[Wendy Gardner]

Wendy Gardner

[Wendy Gardner]

#001

Kto: Percival Gardner
Gdzie: National at The Well
Opis:

The Glitter Bomb & The Golden Boy

— Alarm, mecenasie! Porzucaj te paragrafy, bo inaczej Twoja siostra padnie trupem z głodu na tej luksusowej posadzce — rzuciła od progu, teatralnie opierając się o framugę. Nie zaskoczył ją widok brata, który sprawiał wrażenie, jakby zaraz miał się zrosnąć z fotelem. Zrobiła kilka kroków w jego stronę i ignorując papiery na biurku położyła mu przed nosem ulotkę kręgielni z fast foodem.
— Idziemy do National at The Well — odparła nie dając mu nawet sekundy na odpowiedź, a dało się wyczuć, że coś ma do powiedzenia — A, a, a! — pokiwała palcem — Nie, żadnych dyskusji. Muszę ubić parę cyfrowych potworów na automatach i zjeść coś obrzydliwie niezdrowego. I nie, nie będę tego robiła sama (...)

#002

Kto: Peter Blythe
Gdzie: Budka z kebabem, o czwartej nad ranem!
Opis:

Kiedy około czwartej nad ranem wracała do mieszkania w oparach mrozu była już tylko kupką brokatu zmieszanego z entuzjazmem i wielkim głodem. Nie bez powodu stała teraz pod szyldem jednego z kebabów, który funkcjonował o tej poronionej godzinie. Jej cekinowy strój, który w klubie był interpretacją seksownej kuli dyskotekowej, teraz ukrywał się pod wielką puchową kurtką. Oczy łzawiły jej prawdopodobnie od zimna, przez co mrużyła je uparcie, by przeczytać pozycje w menu, a jej buty były obrazem nędzy i rozpaczy. Minęła dobra chwila nim dotarło do niej, że ktoś się w nią wpatruje, a serce zabiło mocniej, gdy w sylwetce mężczyzny rozpoznała swojego przyjaciela. Radosne zawołanie — Peter!

#003

Kto: zaylee miller
Gdzie: pick you up and don't put you down
Opis:

— Cześć Zaylee — powtórzyła przytulając sie do niej z ciężkim westchnieniem — Jak się czuje? — powtórzyła, zakańczając pytanie dziwnym jęknięciem. — Czuje sie jakby w mojej głowie ktoś sobie urządził poligon wojskowy i rozpoczął intensywne ćwiczenia… — wyjaśniła, a mina świadczyła o tym, że jest wyraźnie niepocieszona słowami przyjaciółki. — No wiesz co… Ja tu toczę walkę o przetrwanie, mój organizm to obecnie głównie toksyny i żal za grzechy, a ty mi tu wyjeżdżasz z jakąś dziwaczną uczciwością? — pokiwała głową z dezaprobatą. Niezadowolona zamknęła drzwi za przyjaciółką i pokierowała się do salonu opadając na kanapę bez sił. — Wygodne… pf — przekręciła oczami, co nie było zbyt dobrym pomysłem, ponieważ nasilało pulsujący ból głowy. — Kroplówka to nie wygoda, to humanitarny obowiązek! — wyjaśniła jeszcze swój punkt widzenia na temat tego, jak wielkim błędem był brak kroplówki, jednocześnie pauzując serial i spoglądając na przyjaciółkę jak totalnie zagubione, przetyrane przez życie szczenię. Jej oczy wołały: litości.

#004

Kto: Zella Gardner
Gdzie: Toporem w serce: misja przetrwać walentynki
Opis:

Jej nozdrza były wyczulone na kicz lepiej niż niejeden radar wojskowy. W powietrzu unosiła się nuta cukru zmieszanego z desperacją. Lodowisko pękało w szwach od sunących po nim par, które w rytm romantycznych ballad kręciły się bez celu. W myślach punktowała każdą z walentynkowych tortur atrakcji i umieszczała na kicz-liście.
— Dostaję cukrzycy od samego patrzenia na to wszystko — wyznała stojąc za plecami siostry, którą dostrzegła w tłumie parę kroków wcześniej. — Zupełnie zapomniałam jaki mamy dziś dzień

#005

Kto: William N. Patel
Gdzie: zupa chmielowa i tragiczne rewelacje
Opis:

William.
Jeden sms.
Czy ma ochotę dołączyć?
To nie było zwykłe zaproszenie na towarzyskie gadu gadu, jak chcesz to wpadnij. Znali się na tyle, że nie musieli mieć ustalonych specjalnych haseł i przynależnych do nich znaczeń. Kiedy coś się działo wystarczyło napisać, a ona była w stanie rozszyfrować to bez żadnych wcześniejszych ustaleń. Teraz również, dlatego nie siląc się na jakieś zmiany w swoim wyglądzie zarzuciła kurtkę na dres, w którym celebrowała dzień lenia, owinęła szyję szalikiem i założyła kolorową czapkę na poluzowanego koka, choć właściwie ciężko już nazwać to coś jakąkolwiek formą koka, bo był w stanie zaawansowanego rozkładu (...)

#006

Kto: Peter Blythe
Gdzie: Piano, piano...
Opis:

— To na szczęście! Patrz, bo później twoja kolej — zawołała, jednocześnie próbując wykonać popisowy obrót piętą na genitaliach mozaikowego byka, ale nie zapominajmy, że to była Winnie, w efekcie pięta uciekła jej na śliskim marmurze. Już prawie widziała swoją twarz odbitą w marmurze, bo siła jej zażenowania na pewno zostawiłaby po sobie ślad. Dlaczego więc nie leżała? Czemu czuła się jakby zawisła w powietrzu. Jakiś słodki i nieznany głos wychrypiał — Piano, piano, tesoro… — otwarła oczy czując jak momentalnie wypieki pojawiają się na jej policzkach. — Grazie… — odparła słodko się uśmiechając, kiedy postawił ją do pionu i jeszcze chwilę napawała się widokiem odchodzącego przystojnego lokalsa, by wrócić do siebie i spojrzeć na Petera z podekscytowaniem TEŻ TO WIDZIAŁEŚ?!

[Wendy Gardner]

#007

Kto: Matthew Goodman
Gdzie: Mieszkanie Matthewa
Opis:
Pancakes over problems.

Słońce leniwie zaczęło wkradać się do sypialni, a ona leżała wplątana w pościel czując na karku jego oddech. Przez moment walczyła sama ze sobą, jakby obawiała się, że w chwili, kiedy otworzy oczy zaleje ją fala mediolańskich wspomnień, ale szybko zrozumiała, że tutaj, pod kołdrą w tym ich splątaniu nóg i sennym objęciu, czuła się odcięta od wszelkich bolączek. Przekręciła się delikatnie, częściowo wyplątując się z łyżeczkowego uścisku, by zerknąć na jego zaspaną twarz. — Matty… — wyszeptała, kładąc mu dłoń na policzek, ale on tylko wymruczał coś niezrozumiale i przyciągnął ją bliżej, tak że teraz ukryła twarz w jego szyi. Westchnęła lekko uśmiechając się pod nosem, i wymamrotała w jego skórę cicho — …umieram z głodu.

#008

Kto: Ophelia Attwood
Gdzie: Eastview Neighbourhood Community Centre
Opis:

Dramat w trzech aktach: Glina, Wino i Kaczka, która widziała

— ALE uważaj teraz, bo to gwiazda tego wyjazdu… — oznajmiła wyciągając małą ceramiczną kaczkę w dworskim stroju ze zwojem u boku: To quack or not to quack…, pod drugim skrzydłem dzierżącą czaszkę. — Patrz na to! To Hamlet w wersji drobiowej! — no to akurat się jej udało, prawda? G E N I A L N E.
I zaraz po tym, gdy wyciągnęła swoje dary na blat sięgnęła po butelkę wina i zaczęła siłować się z korkociągiem, o mały włos nie wbijając go sobie w udo.
— Ale jak to mówią: wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej — stwierdziła wrzucając trochę na luz po tym wygadanym powitaniu i spojrzała na Ophelię z zaciekawieniem. — Opowiadaj co w Toronto! — poleciła po wielu trudach wywalając w końcu korek i polewając im wina, którego krople rozbryzly się też poza lampki, ale tutaj i tak panował jeden wielki chaos, kto by się tym przejmował.

[Wendy Gardner]

#009

Kto: Peter Blythe
Gdzie: Mieszkanie Wendy
Opis:

He left, You stayed and I’m panicking.

Objęła się ramionami, czując, jak ta cała wcześniejsza złość powoli odpływa. Zrobiło się jakoś tak zimniej, prawda? Przeszył ją dreszcz ale nie ruszyła się, by go zatrzymać. Stała tam tylko patrząc na niego jak na kogoś, kogo nagle przestała rozumieć. — Masz rację, może lepiej było rozmawiać o niczym… — wtedy poranek nie kończyłby się tak dramatycznie, a dzień nie zaczynał tak tragicznie.

RETROSPEKCJA

Kto: Peter Blythe
Gdzie: Halloween, 2018
Opis:

Peter Pan and Wendy Darling

— Peter, te spodnie to zdrada stanu! Miały być obcisłe, miało być widać… no wszystko! — protestowała, kiedy go widziała w tym wdzianku na które ostatecznie się zdecydował. Była totalnie rozczarowana i wcale nie zamierzała tego ukrywać. — Wyglądasz jakbyś wrócił z biura Nibylandii, a plan był taki, że Dzwoneczek na widok Peterowskich atrybutów w mig przyleci do ciebie, a tak to będziesz musiał się bardziej postarać — zacmokała sugerując, że o wiele łatwiej byłoby mu w rajtuzach. Trzy piwa zrobiły już swoje, a ona wbiła na imprezę zdecydowanie odważniejsza niż wskazywałby na to jej niewinny kostium. — Dzięki! — przytaknęła jeszcze uroczo się uśmiechając. — Jak się schylę to widać mi majtki, ale poza tym jest ekstra! — oznajmiła przeglądając się w jakiejś szybie, którą właśnie mijali.

[Wendy Gardner]

#011

Kto: William N. Patel-Noriega
Gdzie: Emptiness
Opis:

put your boots on and yeehaw

Musiała przyznać, że lokal wyglądał o b ł ę d n i e! Pełno siana, ludzie poprzebierani tematycznie i — Och! Jest nawet byk! — pisnęła radośnie okręcając się wokół własnej osi prawie się przy tym wywracając, ale czy brak koordynacji powstrzyma ją przed wskoczeniem na byka? Wątpliwe! Już nie mogła się doczekać. Teraz jednak miała misję odszukać Patela, ale to było łatwiejsze niż przypuszczała. — William! — wykrzyczała radośnie zaraz szybko doskakując do baru i objęła przyjaciela jakby się nie widzieli całe wieki, ale przecież tak wiele się ostatnio wydarzyło, że naprawdę wydawało się jej, że minęła kupa czasu! W dłoń złapała fikuśny wisiorek Willa i poruszała zabawnie brwiami. — Niezłe cacko, ale te kowbojki — zagwizdała z uznaniem, bo czerwień rzucała się w oczy, po czym wsunęła się na wysokie krzesło obok niego i zamówiła po prostu piwo z nadzieją, że będzie lepsze niż ten ich ostatni sikacz na placu zabaw.

#012

Kto: Camille Herrera
Gdzie: Eastview Neighbourhood Community Centre
Opis:

Form and Fire

… ale dzisiaj czuła się maluczka i najchętniej wpakowałaby się pod kołdrę i ukryła przed światem, ale ustawiła się na zajęcia z garncarstwa i no wypadało się na nich pojawić, prawda?
— Siemka — powitała w sali Camille, poprawiając swoje jeszcze wilgotne włosy bo serio w biegu zbierała się z mieszkania po próbach doczyszczenia się po przedszkolu. — Czekaj, co? — zerknęła na dziewczynę nie bardzo rozumiejąc, że jaka policja, że co? — Dlaczego masz ochronę? — zapytała trochę wścibsko, ale Gardner trochę taka była. — Albo nie mów, pewnie nie chcę wiedzieć albo nie możesz o tym mówić, ale słuchaj! Ja mam brata w policji, to może zagadam czy nie mają lepszego typa na zmianie jak ci się gbur trafił — bo przecież kto pyta nie błądzi, prawda? Skąd mogła wiedzieć, że jej własny brat stoi za drzwiami, co nie?

[Wendy Gardner]

#013

Kto: Charlotte Kovalski
Gdzie: Philips and Gardner LLP
Opis:
Wbiła do biurowca w którym mieściła się jego robota i znienacka zjawiła się pod jego gabinetem, ale tym razem nie przedostała się do środka tak łatwo jak ostatnio. Nietęgą miała minę, gdy okazało się, że jest w trakcie spotkania, ale jeszcze gorszy grymas wkradł się na jej twarz, kiedy okazało się, że zafundował jej opiekunkę. W planach miała urządzić Heldze piekło w stylu Wendy — pełne wpadek, wypadków i głupich pogadanek. Żując gumę rozglądała się za nieszczęśnikiem dnia dzisiejszego, ale gdy zobaczyła, że w jej stronę nadciągają Patelowskie usta marzeń to prawie się tą gumą zakrztusiła. W sumie odrobinę żałowała, że sama się z opresji wyratowała, bo może miałaby wymarzone usta usta, a tak to pozostało się jej tylko szeroko uśmiechnąć, gdy tak ładnie do niej mówiła. Pan Gardner kazał mi się panią zająć… Ależ Perci dzisiaj łaskawy! — Cześć, jestem Wendy i jestem przedszkolanką — powiedziała pękając z dumy prawie tak jak Charlotta obwieszczając jej, że jest adwokatką. i nie, wcale się nie zgrywała. Była po prostu… sobą.

[Wendy Gardner]

#014

Kto: Matthew Goodman
Gdzie: if you feel me, this your bop
Opis:

Zamiast dołka pojawiła się pełna gotowość bojowa. Boże!!! Jak ona kochała niespodzianki! W ostatnich chwilach była już tak nabuzowana ekscytacją, że jej pakowanie to był istny chaos i oczywiście wiadomo, że wzięła same najpotrzebniejsze rzeczy. Ciepły dres, coś krótkiego i luźnego, zapas wysokich skarpet, a nawet nadmuchiwany różowy fotel w kształcie flaminga, bo przecież trzeba mieć siedzenie z klasą nawet jeśli znajdą się w środku lasu. Miała nawet bezprzewodowe mini lusterko z lampką LED, bo co jeśli pojawią się niedźwiedzie? Nikt nie chciałby być zjedzony mając rozmazany tusz pod oczami czy coś. Logiczne. To, że zapomniała majtek nie miało żadnego znaczenia. Pomijając już fakt, że nie miała pojęcia gdzie tak naprawdę jadą

#015

Kto: William N. Patel Peter Blythe
Gdzie: white party
Opis:

Uwielbiaaaaała imprezy, naprawdę! I nie była jakoś szczególnie wybredna w tej kwestii, ale nie czarujmy się — bogackie white party akurat nie trafiało w jej gusta, bo sama wychowywała się z dala od takiego środowiska i łatwiej było się jej odnaleźć na randomowej domówce w małej kawalerce niż na wystawnym eleganckim przyjęciu. W dodatku tak zupełnie szczerze — białe ciuchy? Dla Wendy to przepis na katastrofę! A jednak odkąd Peter i Barbara zaczęli ją zapraszać po prostu pojawiała się i próbowała nie sprowadzić na nikogo kłopotów.