[bandito]

033.

Wrong place, wrong time…
and now you’re my problem.

Madox nie lubił makaroniarzy, mieli w sobie trochę ognia, to fakt, ale przy tym byli jacyś tacy melodramatyczni, a do tego każdy jeden zachowywał się jakby naoglądali się za dużo Ojca Chrzestnego. Na stole leżała broń, tak jakby Noriega nie wiedział, że chowaj ją też pod tymi drogimi, luźnymi marynarkami. Wiedział doskonale. Obok forsa, zdecydowanie więcej niż to wszystko było warte, ale trzeba było się pokazać... Prochy rozsypane w nieładzie, co Madoxa chyba najbardziej denerwowało, takie nieposzanowanie dla kokainy. Jego babka Kolumbijka z krwi i kości przewracała się w grobie. Włosi nie szanowali prochów, bo dla nich liczyła się tylko kasa.
Nie szanowali też Noriegi.
- Noriega pierścień... - rzucił grubas siedzący za stołem. Fat Tonny, ale nikt tak się do niego nie zwracał, wszyscy się bali, więc Grubym Tonnym był tylko za plecami, a przy nim...
- Pojebało cię Tony - Madox strzelił ciemnymi oczami. Nie będzie tu odpierdalał jakiegoś całowania pierścienia. Makaroniarze byli pierdolnięci.
- Jakie kurwa pojebało? Pierścień Noriega - powtórzył grubas, a dwóch ochroniarzy stojących za nim się ruszyło, ręka na spluwie, Madox to widział. Na sali miał dzisiaj czterech ochroniarzy, a zresztą z tymi dwoma poradziłby sobie sam.
- No i co mi zrobisz Vito? Rozwalisz łeb w moim klubie? Ani jeden z was stąd nie wyjdzie - zwrócił się do jednego z gangsterów. Wcale się ich nie bał, nie tutaj, w Emptiness rządził on, cokolwiek by się tutaj nie odpierdalało.
- O ty psie... - Fat Tony poderwał się z miejsca szurając krzesłem, walnął rękami o stół, ale Madox nawet się nie ruszył. Jego ciemne oczy znowu zatoczyły koło.
- Dobra, dobra... dawaj ten pierścień - skrzywił się, ale mieli tutaj robić interesy, a nie wyzywać się od psów.
Loże VIP były przestronne, kilka z nich znajdowało się na piętrze, w zaciszu, ale takie trzy też na dole, grubas zawsze wybierał jedną z tych na dole, nie chciało mu się wchodzić po schodach, no i tutaj blisko miał bar i tancerki. Dzisiaj wiły się jeszcze leniwie, bo klub dopiero otworzył swoje progi. Zazwyczaj kiedy siedzieli w loży to nikt im nie przeszkadzał...
Zazwyczaj, bo dzisiaj do takiej loży jakby nigdy nic wkroczyła sobie jakaś brunetka. Była tu gościem? Pojawiła się tutaj przez przypadek? Nieodpowiednie miejsce i nieodpowiednia pora? Nieważne. Ważniejsze jest to jaki widok się przed nią rozciągał. Fat Tony za stolikiem na którym leżały rozsypane kanadyjskie dolary, na oko kilkaset tysięcy, koks rozsmarowany na blacie i pistolet. Drugi w ręce ochroniarza Tony'ego. A w tym wszystkim Madox pochylający się nad ręką grubego.
Wszyscy od razu na nią spojrzeli.
- Kto to kurwa jest?! - zapytał Tony, ale wyciągnął to Madoxowi z ust właściwie - co to za mała dziwka? Łap ją! - wszystko szło po włosku, ale Madox rozumiał. Chociaż on ten język kaleczył, ale akurat przekleństwa szły mu świetnie. Jeden z ochroniarzy doskoczył do brunetki, ale Noriega też się ruszył.
- Spokojnie, spokojnie... - zaczął, ale co miał powiedzieć, że kto to jest? Tancerka, która przyszła im zrobić prywatny pokaz? Jego nowa menadżerka? Przypadkowa dziewczyna, która szukała kibla? Nie chciał, żeby przypadkowo wynosili ją stąd w czarnym worku...

Elena Santorini

[Elena Santorini]

i come alive in the darkness

you know i love the game

Dzisiejszy wieczór miał być i d e a l n y.
Nie przepadała za Emptiness, za tutejszą klientelą zbyt pewnych siebie mężczyzn, tkwiących pod ścianami parkietu na wzór drapieżników polujących na swoje ofiary. Wiedziała jednak, że klub oferował bardziej ekskluzywne sekcje dla wybranych, które z wielką chęcią chciałaby zobaczyć - być może przez sam fakt tego, że nigdy nie była do nich zaproszona. Gdy poznany przez nią dżentelmen na jednym z bankietów dla inwestorów zaoferował spotkanie, z początku nieomal je odrzuciła. Wydawał się straszliwym nudziarzem, z rodzaju tych, którzy mają dość pieniędzy, by puszyć się w towarzystwie jak pawie, lecz dorobek był dla nich czymś nowym, przez co większość poruszanych przez nich tematów w rozmowie zahaczała o kwestie biznesowe.
Santorini lubiła pieniądze, ale nie lubiła o nich rozmawiać. Nie obchodziło ją, skąd się brały i w jaki sposób się pomnażały - wiedziała, że na jej poziomie zarobkowym nawet prestiżowa rola w balecie nie uczyni z niej osoby bogatej, więc słuchanie o stopach procentowych i inwestycjach przypominało torturę.
Ale spodobało jej się zaproszenie.
Nie wiedziała, ile loży dla VIPów posiadało Emptiness, ale z pewnością nie mogło być ich wielu. Podekscytowana e k s k l u z y w n o ś c i ą dzisiejszego wieczoru, spędziła cztery godziny przygotowując się do wyjścia. Nie dla mężczyzny, który ją zaprosił - nie, zamierzała wyglądać idealnie dla samej siebie. Zdobycie tego zaproszenia uważała za własne osiągnięcie, wypracowane odpowiednim trzepotaniem rzęs i przekonującym śmiechem, gdy nudziarz rzucał coś, co w założeniu miało być jakimś niszowym żartem.
W niebezpiecznie krótkiej, czarnej sukience ze spływającymi z jej ramion, szerokimi ramiączkami, wmaszerowała do klubu punktualnie - czyli pięć minut po czasie, w którym miała się zjawić. Założone przez nią szpilki nie należały do obuwia praktycznego, ale dzisiejszego wieczora nie zamierzała tańczyć, zamierzała wyglądać. Oznaczenia prowadzące do sekcji VIP wskazywały pomieszczenia na dole, a Santorini była zbyt dumna, by zapytać kogoś z obsługi, i jednocześnie zbyt nieobeznana by wiedzieć, że było ich dużo więcej. Wiedziała tylko, że miały być gdzieś na dole i gdy rzuciła nazwisko swojej randki ochroniarzowi, ten wpuścił ją do sekcji, nie wskazując żadnej konkretnej. Zdecydowała się podążać za swoim instynktem.
Zwykle jej nie zawodził.
Stanęła w drzwiach loży, którą od zawsze chciała oglądać od środka i zatrzymała się, ściskając w dłoni małą, niepraktyczną torebkę, do której ledwo wchodził jej telefon. Wiele razy wyobrażała sobie, jak musiały wyglądać od środka, jak Emptiness gościło najbardziej wpływowych klientów.
Ułamek sekundy tkwiła w tym zawieszeniu, przesuwając wzrokiem po świecie wokół niej. Najpierw dostrzegła pieniądze - banknoty rozwalone na blacie, niektóre zwitki spadły na ziemię i walały się po miękkim dywanie. Pomiędzy nimi torebeczki z białym proszkiem, o którym wiedziała dobrze, że nie był mąką. Z torebeczek wysypały się narkotyki, niektóre ułożone były w wąskie ścieżki, gotowe do wciągnięcia w tak naturalnym sposobie podania, jak szklanki z alkoholem do wypicia leżące obok.
Odnotowała w głowie, że znalazła się w złym miejscu - w miejscu, w którym nikt nie opowie jej o stopach procentowych i giełdzie.
A później natrafiła spojrzeniem na wyciągnięty w powietrzu pierścień, nachylającego się nad nim blondyna, b r o ń wystającą z pasków tkwiących w loży mężczyzn.
O kurwa mać.
Przez jej głowę przetoczyło się bardzo wiele myśli gdy mężczyźni poderwali się, wymianiając między sobą zdania - zdania, które r o z u m i a ł a. Instynkt podpowiadał jej, by cofnęła się, odwróciła i wybiegła, rzuciła do ucieczki, ale jej ciało stało, sparaliżowane, podczas gdy jeden z nich doskoczył do niej, chwytając jej ramię swoim wielki, obrzydliwym łapskiem.
- Nie waż się mnie dotykać ty pieprzona świnio - warknęła wściekle, po w ł o s k u, co było błędem, koszmarnym błędem. Nie powinna przyznawać się, że zrozumiała jego słowa, przecież to było kurwa p o d e j r z a n e.
Jej wzrok jeszcze raz przemknął przez tę absurdalna scenę - przez syf na stole, rozrzucone pieniądze i koks, którym ubrudzony był pistolet, a nawet przez ten pieprzony pierścień. Jej ojciec chyba przewracał się w grobie, widząc tak gówniany sposób dobijania interesów. Zero klasy, zero taktu. Tutejsi gangsterzy ewidentnie ugięli się pod napływami Kanadyjskiej prostoty.
- Dla kogo pracujesz? - ryknął stojący obok ochroniarz, wzmacniając chwyt na jej ramieniu, którym odruchowo szarpnęła. - Mów, kurwa, zanim stracę cierpliwość!
Panika zagnieździła się w jej sercu, gdy szok powoli zaczynał ją opuszczać, uświadamiając w gównie, w które przypadkiem wdepnęła. Jej wzrok desperacko rozejrzał się po loży, natrafiając na spojrzenie jedynego mężczyzny, który nie wydawał się sięgać po broń - jedynego, który ewidentnie nie pasował do pozostałych, poważnych Włochów w smutnych ubraniach, które nawet nie były na nich dobrze skrojone.
Zarejestrowała, z opóźnieniem, że usiłował ich uspokoić - wcześniej, gdy wszyscy podskoczyli gdy weszła do środka. Jej błagalne spojrzenie uczepiło się blondyna gdy ochroniarz ryczał w jej stronę przekleństwa. Pomóż mi, usiłowała mu przekazać samym spojrzeniem ciemnych tęczówek.
Mogła odegrać każdą rolę, byle tylko wydostać się z tej sytuacji.

Madox A. Noriega-Patel

[bandito]

Emptiness skrywało w sobie więcej tajemnic niż się wszystkim dookoła wydawało. A loże VIP to był sam szczyt góry lodowej, dużo też znajdowało się pod... klubem. Ale to już można powiedzieć, że był dostęp tylko dla specjalnych gości, nawet Fat Tony tam nie zaglądał. Bo kim był ten grubas? Jakimś przeciętnym mafiosem, który dzisiaj zabawiał się tutaj w Ojca Chrzestnego. Do tego stopnia, że Madox naprawdę był gotowy... całować ten pierścień, albo na niego napluć? Zależy, co by mu akurat wpadło do głowy. Ale nie zdążyło nic, bo drzwi loży otworzył się i stanęła w nich dziewczyna.
Nie należała do klubu, od razu było to po niej widać. Była za elegancka, zresztą Madox jej nie kojarzył, a znał tu wszystkich. Ale Tony nie znał...
Ruszył się i już miał jej pokazać jakimś gestem dłoni, żeby stąd wyszła, spierdalała póki może, tylko, że Vito był szybszy i już zaciskał rękę na jej ramieniu. A ona co?
A ona odezwała się po włosku. Jakby nie mogła po angielsku, a najlepiej to jakby udała, że nie mówi wcale, bo nie ma języka czy coś. Madox aż wywrócił teatralnie ślepiami. Instynkt samozachowawczy nie działał u niej najlepiej, chociaż jeden kącik jego ust drgnął na tą pieprzoną świnię, bo Vito mimo, że był Włochem, to miał w sobie coś z wieprza, jakiś taki czerwony ryj i włoski w kolorze świńskiego blondu. Jemu jednak chyba nie spodobało się porównanie, bo mocniej zacisnął palce na ramieniu dziewczyny i szarpnął ją, a potem wypytywał dla kogo pracuje.
No właśnie dla kogo?
Madox aż zamrugał. A jego ciemne oczy zatrzymały się na tych jej, równie ciemnych i jakiś takich... błagalnych?
Ach. Był za miękki, zawsze kurwa był za miękki. Przesunął wytatuowanymi palcami po kolorowej koszuli, a zaraz wystąpił krok do przodu.
- No dla mnie, więc z łaski swojej zabieraj świńskie łapy Vito i zostaw moją... - dużo miał różnych myśli w głowie. Ale menadżerkę znali, bo to od lat niezmiennie była Maddie. Większość jego barmanek, kelnerek i tancerek rozumiała coś po hiszpańsku, ale po włosku?
- … tłumaczkę - dokończył w końcu i chyba to brzmiało sensownie. Vito spojrzał jeszcze na szefa, a Grubas na Noriegę. Madox przejechał palcami po jasnych włosach, a zaraz strzelił oczami w sufit.
- Bo ja was kurwa nie rozumiem... - mówił po włosku, ale źle, ze śmiesznym akcentem, mocno hiszpańskim - jakieś kurwa, to jeszcze, ale jak zaczynacie pierdolić o tych innych rzeczach to ciężko - pokręcił głową i zrobił krok w kierunku dziewczyny - a to chyba o to chodzi, żebyśmy się dobrze rozumieli, prawda Tony? - znowu spojrzał na Grubasa, ale ten na niego patrzył trochę podejrzliwie. Obrzucił spojrzeniem brunetkę.
- Noriega, żeby to nie było jakieś oszustwo, bo będę musiał powiesić cię za jaja - warknął przez zaciśnięte zęby. A Madox zaraz znowu wywrócił oczami.
- Co powiedziałeś Tony, że masz duże jaja? - zapytał - tylko jaja rozumiem cojones, nie wiem o co ci chodzi... - pokręcił głową, ale to akurat doskonale zrozumiał. Grał po prostu, bo już musieli wejść w swoje role. I ona jak chciała z tego wyjść w jednym kawałku, to też musiała... trochę sobie pomóc.
Wyciągnął wytatuowaną rękę w kierunku brunetki.
- Guilia miele, chodź tutaj, będziesz mi trochę tłumaczyć nie? Spóźniłaś się... - zerknął na złoty zegarek na nadgarstku. A później twardo na Vito - łapa - syknął jeszcze przez zęby, a Vito w końcu zabrał rękę. Madox dosunął jeszcze jedno krzesło, dla Guili, tuż obok swojego. A kiedy podeszła spojrzał na nią jakoś łagodnie, przesunął wytatuowanymi palcami po oparciu jej krzesła, dając jej znać, że może sobie usiąść. Sam oparł się o stolik pochylając w kierunku Tony'ego.
- No to co... - zaczął, ale Tony zaraz podniósł rękę, żeby mu przerwać, pierdolony Ojciec Chrzestny.
- A skąd mam wiedzieć, że można jej ufać? - zapytał i spojrzał na dziewczynę. Madox też na nią spojrzał. Myślał, intensywnie myślał, co ma teraz powiedzieć, żeby zrobić z niej jeszcze osobę godną ich zaufania.
- No... ja jej ufam - rzucił powoli, a palce oparł miękko na jej odkrytym ramieniu.
- Ty jesteś pierdolnięty Noriega, akurat twoje zaufanie to można sobie wsadzić w scarpe - trzewiki, warknął. A Madox zmarszczył brwi.
- W co? Nie rozumiem... Co ty pierdolisz Tony. Guilia? - zerknął znowu na brunetkę, żeby weszła w swoją rolę i mu tłumaczyła tak... A najlepiej, żeby jeszcze to robiła w taki sposób, żeby zyskać ich z a u f a n i e.

Elena Santorini

[Elena Santorini]

Blondyn zdecydowanie n i e pasował do reszty.
Zawsze rozpoznałaby stojącego przed nią Włocha. Mieli ten sam styl ubioru, nawet, jeśli w tych tutaj widać było Kanadyjskie wpływy. Tę samą zaciętość w oczach, okraszonych idealnie ułożonymi włosami. Zapach męskich perfum, których często używali zbyt dużo, jakby miały zamaskować fetor krwi, w której utopione były ich dłonie. Pierścień na dłoni Tony'ego był idiotycznie wielki. Pamiętała ten należący do jej ojca - pamiętała, że był mały, skromny, nie zwracał zbyt wielkiej uwagi, a jej ojciec i tak zakładał go wyłącznie od święta.
Być może nie chciał go sobie ubrudzić - przeszło jej myśl, teraz, choć nie kojarzyła jego ojca z gwałtownością, ale w tej chwili, szarpana przez świnię, nie potrafiła odwrócić wzroku. Wierzyła jednak, że to nie mogło tak wyglądać, w jej rejonach.
Pośród tej mieszanki znajomego z kompletnie nowym, blondyn przykuwał jej uwagę najbardziej. Od razu spostrzegła, że nie był Włochem. Jego karnacja była ciemniejsza, rysy przywodziły na myśl inny rejon świata. Jego styl był ekscentryczny, zwracał na siebie uwagę pewnie w każdym pomieszczeniu, do którego wchodził. Widziała w nim naleciałości kultury, która przywodziła jej na myśl Amerykę łacińską.
Noriega.
Notując jego nazwisko w głowie, starała się przypomnieć wszystkie rzeczy, jakie ojciec opowiadał jej bratu o narkotykowych kartelach. Kolumbijczycy byli bardzo bogaci, ale bardzo gwałtowni. Skłonni do przemocy i bezmyślni. Brutalni i nieprzewidywalni.
Ręka wyciągnięta w jej stronę w kontraście do tych wszystkich stereotypów, które poznała, wzbudziła w niej strach. Nie wystarczyło, że weszła do tego miejsca przypadkiem, w sam środek interesów, których miała być częścią - jej jedynym wyjściem miało być bycie t ł u m a c z e m dla agresywnego, Kolumbijskiego barona narkotykowego?
Łapa. Przez myśl przeszło jej, że ta komenda wydana była do niej, bowiem zdążyła zapomnieć o obecności Vito, o jego łapskach blisko jej, ręce zaciśniętej na przedramieniu w bolesny sposób. Blondyn wydawał się dość sympatyczny, ale czy nie na tym polegała ich iluzja? Na tym, jak łatwo wpadali w gniew? Jak bezmyślnie brutalni byli?
Wyprostowała się, unosząc podbródek w górę gdy Vito puścił jej rękę. Nie mogła okazywać strachu. Nie mogła myśleć o tym, co z nim zrobi jeśli dotrwają do końca tego spotkania. Choć to Włoch podniósł na nią rękę, w kontraście z Noriegą nie wydawał się taki zły. Włochów z n a ł a.
Zajęła miejsce obok niego, w tej idiotycznie krótkiej sukience, z tą idiotyczną torebką, w której ledwo mieścił się jej telefon. Przed stosem pieniędzy, narkotyków i rzuconą na blat bronią. Obok gangstera, którego łagodne spojrzenie absolutnie nie usypiało jej instynktów - wręcz przeciwnie. Ci najłagodniejsi przecież często okazywali się najgorsi.
Musiała zachować spokój, musiała wejść w swoją rolę, jeśli chciała to, kurwa, przeżyć.
- We Włoszech całuje się rękę, nie pierścień - odrzuciła, prostując się, ponieważ jeśli potrafiła choć jedną rzecz w swoim życiu, było to udawanie znacznie ważniejszej, niż była naprawdę. - Wasze Kanadyjskie zwyczaje nie mają żadnego podłoża w tradycji, są tylko po to, żeby ośmieszać partnerów biznesowych. Bez równej stopy w negocjacjach, niczego nie osiągniecie pracując z Noriegą.
Widziała, jak Tony marszczy brwi, jak jego świńskie oczka zwężają się do dwóch szparek gdy słyszał, co do niego mówiła. Ale wiedziała również, że słyszał jej akcent - płynny, północny, w przeciwieństwie do jego naleciałości angielskich, które zwykle słyszała u Włochów przebywających w Kanadzie.
- Twoja tłumaczka ma niewyparzoną gębę, Noriega. - zirytowany ton mężczyzny przebrzmiał w całej loży, przebijając się przez odległą, stłumioną muzykę.
- Na Sycylii szacunek zaczyna się od słuchania - odpowiedziała, krótko, bezosobowo, ponieważ Tony był dla niej czymś z n a j o m y m, choć nie miała pojęcia, jak p o tym spotkaniu wyrwie się mężczyźnie, który siedział obok niej. - Jestem tu, żeby każde z was zostało wysłuchane.
Giulia wpatrywała się uparcie na wprost, w stronę Włochów, starając się ignorować siedzącego obok niej Kolumbijczyka. Wyczuwała jego wodę kolońską, ciepło bijące z ciała. Nie miała pojęcia, dlaczego zgodził się jej pomóc, ale im dłużej nad tym myślała, tym bardziej była przekonana, że nie skończy się to dla niej dobrze.
- Zaczynajcie - rzuciła drętwo, choć nie miała prawda dyktować im absolutnie niczego.

Madox A. Noriega-Patel

[bandito]

Kolumbijczycy byli bardzo bogaci, ale bardzo gwałtowni. Skłonni do przemocy i bezmyślni. Brutalni i nieprzewidywalni.
Lepiej nie dało się go określi.
Chociaż może do tego bogactwa Madox wciąż jeszcze dążył, szukał swojej ścieżki. Ale reszta się zgadzała, aż za bardzo.
Chociaż Noriega do tego swojego narwaństwa miał jeszcze w sobie, gdzieś tam głęboko ukryte jakieś ludzkie odruchy. Zapierał się, że nie. Ale przecież jakby tak było, to nawet by się nie starał, powiedział Tony'emu, rób co musisz, co chcesz, a nie wyciągał do niej rękę.
Nie powinien, ale on zawsze to robił. Wchodził w role, udawał, bawił się. Dzisiaj też zamierzał. A co zrobi z nią później? Jak ją przekona, żeby nie poszła na policję i nie wyśpiewała, co tutaj zobaczyła? Przechylił na bok głowę, bo może jednak łatwiej byłoby ją oddać Grubasowi, niech robi co chce, jeden problem z głowy mniej.
Kurwa.
Tylko, że Madox lubił problemy, zwłaszcza długonogie i ciemnookie.
Chociaż zaraz, kiedy tylko się odezwała, to pożałował. Mogła siedzieć cicho i tłumaczyć mu te trzewiki i inne takie. A ona wytknęła Grubasowi, ten jego pierścień. W Madoxie w tej chwili zmieszały się dwa zupełnie sprzeczne uczucia, bo z jednej strony... bawiło go to, mina Grubasa, który patrzył na nią tak, jakby dała mu w twarz. Z drugiej... miał się tutaj dzisiaj z nim dogadać. A byli od tego coraz dalej.
Sięgnął dłonią do ust, żeby na moment je zasłonić, kiedy przemknął przez nie cień uśmiechu, a potem do czarnej brody.
- No i to jest racja... Jak nie zaczniesz mnie traktować poważnie, to nic nie osiągniemy Tony - rzucił wpatrując się ciemnymi oczami we Włocha. A na jego słowa wzruszył ramionami - bo ja też mam, to żebyśmy się dobrze rozumieli... - zerknął z ukosa na brunetkę i opadła plecami na oparcie krzesła. Skrzyżował ręce na piersi eksponując swoje tatuaże. Miał to załatwić szybko, polubownie, a Tony coraz bardziej mrużył te świńskie oczy.
- Dobra... - Madox znowu oparł ręce ozdobione złotymi pierścionkami o stolik, gdzieś miedzy koksem, a forsą - nie jesteśmy na Sycylii bebe, tylko w moim klubie - zwrócił się trochę do brunetki, ale bardziej do Grubasa - i tutaj ja dyktuje zasady - musiał postawić sprawę jasno. Tony mógł sobie rządzić w mieście, mógł być ważniakiem wśród torontońskich makaroniarzy, ale w Emptiness był nikim.
Madox nabrał powietrze w płuca...
- Tak jak mówiłem... - zaczął, chyba mówił to zanim przeszkodziła im brunetka. Tylko, że teraz też znowu nie dokończył, bo zaraz do loży wszedł jeden z jego ochroniarzy. Ruski, wielki jak dwudrzwiowa szafa Grigorij, Madox czasem z nim ćwiczył boks, facet to dopiero miał... pierdolnięcie.
- Boss, kakoy-to slabak popytalsya spustit'sya vniz - powiedział, ale chyba nikt oprócz Noriegi go nie zrozumiał. Na pewno nikt, bo wszyscy zgodnie spojrzeli na Madoxa. A on odchylił do tyłu głowę, pokręcił nią.
- Dawaj go tu... - rzucił, tylko a potem wstał. Tony go obserwował, Madox obszedł stolik i zatrzymał się za krzesłem brunetki, przy drzwiach - czekaj... jak to leciało Guilia? Bez równej stopy w negocjacjach niczego nie osiągniesz... Tony - warknął przez zaciśnięte zęby, a później wszystko potoczyło się szybko.
Zanim Grubas zdążył odpowiedzieć, to Madox złapał za oparcie krzesła brunetki i szarpnął nim, przesunął je z nią po podłodze na bok. Bo za chwilę w tym miejscu, w którym ona siedziała wylądował nowy Włoch, którego wprowadziło tu dwóch Rusków, właściwie wepchnęli go do środka, na podłogę, na kolana, gdzieś koło buta Noriegi.
- No i co Tony, twój ochroniarz... albo nie wiem, szpieg? Chciał zejść na dół, bez mojej wiedzy - znowu wycedził przez zęby, a potem chwycił Włocha, który przed nim klęczał za włosy i szarpnął jego głowę do tyłu - i co ja mam z nim kurwa zrobić? Wiesz jak nienawidzę, kiedy ktoś robi mnie w chuja - rzucił, a potem pchnął gościa tak, że ten wylądował na ziemi. Zamachnął się i go kopnął, w bok.
Kolumbijczycy byli... gwałtowni.
Brutalni.
Skłonni do przemocy.
Nieprzewidywalni.
Co teraz brunetka mogła zobaczyć, a zaraz znowu kiedy Madox kopnął ten stół przed Grubym Tonym. Prawie go wywalił, ale Grubas oparł na nim palce, przytrzymał go.
- Noriega daj spokój, przecież my... Nikt tutaj nie chce... - zaczął szybko nawijać oblizując spierzchnięte wargi. A ten leżący na ziemi makaroniarz coś stęknął, ale jego Madox kompletnie nie rozumiał. Chyba jego ochroniarze też nie obchodzili się wcześniej z nim zbyt delikatnie, a do tego jeszcze tek kopniak w brzuchu.
- Ja tylko... - wymruczał - to nie... - ewidentnie coś chciał powiedzieć, ale bełkotał, nie pomogło nawet to, że Noriega się przy nim pochylił...
- Guilia - rzucił chłodno, bo może ona zrozumie o co chodziło facetowi?

Elena Santorini

[Elena Santorini]

Widywała ludzi takich jak Noriega, czy też widywała jego cechy u innych. Jasne włosy odznaczające się w półmroku panującym w ich loży. Barwne tatuaże zdobiące jego ramiona, które w tym świetle wydawały się szczególnie umięśnione. Błyszczące kolczyki w uszach, od których jej małe, tradycyjnie wychowane serce podskoczyło z oburzenia, bo przecież kolczyki najlepiej wyglądały na kobiecym ciele.
Od każdego z takich mężczyzn trzymała się z dala.
Zawsze w życiu wybierała to, co komfortowe i znajome. Cichą elegancję dobrze skrojonego munduru, szarmanckość uprzejmych gestów, przez które przebijał się spokój człowieka, który miał nieskończoną ilość czasu. Lubiła być rozpieszczana, lubiła, gdy ci mężczyźni skakali wokół niej, inwestorzy, bankierzy, co lepsi lekarze. Wszystko to było dla niej z n a n e, ponieważ Elena była osobą z porządnego domu i wychowano ją, by dokładnie takiego mężczyznę sobie znalazła, w tej rzadkiej ewentualności, w której którykolwiek z nich byłby jej wart.
Noriega był czymś innym, czymś dzikim i nieokiełznanym. Świadomość tego, że jeśli Tony puści ją wolno, wierząc w jej przykrywkę, to zostanie w tej loży wyłącznie z nim, sprawiała, że jej serce podkradało się aż do samego gardła. Na swój sposób, było to pociągające. Bardzo popieprzony sposób, w którym strach objawiał się tym samym trzepotaniem w trzewiach, które ludzie interpretowali jako pociągające. Jej rodzina by pewnie wyskoczyła z butów gdyby znalazła ją w obecności nieokrzesanego Kolumbijczyka.
Ale żadnego z nich już nie było, a ona musiała radzić sobie w tym pustym świecie, w którym swoją głupotą wkroczyła do złej loży i zamiast nudnych rozmów o stopach procentowych, zastanawiała się, czy dożyje ranka.
Potrzeba było jej całej, wypracowanej, p i e l ę g n o w a n e j przez życie dumy by z jej gardła nie wydostał się pisk gdy mężczyzna chwycił za oparcie jej krzesła i szarpnął, przesuwając po podłodze cały mebel z nią na nim. Napięcie zdradzało ją wyłącznie w jej zaciśniętej szczęce, w białych knykciach palców, które chwyciły za krawędzie siedziska i nie chciały puścić. Nie wiedziała, kim był przytargany tu mężczyzna, ale coś jej podpowiadało, że wszystko miało się całkowicie skomplikować - w sytuacji, która już była zbyt, kurewsko skomplikowana.
Gdy Noriega chwycił jego głowę, była przekonana, że złamała sobie paznokieć w tym desperackim chwycie krzesła, na którym siedziała - kotwicy, która trzymała ją przed okazaniem jakichkolwiek emocji. Jej wzrok prześlizgnął się po twarzy nieznanego Włocha, z którym, automatycznie, na swój pokrętny sposób sympatyzowała. Przez myśl przeszło jej, że być może wybrała źle, może powinna udawać tancerkę wysłaną specjalnie dla Grubego Tony'ego, wybrać stronę, którą znała zamiast sprzymierzać się z diabłem z kolczykami w uchu.
Ale Gruby Tony jej nie ufał, a poza tym był straszliwie obrzydliwy.
Podskoczyła w miejscu, jakby kopniak wymierzony w ciało mężczyzny trafił prosto w jej trzewia. O kurwa, przemknęło przez jej umysł w obu językach, jakby wypowiedziane podwójnie dało jej tę samą ulgę, jakiej pragnęła zaznać wypowiadając to głośno.
Ja tutaj umrę było drugim.
G u i l i a.
Zareagowała na to imię jakby było jej własnym. Potrafiła wchodzić w rolę - była w tym bardzo dobra. Może nawet lepsza niż w odgrywaniu samej siebie. Odwróciła wzrok od wykrzywionego mężczyzny, od jego stękań, tłumaczeń - przeniosła go na Noriegę. Na jego chłodną twarz, zupełnie inną od uprzejmości, którą oferował wyciągając w jej stronę rękę.
Co wygasiłoby tę konwersację? Z pewnością to, co mówił mężczyzna - bełkotał o tym, że się zgubił, że szukał toalety, jednak ani przez chwilę nie obracał się w stronę Tony'ego, nie szukał ratunku w jedynej osobie, która mogła ją dać. Ponieważ Tony o wszystkim wiedział - bo widywała ludzi takich jak on, tak samo, jak widywała tych w roli wijącego się na ziemi mężczyzny. Dywersantów, ludzi wysłanych po to, by uderzyć w gniazdo mrówek i sprawdzić czas ich reakcji.
- Sconfinamento - wyrwało się z jej ust, nieproszone. To była przecież wyłącznie rola, prawda? Rola, którą mogła odgrywać tak, jak powinna - ponieważ w tej chwili bardziej, niż Włoskich mafiozów, bała się mężczyzny siedzącego obok niej. - Przekroczył granicę. Naruszył terytorium i sprawdza twoją reakcję. To, jak szybko został powstrzymany, jak wielu masz ochroniarzy, jak kompetentni są.
- Noriega, mój człowiek mówi, że się zgubił. Mówi przecież, tylko nie rozumiesz - westchnął zirytowany Tony, natychmiast jej przerywając. - Twój klub jest taką dziurą pełną zakamarków, nie możesz się dziwić.
Odwróciła wzrok od makaroniarza, od czegoś znajomego, zamiast tego przenosząc go na Noriegę. Jakaś jej cząstka miała świadomość wagi, którą miały jej słowa - ale tak, jak nawykła do odgrywania roli, tak przez całe swoje życie wyspecjalizowała się w patrzeniu gdzieś indziej.
- To zniewaga - odpowiedziała, krótko, cicho, wpijając palce w krzesło, jakby mocą jej uścisku mogła teleportować się z tego pieprzonego miejsca gdziekolwiek indziej.

Madox A. Noriega-Patel

[bandito]

Zdecydowanie Madox był zaprzeczeniem tego co znała brunetka, tego co siedziało po drugiej stronie stolika, udając, że pod dobrze skrojonymi marynarkami chowa się... szarmanckość?
On nie był nigdy szarmancki, był dziki, jego krew buzowała w żyłach. Musiała taka być, kipieć, bo przecież inaczej by się tutaj nie utrzymał, tutaj nie dało się po dobroci. Więc on w pewnym momencie przestał zupełnie taki być.
Dobry.
Teraz pewnie gdyby ktokolwiek zapytał na mieście o właściciela Emptiness to dostałby odpowiedź, że był po prostu nieobliczalny, co zaraz zaprezentował szarpiąc krzesłem, na którym siedziała jego tłumaczka. Widział jej napięcie? Może. Bo przecież Madox był dobrym obserwatorem.
Ale był też dobrym aktorem.
Musiał odwalić teatrzyk, pokazać, że z nim się nie zadziera.
Szurnąć krzesłem po podłodze, a że akurat padło na nią... Grubasa by nie ruszył, może dlatego?
A może liczył, że ona też do niego wyciągnie dłoń? Jak on do niej. Wejdzie w rolę. Bo teraz potrzebował trochę wsparcia.
Bo skoro Tony wysyła do niego szpiega, to chyba jednak nie chce robić interesów. A jeśli nie chce robić interesów, to na pewno... nie mieli równej stopy w negocjacjach.
Madox mógł się miotać w swoim klubie, pokazywać, że on tutaj rządzi, ale poza klubem to co on miał do gadania? Ruscy go nienawidzili, Włosi najwidoczniej też w ogóle go nie szanowali, a Latynosi tak pół na pół. Bo przecież jeszcze wciąż w tle były jego układy z psami.
Może Tony o tym wiedział? Może dlatego wysyłał mu na dół jakiegoś swojego szpiega?
Ciemne tęczówki Noriegi płonęły prawdziwym ogniem, kiedy zamachnął się i kopnął leżącego na podłodze makaroniarza. Ale prawda jest taka, że grał, bo w tej chwili zastanawiał się tylko co odpierdala Grubas.
Przychodzi do niego w interesach, a równocześnie podkłada mu taką świnię, i w tym momencie to wcale nie była mowa o nim. O jego świńskich oczkach wpatrzonych w Madoxa.
Zwrócił się do niej, do brunetki, utkwił w niej spojrzenie, intensywne, groźne i tylko chyba klatka piersiowa unosząca się w niespokojnym oddechu zdradzała go, że jednak nie jest tu już taki pewny, taki nieustraszony. Gdzieś spod kolorowej koszuli wystawał ten tatuaż z dzielnym lwem, ale Madox chyba czuł, że traci tutaj kontrolę.
A czy ona też to czuła?
Przechylił na bok głowę, kiedy z jej ust padło to słowo...
Sconfinamento.
Nie zrozumiał go zupełnie, za długie, za trudne, a jego włoski opierał się głównie na przekleństwach. Słuchał jej kiedy odezwała się znowu, brew mu drgnęła do góry, minimalnie, ale może mogła to zauważyć?
Czyli taki obejmują front, ciemne oczy przesunęły się po jej twarzy, żeby znowu spocząć na Grubasie.
- Wysyłasz jakiegoś rata, żeby mnie sprawdzał! - ryknął, bo znowu trzeba było trochę przyaktorzyć… A nawet trochę bardziej, bo kiedy Grubas zaczął się tłumaczyć, że tamten się zgubił, to Madox już znowu stał przy stoliku, już znowu opierał wytatuowane palce ozdobione pierścionkami o stolik. Już miał coś jeszcze powiedzieć, ale wtedy Tony rzucił to twój klub jest taką dziurą, a Madox drgnął. Obejrzał się jeszcze przez ramię na Guilię, a kiedy jej usta ułożyły się w to słowo zniewaga, to Noriega zacisnął palce na stoliku, pewnie tak samo mocno jak brunetka na swoim krześle, a potem nim szarpnął, tak, że wielkie łapy Tony'ego z niego spadły, a zaraz go kopnął, wywalił, tak, że grubas aż się zatoczył na swoim krześle nie znajdując oparcia. Stolik walnął na podłogę z hukiem, koks rozsypał się po ziemi ginąc w dywanie, pieniądze też, a spluwa... ta wylądowała miękko koło buta Madoxa, który już stał na przeciwko Tony'ego, blisko. Tak, że jego ochroniarze sięgnęli pod marynarki.
- Co ty pierdolisz Tony? Skoro to taka dziura, to po chuj tu przychodzisz robić interesy? Po co wysłałeś tego szczura na dół? - bo Tony nie wiedział co się dzieje na dole. Nikt nie wiedział. Loże VIP w Emptiness to już był swego rodzaju przywilej, nie dla każdego. Ale podziemia klubu to dopiero był prestiż. Strefa zamknięta.
Noriega zerknął na ten pistolet obok swojej stopy, mógł go chwycić, mógł go przyłożyć do głowy Grubasa, nastraszyć go. Mógłby... ale stwierdził chyba, że może na dzisiaj wystarczy?
- Skoro tak ma to wyglądać, to... Wypierdalaj Tony - syknął przez zęby i wskazał wytatuowaną ręką drzwi, przy których wciąż stali ochroniarze Noriegi. Ci Grubasa trochę zgłupieli, a Tony? Ten nawet nie ruszył się z miejsca.
- Daj spokój Madox... - proszę bardzo, teraz już Madox - przecież nie po to tutaj przyszliśmy, żeby się dochodzić - zdecydowanie nie po to. Ale też nie po to, żeby robić z Madoxa durnia, a Tony chyba chciał. Co coraz bardziej irytowało Noriegę.
Wywrócił oczami, odwracając się od grubasa, ciemne tęczówki przesunęły się po twarzy brunetki, zatoczyły koło, ale zaraz znowu spoczęły twardo na Tonym.
- Albo mnie traktujesz jak równego sobie, albo wypierdalaj - rzucił tylko krzyżując ręce na piersi, uwydatniając wytatuowane ramiona.

Elena Santorini

[Elena Santorini]

Znała w życiu wielu mężczyzn, którzy nosili przy sobie broń, którzy wchodzili na spotkania takie jak t o. Ale żaden z nich nie przypominał w najmniejszym stopniu Noriegi.
Jej ojciec często się unosił - ale jego furia była zimna, na swój sposób wykalkulowana, opanowana. Nigdy nie pozwalał, by najbliżsi ją dostrzegli, ale ściany ich posiadłości bywały cienkie. Słyszała przez nie rzeczy, których słyszeć nie powinna. Wiedziała, że wielokrotnie w takich chwilach w jego dłoni znajdowała się broń - ale nigdy nie słyszała, by podnosił na kogoś rękę w sposób, w jaki robił to blondyn. Lorenzo miał od tego ludzi.
Czasem słyszała ich w nocy, w ich ogrodzie, gdy dawali komuś ważną lekcję. Zawsze zastanawiała się wtedy, czy zgniotą te kwiaty, które najbardziej w nim lubiła.
Jej brat był impulsywny, ale nieopierzony. Ich ojciec skutecznie trzymał go w pionie i nie pozwalał, by ta gwałtowność kiedykolwiek z niego wychodziła, kreując z niego mini wersję siebie. Tęskniła za nim, czasem. Za tymi chwilami, które dzielili zanim ich rodzinny biznes zmusił go do wydoroślenia i odsunięcia się od niej tak, jak odsuwał się od niej Lorenzo.
W Toronto miała wyłącznie Giovanniego. Nigdy nie widziała go w pracy, ale podejrzewała, że był w niej dokładnie taki, jaki był w życiu. Obojętny, wyzbyty uczuć, nieunoszący się i traktujący wszystko w sposób, któremu więcej było z kalkulacji niż z instynktu. Nie wiedziała co, ale coś było z tym mężczyzną nie tak. Nigdy nie poznała osoby tak wyzbytej uczuć.
Noriega zdecydowanie miał ich z b y t dużo.
Drgnęła, gdy sprzedał kolejnego kopniaka leżącemu na ziemi mężczyźnie. Wiedziała, że z nią również było coś nie tak, bo nie miała w sobie żadnego współczucia dla bitego Włocha. Może dlatego, że taka była natura tego biznesu - a może dlatego, że wiedział, na co się pisał, a jego zwierzchnik ewidentnie próbował Noriegę oszukać. Nie znała blondyna, budził w niej absolutne przerażenie, ale to on wyciągnął do niej dłoń podczas gdy któraś ze świń Grubego zostawiła na jej ramieniu znaki. Na tę chwilę jej lojalność była całkowicie po stronie niestabilnego psychicznie blondyna.
Co również nie świadczyło o niej zbyt dobrze.
Wiedziała, że jej słowa były eskalacją - że gdyby powiedziała coś innego, być może tego wszystkiego dałoby się uniknąć. Ale na swój popieprzony sposób Gruby Tony zasługiwał na takie traktowanie. A na jeszcze bardziej popierdolony niemal w s p ó ł c z u ł a Noriedze, że Włosi próbowali wykorzystać jego - jak się jej wydawało - nieznajomość języka by sprawdzić, czy byli w stanie przejąć jego teren, a wraz z nim cały biznes.
To była brudna zagrywka, jedynie pozór bycia na równej stopie, pod którym chowała się chęć orżnięcia osoby, z którą rzekomo chcieli się dogadać. Coś takiego również na jej ojczystej ziemi zasługiwało na wywrócenie stolika.
Zasługiwało na znacznie więcej.
Mimo wszystko podskoczyła w swoim krześle gdy Madox wywalił mebel, gdy mafiozo o ozdobnym pierścieniu poleciał w dół. Znów ta skrzywiona część jej osobowości z satysfakcją uznała, że mu się należało - a wraz z nią nie nadeszło poczucie winy. Przecież czy nie była wyłącznie tłumaczem? Santorini była ekspertką w umywaniu własnych rąk, nawet jeśli dywany w jej własnym domu zdobione były szkarłatem obcych jej ludzi.
- Słowa nie wystarczą na taką zniewagę. Przeprosisz - wyrwało się z jej ust, znów niepowstrzymane, jakby to jej własny, pieprzony ojciec zza grobu przejął kontrolę nad jej ciałem. Uniosła się z krzesła, ponieważ takich słów nie można było przekazywać wciskając się w siedzenie ze strachem - nie powinno się też przekazywać ich w skąpej sukience.
Jej głowa obróciła się w stronę leżącego na ziemi mężczyzny, szczura, który sam w sobie nie był winny - ale były pewne zasady, których musieli się trzymać i zgadzając się na wykonanie zadania zleconego mu przez Tony'ego, musiał mieć tego świadomość. Inna sprawa, że pewnie nie spodziewał się, by Noriega o tych zwyczajach wiedział.
- Ten człowiek zostanie przez ciebie ukarany - wycedziła, wskazując palcem mężczyznę, którego oczy rozszerzyły się lekko w reakcji na jej słowa. - Noriega wyznaczy cenę odszkodowania w pieniądzach, udziałach lub terytorium. Jeśli nie chcesz mieć w nim wroga, zapłacisz.
Warkot, który wydobył się z ust grubego Włocha przebrzmiał w jej kościach. Mężczyzna poprawił swoją marynarkę, próbując odzyskać swoją godność.
- Dobrze trenujesz swoje suki, Noriega - prychnął, a na dźwięk tego słowa krew w żyłach Santorini zawrzała. - Dogadamy się, przestań już się wydzierać.

Madox A. Noriega

[bandito]

Madox też w zasadzie miał od tego ludzi...
Dwóch stojących przy drzwiach wielkich rusków, jeszcze kilku na sali. Nie musiał sobie brudzić rąk, a jednak zawsze to robił. Lubił to. Wejść w sam środek piekła i dostać po mordzie. Nawet by się nie zawahał, nie zastanowił, bo w nim chyba rzeczywiście siedziało za dużo emocji. Za dużo tej gorącej krwi, która kipiała, która nie pozwalała mu usiedzieć na miejscu tak jak Grubas. Bo on nawet kiedy stał przed Tony'm, to robił te kilka kroków po pokoju, raz za jej plecami, raz przed nią. Krążył po pomieszczeniu jak dziki kot.
Bo dziki to było jakieś słowo klucz w jego charakterze. Coś co go określało.
I to jego kierowanie się instynktem, na wyczucie. Tak jak dzisiaj czuł to, że musi do niej wyciągnąć rękę. Nie kalkulował, nie zastanawiał się, zrobił to.
I to może uratowało jej życie?
Chociaż... nie ma co chwalić dnia przed zachodem słońca.
A to chociaż już dawno zniknęło z torontońskiego nieba, to przecież w tym klubie dzień się kończył o czwartej nad ranem. Mieli jeszcze czas.
A może go już nie mieli? Bo potem już Madox wywalił stolik, za tą zniewagę ze strony Grubasa, a ten się zatoczył, poleciał na ziemię, gdzieś pod nogi Noriegi. Mógł się zamachnąć i go kopnąć, nawet przez moment miał ochotę to zrobić, pokazać mu gdzie tutaj jest jego miejsce. Razem z tym szczurem, którego wysłał na przeszpiegi. Ale Vito i jego kolega zaciskali paluchy na pistoletach, wciąż ukrytych pod marynarkami, ale przecież wystarczył jeden ruch.
Albo kilka słów, które padły za jego plecami.
Przeprosisz...
Czuł, że Tony nie będzie chciał tego zrobić, czuł to we wszystkich mięśniach, które napięły się niespokojnie. Drgnął minimalnie, i w pierwszym odruchu tej swojej dzikiej natury pewnie by się odwrócił i warknął na nią, żeby się zamknęła. Powinna.
Ale zapanował nad tym. Bo Madox był dobrym aktorem, w końcu skończył w Kolumbii szkołę aktorską. Z pierdolonym wyróżnieniem. Gdyby nie przyleciał do Kanady, to może teraz grałby jakiegoś latynoskiego Don Juana? A tak Don Juana nosił tylko wytatuowanego na plecach.
Plecach, po których przeszedł jakiś dziwny dreszcz. Słuchał Guili, a oczy z tego czekoladowego brązu przybrały mu już czarną barwę.
Wszedł w to, to teraz musiał w to iść dalej. No przecież nie mógł się zawahać, cofnąć. Podniósł do góry głowę, podbródek wysoko, a czarne spojrzenie zawieszone gdzieś na Grubym.
- Słyszałeś... - wycedził przez zęby - przeprosisz i... - zaczął, ale nie skończył, bo Tony już wypowiadał te słowa dobrze trenujesz swoje suki Noriega, a Madox tylko spojrzał na swoją... tłumaczkę, grali na ostro?
Czarne tęczówki odszukały na moment jej ciemne, przenikliwe spojrzenie. Na jedno dzikie uderzenie w piersi serca. Bo zaraz Madox się szarpnął, wyrwał do Tony'ego. Chwycił Grubasa za włosy, szarpnął za łeb, a już po chwili jego przedramię pokryte tatuażami, oplotło się wokół jego krępej, krótkiej szyi. Tony zrobił się jeszcze bardziej czerwony na gębie. Makaroniarze wyciągnęli broń, spluwy wycelowany prosto w Madoxa. Szybciej by mu skręcił kark, czy szybciej oni by strzelili?
Na pewno tak. Rozwaliliby mu łeb zanim zdążyłby mrugnąć. Ruscy jednak też wyciągnęli spluwy, a mieli je trochę fajniejsze od tych włoskich, klasycznych. Bo Noriega miał kolegów, którzy handlowali bronią. Tu zaczynały się schody... Kto strzeli pierwszy. Kto będzie szybszy?
Madox liczył, że się nie dowiedzą.
- Najpierw przeprosisz panią, że nazwałeś ją suką... - warknął mocniej zaciskając przedramię na szyi grubego, a wytatuowane palce opierając gdzieś na jego potylicy. Czarne oczy Madoxa wpatrzone były w brunetkę, prosto w jej ciemne tęczówki. Mrugnął do niej jednym okiem. Trochę zaczepnie. Kto tak w ogóle robi?
Madox.
Grubas próbował złapać powietrze.
- Ma-dox daj... - wydyszał. Ale Noriega pokręcił głową, zacmokał.
- Nie tak Tony... Prze... przepra... - mówił mu do ucha. Grubas się szarpnął, ale Madox złapał go mocniej. Bo dlatego, że on się bił, że trenował boks ze swoimi ruskimi ochroniarzami, to wiedział jakiego chwytu użyć. Wiedział jak naprawdę zrobić Grubemu krzywdę. To nie była tajemnica. Każdy, kto chociaż odrobinę znał Madoxa wiedział, że w walce wręcz ciężko jest go rozłożyć.
- Słucham Tony - rzucił ostatni raz. A przynajmniej chciał, żeby tak sobie pomyślał gruby, bo Madox poprawił chwyt. Tony się autentycznie dusił, a jego ochroniarze bali się reagować, bo byli na celowniku ochroniarzy Madoxa. Piękny obrazek.
A w tym wszystkim ona w tej swojej kusej sukience. I Gruby Tony przed nią na kolanach.
- Prze-pr... aszam - wydusił w końcu gruby.
- Co powiedziałeś? Niedosłyszałem - oczywiście, że Noriega musiał go pociągnąć za język. Tony już robił się na twarzy si-ny, piękny.
- Przepraszam... - wydusił znowu zadzierając głowę, żeby spojrzeć na brunetkę. Madox go puścił, pchnął na ziemię. Tony z trudem łapał powietrze, uszkodził mu gardło? Mógł. Nie hamował się.
- A teraz mnie masz przeprosić! - ryknął Noriega - przepraszaj kurwa! - i kolejny krzyk, który wybrzmiał w całej loży.
Tony musiał tylko przeprosić. Tak, jak chciała.

Lo siento ⋆·˚ ༘ *

[Elena Santorini]

Nie było innej opcji, jak tylko wejść w rolę.
Jako Elena weszła do tej loży, nieświadoma, że zamiast VIPów znajdzie w środku piekielne ogary. Jeden z nich krążył teraz, pozornie będąc po jej stronie, znęcając się nad tym, który wcześniej kazał mu klękać i całować swój pierścień. Nie było w niej współczucia dla Tony'ego - była dziwna mieszanka strachu, obrzydzenia i tej zaszytej gdzieś głęboko w niej wyższości, którą mogła mieć wyłącznie Giulia.
Mogła zginąć, tu i teraz, wystarczyło jedno skinienie ręką grubego mafioza, a jednak wciąż potrafiła znaleźć kąt, pod którym patrząc czuła się od niego l e p s z a. I nie miało to nic wspólnego z jej tymczasowym sojuszem z Noriegą, ani tym, że to nie w nią celowano teraz z broni - ale z tym, w jaki sposób została wychowana.
Wiedziała, że jej ojciec nie był dobrym człowiekiem - ale jednocześnie miała pewność, że był d o b r y w tym co robił, a jego metody postępowania były słuszne, w przeciwieństwie do szamotania się Włocha, który polegał prawie wyłącznie na braku znajomości obyczajów Kolumbijczyka - który, swoją drogą, nie wyglądał wcale na takiego nieobeznanego z ich językiem, za jakiego się podawał. Widziała, że sens jej słów dotarł do niego wyraźnie, choć przecież były skomplikowane i wypowiedziane szybko, płynnie, przez kogoś, dla którego ta mowa była ojczysta.
Nie spodziewała się jednak t e g o.
Gdy Tony runął na ziemię, chwycony przez szalonego ogara w postaci zakolczykowanego blondyna, Santorini niemal pożałowała, że w ogóle wstawała ze swojego krzesła. Jej dłonie zacisnęły się w pięści gdy wyczuła, bardziej niż dostrzegła, zmianę w pomieszczeniu - sposób, w jaki inni sięgali po pistolety wetknięte za pas, ich gotowość do natychmiastowej reakcji.
Jej serce zapadło się w klatce piersiowej gdy Noriega wyładowywał swoją złość, która emanowała z niego jak żar wydobywający się z płomienia. Padał również na nią, dostrzegała jego intensywne spojrzenie, gdy Gruby Tony padał na kolana, bardziej z braku sił niż z chęci dokonania jakiejkolwiek ugody.
Częściowo cieszyła się, że w tej chwili, przynajmniej teraz, złość blondyna była skierowana gdzie indziej, nie na nią.
Częściowo zaś zastanawiała się nad tym, kiedy to się odmieni.
Broń nie wzbudzała w niej emocji, a jednak zostawiała po sobie nieprzyjemny dreszcz gdy wyczuła jej lufę wycelowaną niemal w nią. Niemal, ponieważ wciąż była tylko biernym obserwatorem - wciąż tylko patrzyła, jak Tony płaszczył się, jak wycharkiwał swoje przeprosiny, ledwo potrafiąc zmobilizować swoje gardło do wydania dźwięku. W porównaniu z jego charkotem, ryk Noriegi był jak strzał i kosztowało ją to bardzo wiele, by nie podskoczyć za każdym razem, gdy rozlegał się w pomieszczeniu.
Patrzyła w te wyłupiaste oczka mężczyzny, który podawał się za mafioza. Patrzyła jak skomlał, wlepiając swoje nienawistne spojrzenie prosto między jej oczy - w miejsce, w którym prawdopodobnie wolałby zostawić kulę. Jakaś perwersyjna, do szpiku kości zła część jej serca odczuła na ten widok satysfakcję, do której nigdy w życiu nie przyznałaby się przed nikim innym.
- Przepraszam - wycharczał, po angielsku, z mocnym akcentem naciekającym na to jedno słowo. Szarpnął, odwracając się w stronę blondyna. - No już, kurwa, przepraszam! Norie...
- Słowa nie wystarczą - warknęła, pośpiesznie, wiedząc, że żałosne słowa mężczyzny jedynie rozjuszą blondyna, a ona desperacko pragnęła uniknąć strzelaniny - i potencjalnie stania się jego następną ofiarą. Nachyliła się nad mężczyzną, zmuszając go, by przeniósł wzrok na nią. - Do trzech dni prześlesz podarunek, który Noriega może przyjąć, ale nie musi. Do tego czasu wyniesiesz się z jego klubu i zabierzesz swoich żałosnych ludzi ze sobą.
Tony gwałtownie pokiwał głową i obrócił głowę, czekając, aż zostanie przez blondyna puszczony - aż on też przyjmie te Włoskie warunki, z których jej ojciec byłby dumny.
Całkiem możliwe, że niedługo go spotka by o tym opowiedzieć mu osobiście.

wściekły pies