[Erza B. Fernandes]

Ricardo Martinez

To był bardzo intensywny tydzień. Pierwszy raz w Toronto czuła się jak na wakacjach. Cudowne śniadania, przepyszne kolacje i nieprzespane noce z Ricardo weszły na stałe do jej harmonogramu. Zdążyła się do niego przyzwyczaić. Tak ich życie mogłoby trwać w nieskończoność, aż poszła na jedną nocną zmianę, a go nie było. Żadnej kolacji, żadnych świeczek, jedynie gorzka, rozchodząca się po domu cisza, której nie była w stanie w żaden sposób zatrzymać.
Pewnie dlatego chwyciła za telefon, siedząc w schronisku na starej kanapie i zaczęła wysyłać mu milion SMS'ów. Telefon Ricardo mógłby robić za wibrator, przez ilość powiadomień zmartwionej Erzy. Wkurwiało ją, kiedy facet nie dawał znaku życia. Aż zaczęła się zastanawiać, jakie konsekwencje powinien ponieść. Chociaż bardziej niż złość dominowała u niej troska, bała się, że coś mu się stało, albo, o zgrozo, złapała go policja. Może dlatego na pierwsze jego SMS'y zareagowała ulgą, ale kiedy się u niej zjawi pokaże mu prawdziwy, tradycyjny foch z przytupem i melodyjką jak na dorosłą kobietę przystało.
Mimo to wstała specjalnie wcześniej, by przebrać w najlepszą piżamkę, jaką miała, wziąć prysznic i ogarnąć się częściowo dla niego. Miała wyglądać jak prawdziwa piękność, żeby żałował czasu, który spędził u boku kuzyna. Przecież zdroworozsądkowa Kanadyjka nie podejrzewałaby przyjazdu żony, dziewczyny, czy kogokolwiek tam Ricardo miał, prawda? Prawda. Lodówkę zapewniła do pełna dzień wcześniej, a teraz leżała na kanapie. Dopiero dzwonek do drzwi sprawił, że szybko się zerwała i podbiegła do nich praktycznie od razu.
— Ricardo... — zaczyna od razu, kiedy tylko otwiera drzwi i już zakłada rękę na rękę. Na twarzy wymalowuje się jej poważna mina — Zanim mnie dotkniesz, czekam na wyjaśnienia — stwierdza, robią krok do środka domu, by go wpuścić. Wolałaby oszczędzić latynoskiej dramy sąsiadom, zwłaszcza że miała z nimi dosyć dobry kontakt.

[Ricardo Martinez]

Ale jaja.
Rosi przyjechała do Toronto i Riczi trochę miał zdziwko, bo myślał że on tu sobie odejdzie od Rosi na czilu, ta będzie miała to gdzieś, że pojedzie sobie do swojej summer love - Erzy i będzie mógł z nią mieć świetny czas w Kanadzie. No a tu się okazuje, że po tygodniu wspólnego mieszkania z Erza ta jego bajka dobiega końca.
Wczoraj najpierw uciekał przez pół miasta przed Rosi, później musiał z nią wyjaśnić parę spraw i no na sam koniec okazało się, że Madox wgle sobie na tydzień wyjeżdża, więc teraz to na pewno mu się nie uda przed Rosi ukryć, bo będzie mu na głowie siedzieć 24/7. Też nagadał tak dużo Rosi o tym, że przyjechał tu wspomagać kuzyna w jego drodze depresji, w sensie przeciwko depresji, a ten mu znika z radaru bo ma jakąś akcję za granicą. Lipa po prostu lipa. Już się cieszył, że mu Rosi chyba wierzy, ale teraz jak ona wróciła to czuł że chyba czas na wyjawienie Erze jaka jest sytuacja. On nie znał nie- wakacyjnej Erzy więc myślał, że niunia powie mu że nie no spoko kochaneczku. Natomiast po jej SMS-ach to się trochę spiął, bo brzmiała na jakby wkurwioną tym, że go nie było cały dzień boży na noc też nie wrócił. Idzie więc taki niepewny tego co zastanie pod drzwi domu w którym przez tydzień tworzyli swoją bajkę i puka do drzwi.
W smutnej siacie ze sklepu niesie mleko, bo niby wczoraj wyszedł po mleko.
Ile się zdążyło zmienić? Bardzo dużo. Po pierwsze to nie miał już tyle entuzjazmu związanego z wyrywaniem Erzy, bo uderzyło go jakim jest bastardo, skoro Rosi cierpi z powodu braku dziecka z nim, a on sobie dupki obraca. Smutny był bardzo, kiedy uświadomił sobie to wszystko i było widać, ze jest jakiś zmarnowany.
Dziś wyszedł z domu jeszcze jak Rosi spała i wziął Sombra na spacer, gdzie kupił mleko. Teraz z psem i z mlekiem w siacie idzie do Erzy… właściwie nie wie co zrobić. Jak mu otworzyła to oczywiście jeszcze mu się gorzej zrobiło, bo była jak zwykle hotówą.
- Och Erza - wzdycha przeciągle, prawie tak jak przedwczoraj w nocy, tyle że tym razem jest to wydech mało zadowolonego Ricziego. Sombr, który jest dobermanem, towarzyszy mu po to, żeby go w razie co obronić przed wkurwiona Ruda. Pokazał jej, czy może wejść, bo też nie chciał dalej gadać przy sąsiadkach. No ale nieważne, bo on tak do niej lgnie, że pierwsze co zrobił to rzucił jej się w ramiona i wciąga zapach włosów, jednocześnie pewnie łaknąć ostatni raz ciepło jej ciała i starając się zachować ją w pamięci. - Czy mi wybaczysz amor

Erza B. Fernandes

[Erza B. Fernandes]

Ricardo Martinez

Siatka z mlekiem, pies i Ricardo. Czy ona zobaczyła właśnie trójkąt spierdolenia mężczyzny? Zmrużyła oczy, zastanawiając się, czy śni. Tylko to działo się naprawdę. Zrobiła krok w stronę domu i wtedy poczuła przytulenie Ricardo. Choć w pierwszej chwili odwzajemniła jego gorący uścisk, bo rozpalał ją od środka. Tak w końcu doszedł do jej głowy ROZUM. Przystawiła rękę do jego torsu, odsuwając się na parę kroków. Pierwsza zasada kłótni, brak dotyku, inaczej zapomni, o co dokładnie jej chodziło. Finalnie wydycha z płuc powietrze i przybiera poważną minę.
— Powiedziałam, żebyś mnie nie dotykał — mówi krótko, patrząc prosto w oczy Ricardo — a ty siad — rzuca, spoglądając w dół na psa, a on siada. Jednak bywała czasami pierdoloną zaklinaczką psów. Za dużo czasu z nimi przebywała i znała naczelne zasady w świecie zwierząt. Przede wszystkim nie pokazuj, że się boisz. Takiego dobermana mogłaby wytresować bez mrugnięcia okiem, każdy weterynarz wie, że najgroźniejsze są te małe rasy.
— Mówiłam, żebyś mnie nie dotykał, póki nie powiesz, co się stało — znów patrzy na Ricardo i nie, nie ma zamiaru mu odpuścić — należą mi się chyba jakieś wytłumaczenia? — jedna brew od razu ląduje jej wysoko, czekając na jakiekolwiek wyjaśnienia z jego strony. Chociażby głupie przepraszam? — ja tu się martwiłam Ricardo — sama pozostawiona w domu bez jakiejkolwiek wiadomości. Może zachowałaby się inaczej, gdyby dostała jedną, głupią wiadomość. Nawet krótką, durną, że jest poza zasięgiem. Nic więcej nie potrzebowała.
— Nie możesz tak robić, że znikasz i Ciebie nie ma — rzuca finalnie, bo kiedy zdążyła się na nowo przyzwyczaić do jego obecności, to zniknął bez słowa — wiesz co sobie wyobrażałam?! — jej brwi znów wędrują dość wysoko — że jakiś gnojek policjant Cię porwał, albo że jesteś zakopany żywcem pod ziemią — pewnie kastrowanie też widziała. Za często je wykonywała — a ty przychodzisz i prosisz o wybaczenie?! — a gdzie głupie przyznanie sie do błędu? Kręci głową, nie wierząc w to, co ona właśnie usłyszała. Miała ochotę dobić Ricardo w tym momencie, ale nie, ona nikogo nie biła. Nawet jeśli na to zasłużył. Chociaż wkrótce może się to zmienić.
— Chyba sobie kurwa kpisz — wycedza finalnie Erza, patrząc na niego ze wściekłością w oczach. Zmartwienie jej przeszło, a teraz przerodziło się w prawdziwą złość, której nie była w stanie zamykać. Rękę zakłada na druga i tupie groźnie nogą, czekając na jakiekolwiek wyjaśnienia.

[Ricardo Martinez]

Erza B. Fernandes

Nim się nasycił tym zapachem i miękkością jej ciała, to już został odsunięty na dystans. Już wiedział, że będzie mu ciężko, bo jednak omamić niunię zawsze jest łatwiej jak się zawiesi na niej silne i umięśnione łapsko. Trudniej jak się ma tylko uśmiech do dealowania.
Ciekawa sprawa, że wszystkie kobiety Ricardo tka świetnie sobie radziły z psami, a jednak to on zostawał koniec końców jako opiekunka nad Sombrem. Na przykład dziś, Rosi tak sobie poradziła z pieskiem że nawet się nie dobijał do ich sypialni, a teraz Erza jednym ruchem uspokoiła tego bestie. No ale tak, on jest posłuszny, natomiast wiadomo że bardzo dobrze wytrenowany, normalnie jakby miał duszę jak jakiś Alex z serialu polskiego Komisarz Alex.
Natomiast trochę się Ricardo jednak nie chciało już kolejnej kobiecie tłumaczyć ze swoich wyborów, czy decyzji. Miał jakieś takie deja vu, że znów mu ktoś suszy głowę, tylko tym razem po angielsku. Miał też wrażenie, że ta jego słodka summer love gdzieś zniknęła, bo jak inaczej wyjaśnić to co tu się działo?
- Ale ty masz wybujałą wyobraźnię, Erza - mówi w końcu, jak już usłyszał o tym, że wg niej trafił pod ziemię przez to że się nie odzywał kilka godzin - Nie przesadzasz troszkę? Dlaczego niby miałby mnie zgarnąć policjant? Przecież nie jestem jakimś przestępcą, tylko kucharzem - i chociaż mów po angielsku to włącza mu się gestykulacja, która ma mu jakoś pomóc w przekazaniu wiadomości. Odstawia siatę z mlekiem na stół w kuchni i dalej mówi - A co byś wolała, żebym nie przepraszał wcale? Erza, powiedzmy sobie jasno - przecież nie możesz mnie zamknąć w domu i liczyć ze nigdy nie będę wychodził, a co jakbym się uchlał i dwa dni balował? Też mi będziesz robiła awanturę? - pewnie tak, ale może to akurat średni argument, natomiast Riczi też średnio przemyślał co teraz. Bo przecież nie może powiedzieć Fernandez o swojej żonie i że ona tu jest, a nie chce też stracić tej gorącej Rudej. Najchętniej to chciałby zjeść ciastko i mieć ciastko. Tylko aby to zrobić musiałby chyba zostać nie kucharzem, a cukiernikiem.

[Erza B. Fernandes]

Ricardo Martinez

Erza nie była cukierkową słodką kobietą, na jaką mogła wyglądać w trakcie wyjazdu do Puerto Rico. Wakacje rządzą się własnymi prawami, a co dzieje się w Puerto Rico, to tam zostaje. Prosta zasada, którą warto było zapamiętać. W Toronto była odrobinę bardziej odpowiedzialna, doskonale wiedziała, co działo się w każdym miejscu, czego mogła się spodziewać, a kogo powinna unikać.
— Po prostu wiem, co spotyka ludzi w Toronto, mój drogi — wypadki samochodowe, gangusi, policja. Wszystko się może zdarzyć — myślisz, że to dobre miejsce bez problemów, a jest inaczej — stwierdza, a wyraz jej twarzy robi się na moment zbyt poważny. Może dla większości Kanada była dobrym miejscem dla życia, ale miała swoje mroczne strony.
— I wiesz za co policja w Toronto mogłaby Ciebie zgarnąć? — spytała, patrząc mu prosto w oczy. Nigdy nie zastanawiała sie, jakie Ricardo ma podejście do narkotyków, ale coś jej podpowiadało, że Martinez mógł ich próbować — tu panują inne zasady Ricardo — a ona nie zdążyła ich rozrysować na tablicy jak prawdziwa nauczycielka i dać mu prawdziwego wykładu o życiu. Pewnie później skończyliby w łóżku, ale swoje by powiedziała. W końcu każdy facet pamięta to, co mu dziewczyna wygaduje, prawda?
— Nie było Cię całą noc, nie zgrywaj niewiniątka — burknęła Erza, bo to nie było kilka godzin — poza tym proszę bardzo możesz wychodzić, ale chyba powinnam dostać jakąś informację — zwykłego SMS'a, jestem u kuzyna. Właściwie, czy ona nie powinna go poznać? Dowiedzieć się czegoś więcej o typie, który w zasadzie u niej mieszka — co byś zrobił, jakbym nie wracała z pracy?! — pierwszy raz unosi głos, by coś w końcu trafiło do Ricardo — MARTWIŁBYŚ SIĘ — tak samo jak ona martwiła się o niego — i chcę usłyszeć, co robiłeś, zanim powiesz przepraszam — stwierdza, zakładając rękę na rękę. Brew jej drga, bo jedyne, bo chce usłyszeć, to gdzie zniknął. Potem może złość jej przejdzie, ale póki co znajdowała się w swoim szczytowym poziomie złości.
— No słucham, gdzie byłeś cały ten czas, gdy ja się martwiłam — tupie nerwowo nogą, patrząc mu prosto w oczy — masz jakąś inną dziewczynę w Toronto? — może dlatego tu przyjechał? Teraz pewnie mieszkał sobie u dwóch na raz i miał wakacje życia, a potem wróci do żonki w Puerto Rico. Jeśli szybko jej nie zatrzyma, Erza zapętli się w swoich czarnych scenariuszach w głowie.

[Ricardo Martinez]

Erza B. Fernandes

Riczi no to faktycznie nie wiedział, że oże ta wakacyjna Erza to nie jest ta sama którą zastanie w Toronto, ale może się zaraz dowie! Na przykład zdziwił go ten poważny ton, bo nie spodziewał się chyba, że znów trafił pod pantofel gdzie mu będą dziewczyny tłumaczyć świat. No gaslighting poziom maks.
- A jakie niby problemy tu mogły mnie spotkać - pyta, ale nie wie czy chce się dowiedzieć, bo wyraźnie Erza chyba się bała z domu wychodzić, skoro tak mogło być niebezpiecznie poza nim. Riczi mieszkał w Nowym Yorku aż do osiemnastki, więc coś tam wie o życiu w mieście, co prawda Erza chyba nie wiedziała o tym, że on mieszkał w NYC.
Wywrócił oczami na to, że nie było go całą noc. No nie było, ale w Portoryko to nie był problem jak go nie było całą noc, bo dopiero po trzeciej nocy się dzwoniło i szukało człowieka. Czasami okazywało się, że lepiej zadzwonić do szpitala albo prosektrorium, niż na policje, bo łatwiej było znaleźć człowieka. Przez chwilę patrzy na nią z taką miną, jakby nie rozumiał co ona do niego mówi i w końcu opiera rękę o ścianę i wzrusza ramionami.
- Byłem u Madoxa, mojego kuzyna, Erza - mówi spokojnie, ale z jakąś taką nutą wyzwania, jakby chciał jej udowodnić, że nie będzie jej się wcale tłumaczył. A bo też nic wiecej jej przecież nie może powiedzieć. O tym, że wróciła Rosi, o tym, że z nią wczoraj spał i całował ją i że jej obecność przypomniała mu jego ślubne obietnice. Że nie wie jak teraz ma sobie ułożyć to w głowie jaką ma sytuacje, kiedy ma dwa domy, jeden z gorącą latynoską a drugi z gorącą kanadyjką. Wiedział tylko, że nie może narazie mówić zbyt wiele, chociaż widząc jak Erza zaczyna podnosić głos, to miał wrażenie, że im bardziej on jest cicho tym wiecej mówi ona.
- Nalejesz mi jakiejś kawy? - spytał w końcu i tak ręką pokazuje, że chciałby może usiąść, że dziwnie że tak w wejściu stoją, że niewiadomo czy może wejść. Erza tak na prawdę nie wygląda jakby chciała mu na to pozwolić, ale wierzył, że ten ogień który tutaj płonie jeszcze nie wygasł.