdradzoną, której złamano serce. Nawet jeśli była szurnięta. Wciąż zasługiwała na szczerość, niezależnie od tego, jak zła i bolesna by nie była.
Prychnęła na tą jego uwagę, że już nigdy się nie ożeni i przewróciła oczami.
— Ja też kiedyś mówiłam, że nigdy się nie zakocham — rzuciła luźno. Bo to wcale nie tak, że ona chciała się hajtać. W sumie nigdy nie chciała. Ba, nigdy nawet nie chciała być z nikim w związku, jednak życie i ostatnie wydarzenia nauczyły ją, że nigdy nie było nic wiadomo, a los bywał naprawdę przewrotny. — Miał być szybki seks, maksymalnie dwa razy i co? — znowu na niego spojrzała, a jej dłoń zupełnie przypadkiem przejechała po materiale jego spodni w dół, wzdłuż nogawki, by finalnie zacisnąć się na jego twardym… kolanie. Może zacisnęłoby się na czymś innym, ale Pilar kątem oka zauważyła nadchodzącą stewardessę i zebrała się na własne siedzenie, by zaraz przeglądać menu pokładowe.
— Zjem cokolwiek — mruknęła pod nosem. Stewart była wiecznie nienajedzona i szczerze potrafiła wcisnąć w siebie wszystko. Przeglądała obrazki, czytała składy i szczerze czekała aż Madox coś wybierze, żeby mogła powiedzieć, że dla niej będzie to samo. Finalnie stewardessa już zaczęła przeskakiwać z nogi na nogę, więc Pilar zdecydowała się na pierwszą lepszą pozycję. — Może być makaron — rzuciła, oddając jej kartę. — I coś z czekoladą — bo przecież jakiś deser też im chyba przysługiwał? A jak nie to chętnie sobie za niego zapłaci, bo skoro humor już miała lepszy to i na czekoladę mogła sobie pozwolić. Chciała jeszcze poprosić o jakiś dodatkowy alkohol, ale nie chciała ryzykować, że zaraz znowu się pokłócą o jej nadmierne picie.

Madox A. Noriega

[bandito]

Zmarszczył brwi na to jej a podzielisz się, i to nie tak, że nie chciał się podzielić, bo akurat Madox zawsze się prochami ze wszystkimi dzielił, tylko od kiedy Pilar była na nie taka chętna? Nie wiedział, czy w ogóle może się tak tymi lekami dzielić, ale Rosa powiedziała mu, że to w razie gdyby nagle poczuł się gorzej, więc może Stewart też by pomogło na te jej ataki paniki?
- Może... - rzucił powoli, ale i tak stwierdził, że napisze do Rosy jak wylądują, co ona o tym sądzi. Co prawda przepisała mu leki na nieistniejącą depresję, wiec może nie była najlepszym lekarzem. Ale coś tam się pewnie znała.
Lepiej niż on, udawany kompletnie lekarz, chociaż na jej słowa pokiwał zaraz głową.
- Codzienna kontrola mi się nawet podoba - on też się do niej uśmiechnął, zdecydowanie nie niewinnie, zwłaszcza, że już zaraz mięśnie na brzuchu mu się spięły pod jej dotykiem, kiedy przesunęła palcami niżej, nawet na moment spuścił wzrok, jakby chciał jej tym spojrzeniem zasugerować, że mogła się posunąć jeszcze dalej, zjechać palcami jeszcze niżej. Tylko, że przerwał im Richie, a nawet go tutaj nie było.
Ale w zasadzie ta historia, którą Ricardo opowiadała Madoxowi zaraz po przyjeździe była interesująca. Chociaż może Noriega nie powinien się nią dzielić z Pilar? Ale przecież on się z nią praktycznie wszystkim dzielił. Opowiadał jej, co się wydarzyło w klubie na przykład. Bez jakiegoś wahania.
- Może się nie zakochał? Może się tylko zauroczył? Ale przyjechał za nią do Kanady - trochę chciał tłumaczyć kuzyna, ale z drugiej strony jak tłumaczyć takie zachowanie?
Zgadzał się z Pilar i pewnie gdyby to nie była jego rodzina, to też by przyznał, że to gnojek. Uwielbiał w Stewart to, że była bezpośrednia, nie pierdoliła się, tylko po prostu nazywała rzeczy po imieniu, a do tego miała swoje zasady, przesunął palcami po jej ramieniu, zahaczając nimi o jej pierś. Może nawet przesunąłby rękę dalej, ale wtedy ona zapytała, czy jakby się zakochał w innej to by jej powiedział. Uniósł jedną brew.
- W jakiej innej? - zapytał, a zaraz wbił ciemne tęczówki w jej piękne, czekoladowe oczy - ale ty jesteś loca... - powiedział dość poważnie, ale chyba nie o to jej chodziło - nie zakocham się w innej, trudno by było przebić... - chciał powiedzieć, że to wszytko co się między nimi zadziało, bo to przecież też składało się na te ich uczucia, ale przecież to nie o to chodziło - ciebie - dokończył i nawet się uśmiechnął.
Nie zamierzał się nigdy żenić, bo to była jedna wielka szopka, ale jeśli by mu się to kiedyś odmieniło... to na pewno z nią.
- No... ciężko było cię do tego przekonać - wypomniał jej, bo przecież on dużo wcześniej jej wypalił z tym, że ją kocha. Ale to był Madox, on zawsze był przecież bardzo gwałtowny, nie umiał czekać, brać wszystkiego na spokojnie, powoli. Z nią trochę się uczył tego opanowania, chociaż i tak nie w każdej sytuacji przecież... umiał nad sobą zapanować.
Na jej kolejne słowa odchylił do tyłu głowę spojrzał w sufit, ale zaraz znowu na nią.
- Dwa razy? I potrafiłabyś skończyć na dwóch razach? - zapytał, bo on by na pewno nie umiał. Dobrze, że on nie miał takich zasad. Chociaż... miał jedną, którą złamał, od razu, kiedy wsiedli do samolotu lecącego do Medellin.
Nie mówił o sobie.
A jej mówił, wszystko. Jej pokazywał cały swój kolumbijski świat. Teatr, rodzinę, miejsca, które pamiętał jeszcze z czasów, kiedy był dzieckiem.
Znowu drgnął, kiedy jej dłoń sunęła po jego nogawce, wstrzymał powietrze, bo czekał aż jednak ona sięgnie trochę wyżej niż kolano, nawet miał jej to powiedzieć, pospieszyć ją. Ale wtedy usłyszał za plecami głos stewardesy, a właściwie jakieś jej chrząknięcie, co zresztą zaowocowało tym, że Pilar już się zbierała na swoje miejsce. Skrzywił się momentalnie i wywrócił oczami.
Chociaż z drugiej strony mógł coś zjeść, zaraz zerknął w to menu, ale nie mógł się zdecydować, za dużo pozycji, do tego jakieś rzeczy pokroju łososia, czy kremu ze szparagów, nic porządnego. W końcu jednak trafił na jakiś stek, pokazał go stewardesie.
- Dla mnie to i frytki... - zerknął na Pilar kiedy wybrała makaron, nawet miał zapytać czy jest pewna, ale wtedy powiedziała o tym deserze z czekoladą - i też deser z czekoladą, i te dwa cuba libre - bo chyba ich w ogóle nie dostali, a może ich nie zamawiał?
- A to tutaj miało być cuba libre… Podałyśmy do dwójki, bardzo przepraszam, zaraz przyniosę drinki - powiedziała stewardesa i jeszcze uśmiechnął się do nich ładnie, przepraszająco, a zaraz zniknęła.
Madox za to znowu pochylał się do Pilar.
- Makaron? A z czym ten makaron? - zainteresował się zerkając jej przez ramię w menu. Właściwie to zanim zdążyli pogadać, czy coś, to już dostali te cuba libre w ładnie przystrojonych szklankach. Może nie był to alkohol pierwszych lotów jak w Emptiness, ale nie był zły. Noriega musiał przyznać, że w pierwszej klasie dużo lepszy niż w biznes, gdzie też wypił jednego drinka.
Za chwilę też dostali już swoje jedzenie, no i nawet te ładne desery, jakieś suflety czekoladowe czy coś, a do tego truskawki w czekoladzie i znowu po kieliszku szampana, pewnie za to, że nie dostali jednak tych poprzednich drinków.
- Tak to można latać - stwierdził Madox i w pierwszej kolejności to wypił prawie całą szklankę tego drinka, bo chciało mu się pić od tego gadania. O Richim i Rosie pewnie. A później sięgnął po frytki, żeby wpakować je sobie do ust, trzy na raz.

Pilar Stewart

[Pilar Noriega]

A co to zmieniało? Że się nie zakochał a zauroczył? Dla Pilar nie robiło to żadnej różnicy, bo przecież pod koniec dnia i tak poleciał za tą kobietą do Toronto, zostawiając Rosę podczas ich miesiąca miodowego. Na to nie było żadnego sensownego wytłumaczenia, a już na pewno nie to, co tam mruczał sobie pod nosem Madox.
Pilar to już nawet go nie słuchała, bo za ten czas się cała zakręciła na punkcie potencjalnej innej kobiety, którą on mógłby się zauroczyć. Na pewno gdzieś taka była — lepsza od niej. Przecież Stewart potrafiłą mieć takie jazdy, że z pewnością nawet Madox miał jej czasami dość. Szczególnie kiedy się na niego wydzierała, albo wierciła mu dziurę w brzuchu, żeby wyciągnąć informacje. Nie wspominając nawet o tym, że odmówiła mu siebie w trakcie stosunku. Jaka inna, normalna laska by to zrobiła? Chyba żadna. A tego typu rzeczy z pewnością byłī wylistowane w tej durnej gazecie z tytułem jak stracić faceta w 10 dni.
— Może i trudno, ale przecież zawsze jest jakaś szansa — wzruszyła ramionami, i chociaż na twarzy malował się jej spokojny uśmiech, tak serce jakoś dziwnie przeskoczyło. Jakby wcale nie podobało mu się chociażby myślenia o takich rzeczach. — Taka która będzie śliczna, a do tego nie będziecie cię tak wkurwiać — zacmokała, sunąc dłonią po jego twarzy, na szyję i zaraz kark. Droczyła się z nim. Wiedziała przecież, że ją kochał. Wiedziała, że był jej wierny i chciała wierzyć w to, że by jej nie zdradził. Słyszała przecież całą tą historię z Rosą i ślubem, pamiętała dokładnie, jak ciężko mu było się do tego wszystkiego przyznać. Ktoś z takim przeżyciem z pewnością był ostatnią, która zrobiłaby to drugiemu człowiekowi. A jakby się jednak w kimś zakochał… to niech po prostu powie jej wcześniej, żeby mogła tą pizdę znaleźć i wydrapać jej oczy. Proste.
Prychnęła na uwagę, że ciężko było ją przekonać. Śmiesznie, że tak uważał, bo zdaniem Pilar stało się to obłędnie szybko. Zrobił to przecież w dwa dni. D W A. W dwa dni rozkochał w sobie kobietę, która całe, jebane, życie wzbraniała się przed uczuciami. Miewała uniesienia, małe zauroczenia, dużo ludzi się jej podobało, a jednak nikt nie był w stanie zrobić z nią tego, co Madox. Chociaż Galen Wyatt był również na dobrej drodze, do pewnego przełomu. A te dwa razy na osobę…
— No właśnie dlatego dwa — skwitowała luźno, jakby to było normalne. — Bo jakbym pozwoliła na więcej, to istniała szansa, że bym się zakochała — i spojrzała na niego wymownie. Bo przecież jemu pozwoliła na więcej i co? I jak to się skończyło? No to już chyba oboje doskonale wiedzieli. Chociaż akurat przy Madoxie nie potrafiła się powstrzymać. Kurwa, jak oni zrobili to trzy razy w przeciągu jednego wieczoru, to gdzie zasada dwóch? Ale przecież z nim wszystko było inne. Dzikie. Intensywne. Jakby pisane im w gwiazdach. Nie to co z innymi. — Ja po prostu… — zawahała się na moment, bo czy to był moment na jakieś zwierzenia? Może nie, ale te rzeczy wychodziły z nich czasami zupełnie naturalnie. Szczególnie w samolotach, o dziwo. Przymknęła na moment oczy i westchnęła. — Wiesz, całe życie byłam sama, nigdy nie mogłam na nikogo liczyć. Musiałam się nauczyć, jak być wystarczająca dla siebie i… no i dlatego obiecałam sobie, że nigdy nie oddam nikomu serca, bo to jedyne co mam — wzruszyła ramionami. Brzmiało to trochę ckliwo, może nawet nieco żałośnie, ale taka była prawda. Mógł o tym myśleć co tylko chciał, ale tylko Pilar wiedziała, jak to było od urodzenia nie mieć nikogo. Nawet rodziny z przymusu, której mogłaby nienawidzić. Nie mogła sobie pozwolić na to, że ktoś złamałby jej jedyną rzecz, jaka miała. A jednak — oddała je Madoxowi. No i co, i teraz musiała uwierzyć, że dobrze będzie je użytkował.
I może jeszcze by sobie o tym pogadali, ale tu zaraz przyszło jedzonko i pachniało kurwa tak obłędnie, że Stewart momentalnie pociekła ślinka. Zanim zgarnęła swój makaron na kolana, to pierwsze ukradła Noriedze kilka frytek i oczywiście zrobiła to tak nieudolnie, że kilka z nich wpadło mu na nogi. Ale przecież to nie problem, co zaraz je ładnie pozbierała. Rękami, bo chociaż chciała je zgarnąć zębami, to stewardessa wciąż przynosiła jakieś deserki, a potem jeszcze szampana i Pilar chciała chociaż przy niej zachować jakieś resztki godności.
— O jezu, zajebiste — aż się rozmarzyła, kiedy w końcu makaron z krewetkami wylądował w jej ustach. Tak się zajadała, że cała się tym ubabrała, a w międzyczasie jeszcze Madox chciał spróbować i jak próbowała go karmić, to też go całego upierdoliła.
— Jakbym miała w chuj kasy, wiesz, wygrała w jakiejś zdrapce czy coś… — zaczęła z pełną buzią, zgarniając talerzyk z truskawkami w czekoladzie. — To bym kupiła jakąś zajebistą knajpę, tylko po to, żeby móc w niej jeść. Na okrągło. I jeszcze na tym zarabiać — proszę bardzo jaki nienaganny biznes plan. Może Stewart minęła się po prostu z powołaniem? Może powinna zostać jakiś testem jedzenia, a nie bawić się w psiarnie? Proszę bardzo, ile mniej problemów by teraz mieli z tego przypadku i do tego wiecznie pełne brzuchy! — Chcesz? — spytała, łapiąc w palce kolejną truskawkę i nachyliła się w kierunku Noriegi, by zaraz umieścić ją w jego pełnych, obłędnych ustach. I zaraz tego kurwa pożałowała, bo od samego widoku jak ściąga językiem czekoladę, zrobiło się jej sucho w ustach, a wzdłuż pleców przeleciał przyjemny prąd.
— Ubrudziłeś się — zauważyła i w pierwszej kolejności chciała zetrzeć to kciukiem, jednak finalnie nachyliła się nad nim i przejechała po kąciku jego ust językiem, ściągając nadmiar czekolady. A potem jeszcze zahaczyła zaczepnie o górną wargę, by finalnie złożyć na jego ustach miękki, ciepły pocałunek. Pierwszy od wczorajszego popołudnia w gabinecie. Kryzys zażegnany?

Madox A. Noriega

[bandito]

- Nie ma śliczniejszej, no i ja lubię jak mnie wkurwiasz - przekręcił głowę, żeby szczypnąć zębami opuszek jej palca, gdy jej dłoń sunęła przez jego policzek, po szyję i kark. Może czasami rzeczywiście wkurwiała go do tego stopnia, że ciężko mu było nad sobą zapanować, jak na przykład wczoraj, gdy powiedział jej, że ją nienawidzi, ale przecież tak naprawdę to wciąż ją kochał. Nie przestał nawet na moment. Nawet jak go wkurwiała, czasami tym go też bardziej prowokowała, grając mu trochę na nerwach. Bo przecież Madox nie lubił jak było nudno, on był uzależniony od bodźców i z nią je miał, całą gamę. Paletę tak różnych i skrajnych uczuć, emocji, że to było fascynujące. Od tego wkurwiania, po bezgraniczną miłość. Nad życie.
Dla niego trwało to długo. DWA DNI. Jak on czasem potrafił rozkochać w sobie kobietę na jednej randce, a z nią jednak potrzebował tych dwóch dni... Chociaż to też nie jest tak do końca, bo im ta chemia towarzyszyła już dużo, dużo, wcześniej. Już w klubie, kiedy tańczyli salsę, a może jeszcze wcześniej?
Teraz to on prychnął na to jej stwierdzenie, że jakby pozwoliła na więcej to by się zakochała.
- Mi by wystarczył raz... żebyś się zakochała - tylko ciekawe jak on to liczył, jak jemu często raz to było mało. I chociaż oni trochę robili do siebie podchody, to przecież jak już się w końcu na to zdobyli, jak się ze sobą przespali, to cały czas było im mało. Nawet jak przykleiła go taśmą do łóżka to nie umiał się jej oprzeć, a może zwłaszcza wtedy nie umiał?
I teraz też wyrwał się do niej i już chciał ją pocałować, tylko kiedy zaczęła to ja po prostu..., to zatrzymał się i zawisł nad jej pełnymi, gorącymi ustami. Słuchał jej, chociaż klatka piersiowa unosiła mu się już agresywnie w górę i w dół. Już mu się cisnęły na usta jakieś głupoty, jakieś żarty, bo przecież Madox w takich momentach często strzelił coś głupiego. On nie umiał być poważny. Ale teraz się postarał, oparł palce na jej policzku i przesunął nimi powoli na jej kark.
- Cieszę się, że mi je oddałaś - powiedział przysuwając się do niej, opierając czoło o jej skroń i znowu chciał się do niej przybliżyć, zamknąć te dzielące ich nieznośne milimetry w pocałunku, ale się nie udało, bo przerwała im stewardesa.
A później to już wjechały te wszystkie potrawy, i chociaż Madox zaczął od drinka, to kiedy Pilar zbierała mu frytki z ud, on pomyślał od razu o deserze. Cuba libre wyzerował jeszcze zanim stewardesa przyniosła im wszystko, więc poprosił o następne. A to podobno Stewart miała jakieś problemy z piciem. Podobno.
- Daj spróbować - oczywiście, że musiał spróbować tego jej makaronu, za bardzo nie przejmując się tym, że spadł mu na brodę, a nawet na tą koszulkę z napisem łobuz kocha najbardziej, powinien taką kupić Pilar z napisem łobuziara, bo ona zawsze go całego upierdoliła tym jedzeniem.
Słuchał jej i tylko kiwał głową, bo akurat już się zjadał tym swoim stekiem i dopychał go frytkami.
- Brzmi zajebiście - rzucił z pełną buzią, ale w końcu przełknął, popił nawet szampanem, bo jakiegoś zwykłego picia to im nie dali wcale - a myślisz, że nie trzeba umieć gotować? - dopytał, bo nie był pewien, on akurat prowadził klub, ale umiał i robić drinki, i tańczyć, czyli można powiedzieć, że się na tym znał? A jak się na czymś nie znał, to się nauczył. Z knajpą też by się mogli nauczyć. Może nawet jakiegoś kolejnego popisowego dania, lepszego niż jajko sadzone.
Na to jej chcesz uniósł jedną brew, bo to przecież było oczywiste, było kilka takich rzeczy, których on nigdy nie odmawiał. Jedzenie, alkohol, prochy i seks. No i jej też z reguły nie odmawiał, cokolwiek by nie wymyśliła. Raz mu się zdarzyło.
Oblizał truskawkę językiem tak, żeby zahaczyć nim też o jej palec, a potem objął ją wargami i zabrał z jej dłoni, zjadł ją i była całkiem dobra, ale Noriega zdecydowanie wolał na przykład mango, albo marakuję. Kiedy zasugerowała, że się ubrudził, to zrobił zeza i chciał spojrzeć na swoje usta, ale zobaczył tylko nos. Nawet miał to zetrzeć wierzchem dłoni, ale Pilar zrobiła to za niego i to o wiele przyjemniej. Kiedy jej język wylądował na kąciku jego ust, to ten momentalnie skoczył do góry, a już gdy go całowała, to uśmiechnął się szeroko, muskał wargami jej słodkie, ciepłe usta, w krótkich, miękkich pocałunkach. Ale to było mało. Więc zaraz oparł palce na jej karku, przytrzymując ją przy sobie i pogłębiając ten gorący pocałunek. Pierwszy od wczorajszego popołudnia. Druga jego dłoń wylądowała na jej udzie, przesunął nią wyżej, tylko, że zaraz znowu usłyszał chrząkanie za swoimi plecami, a stewardesa powiedziała, że zbliżają się do lądowania i powinni zapiąć pasy. Zapytała też czy może pozbierać ich talerze, a Madox oczywiście wpakował sobie do buzi jeszcze truskawkę, a drugą Pilar, chociaż wcale mu za specjalnie nie smakowały.

Na lotnisku w Meksyku było głośno, kolorowo, wszyscy nadawali po hiszpańsku, ale przede wszystkim było ciepło, nie to co w Kanadzie. Może nie jakieś upały, ale to dwadzieścia pięć stopni, aż Noriega powachlował się koszulką, kiedy wychodzili z terminala. Podwinął ją ukazując na moment ten napis Medellin na jego brzuchu. Może nie było to właśnie Medellin, ale też było fajnie. Mexico City od razu uderzyło w nich znajomymi zapachami, dźwiękami i tą ciekawą... fascynującą... intensywnością, którą przecież oboje tak lubili.
Madox włączył telefon i zerknął na wyświetlacz, oczywiście miał jakieś połączenie z meksykańskiego numeru. Zerknął na Pilar nad wyświetlaczem.
- Umówić nas... umówić się na dzisiaj? - zapytał ją, bo sam nie był tego taki do końca pewny. Niby chciał mieć to z głowy, żeby o tym nie myśleć, ale z drugiej strony, co jeśli okaże się, że to jego matka? Czy będą mogli wciąż przejść nad tym do tej wakacyjnej części ich wyjazdu?
Nie wiedział, dlatego się wahał czy jednak nie dać im chociaż tego jednego wieczoru.
- Czy lepiej na jutro? - dopytał i złapał jej piękne, przenikliwe spojrzenie.

Pilar Stewart

[Pilar Noriega]

Może faktycznie jemu wystarczyłby raz, żeby się zakochała.
Tylko że w ich przypadku to wcale nie chodziło tylko i wyłącznie o fizyczność, chociaż chemie mieli nie do podważenia. Ale przecież jeszcze zanim wylądowali w łóżku, zdążyli przywiązać się do siebie emocjonalnie. Rozumieli się. A sposób, w jaki on się przed nią otworzył, jak pokazał jej swój świat, wyzbywając się przy tym tej chłodnej maski, którą nosił na co dzień, to właśnie sprawiło, że serce Pilar sprzeciwiło się jej zasadom. Wyrwało do niego, jakby nic innego nie miało znaczenia. I chociaż ona z początku próbowała to strofować, opanować, tak w końcu musiała skapitulować.
— Też się cieszę — rzuciła luźno, podbijając jego słowa. Madox mógł być pierdolnięty, ale jednak z jej sercem obchodził się z należytym szacunkiem i ostrożnością. Poświęcał się dla niej jak nikt inny i chyba po raz pierwszy w życiu Pilar czuła się zaopiekowana.
Zawsze jakoś musiała sobie radzić, walczyć w pojedynkę przeciwko przeciwnością losu, sama przesuwać kłody rzucane pod nogi, a jednak teraz on jej w tym pomagał. Ramię w ramię. Oczywiście z wyjątkiem tej jednej czkawki z wczoraj, kiedy po raz pierwszy naprawdę nie potrafili się dogadać. I w sumie dalej nie dogadali, ale chyba żadne z nich już nie miało siły się spierać. Zepchnęli to więc na dalszy plan, chociaż Pilar i tak miała zamiar dowiedzieć się czegoś więcej po powrocie. Poszperać, podpytać kilka osób… nigdy nie odpuszczała. Nawet jeśli teraz przed nim udawała, że wszystko było w jak najlepszym porządku.
Z samolotu wyszli w zdecydowanie lepszych humorach niż kiedy do niego wsiadali. Ich palce w końcu były splecione, a atmosfera panująca dookoła, przyprawiała o przyjemne mrowienie na karku. Miło było znaleźć się z daleka do Toronto, gdzie wszystko wiecznie się komplikowało i po prostu być. Nawet jeśli przylecieli tutaj w niezbyt miłym celu.
Pilar wciąż nie była pewna, jakie podejście do tego wszystkiego miał Madox. Z jednej strony wydawało się, że wszystko było w jak najlepszym porządku, nie wydawał się za bardzo przejęty, a z drugiej strony Stewart doskonale wiedziała z własnego doświadczenia, jak łatwo było im obojgu założyć maskę i zepchnąć nieprzyjemne uczucia na drugi plan. Cokolwiek by to nie było — była przy nim, zaciskając mocno palce na wytatuowanej róży w dziobie jaskółki, znajdującej się na wierzchu jego dłoni.
Chociaż zaraz musiała ją puścić, żeby zrzucić z siebie te grube warstwy ciuchów. A przynajmniej bluzę, którą zaraz związała w pasie. Gacie też by najchętniej zdjęła, ale nie znała sie z Meksykiem jeszcze tak dobrze, żeby paradować w koronkowej bieliźnie przy tych wszystkich ludziach. Chociaż było g o r ą c o — i to nawet nie tylko jeśli chodzi o pogodę. Klimat, hiszpański i masa ognistych ciał dookoła; to wszystko sprawiało, że tu chyba też poczuli się trochę jak w swoim miejscu na ziemi. A przynajmniej przy pierwszym poznaniu.
Pilar chłonęła to wszystko, ciągle obracając się dookoła i wyłapując coraz to nowe niuanse, dopiero kiedy Madox sprawdził coś w telefonie i się odezwał, przeniosła na niego ciemne spojrzenie.
— Nie wiem — bo chyba nie było na to prostej odpowiedzi. Nie chciała mu się narzucać. Z jednej strony fajnie, jakby miał to już z głowy, a z drugiej, gdyby to faktycznie była jego matka, trzeba będzie zająć się pogrzebem i wszystkimi szczegółami, od razu zajmując sobie głowę sprawami przykrymi.
Przysunęła się do niego bliżej, umieszczając wolną rękę na rozgrzanym już od słońca karku.
— A ty jak czujesz? — spytała. Tu przecież nie chodziło o nią, a o niego. On powinien zadecydować, a ona mogła jedynie stać z boku i przyjmować całe gówno, jakie wszechświat planował na nich zrzucić. — Jeśli chcesz mieć to za sobą, możemy to załatwić od razu, a jeśli wolisz jeszcze dzisiaj bliżej zapoznać się z Meksykiem… i wszystkim, co ma do zaoferowania, to możemy przełożyć to na jutro rano — zaproponowała. Nie miała pojęcia jak wyglądały procedury w takich przypadkach i czy dało się to w ogóle załatwić jutro, ale chyba mieli świadomość, że przylot wiązał się z długą podróżą. Zawsze Noriega mógł im wcisnąć kit, że lot się opóźnił, bo w Toronto była kolejne zamieć. Zresztą Madox najlepiej wiedział, jak naginać prawdę i przekręcać słowa, żeby było na jego. — Będzie jak TY chcesz — uśmiechnęła się delikatnie, dając mu jasno do zrozumienia, że jej odpowiadał każdy z tych scenariuszy. I nawet chciała złożyć na jego ustach przelotny pocałunek na potwierdzenie swoich słów, tylko wtedy tuż obok wybrzmiał klakson.
— Ayyy, tortolitos! — Hej, gołąbeczki, krzyknął jakiś starszy facet z wąsem, wychylając się ze spuszczonego do zera okna taksówki. — ¿Necesitas que te lleve? — Potrzebujecie podwózki? Krzyknał, a Pilar ponownie spojrzała na Noriegę. On tu decydował. Jak dla niej mogli jechać prosto do prosektorium, zidentyfikować zwłoki, prosto do hotelu albo w ogóle iść kurwa na spacer wokół lotniska. — Joder, probablemente haya más gente que no hable un idioma normal — Kurwa, pewnie kolejni którzy nie mówią w normalnym języku, rzucił pod nosem taksówkarz i pogłaskał się po wąsie, by już po chwili złapać większy haust powietrza i wychylić się jeszcze bardziej z okna. — Wy potrzebować… mierda… jeba…jechać taxi?

Madox A. Noriega

[bandito]

Póki co Meksyk witał ich w miarę spokojnie.
Ale dopiero co stanęli na tej latynoskiej, gorącej ziemi, więc może jeszcze wszystko przed nimi? Madox naprawdę czuł się tutaj bardziej jak w swoim miejscu na ziemi, bardziej niż w Kanadzie, w której przecież mieszkał już te dziesięć lat, ale jednak kraje Ameryki Południowej miały zupełnie inny klimat, bardziej im bliski. Mimo, że był tyle kilometrów od swojego... ich domu, to tutaj też było jak w domu właśnie. Jak w Kolumbii.
Z jednej strony przecież na to czekał, z drugiej to niektóre wspomnienia odżywały, takie, których jednak nie dało się obudzić tak łatwo w Toronto. Myślał o matce, chociaż nie chciał dać tego po sobie poznać. Dopiero teraz jakby dotarło do niego, że to może być ona. Że uciekając z Medellin szukała miejsca, które chociaż trochę będzie jej przypominać dom. Mexico City go przypominało. Mocniej zacisnął palce na dłoni Pilar kiedy przechodzili koło jakiejś matki, która pouczała swoje dzieci po hiszpańsku, która tłumaczyła im, że mają się jej pilnować. Mały Noriega też nigdy nie słuchał się swojej matki, ile razy on się jej zgubił, to nie zliczyłby na palcach obu rąk chyba.
Zatrzymał się gdzieś po środku tego wszystkiego patrząc na wyświetlacz telefonu, właściwie na posterunku zapowiedział się dzisiaj, albo jutro, bo nie wiedział jeszcze czy uda mu się kupić bilety, na który lot. Ale miał szczęście... Jak zwykle. I coś się zwolniło, a oni sobie wskoczyli na to miejsce, jeszcze naliczyła mu się jakaś zniżka za bilety last minute. Zamyślił się i dopiero po chwili podniósł ciemne spojrzenie na Pilar, ale kiedy na jego pytanie, czy załatwić to dzisiaj, czy jutro, odpowiedziała to nie wiem, to strzelił oczami w ozdobiony jakimiś kolorowymi rzeźbami sufit. Chyba spodziewał się, że mu coś doradzi. Ale przecież sam powinien podjąć tą decyzję. Wiedział to.
Na jej pytanie jak czuje, spuścił znowu na nią spojrzenie i wzruszył ramionami. Bo właściwie nie czuł nic szczególnego, chociaż im dłużej o tym myślał. Im dłużej jego płuca oddychały tym gorącym powietrzem, a do uszu docierały dźwięki rozmów po hiszpańsku, tym bardziej dochodził do wniosku, że chce to zrobić teraz. Od razu. Zanim w głowie pojawi się jeszcze więcej wspomnień z jego dzieciństwa, a on naprawdę zacznie się przejmować tym, że to może być jego matka. Na razie jeszcze wciąż miał jej za złe ten wyjazd. Jeszcze wciąż miał w głowie tę myśl, że sama postanowiła uciec, sama sobie taki los wybrała. Ale czuł, że przyjdzie taki moment, że zacznie ją usprawiedliwiać... Zwłaszcza, że gdzieś tam w walizce miał... może ostatnią pamiątkę po niej?
- Dobra, chuj, zadzwonię, że niedługo będę, żeby mieć to już z głowy - stwierdził, jakby to było coś prozaicznego, co trzeba odbębnić i tyle. Znowu spojrzał na telefon i już nawet miał wybrać numer do jakiegoś policjanta, z którym rozmawiał w tej sprawie, ale wtedy rozległ się ten klakson.
Madox miał zamiar wypożyczyć jakiś samochód na lotnisku, ale z drugiej strony to oni podczas lotu i tak pili drinki, a na koniec jeszcze szampana, więc chyba nici z jego planu. Nie przejął się tym zbytnio.
W zasadzie to nawet wolał improwizować. Zerknął jeszcze na Stewart, a później skinął głową. Chociaż jak facet próbował się wysłowić po angielsku, to się uśmiechnął.
- Hablamos español normalmente - my akurat normalnie, po hiszpańsku, rzucił i już objął Stewart ramieniem, żeby podprowadzić ją do taksówki - vamos a la comisaría principal, ¿sabes dónde está? - jedziemy na główną komendę, wiesz gdzie to jest?, pochylił się do gościa do okienka, a ten pokiwał głową. Ale zaraz przejechał dłonią po tym swoim bujnym wąsie.
-¿Y por qué carajos vas a la comisaría? ¿Eres algún tipo de criminal? - a po cholerę na komendę, jacyś z was kryminaliści?, zapytał podejrzliwie facet, a Noriega się uśmiechnął, zerknął na Pilar, ale zaraz znowu pochylał się do okna.
- Ella es peligrosa y la estoy acompañando allí, pero no tiene nada que temer - ona jest niebezpieczna, a ja ją tam eskortuję, ale nie ma się czego bać, Madox wyszczerzył się w uśmiechu, a wąsacz zmierzył Stewart spojrzeniem, ale chyba w to nie uwierzył, bo zaraz machnął ręką, żeby wsiadali.
Madox jeszcze odwrócił się do Pilar.
- Zadzwonię tam, że jedziemy - jego ciemne spojrzenie znowu spoczęło na jej pięknych, brązowych oczach, ale zaraz odwrócił się przez ramię do taksówkarza - ¿Puedes ayudarla con las maletas? Tengo que llamar - pomożesz jej z walizkami, musze zadzwonić, na potwierdzenie swoich słów uniósł telefon. Facet skinął głową i wysiadł z auta. Madox odszedł na kilka kroków, żeby porozmawiać przez telefon, przeczesał wytatuowanymi palcami jasne włosy, tutaj też trochę rzucał się w oczy, chociaż mniej niż w Kanadzie.
Kierowca za to otwierał zaraz bagażnik, a później brał już od Pilar ich walizki, żeby je zapakować. Znowu zerknął na nią z ukosa.
- Mi hijo es policía - mój syn jest policjantem, rzucił nagle, bo może chciał im dać do zrozumienia, że nie ma co z nim próbować jakiś numerów? -¿Qué hacen ustedes en realidad? Su novio parece sospechoso - A wy tak naprawdę czym się zajmujecie? Twój chłopak wygląda podejrzanie - czyli jednak bardzo go interesowało po co oni tu przylecieli i od razu chcieli jechać na komendę policji.
Kiedy zapakowali walizki, to akurat Madox skończył rozmawiać.
- Está bien, prepararán el cuerpo - dobra, przygotują ciało, rzucił jakby nigdy nic stając za Pilar, a facet znowu popatrzył na nich podejrzliwie. Ale w końcu wsiedli do taksówki, oni z tyłu.
- Tak mi gorąco, że zaraz umrę. Zabiję się jeśli zaraz nie zrzucę tych spodni... - Madox poskarżył się Stewart, po angielsku tym razem, a facet zerknął w lusterku na nich. Łapał tylko pojedyncze słowa, bo cóż, jego angielski był kiepski.

Pilar Stewart

[Pilar Noriega]

Nie chciała mu narzucać swoich racji. Doskonale zdawała sobie sprawę, że przecież była tu tylko po to, żeby go wspierać i mu towarzyszyć, a nie dyktować zasady. I chociaż on dał jej do tego wolną rękę, dosłownie się jej zapytał, Pilar wciąż chciała, by to była jego decyzja. Gdyby to od niej zależało, zdecydowanie wolałaby to załatwić od razu, bo doskonale wiedziała, że w każdym innym wypadku nie potrafiłaby się dobrze bawić i skupić na czymkolwiek innym, myśląc ciągle, że gdzieś tam w prosektorium leży kobieta, która mogła — ale przecież nie musiała — być jej matką.
I chyba Madox myślał podobnie, bo już po chwili oznajmił, że zadzwoni na komendę i ich umówi. Dobrze. Skinęła głową, dając mu jasno do zrozumienia, że była to dobra decyzja. Może nawet by coś jeszcze do tego powiedziała, ale taksówkarz już wystarczająco ich zaaferował.
Stanęła z boku, pozwalając Noriedze załatwić transport, chociaż kiedy powiedział to, że Stewart była niebezpieczna, to tylko wywaliła oczami i spojrzała na niego jak na debila, co chyba nie uszło uwadze taksówkarza, bo od razu również posłał podejrzane spojrzenie Madoxowi. Finalnie typek jednak zgodził się ich zawieźć, a nawet pomóc z walizkami, chociaż przecież Pilar spokojnie by sobie poradziła. Miała przecież wystarczająco siły, by umieścić dwie walizki w bagażniku. Pozwoliła jednak wykazać się starszemu mężczyźnie, zaraz kiwając głową z uznaniem, że jego syn jest policjantem.
Kiedy zapytał czym oni się zajmowali, przez krótką chwilę Pilar chciała mu powiedzieć, że również była psem, a Noriega miał swój klub, może wtedy przestałby się patrzeć na nich tak podejrzanie, ale stwierdziła, że może jednak nie było co kusić losu.
— Tenemos nuestro propio taberna en Toronto — Mamy swoją własną knajpę w Toronto, rzuciła luźno, podnosząc głowę i przyglądając się, jak Madox kawałek dalej rozmawia przez telefon. Będą mieli dzisiaj dla nich czas? Czy może jednak każą im przyjechać wieczorem albo jutro? Nie potrafiła nic wyczytać z jego wyrazu twarzy.
— ​​¿Una taberna? — Knajpę? zainteresował się, wciskając już drugą walizkę. — ¿Qué tipo? ¿Qué sirven allí? — A jaką? Co tam serwujecie? Rzucił swoimi pytaniami akurat jak Madox wrócił z rozmowy, spoglądając na niego pytająco, jakby to od niego chciał się dowiedzieć.
— Cocina colombiana — Kuchnia kolumbijska, wyjaśniła zaraz, wzruszając ramionami i spoglądając z rozbawieniem na Noriegę. — Bandeja Paisa, Arepas, Ajiaco, Empanadas, Sancocho… — zaczęła wymieniać wszystko co znała, a dokładniej to wszystko, co udało się jej zjeść w Medellin lub co kiedykolwiek Madox jej wspominał. Tak po czwartym daniu kierowca aż złapał się brzuch, zaraz po tym, jak trzasnął bagażnikiem.
— Bueno ya basta, no me cuentes más porque en lugar de decepcionarte tendré que ir a comer algo — Dobra, wystarczy, nie mów mi więcej, bo zamiast was zawieść to będę musiał jechać coś zjeść, stęknął i zaraz przeszedł do drzwi kierowcy. Chyba chciał coś jeszcze dodać, ale wtedy Madox powiedział o tym przygotowaniu ciała i facet zamilkł. Mógł się domyślać albo nie. W końcu w Meksyku pewnie trupy były na porządku dziennym. Nie raz z pewnością ktoś przyjeżdżał tutaj po ciała swoich bliskich, którzy uciekli.
Chociaż kiedy Noriega zaczął o tym zabijaniu, to znowu patrzył na nich jakoś podejrzanie z tylnego lusterka. Wyglądał, jakby jeszcze się nie zdecydował, czy ich lubił, czy może jednak powinien wygrzebać swój scyzoryk ze schowka, tak dla bezpieczeństwa.
— Trzeba było pierwsze jechać do hotelu się przebrać — mruknęła Stewart w odpowiedzi na te spodnie. Pięć lat miał? Przecież dobrze wiedział, że jak tu wysiądą, to będzie kurewsko ciepło. Stewart to sobie chociaż pod spód wzięła rzeczy, w których mogła paradować po wylądowaniu. — Weź sobie je może podwiń jakoś — zaproponowała, bo nic innego nie przychodziło jej do głowy. — Czekaj — rzuciła, odpięła pas i zaraz pochyliła się w stronę Noriegi, co oczywiście nie uszło uwadze taksówkarza. Co więcej, z jego perspektywy musiało to wyglądać co najmniej… dwuznacznie. Szczególnie, że za nic nie rozumiał kontekstu ich rozmowy i szczerze pomyślał sobie, że Stewart albo zaraz mu będzie robić loda, albo schyliła się po jakieś niebezpieczne narzędzie, szczególnie, że oni tak wcześniej o tym zabijaniu… I tak źle i tak niedobrze. Niezależnie od tego, co to było, postanowił zareagować i zaraz na prostej drodze przekręcił kierownicą tak energicznie, że cokolwiek ona by tam miała w rękach, to na pewno by wypadło!
Tylko że Pilar miała w ręce jedynie nogawkę Madoxa i kiedy taksówką szarpnęło, to poleciała na stronę, przywalajać głową prosto w korbkę od okna.
— Ay, joder — Ał, kurwa, mruknęła podnosząc się do pionu. — Tienes que arreglar esas perneras de los pantalones tú mismo — Sam sobie musisz poprawić te nogawki, fuknęła, ciągle masując pulsujące miejsce i zaraz wróciła na miejsce i zapięła pas. Tak to się kurwa kończyło.
A facet jakby dopiero teraz zrozumiał o co tak naprawdę chodziło, cały zajął się czerwienią na twarzy. Głupio mu było, że on myślał… takie same najgorsze rzeczy, kiedy może faktycznie to byli normalni ludzie?
— ¿Cómo se llama tu pub? — A jak się nazywa ta wasza knajpa? Zagadał, bo teraz to już mu było chyba w chuj głupio, że tak ich źle osądził, a Pilar złapała więcej powietrza w płuca i spojrzała na Noriegę. Nazwa?
— Un poco loco — rzuciła pierwszą, lepszą rzecz, która przyszła jej do głowy, zaraz zagryzając policzek od środka. Ale trochę im chyba pasowało, nie? — Mi marido es cocinero — Mój mąż jest kucharzem, dodała praktycznie od razu, umieszczając dłoń na jego udzie.

Madox A. Noriega