[Finn Arden]

trigger warning

bullying, suicidal thoughts

23 czerwca 2008
Kolejny dzień prześladowań, znęcania się i wyzwisk.
Nie daję sobie już rady.
Jestem nikomu niepotrzebny.
Dla wszystkich byłoby najlepiej, gdyby mnie tutaj po prostu nie było.

Wpis do dziennika jak na młodego chłopca jakim wtedy był Finnegan Arden... był naprawdę drastyczny. Ostatnimi czasy był szykanowany przez grupkę chłopaków, którzy uważali się za twardzieli. Tych, którzy chodzili po ośrodku i głosili wszystkim, że co to nie oni, że oni nie potrzebują rodziny do szczęścia. Arden się z nimi nie zgadzał. Bynajmniej nie wtedy. Przecież każdy chciał mieć swój kąt na świecie, czuć się potrzebnym. On nie rozumiał ich wielkich przemówień o niezależności i sile, dlatego bardzo szybko stał się jednym z pierwszych do prześladowania.
Wtedy nie był jeszcze wysoki - był raczej chudy, drobny i niedożywiony, bo od lat przerzucano go z jednego przemocowego domu zastępczego do drugiego. Domu, w którym dorośli najwyraźniej zapominali, że pieniądze otrzymywane z opieki społecznej miały iść na dziecko, którym rzekomo się zajmowali. Nie na alkohol, zachcianki czy na własne przyjemności.

Tego dnia siedział na zewnątrz budynku podczas wolnego czasu, ze wzrokiem wbitym w ziemię, kiedy za swoimi plecami usłyszał śmiech i szuranie butów.- Finn? Raczej Finito! - rzucił jeden z chłopaków, gruby, czerwony na twarzy i zadowolony z własnego żartu. Kilka sekund później Finn poczuł ostry ból przeszywający plecy. Nie zdążył nawet zrozumieć, że został kopnięty. Poleciał do przodu i upadł na klatkę piersiową, uderzając twarzą o chodnik. Szorstki beton rozdarł mu policzek. - Ugh... - wyrwało mu się z bólu. Spróbował podnieść się na rękach, ale zanim zdążył zrobić cokolwiek więcej, drugi chłopak postawił mu but na karku i docisnął go do ziemi. - A kto ci powiedział, że możesz wstawać, Arden? - parsknął śmiechem. Pozostali ustawili się wokół niego, tworząc krąg.- Proszę... ja nic nie zrobiłem - wydusił Finn ledwo słyszalnie, czując nacisk na szyi. - Właśnie. Ty nigdy nic nie robisz, Arden.- Śmiech wybuchł nad nim jeszcze głośniej. Głosy zaczęły mieszać się ze sobą tak intensywnie, aż nie potrafił już odróżnić jednego od drugiego. - O cholera, uważajcie!

Nie był w stanie unieść głowy. Nie był w stanie zobaczyć, co się tak właściwie działo. Wiedział tylko, że but na jego karku wciskał go coraz mocniej w chodnik. Coraz brutalniej. Powietrze zaczęło urywać się w jego gardle, a oczy rozszerzyły mu się gwałtownie, kiedy przed sobą, gdzieś tuż przy krawędzi rozmazanego pola widzenia, zobaczył dziewczynę. Stała tam. Albo przynajmniej tak mu się wydawało. Nie był pewien, czy była prawdziwa, czy jego umysł zaczął już wymyślać rzeczy przez to, że dopływ powietrza powoli się odcinał. Ale widział ją. Jej buty. Jej sylwetkę. Coś jasnego, coś obcego w tym całym hałasie i bólu. I przez jedną krótką, przerażoną sekundę Finn pomyślał, że może jednak ktoś mu pomoże.

is someone out there?

[Pilar Stewart]

028.
you've got
a friend in me

N i e n a w i d z i ł a zmywać.
Ze wszystkich kar, jakie dostawała za złe zachowanie, najbardziej nie lubiła zmywać. Tego momentu, kiedy dłonie robiły się miękkie, a skóra na opuszkach marszczył się obrzydliwie jak u starszych ludzi. Chociaż działo się tak jej nie raz, Pilar za każdym razem była przerażona, że tak już jej zostanie! A jednak od zmywania nie była w stanie się wykręcić.
Jak zwykle zbierała baty za nie swoje wykroczenia. Przecież jedyne co zrobiła, to podzieliła się jedzeniem z kotem, który przybłąkał się z podwórka i miałczał jej pod nogą. Co miała zrobić? Pozwolić mu głodować? Mieszkała tutaj już wystarczająco długo, żeby wiedzieć, że dzikich zwierząt w tej placówce się nie dokarmiało. I pewnie gdyby nie ona, połowa z nich byłaby już pod ziemią! Szkoda tylko, że tym razem została przyłapana już po raz trzeci, a to zaś skończyło się na zmywaku.
Nie miała pojęcia, ile dokładnie jej na to zeszło, ale dzieci w ośrodku było od groma, więc i talerzy po obiedzie zgromadziła się cała masa. Chociaż czas uciekał między palcami, wiedziała, że trwało to długo, bo już od jakiejś dłuższej chwili bolały ją łydki od ciągłego stania na palcach. Jak na dziewięciolatkę była nawet wysoka, jednak wciąż niewystarczająco, żeby spokojnie sięgać do zlewu.
Kiedy skończyła, upewniła się z panią Rocket (aka Rakieta), że mogła odejść. Wszystkie dzieciaki już dawno rozeszły się po pokojach albo zabawiały na podwórku, dlatego kiedy Stewart wyszła na taras, miała w planie od razu skierować się do dziury w płocie na końcu ogródka. Ostatnio znalazła tam przepięknego konika polnego i strasznie chciała sprawdzić, czy dalej był pod pudełkiem, które na niego zarzuciła. Tylko nim przeszła chociaż połowę drogi, zauważyła, jak Gruby Troy znowu znęca się nad nowym dzieciakiem. Nie znała nawet jego imienia, widziała go zaledwie kilka razy na korytarzu i podczas zajęć, ale mimo tego i tak przystanęła przy jednym z drzew. Przez krótki moment obserwowała okropną scenę, która odgrywała się przy huśtawce, zaciskając drobne dłonie w piąstki, czując, jak serce zaczyna uderzać mocno w piersi. Za mocno.
I chociaż wiedziała, że powinna odpuścić; że będzie mieć z tego jeszcze większe kłopoty… nie mogła tego zrobić. Nie mogła przejść obojętnie obok krzywdy, której przecież sama doświadczała na porządku dziennym.
Tylko co ona mogła w starciu z czterema starszymi chłopakami?
Cóż, Pilar miała swoje sposoby.
I wcale nie ograniczały się one do przestańcie, bo zawołam panią — to akurat nigdy na nich nie działało. Była jednak taka jedna rzecz… na pozór głupia i obrzydliwa, ale coś, czego ona za nic się nie bała. W końcu od zawsze była dziwna. Dlatego nie czekając ani chwili dłużej, nie mogąc znieść krzyków chłopca, schyliła się do ziemi i zaczęła w niej grzebać, kompletnie brudząc sobie rączki i wyciągając z niej… robale. Długie, różowiutkie, o b r z y d l i w e dżdżownice.
Finalnie miała ich w ręce pięć, może sześć. Wszystkie ruszały się energicznie w dłoniach, ale jej wcale to nie przeszkadzało. Złapała jedną między palce, a potem… cisnęła nią prosto w głowę Troya.
— Co jest?! — zerwał się, prostując momentalnie, przez co robak wpadł mu prosto pod materiał białej, zdecydowanie za małej koszulki. — FUJ!!!!! — krzyknął głośno, czując zapewne, jak robaczek wije się przy jego plecach. Reszta ekipy jak na zawołanie odskoczyła i odwróciła w jej kierunku. Już chcieli ruszyć i z nią zrobić porządek, ale wtedy Pilar rzuciła kolejnym robalem, sama podchodząc bliżej. I jeszcze jednym. A dwa kolejne będąc już przy nich… władowała sobie prosto do ust. Zaczęła biec w ich kierunku, szczerząc się, a oni nawet raz się nie zastanowili i po prostu zaczęli uciekać 
— OBRZYDLIWA DZIKUSKA! — krzyknął jeszcze na odchodne Troy, patrząc na nią z obrzydzeniem. A Pilar? Pilar zaraz wypluła robale z ust i nachyliła się w stronę chłopca, który leżał na ziemi.
— Wszystko okej? — spytała z uśmiechem na ustach, a na jednym z jej przednich zębów ostał się jakiś kawałek robaka, którego po chwili wypluła gdzieś obok.

I've got you ₊˚⊹ᰔ

[Finn Arden]

Przez kilka długich sekund po prostu leżał bez ruchu, łapczywie próbując nabrać powietrza. Gardło paliło go niemiłosiernie, a policzek piekł od zdartej skóry. Słyszał jeszcze oddalające się wrzaski tamtych chłopaków, ich przekleństwa i odgłos butów tłukących o chodnik, ale wszystko to docierało do niego jakby spod wody. Zamrugał kilka razy, spluwając na bok odrobiną krwi i kurzu, po czym ostrożnie uniósł głowę. I wtedy znowu ją zobaczył. Nie była jego wymysłem. Nie była żadnym ostatnim obrazem, który mózg podsunął mu tuż przed odcięciem. Stała tuż obok - niska, rozczochrana, z brudnymi od ziemi rękami i czymś absolutnie nienormalnym w oczach. Finn patrzył na nią otępiale, jakby próbował zrozumieć, co właściwie właśnie się wydarzyło. Czy oni naprawdę uciekli? Czy ona naprawdę...? Czy ten anioł, który ukazał mu się przed oczami, naprawdę był dziewczynką, która jako swoją artylerię wykorzystała nie tylko dżdżownice, ciskając nimi w tę bandę idiotów, ale również wsadziła je sobie do buzi?

Potrząsnął głową jeszcze kilka razy, próbując wrócić na ziemię, bo przecież na pewno musiało mu się to przyśnić, ale nie... dalej tu stała. A ten niczemu winny robal wyleciał z jej ust razem ze śliną, gdy splunęła gdzieś obok. - Ty... - wydusił w końcu zachrypniętym głosem, marszcząc brwi. - Ty właśnie zjadłaś robaki. - To było pierwsze, najmądrzejsze zdanie, na jakie było go stać. Spróbował podnieść się wyżej, ale syknął z bólu, gdy oparł ciężar ciała na dłoniach. Jedna z nich od razu zadrżała. Kolana miał miękkie, kark pulsował, a w oczach dalej zbierały się łzy - nie tyle od samego bólu, co od upokorzenia, które nadal siedziało mu w klatce piersiowej jak kamień. Opuścił wzrok, zawstydzony, że pewnie wyglądał żałośnie. Bo wyglądał. Chudy, obdarty, z rozwalonym policzkiem i trzęsącym się oddechem. - Chyba... chyba nie jest okej - mruknął ciszej, odpowiadając jej dopiero po chwili. Otarł nos wierzchem dłoni i zaraz skrzywił się, bo tylko rozmazał sobie brud po twarzy. - Ale... uciekli

Powoli podniósł na nią spojrzenie. Było w nim coś ostrożnego, coś dzikiego, jak u psa, który przez całe życie dostawał tylko kopniaki i nagle nie wiedział, co zrobić z wyciągniętą ręką, która po prostu chciała go pogłaskać. Nie ufał ludziom. Nie ufał dzieciakom w ośrodku tym bardziej. Każdy czegoś chciał, każdy prędzej czy później okazywał się taki sam.A jednak ona stała tu przed nim, uśmiechając się, jakby to wszystko było najnormalniejszą rzeczą na świecie. - Dlaczego to zrobiłaś? - zapytał cicho. Nie zabrzmiało to jak pretensja. Bardziej jak autentyczne zdziwienie. Nikt nigdy nie zrobił dla niego niczego tak po prostu, sam z siebie, nie oczekując niczego w zamian. Przełknął ślinę i spuścił wzrok na ziemię. - I tak... dzięki - dodał po chwili tak cicho, jakby samo to słowo ledwo przechodziło mu przez gardło. - Chyba... to znaczy, na pewno dzięki, że to zrobiłaś.- A potem, mimo bólu i piekącej twarzy, kącik jego ust drgnął niemal niezauważalnie. - Jesteś trochę straszna. - To nie było jednak wyzwisko. Pierwszy raz od bardzo dawna zabrzmiało prawie jak komplement.Wyprostował się, strzepał brud z rąk, po czym wyciągnął dłoń w jej kierunku. - Finnegan Arden... um, zostaniemy przyjaciółmi?

robakowa 𓆙

[Pilar Stewart]

Pilar była dzika.
Nieokiełznana.
Nie było się temu jednak co dziwić, biorąc pod uwagę, przez jakie piekło sama przeszła przez swoje dziesięć lat pobytu w tym miejscu. Przez swój odmienny kolor skóry i kudłate włosy już od dobrych kilku lat była prześladowana przez inne dzieciaki. Nie raz nie tylko zabierali jej zabawki i targali książki, które dostawała, ale również szarpali za ubrania albo podcinali włosy, kiedy spała. Nigdy nie była tu mile widziana. I chociaż przez większość czasu płakała po kątach, tak z czasem nauczyła się walczyć za samą siebie. Bić może i się nie potrafiła, ale za to była na tyle zaradną dziewczynką, że znalazła własne, unikalne sposoby na trzymanie od siebie gagatków.
Między innymi jedzenie robaków, które tego dnia zastosowała nie we własnej obronie, a w pomocy chłopakowi, który ewidentnie tego potrzebował. Nie znała go. Nawet nie wiedziała, jak miał na imię, chociaż przelotnie widywała go już podczas posiłków, a jednak zdecydowała się mu pomóc. Dlaczego? Bo nikt nie zasługiwał na takie traktowanie. A już na pewno nie ten przerażony osobnik ze łzami w wielkich, brązowych oczach. Uśmiechnęła się do niego ciepło, kiedy oznajmił, że właśnie zjadła robaki.
— To nic takiego — machnęła ręką, którą zresztą po chwili do niego wyciągnęła, żeby pomóc mu wstać z ziemi. — Poza tym, tak naprawdę to ich nie zjadłam! Wyplułam je o tu na trawę, zobacz!! — drobną dłonią wskazała miejsce przy bucie chłopaka, gdzie właśnie w ziemię próbowała zakopać się czerwona, obrzydliwa dżdżownica. — Nie mów, że ciebie też brzydzą robaki? No co ty, one są niegroźne — dodała tak dla zasady, żeby chłopak wiedział, że nie miał się czego bać. Ona się nie bała. Zdecydowanie wolała mieć takie obrzydlistwa w buzi, niż żeby ktoś znowu topił jej głowę w toalecie.
— Oczywiście, że uciekli, przecież to są jedne, wielkie mięczaki — rzuciła w odpowiedzi na to, że z chłopakiem nie było okej. Nie za bardzo wiedziała, co mu na to poradzić, dlatego wyszła z założenia, że po prostu zagada go na jakiś inny temat i za chwilę już na pewno będzie okej, kiedy zrozumie, już był bezpieczny. — No jak to dlaczego to zrobiłam? — ściągnęła brwi, słysząc jego kolejne pytanie. — Przecież robili ci krzywdę. Miałam stać i patrzeć? Tak nie wolno — pokręciła głową, chociaż prawda była taka, że wiele ludzi w ośrodku tak właśnie robiło — stało i czekało, aż sytuacja sama się rozwiąże. Ludzie bardzo często byli obojętni na cudzą krzywdę. Woleli udawać, że nic nie widzą niż reagować i samemu wciągać się w kłopoty. Ona taka nie była. Ona na własnej skórze wiedziała, jak to było być na miejscu chłopaka i nie wyobrażała sobie nie pomóc.
Uśmiechnęła się szeroko, kiedy w końcu odważył się jej przedstawić.
— Finn — powtórzyła po nim i praktycznie od razu uścisnęła jego dłoń. — Ja jestem Pilar — przedstawiła się, dumnie wypinając pierś do przodu. — No pewnie, że będziemy przyjaciółmi. Zauważyłeś, że mamy tyle samo liter w imionach? — otworzyła szerzej oczy i aż pokręciła głową z niedowierzaniem na to niesamowite odkrycie. — Patrz F-i-n-n, to cztery i P-i-l-a-r… — ściągnęła brwi, patrząc na własną dłoń, która w przypadku jej imienia była cała otwarta. Dokładnie tą samą otwartą dłonią strzeliła się po chwili w czoło. — Ojj, moje jednak ma pięć. Ale wstyd. Ale nie ważne — kto by się tam przejmował jakimiś imionami? Ważne, że oba były fajnie!
Patrząc przez ramię Finna zauważyła, że Troy i jego banda znowu wychodzili na podwórko. Może i z matmy była słaba, ale świetnie wyciągała wnioski i widząc, że chłopak ściskał coś w dłoni, powoli kierując się w ich stronę, wiedziała jedno: trzeba było uciekać.
— Wracają! — oznajmiła orzykiem i nawet nie czekając na odpowiedź chłopaka. Po prostu złapała go za nadgarstek i zaczęła ciągnąć w stronę płotu na samym końcu podwórka. — Tam jest taka ukryta dziura, pokaże ci. Będziemy tam bezpieczni — rzuciła w biegu i przy okazji odwróciła się przez ramię, chcą ocenić sytuacje. Dzisiaj wszechświat całe szczęście postanowił się zlitować i nieco im pomóc, bo nim gagatki zdążyli puścić się za nimi sprintem, Pani Rakieta przywołała ich do siebie. To była zaś idealna szansa dla Pilar i jej nowego kolegi. — Tędy — szybko przesunęła wielki kontener na śmieci, wkładając w to całą siłą, a im oczom ukazała się niewielka dziura w siatce. Całe szczęście chłopak był chudziutki jak ona, więc raczej bez problemu będzie mógł się przecisnąć!

you're safe with me ✮⋆˙

[Finn Arden]

dobroć serca
Coś, co przejawiało się w niektórych ludzkich sercach z lekkością… jeżeli chodziło o jakiekolwiek interakcje międzyludzkie w życiu Finna, zdarzało się to bardzo rzadko. Do takiego stopnia, że każde okazanie empatii, sympatii bądź przysłowiowej pomocnej ręki wydawało mu się nieprawdziwe. Wręcz nierealne. Czymś na miarę fantazji, która nagle się spełniła, tylko że on wciąż myślał, że śni na jawie. Nie mógł pojąć tego, że ta wysoka dziewczynka faktycznie mogła stanąć w jego obronie, dosłownie zachowując się jak jakiś troll, którego jedynym celem było terroryzowanie tamtych gagatków. To nie działo się naprawdę. Nie mogło. Przynajmniej takie rzeczy nigdy nie przydarzały się jemu. Zajęło mu jeszcze kilka dłuższych chwil, zanim zarejestrował w głowie, że ona naprawdę tam stała. Przed nim. I teraz… odzywała się do niego?

Odchrząknął, prostując się nieco, a gdy odpowiedziała na jego komentarz o robakach, spojrzał w kierunku, w którym machnęła ręką. Przyłożył dłoń do klatki piersiowej, głęboko wzdychając i przymykając oczy. - Uff… już myślałem, że próbujesz odgrywać Timona i Pumbę i chciałaś, żebym do ciebie dołączył - zaśmiał się pod nosem, choć nawet odrobinę był dumny ze swojego tekstu. Popkulturalna referencja w rozmowie z dziewczyną, która dosłownie uratowała go z opałów? No tego jeszcze nie grali. - Nie brzydzę się…! - odparł od razu, próbując stanąć jakoś tak bardziej męsko, ale tylko tupnął nóżką niedbale, co mogło wydawać się bardziej dziewczęce niż męskie. - To znaczy, nie mamy bliższej relacji z robakami - dodał, śmiejąc się i wykrzywiając usta w nieśmiałym uśmiechu, jednocześnie drapiąc się z tyłu głowy. Rozejrzał się jeszcze, żeby upewnić się, czy aby na pewno banda frajerów uciekła. A gdy miał już pewność, że nie wrócą tak szybko, odetchnął głęboko i spojrzał na nią. - Nie dają mi żyć. To nie moja wina, że wszystkie rodziny, które chcą mnie wziąć, potem się rozmyślają - westchnął ciężko.

A po chwili zadał jej to pytanie, które siedziało mu w głowie od momentu, w którym mu pomogła. Bo nie mógł pojąć, jakim cudem ktoś w ogóle zrobiłby sobie trud, żeby mu pomóc. Nie zasługiwał na to. Był niczym. Niechcianym gówniarzem, który tylko zabierał przestrzeń do życia. Słuchając, jak racjonalizowała swój wielki czyn odwagi, Arden tylko posłał jej delikatny uśmiech. - Chciałbym być tak odważny jak ty… może nauczysz mnie jakichś ruchów walki? - zerknął na robaki rozsypane na ziemi, po czym wybuchnął śmiechem, wyobrażając sobie, jak za kilka dni oboje biegają z robakami zwisającymi z ust, byleby wystraszyć patafianów i zmusić ich, żeby dali im spokój. Swoją drogą, coś, co z pozoru wydawało mu się obrzydliwe, najwyraźniej działało, więc z dwojga złego był nawet skłonny spróbować tego chwytu... Od tamtego m o m e n t u wiedział jednak, że chciał ją poznać. Chciał się z nią przyjaźnić. I to nie było tylko coś w rodzaju... proszę, bądź moją bodyguardką. W żadnym wypadku! Była po prostu pierwszą osobą, która się za niego wstawiła, a Finnegan Arden, pomimo młodego wieku, wiedział, że jeżeli choć jedna osoba na tym świecie okaże mu choć odrobinę sympatii, to on swoją lojalnością będzie ją chronić aż po kres swoich dni.

Potrząsnął jej dłonią. Dłonią Pilar... i uśmiechnął się szeroko. - Tyle samo liter? - zapytał, unosząc brew. A gdy zaczęła literować ich imiona i liczba trochę się nie zgadzała, wybuchnął śmiechem, kiedy uderzyła się w czoło. - Pilar, to nic, mogę być Finnn z trzema n! - odparł pewnie. No bo kogo obchodziły zasady? Mógł mieć równie dobrze pięć liter w imieniu, byleby Pilar nie czuła się jak imbecyl. O, to słowo miało siedem liter, ale to już nieważne! Już chciał zapytać, czy chciałaby coś porobić, gdy zauważył jej skupiony wzrok, a po chwili usłyszał krzyk. Odwrócił się i zobaczył Troya oraz jego maskotki. Zaczął biec za nią, kiedy ścisnęła jego nadgarstek i pociągnęła go gdzieś… nie miał pojęcia gdzie. Starał się przyspieszyć kroku, lecz ona pędziła z taką szybkością, że ledwo dawał radę. No ale była od niego o ponad głowę wyższa i nogi miała dłuższe! Finn wolno rósł, okay? - Już, już! - rzucił ledwo, próbując złapać oddech. A gdy zauważył dziurę, która ukazała się po odsunięciu śmietnika, wcisnął się przez nią pierwszy. Słysząc ich głosy gdzieś z oddali, pociągnął również Pilar, żeby szybko do niego dołączyła. Biegli dalej i dalej… aż w końcu zatrzymali się w czymś w rodzaju parku otoczonego wielkimi drzewami. Wyglądało to trochę jak miejsce z Mostu do Terabithii. - Woaaaahhhh - rozejrzał się dookoła z podziwem w oczach. Wszystko wyglądało przepięknie. - Czy to jest jakaś twoja ukryta miejscówka? - spojrzał na nią, wciąż łapiąc oddech. - Myślisz, że spuszczą nam manto, jak wrócimy na kolację?

robaczek𓆙

[Pilar Stewart]

Zaśmiała się głośno, Finn zapytał, czy nauczy go jakiś ruchów walki. Przecież Pilar nie umiała się bić. Jasne, miała wielkie marzenie się nauczyć, ale na razie nie miała od kogo. Chciałaby umieć tak porządnie, jak na filmach, a nie po prostu szarpać inne dzieci za koszulki i bić je pięścią po twarzy jak to robił Tory. Chciała umieć kopniaki i uniki… wszystko najlepiej, co tylko mogłoby jej pomoc, żeby była w stanie bronić siebie i innych!
— Jeszcze żadnych nie umiem, dlatego walczę robakami — machnęła ręką w stronę ziemi, jakby chciała zwizualizować to, że to właśnie obrzydliwe ziemne dżdżownice były jej tajną bronią do konfrontacji z gagatkami. —Ale jak kiedyś już będę umiała, to na pewno ci pokaże!! — obiecała, posyłając mu ciepły uśmiech. Tacy jak oni, powinni trzymać się razem.. Bycie wyrzutkiem w takim miejscu było ciężkie, szczególnie kiedy dzieci traktowały cię jak popychadło. Wiedziała jak to jest, dlatego starała się zrobić wszystko, żeby Finn poczuł się dobrze. Na tyle dobrze, na ile można było się czuć w bidulu.
A zaraz okazało się, że nawet nie mieli na to zbyt dużo czasu, bo Troy i jego kumple już wracali na ogród. Pilar nie zawahała się nawet na moment, gdy jej drobna rączka łapała nadgarstek chłopaka i ciągnęła go w stronę śmietnika za którym chowało się zerwane ogrodzenie.
Pilar po raz pierwszy znalazła tą dziurę dobre kilka miesięcy temu i od tego czasu, to właśnie tędy wymykała się z ośrodka. Nie robiła tego zbyt często, bo wiadomo, jeszcze ktoś by ją przyłapał i miałaby kłopoty, ale czasami. Szczególnie kiedy chciała pobyć sama, wyrwać się albo po prostu uciec przed oprawcami z ośrodka. Tak jak zresztą robili to teraz.
Kiedy przeszli przez dziurę, Stewart złapała Finna za rękę i pociągnęła w stronę parku.
— Moja ulubiona jest tam — wskazana palcem na jedno z wysokich, prężnych drzew. — Tylko trzeba się tam wspiąć. Myślisz, że dasz radę? — dopytała, zawieszając wielkie, ciemne czy na jego twarzy. Mogli też posiedzieć pod drzewem, ale prawda była taka, że z góry wszystko wyglądało o wiele lepiej. Zupełnie inna perspektywa. — Są tam takie przybite deski i widać jak ptaki siadają dookoła na gałązieach — dodała, żeby jeszcze bardziej go zachęcić, a kiedy w końcu skinął głową, Pilar ruszyła pierwsza.
Jako że już nie raz się na nie wspinała, chciała mu pokazać, gdzie najlepiej było stawiać nóżki i za które gałęzie łapać, żeby wyjść bez problemu. I chociaż Finn trochę się jednak namęczył, próbując powtórzyć jej kroki, na ostatniej prostej wyciągnęła do niego rękę i wciągnęła go na górę.
— I co?! Podoba ci się?? — zapytała podekscytowana, sama siadając na jednej z desek i podkulając nogi. — Nikt nas tutaj nie znajdzie! — a to akurat było wyjątkowo przyjemne. Zatrzymać się na moment, wyciszyć, ten moment kiedy nikt nic od ciebie nie chce, nie krzyczy, nie straszy… Pilar lubiła te momenty świętego spokoju. Chociaż towarzystwo jej nowego kolegi bardzo jej odpowiadało.
— Co robisz w domu dziecka? — odezwała się ponownie po chwili ciszy. — Rodzice cię oddali czy nie żyją? — pewnie dorosły człowiek inaczej sformułowałby to pytanie, ale przecież tutaj mieliśmy dziesięcioletnią, spaczoną życiem dziewcyznkę, które swoje również przeszła. Takie dzieciaki nie miały na sobie filtrów, a tym bardziej nie miała ich Pilar.

Finn Arden