[Jason Choi]

To był debilny pomysł. Absolutnie beznadziejny i w ogóle tragiczny. Chyba tylko ćwierćmózg postąpiłby podobnie. Ale Jason nic nie mógł poradzić na to, że miewał czasami zbyt miękkie serce. Bywały momenty, że mściło się to na nim później i wracało, aby ugryźć w dupę. Taka jakaś śmieszna, żałosna forma karmy. Powinien wyrzucić wszystko co znalazł pod drzwiami - karteczkę z przeprosinami, a także koszyk z podarkami. To drugie było szczególnie podejrzane, ale przynajmniej wszystko wyglądało na pakowane fabrycznie. Gdyby wariatka próbowała mu wcisnąć coś domowej roboty, od razu wylądowałoby to w koszu. Nie ufał jej, ani wtedy, ani też teraz. Cholera wie, co jej mogło strzelić do łba, czy by mu czegoś nie dosypała. Pół biedy gdyby zdecydowała się na coś przeczyszczającego. Po teatrzyku którą odstawiła i sposobie w jaki wyrzucił ją z mieszkania, spodziewałby się raczej trutki na szczury. I chociaż podarki były szczelnie zapakowane, Jason póki co nadal nie zdecydował się skonsumować żadnego z nich. Nic im nie będzie, jak chwilę postoją.
Czemu jednak zdecydował się w ogóle napisać na podany przez nią numer? Nie wiedział, chyba po prostu chciał wierzyć w to, że to faktycznie był jakiś tragiczny przypadek PMS i jednak normalna z niej sąsiadka. Nie żeby od razu chciał się przyjaźnić, ale wolał nie mieć wrogów we własnym bloku. Unikanie jej i ciskanie piorunów z oczu robiło się po pewnym czasie zwyczajnie nużące. Nie liczył na to, że się polubią, ale zejście z wojennej ścieżki i nawiązanie neutralnej relacji było nadal opcją.
Zjawił się więc w pubie, który zaproponowała Vita. Przyszedł wcześniej, bo miał do wyboru albo to, albo się spóźnić - inaczej po prostu nie umiał. No i chyba wolał poznać mniej więcej rozkład pomieszczenia, w razie gdyby musiał uciekać. Chociaż coś mu podpowiadało, że dziewczyna jednak nie będzie więcej odstawiać akcji. Może tylko sobie dopowiedział, że zobaczył w jej oczach pewien strach w momencie kiedy odsłonił swoje bicepsy - a może nie? On oczywiście nigdy nie używał swoich mięśni do krzywdzenia innych... ale Vita nie musiała tego wiedzieć. Jeśli widok jego mułów miał ją jakoś trzymać w ryzach i chronić go przed jej odklejkami, nie zamierzał narzekać i jak najbardziej wykorzysta swój atut. Kiedy jednak zjawił się finalnie w barze i zasiadł przy jednym ze stolików, wciąż miał na sobie bluzę która ukrywała większość jego sylwetki. Wyciągnął telefon i zaczął scrollować instagrama w oczekiwaniu.

vita holloway

[vita holloway]

W końcu czuła się jak człowiek. Nie jak jakiś robot, którego trzeba było podtrzymywać przy życiu tabletkami przeciwbólowymi, chipsami i gazowanymi napojami. Teraz jednak wreszcie mogła odżyć. Ogrzewanie w jej mieszkaniu zostało naprawione... to po pierwsze. Po drugie, wciąż myślała o tym nieszczęsnym sąsiedzie, który doświadczył dosłownie jej najgorszej wersji. Cholernej poczwary, którą należałoby odstrzelić, gdyby to była jakaś scena z gry. Ale to było prawdziwe życie, a ten koleś był prawdziwym człowiekiem, a nie manekinem nadającym się do sparingu.

Powinna jakoś to naprawić. Nie ukrywała, że bywała chamska, mówiła za dużo tego, co myślała, ale to była jej forma obronna. Po prostu bała się przywiązywać do ludzi, bała się przed nimi otwierać. A w przypadku tego chłopaka była zwyczajnie w szoku, że faktycznie potrafił odpowiedzieć jej szczerze i nie pozwolił sobie wejść na głowę. Like, fair enough... doceniała to, i to bardzo. Szacuneczek należał mu się ogromny, a w tym przypadku może nawet kwiaty.
Poszła więc do kwiaciarni i kupiła mały bukiecik tulipanów. Wychodziła z założenia, że mężczyźni powinni dostawać kwiaty tak samo często, jak tylko nadarza się ku temu okazja. A teraz okazja była. No, może pod tytułem... zachowałam się jak kutas, mimo że niczego między nogami nie mam, więc przepraszam, wybacz.Sam fakt, że zgodził się z nią zobaczyć i do niej napisał, dawał jej nadzieję, że może faktycznie jest w stanie jej wybaczyć. Albo chociaż wysłuchać. Może nie wszystko było jeszcze stracone na tej przyjacielsko-sąsiedzkiej szali. Albo sąsiedzkiej. W końcu, nie oszukujmy się... żyjąc praktycznie pod jednym dachem z kolesiem, który nie marzy o unicestwieniu cię, śpi się jednak lepiej.

No więc szła na to spotkanie odwalona niczym szczur na otwarcie kanału, a stając przed budynkiem, wzięła kilka głębszych oddechów i weszła do środka. Chwilę po przekroczeniu progu zauważyła go, siedzącego już na miejscu i sprawdzającego coś w telefonie. Podeszła do niego, wysuwając przed siebie bukiet kwiatów, i uśmiechnęła się szeroko.-Cześć, Vita Holloway, psychopatka z sąsiedztwa, która ostatnim razem nieźle odjebała.- Czekała, czy przejmie od niej kwiaty, więc stała tak z wyprostowanymi rękami, trzymając te nędzne tulipanki i wpatrując się w niego, wyczekując jego następnego ruchu, a może... przebaczenia?

jason

[Jason Choi]

Oczywiście jak to bywało, kiedy zanadto skupiał się na świecie wirtualnym, nie do końca rejestrował to co działo się wokół niego. Dziewczyna miała więc jak go podejść, nawet jeśli nie uczyniła tego świadomie. Jason niemal podskoczył na krześle zaskoczony, prawie wypuszczając przy okazji telefon. Na szczęście udało mu się go złapać, bo inaczej bardzo by płakał za wydanym na aparat grubym hajsem. Dopiero wtedy jego spojrzenie zwróciło się ku wariatce, no, po takiej akcji to nigdy nie zapomniałby jej twarzy. Widok kwiatów jeszcze dodatkowo go zaskoczył, faktem było że jako facet, Choi nie dostawał ich zbyt często. Może kiedyś się zdarzyło w pracy, kiedy jacyś wyjątkowo wdzięczni klienci chcieli mu podziękować za piękne ułożenie zmarłego w trumnie. Ale tak prywatnie? Pomijając ten mini bukiecik, który Holloway zostawiła mu pod drzwiami? Chyba nigdy.
- Oł. No cześć - wypalił w pierwszej chwili. Zaraz jednak kazał samemu sobie wziąć się w garść. Na tulipany popatrzył przez krótką chwilę jednak nieco podejrzliwie, tak jakby od dotknięcia ich miał się nabawić jakiejś wysypki. Kiedyś uznałby takie prawdopodobieństwo za przesadę, ale po wizycie Vity w jego mieszkaniu, chyba był skłonny uwierzyć we wszystko. Finalnie wziął jednak kwiaty, uznając je za nieszkodliwe. - Dzięki, to... miłe - uznał. Bo istotnie było miłe, połechtało nawet lekko jego męskie ego. Po prostu on nadal był nieufny. Chociaż to powitanie i fakt że sama uznała, że zachowała się ostatnio jak psychopatka, na pewno działał na jej korzyść.
W krótkiej ciszy, jaka nastała, mężczyzna nadal walczył sam ze sobą, zastanawiając się, czy w końcu powinien się jej przedstawić. De facto chyba kilka razy pytała go o imię, chociaż wtedy nie zasługiwała na odpowiedź. Finalnie westchnął ciężko. Jeśli mieli się rozejść chociaż na neutralnej stopie, też musiał wykazać odrobinę dobrej woli. Miał tylko nadzieję, że nie pożałuje.
- Mam na imię Jason. Jason Choi - przedstawił się w końcu. Gdyby witał się z którąś ze swoich girlfriends, pierwsze co by zrobił to wstał, zamknął dziewczynę w niedźwiedzim uścisku i wycałował oba policzki. Vita musiała się niestety zadowolić uściśnięciem wyciągniętej przez niego dłoni.
- Wyglądasz... lepiej niż ostatnio - rzucił nieco drętwo, nie chcąc aby cisza się przedłużała. Nie znosił takich sytuacji, zwykle był wygadany, ale jeszcze nigdy nie zdarzyło mu się godzenie z wariatką z sąsiedztwa. Już raz go sparzyła, więc na razie wolał utrzymywać metaforyczny dystans.

vita holloway

[vita holloway]

Odetchnęła w duchu, kiedy jednak wziął od niej te tulipany i nie potraktował ich jak potencjalnej broni biologicznej, chociaż nie zdziwiłaby się, gdyby o tym podarku tak właśnie pomyślał. To już był jakiś mini sukces.. może niewielki, ale zdecydownaie zapisze go sobie w swoim kalendarzyku, jako win win sytuacje. A kiedy w końcu usłyszała jego imię, prychnęła delikatnie pod nosem, bo sposób w jaki jej się przedstawił dosłownie imitował tę znaną linię z James Bonda. Opanowała się szybko i odpowiedziała, - Jason Choi - powtórzyła, kiwając powoli głową, w pewnym sensie testowała w ustach brzmienie tych dwóch słów. - Miło cię poznać, Jason, dzięki, że jednak przyszedłeś...- rzuciła,delikatnie się do niego uśmiechając, ale powiedziała to również z delikatnym zawstydzeniem. Bo, o dziwo, było jej głupio. Naprawdę. Co zwykle się jej nie przytrafiało.

Na jego komentarz o tym, że wygląda lepiej, parsknęła cicho śmiechem i poprawiła pasek torebki na ramieniu.- To dobrze, bo ostatnio wyglądałam jak kłębek depresji, bez snu, bez ogrzewania i z wolą walki godną martwego gołębia, za którymi szczerze? Nie przepadam! - mruknęła, przeczesując palcami włosy. - Więc tak, jest malutki progres. Ogrzewanie wróciło, a ja potrafię znowu zachowywać się jak człowiek. - uśmiechnęła się do niego - Nie zrozum mnie źle... dalej potrafię zachowywać się jak kutas, ale no robię to z szacunkiem do innych. - Przez moment przygryzła wnętrze policzka, a potem wypuściła z siebie powietrze i spojrzała na niego z ogromnym zaciekawieniem. - Ale tak serio... chciałam cię przeprosić. Bez żadnego pierdolenia, bez wymówek... - powiedziała w końcu, wzruszając lekko ramionami.- Zachowałam się okropnie i serio mi głupio. - nareszcie usiadła naprzeciw niego, wciąż czując w pewnym sensie chłod jego dłoni na swojej. - Mam paskudny odruch gryzienia, zanim coś zdąży mnie ugryźć pierwsze. Taki mój uroczy mechanizm obronny.- dodała z krzywym uśmiechem, - ale anyways.. nie chce cię zanudzić swoimi przeprosinami. Masz na coś ochotę? - Na krótką chwilę uciekła spojrzeniem gdzieś w bok, co samo w sobie było rzadkie. Po chwili wróciła wzrokiem do niego i posłała mu ciepły uśmiech. - robią tutaj zajebiste nachosy, są TO DIE FOR. - Odwróciła się by sprawdzić co ciekawego mają w dzisiejszych dealach. - ah! no i lokalne piwerko, musisz je spróbować! - odparła uradowana, wstając i opierając się o blat dwiema dłonmi. - to co? chcesz się podzielić jedzeniem, czy wolisz swoje?

Jason

[Jason Choi]

- Spoko. Chociaż przyznam szczerze, miałem wątpliwości - przyznał. Nie chciał jej jakoś bardziej gnębić, ale zamierzał być szczery. Bo naprawdę długo zastanawiał się, czy nie powinien tego wszystkiego olać. Był całkiem niezły w ignorowaniu problemów. Te wielkie słuchawki, z których Vita się nabijała, byly w tym bardzo pomocne. No, ale dziewczyna znała konsekwencje, jeśli znów odstawiłaby taką akcję. Jason był śmiertelnie poważny, grożąc jej tymi subskrypcjami.
- Jak wygląda zachowywanie się jak kutas, ale z szacunkiem? - szczerze był ciekawy, bo jak dla niego, to albo się było kutasem, albo nie. On nie miał na względzie jej uczuć, kiedy w mieszkaniu puściły mu już nerwy i zwyzywał ją od kretynek i dzikusek. Okej, wstrzymał się wtedy od tego, aby jej przywalić, miał w końcu jakieś zasady. Nie uważał aby powodowanie uszczerbku na zdrowiu było uzasadnione tamtego dnia. Słowna agresja w zupełności wystarczyła.
- Okej, okej. Wybaczone. - ale niekoniecznie zapomniane. I nieprędko będzie. A chociaż intencje dziewczyny były najprawdopodobniej szczerze, Jason i tak nie mógł nic poradzić na to, jak niezręcznie się czuł. Czy były to nerwy czy może Vita taka była, ale słowotok który wypadał z jej ust był naprawdę imponujący. I nieco krępujący. Zdecydowanie nie były to "przeprosiny bez pierdolenia", ale tę uwagę Choi postanowił zachować dla siebie. Generalnie jeszcze nie był gotowy, aby całkowicie opuścić swoją gardę, a znając wybuchowy charakter dziewczyny, wiedział że nawet mała pierdoła mogła ją striggerować.
- No, przy takim podejściu nie powinnaś się dziwić, że sama kończysz pogryziona - może jej nie zależało na pozytywnych reakcjach, nie wiedział. Rozumiał może potrzebę zachowania dystansu od obcych, ale żeby od razu atakować? Nawet dziecko wiedziało, że jeśli ktoś ci przywali pięścią w nos, pierwszym odruchem jest odpowiedzenie tym samym, a nie pogłaskanie po główce i spytanie co się stało. Jason nie był jej kolegą, nie był rodziną, przyjacielem rodziny, ledwo dało się go zakwalifikować jako znajomego. Nie zamierzał więc znosić takiego bullshitu bez powodu. Nie musiał.
Cieszył się, że już jej było lepiej i generalnie lżej. Nie miał pojęcia, jak bardzo źle można się było czuć w momencie, gdy buzowały ci hormony, a co do chłodu w mieszkaniu, mógł się tylko domyślać. Na propozycję zamówienia żarcia, Choi skinął głową ugodowo. Najwyraźniej znała tę knajpę lepiej, on zwykle kręcił się po nocnych klubach gdzie można było wyszaleć się na dyskotece.
- Jeśli porcje są słusznych rozmiarów, może być na spółę - odpowiedział. Tego lokalnego piwa chętnie też spróbuje, szczególnie jeśli miało być na jej koszt. - A tak swoją drogą... wcale nie jestem uczulony na koty - rzucił nagle, choć mogło sie to wydawać nieco randomowe. Uznał jednak że wyjaśni... tak na wypadek gdyby Vita się gryzła tą kwestią, po tym co jej powiedział w mieszkaniu.

vita holloway