[Ryan Lee]

Flavia Rosendale

Wystarczyło by spojrzał w górę, żeby przestał myśleć o czymkolwiek innym. Po wieczorze z Rosendale patrzył w gwiazdy. Może i ona była w nie wpatrzona? Tylko nie do końca o tym myślał. Nie wszystko jest łatwe i przyjemne? Aż prychnął pod nosem, kręcąc głową we własnym pokoju. Idiotyczne stwierdzenie. Seks nie miał być przyjemny? To oksymoron, którego nie był w stanie kwestionować. Na samą myśl miał już ból głowy. Sam nie wiedział, w jaki sposób powinien na to zareagować. Westchnął. Rozwiązanie powinno być proste.
Nie pamiętał, kiedy ostatnio dał mu kosza. Inaczej nie mógł tego nazwać. Trzeba się postarać? A on niby co? Za króliczkiem miał biegnąć? On? Zdecydowanie bardziej wolał skupić się na jedynym, na czym mu zależało. Na niebie.
Postanowiło całkowicie wyciąć z pamięci tamten wieczór. Te piękne, ciemne tęczówki, w które chciał wpatrywać się cały czas. Tylko postanowił podejść do tego poważnie. Nie oznaczało nie. Był dżentelmenem. Mogła wodzić go za nos, ale wolał... łatwiejsze stewardessy. Może dlatego nie odezwał się do niej w drodze powrotnej? Ani na jednym, ani na drugim lotnisku. Spotkali się po paru miesiącach na kolejnym wspólnym wylocie.
— Dzień dobry — powiedział krótko, oschłym tonem w stosunku do Flavii. Jego duma została złamana i to w sposób dotkliwy. Żadna kobieta, jak dotąd go nie potraktowała w ten sposób. Miał się starać, ale bardziej? Nie, nie przeżyłby tego. Jedna randka i po niej brak seksu? Totalny dramat. Skosztował jej ust, chciał się dowiedzieć, czy pozostałe części ciała smakowały w tak samo dobry sposób. Chciał bardziej, intensywniej, mocniej. Za to złamała mu jego ego, serce poszarpało się na miliony kawałeczków. Łatwiej było zająć się pracą.

[Flavia Rosendale]

Ta noc mogła mieć kilka scenariuszy i nie ukrywała nawet, że przez chwilę zastanawiała się, co by było gdyby postąpiła inaczej — gdyby jednak wciągnęła go za sobą do pokoju, gdyby nie uciekła przed nim. Czy mieliby do dziś kontakt? Czy raczej skończyłaby jako kolejne trofeum na jego lotniskowej półeczce? Czy może nie odzywaliby się do siebie, ignorując fakt o spędzonej wspólnie nocy? Starała się szybko uciąć swoje myśli, choć wróciły one po wylądowaniu, gdy stał na korytarzyku przed kokpitem, opierał się o ścianę i wyglądał naprawdę szelmowsko. Nie rozkminiaj tego. Nie mogła pozostać z wyrzutem wobec swojej decyzji; uważała, że była ona słuszna i tak zostać powinno.
Odetchnęła głębiej, widząc go na dzisiejszej tablicy z załogą pokładową. Po tym wieczorze, zaczął bardziej przykuwać jej uwagę; tak jak wcześniej nigdzie nie widziała lotniskowego podrywacza, tak teraz miała wrażenie, że potrafiła wypatrzeć go z oddali przynajmniej raz w tygodniu. Może po prostu dopatrywała się jego obecności nawet i w oddaleniu?
Jego ton wybił ją z rozmyślań, przez co od razu przeniosła na niego spojrzenie.
— Dzień dobry — odpowiedziała, zdecydowanie milej niż on. — Widzę, że już od wejścia towarzyszy panu dobry humor — dodała z wyczuwalną ironią. Jej przypuszczenia się potwierdziły — uraziła męską dumę i jeśli chciała pociągnąć tę rozmowę, to to była jej szansa. Kolejnej może nie być, zważając na jego niesamowite nastawienie do spędzenia z nią kilku godzin nad ziemią. — Dzisiaj mamy przyjemny locik, do Atlanty i z powrotem. Wyspany? — zapytała wesoło, ignorując jego postawę wobec niej. Mimo wszystko miała nadzieję, że z nią porozmawia; ona tak gorzko nie przyjmie jego kosza, aczkolwiek nieco namącił jej w głowie tym jednym spotkaniem. Nawet jeśli zakończyło się ono w miejscu, w którym chciała, to i tak zapadł jej w pamięć.

Ryan Lee

[Ryan Lee]

Flavia Rosendale

Szczerze? Postanowił zapomnieć raz a dobrze o Flavii Rosendale. Ryan należał do osób, które o dziwo, źle znosiły odrzucenie. Nie powiedziała nie, ale przede wszystkim nie powiedziała tak. Dla niego choć wieczór był magiczny, podobnie jak smak jej ust, to liczył na zdecydowanie więcej. Gorącą noc pełną wspólnych uniesień oraz Flavię krzyczącą jego imię. Tyle potrzebował do szczęścia, a ona bezczelnie postanowiła mu to zabrać.
Może dlatego uniósł na nią jedną brew. Była radosna, zadowolona z siebie, a jemu w ogóle to nie odpowiadało. Pierwszy raz specjalnie próbował wpływać na loty, by nie mieć do czynienia z jakąś stewardessą. Odrzucona męska duma była najgorszym sortem. Jednocześnie chciał i nie chciał jej widzieć. Za to na komentarz o dobrym humorze, jedynie strzelił oczyma. Ile miała zamiar grać mu na nosie? Nie miała własnych obowiązków... lubiła tak po prostu wodzić za nos? Dać posmakować ust, by później zamknąć przed nim drzwi.
— Panno Rosendale — zaczął, aż nader poważnym tonem jak na niego. Nie brzmiał jak typowy podrywacz, jak palant, a jak typowy pilot, który miał więcej wspólnego ze służbistą. Sam się po sobie tego nie spodziewał, ale uruchomiła w nim jakieś dziwne emocje. Żadna jak dotąd go nie odrzuciła. Flavia mogła poczuć się wyjątkowa, na pewno zostanie przez niego zapamiętana — może powinna Pani zachować odrobinę więcej profesjonalizmu? — spytał finalnie, unosząc do góry jedną brew. Teraz nic ich nie łączyło, a on miał zamiar to postawić w ten sam sposób.
— Sprawdziła już Pani bufet? Lepiej zająć się obowiązkami, a nie zagadywać pilota przygotowującego się do lotu — spytał, licząc na ucięcie jakichkolwiek rozmów. Niezbyt obchodziły go rozmowy o pogodzie oraz udawana miłe słówka. Nie chciała go, a on przyjął to do wiadomości.