[anthony bellore]

Numer

A więc zaczęło się.
Po tym jak redaktor Love Roderick wyciągnęła paczkę z pocztowej skrytki należącej do niejakiej Laury Rosecrans, nie było już odwrotu. Wyciek się dokonał, dokumenty opatrzone klauzulą „ściśle tajne” przestały być ściśle tajne, a ukryte w szafach trupy zaczerpnęły powietrza po raz pierwszy od blisko dwudziestu lat i miały apetyt na więcej. Oczywiście – pozostawała jeszcze kwestia podzielenia się tym wszystkim ze światem, ale po przeczytaniu tych raportów już nie dało się zastanawiać nad tym, „czy” w ogóle można to zrobić, tylko „kiedy” i „dlaczego tak późno”. Unikanie odpowiedzialności musiało się w końcu skończyć i sprawiedliwości też wreszcie musiało stać się za dość. Każdy przyzwoity człowiek zdawał sobie z tego sprawę.
A przynajmniej – z takiego założenia wychodził Anthony Bellore, gdy zaczynał szkicować ten swój misterny plan.
Teraz, kiedy wduszony dzwonek wydał tak dobrze znany dźwięk, nie czuł się jednak tak szlachetnie, jak mogł by się wydawać. Za drzwiami czekała na niego bowiem tyleż dziennikarka-sojuszniczka, co była kochanka. Nawet jeśli więc wszystko między nimi było dawno i nieprawdą, to wspomnienia i wyrzuty sumienia wręcz musiały rzucać się cieniem na szczytną, skądinąd, inicjatywę, z której korzyści oboje czerpać mieli tylko przy okazji. Niezależnie bowiem od tego, jak bardzo nie wmawialiby sobie bezinteresowności czy obojętności (a Tony wmawiał je sobie bardzo-bardzo-bardzo) są rzeczy, nad którymi nie można przejść obojętnie albo o których da się zapomnieć. Na przykład jak znajomego brzęczenia i towarzyszącemu mu dreszczowi na plecach, czy niecierpliwemu wyczekiwaniu i liczenia skrzypnięć parkietu po drugiej stronie.
– Wybacz. Hoarau chciał się wygadać, a ja teraz potrzebuję przyjaciół, więc musiałem go posłuchać. Długo czekasz? – Powiedział na przywitanie, obrzucając ją grzecznościowym spojrzeniem, gdy podawał jej tekturowy chwytak z dwoma kubkami kawy. Przez myśl przeszło mu, że pewnie nie powinien wystawiać kolegi na strzał, ale to nawet nie było top20 jego najbliższych partyjnych znajomych, więc jego los był mu obojętny. Zresztą – to chyba nie było takie ważne, skoro znów był w jej mieszkaniu i mógł sprawdzić, jak wiele się zmieniło (albo jak dużo zapamiętał, z jego punktu widzenia to chyba ważniejsze). – Nie mam za dużo czasu. Odbieram Młodego z treningu. – Anthony zerknął wymownie na zegarek w przerwie od wścibskiego rozglądania się na boki, a potem wyjął ściskany dotąd pod pachą album i podał go Love. Obity w skórę album był zatytułowany „Camp Nathan Smith Class of 2007”, a oprócz nazwy sygnowany był pseudonimami jego autorów, więc już na pierwszy rzut oka było wiadomo, że to nieoficjalna dystrybucja, mimo że wykonany był całkiem profesjonalnie. – Mówiłaś coś o nazwiskach, więc zabrałem obozowy yearbook z tamtego roku. Pewnie nie wszystkich już pamiętam. Przewinęło się mnóstwo ludzi – wyjaśnił, sprytnie ukrywając swoje „zaćmienia” również przed samym sobą. To przecież nic takiego, że zapominasz nazwiska ludzi, od których zależało twoje życie. Normalny człowiek nie pamięta wszystkich kumpli z podstawówki, nie?
Prawda?
Prawda?

Love Roderick

[Love Roderick]

ciuch


Myślała, żeby zrezygnować. Cholera, wielokrotnie myślała, żeby to zostawić, dać sobie spokój i zająć się swoim spokojnym, bezproblemowym życiem. Głupia ambicja… jakby nie wystarczał jej wieczorny program, w którym mogła po prostu przez godzinę ładnie wyglądać, uśmiechać się i przytakiwać gościom. Miałaby spokojną posadę, którą mogłaby zachować pewnie do emerytury, gdyby tylko regularnie chodziła na botoks.
Ale nie… zawsze musiała się w coś wpakować. Zawsze!
I niestety przez zawsze miała na myśli wszystkie te sytuacje, których wspólnym mianownikiem był Anthony Bellore. Bo mogła oszukiwać samą siebie, że to był tylko niewinny romans i nic dla niej nie znaczył. Dawno i nieprawda. Brak kontaktu z mężczyzną jej służył – randkowała (mniej lub bardziej publicznie mając wyjątkową słabość do sportowców), imprezowała, podróżowała i robiła wszystko to, co powinny robić singielki w jej wieku. Nie zawracała sobie nim głowy! Ale nagle wrócił… a ona nie potrafiła mu odmówić.
Miał w sobie coś, co budziło jej ciekawość. Więc chociaż myślała, żeby zrezygnować – nie potrafiła.
Gdy wróciła do domu z paczką dokumentów od Bellore - nie spała przez całą noc. Wyjątkowo jednak nie myślała o nim – myślała o tym wszystkim, co właśnie czytała, co starała się pojąć i zrozumieć. Bo oczywiście, że nie rozumiała wszystkiego… na boga była dwudziestoośmioletnią ambitną dziewczyną z telewizji. Starała się ogarniać świat, ale niekoniecznie zawsze jej to wychodziło. Złapała się też na tym, że od razu chciała do niego zadzwonić, ale w ostatniej chwili wstrzymała się nad jego imieniem w swoim telefonie. Nie możesz tego zrobić kretynko. Wysłała więc wiadomość… i dawno nic jej tak nie sfrustrowało jak to, że nie odpisał od razu.
Nie trzymała go na korytarzu szczególnie długo. Zawsze, gdy przychodził miała taką myśl, że mają więcej szczęścia niż rozumu, że nigdy nie trafił na żadnego z jej wścibskich sąsiadów. Teraz też się udało. Zamknęła za nim drzwi, zmierzyła go spojrzeniem i bez słowa zabrała od niego kubki, przechodząc prosto do niewielkiego salonu. Na kawowym stoliku leżały rozłożone wszystkie karki, które znalazły się nielegalnie w jej posiadaniu. Wyciągnęła dłoń po album, który przyniósł i ułożyła go na samej górze tego bałaganu.
- Nie rzucaj półsłówkami to może wyrobimy się tak, że dla odmiany ty będziesz czekał na dzieciaka, a nie dzieciak na ciebie. – zerknęła na Tony’ego krótko i ugryzła się w język, żeby nie zapytać od kiedy jest wzorowym ojcem, który odbiera dzieci z treningu. To nie była jej sprawa. To nie była jej sprawa. Powtórzyła sobie to jeszcze kilkukrotnie, gdy otwierała przyniesiony przez niego album, sunąc spojrzeniem i opuszkami palców po zdjęciach. Patrzyła na grupę młodych żołnierzy i czuła, że tu nie chodzi tylko o coś większego, ale w historii, którą chciał opublikować Tony było coś osobistego. To było personalne.
Podniosła wzrok na mężczyznę i zagryzła lekko wargę zanim się odezwała. Cisza jednak nie trwała szczególnie długo, ale nie oderwała od niego spojrzenia. Wpatrywała się w niego czujnie i uparcie.
- Mam ci zbudować z tego sprawę według twojej narracji… – taaa, miała być jego prapradziadkiem, zapamiętała – Jaki miałeś w tym wszystkim udział, Tony? Któreś z tych dziesiątek cholernych inicjałów i ksywek są twoje? – zapytała, gdy jej wzrok zatrzymał się na zdjęciu, na którym rozpoznała twarz Bellore. Ugh… był wtedy prawie w jej wieku.


anthony bellore

[anthony bellore]

Niestety – romansowa tiara przydziału potraktowała Love wyjątkowo paskudnie, kiedy parowała ją z Tonym Bellore, bo oprócz fatalnego męża i egocentryka, wylosował jej się jeszcze okrutnie bezwzględny cynik, który na dodatek wręcz do perfekcji opanował sztukę wodzenia swojego sumienia za nos. Była to wszak kolejna z tych sytuacji, w których – jako ten starszy – powinien być mądrzejszy. Tym razem – po prostu nie stwarzając jej okazji do zrezygnowania z czegokolwiek. Wciąganie kogokolwiek w sam środek takiej intrygi było nieodpowiedzialne, ale jej jakby szczególnie. Cel – okay, był szczytny, ale idące w parze niebezpieczeństwo – aż nieproporcjonalnie wysokie, zwłaszcza dla tak młodej i perspektywicznej dziennikarki. Redaktor Roderick jeszcze nie musiała tyle ryzykować, żeby osiągnąć sukces. I Anthony zdawał sobie z tego sprawę.
Był jednak zbyt zdesperowany, żeby się tym przejmować; zbyt zdesperowany i zbyt pewny siebie, bo przecież nie można zapominać, że w tym całym szaleństwie Bellore żył w pełnym przekonaniu, że za dwa czy trzy miesiące obejmie swoje wymarzone stanowisko w kanadyjskim parlamencie i że zacznie rozdawać karty w szeregach konserwatystów. W każdym razie – odkąd natknął się na Love w windzie, nie mógł sobie wyobrazić lepszej kandydatki do wykonania tej misji i konsekwentnie wyrzucał ze swojej świadomości scenariusze, w których coś mogłoby pójść nie tak, a ona miałaby to przypłacić karierą, wolnością albo jeszcze gorzej.
Ba – dość powiedzieć, że znacznie mocniej zafiksował się na punkcie „planów”, o których napisała mu w jednej z wiadomości. To znaczy, teraz raczej nie było tego po nim widać, ale skłamałby, gdyby powiedział, że gdzieś tam go nie zakłuło. I to bez znaczenia, że najwyżej na pięć minut, po których wreszcie przypomniał sobie, że teraz nie miał prawa jeszcze bardziej niż wtedy, gdy ze sobą sypiali. Chodzi o skalę problemu i to, jak bardzo był względem niej niesprawiedliwy.
Ale ona chyba też miała swoje za uszami.
– ”Dla odmiany” to ja w ogóle to robię. To działka Brooke. Tylko w ten sposób może dostać kluczyki. – Nie dał się sprowokować – był trochę zaskoczony jej słowami, ale nie mógł się przed nimi bronić. Wiedziała, gdzie uderzyć. Był winny. – Touché – podsumował więc luźno i niby obojętnie wzruszył ramionami, choć w międzyczasie dotarło do niego, że plany chyba nie do końca się udały, skoro tak na niego reagowała. Ale może robił to nad wyrost. – Wygląda tylko trochę mniej profesjonalnie niż na tych moich zebraniach o przecinkach. – Pokiwał głową, gdy dobudowywała nowe pięterko swojej dokumentowej piramidy. Jej salon przypominał teraz centrum dowodzenia wszechświatem i jakby zmagała się w nim z ogromem pracy, więc chciał, żeby wiedziała, że mu to umknęło, ale byłoby za prosto, gdyby powiedział to wprost. Za prosto albo za wcześnie.
– To nie jest żadna moja narracja. To prawda – wtrącił bez cienia zawahania i to nawet jeśli przez chwilę mówili „przez siebie”. To nic, że wierzył w to tylko do pewnego stopnia. Ona nie miała prawa mieć wątpliwości. Sam nie mógł ich w niej zasiać. – Oczywiście, że jest tam moje nazwisko. W jaki inny sposób mógłbym to wszystko wiedzieć, co? – Wywrócił oczami, gdy mijał ją w drodze do kanapy. – Byłem na zmianie, kiedy… Kiedy gówno się wydarzyło. Tak powiedzieli. Gówno się wydarzyło. – Prychnął kpiąco i pokręcił głową, sięgając po kawę. – Nawet nie wiesz, jak bardzo to wszystko jest pojebane… Tam – powiedział, nerwowo obracając kubek w dłoniach, a potem przechylił go do ust. Wbrew pozorom to wcale nie było performatywne. Anthony się naprawdę przejmował – może niekoniecznie z wyłącznie szlachetnych pobudek, ale się przejmował.

Love Roderick

[Love Roderick]

Spojrzała na niego wymownie, gdy wspomniał o swojej dorosłej córce… zawsze, gdy o niej wspominał czuła coś dziwnego. Jakby jej istnienie uświadamiało jej jak bardzo ich znajomość była nie na miejscu. Zabawne jednak, że nigdy nie myślała o tym, że to on był dla niej za stary. Nie. To zawsze ona była za młoda… za głupia, zbyt infantylna, zbyt niedojrzała. Często łapała się na tym, że zwyczajnie nie potrafiła zrozumieć, dlaczego ktoś taki jak on zadawał się z nią, gdy przecież miała tak mało do zaoferowania. Ale cóż – wbrew pozorom pewność siebie nie była najmocniejszą stroną panny Roderick i po prostu dobrze udawało jej się to maskować. Fake it till you make it.
Prychnęła też wymownie, gdy skomentował jej profesjonalny wystrój salonu. Ta… oczywiście, że odebrała jego słowa jako kpinę, ale nie skomentowała. Gryzła się w język, bo cały czas miała z tyłu głowy, że w tym konkretnym przypadku chodziło o coś dużo ważniejszego. Te drobne docinki i animozje można było zostawić na później. Jeśli oczywiście czeka ich w ogóle jakiekolwiek później. Wpatrywała się w niego intensywnie, tak intensywnie jak chyba jeszcze nigdy, a przecież miała kilka ku temu okazji. Nigdy nie unikała kontaktu wzrokowego i to była jedna z jej supermocy, ale do tego chciała przejść za chwilę. I chociaż wpatrywała się w niego ze spokojem wymalowanym na twarzy to w jej głowie panowała burza. Nawet nie zdawał sobie sprawy jaka.
Doceniła, że nie skłamał, ale jednocześnie poczuła jak żołądek jej się ściska na samą myśl, że brał w tym wszystkim udział. Nie wiedziała jeszcze w jakiej roli i jak bardzo był w to zamieszany, ale cokolwiek by to nie było – wiedziała, że to nic dobrego. Z drugiej strony… skoro chciał to ujawnić to może jednak było w nim trochę człowieczeństwa? Może nie miał wyboru? Może po prostu wykonywał rozkazy? A może ona właśnie starała się go usprawiedliwić we własnej głowie… jakby to miało jakiekolwiek znaczenie.
- Dlaczego przyszedłeś z tym do mnie, Tony? – rzuciła, nie odrywając od niego spojrzenia – Poważnie… dlaczego ja? Dlaczego nie poszedłeś do jakiegoś dziennikarza śledczego? Kogoś, kogo będą chcieli słuchać. Mogę stworzyć tą historię, mogę ją wyciągnąć na światło dzienne, mogę mieć dowody, ale skąd pewność, że ktokolwiek mi w cokolwiek uwierzy? Trzeba było iść do kogoś ważnego, kogoś z kogo zdaniem się liczą, bo ja? Ja jestem dziewczyną z wieczornych programów, która po prostu ma wystarczająco głęboki dekolt i wystarczająco głęboko wpatruje się politykom w oczy, żeby gubili rezon i można było ich pociągnąć za język – jakby nie było… sam poniekąd padł jej ofiarą. Co prawda jeszcze w czasach zanim mogła się tak porządnie wykazać na wizji, ale padł! – To jest grube… bardziej niż cokolwiek, co razem robiliśmy – popukała palcem z stertę dokumentów na stoliku – Tak bardzo, że mnie mdliło, gdy to czytałam. – a zdjęcia, które były załącznikiem do raportu prawdopodobnie będą jej się śnić po nocach do końca życia – I nie chciałabym tego spierdolić. Więc po prostu nie wiem… nie wiem, czy jestem odpowiednią osobą, Tony. Nikt nie bierze mnie na poważnie. – nie próbowała być fałszywie skromna, była raczej po prostu świadoma swojej pozycji w medialnym świecie. A przynajmniej tak jej się wydawało, bo może górę wzięło jej zachwiane poczucie własnej wartości.


anthony bellore