[Aurelia M. Perez]

mr strażak


Moja sąsiadka pani Green to wariatka. Dowiedziałam się tego jakieś piętnaście lat temu, kiedy polewała mnie i moje psiapsi lodowatą wodą z węża, przez ogrodzenie, bo twierdziła, że jesteśmy zbyt głośno. Od tamtego momentu jest moim wrogiem!! Ale to, że zaczęła wzywać strażaków do siebie na chatę bo albo jej jakiś wróbel za lodówkę wleciał, albo znalazła szczura w toalecie, dopiero niedawno zaczeło mieć jakieś miłe plusy. Bo odkąd to robi, to zawsze siadam sobie w oknie i zerkam na przystojnych panów strażaków, którzy kręcą się po podwórku.
A nie wiem czy wiecie, ale obserwowanie strażaków jak się rozbierają od gorącej pogody, zawsze wygląda jakby było puszczone w zwolnionym tempie i z nastrojową muzyczką. I aż wtedy trochę żałuje, że na nich nie polewa też wody z węża, albo przynajmniej na mnie, bo tak mi jest gorąco jak na nich patrzę.
Dziwne natomiast było w tym wszystkim to, że chociaż kobieta ewidentnie marowała ich czas, to mieli zawsze uśmiechy wymalowane na przystojnych twarzach i wyraźnie byli dla niej mili. Trochę ich za to podziwiałam, bo ja z nią bardzo źle sobie żyję.
Moja matka mi mówi, że nie mogę być dla niej taka wredna jakbym chciała, ale sama pod nosem soczyście na nią przeklina po hiszpańsku, więc też wiem, że ma jej dość. Mój papi natomiast znosi ją ze stoickim spokojem, ale przysięgam że dwa razy słyszałam, jak już pistolet ładował i chciał iść babie przyłożyć ją do głowy. Chyba jedyna osoba, która ją lubi to mój najmłodszy brat Mateo, ale on ma dziesięć lat i jest aniołkiem, więc nie liczy się.
Dziś robiliśmy tacoski, rodzice poszli na mecz Xaviera z Mateo, ja zostałam żeby się uczyć do spektaklu więc oczywiście zamiast czytać i uczyć się roli, to stałam w kuchennym oknie i przygotowywałam sobie drugą porcję guacamole i patrzyłam co tam się dzieje u tej Green.
A tam znów pokaz male models strażaków, zagapiłam się i w pewnej chwili dostrzegam, że jeden z nich ma bardzo podobne rysy do chłopaka z którym buja się moja koleżanka Elsa. Czy ona mi mówiła, że on jest strażakiem? Otóż na pewno nie!! Trochę się zastanawiałam, czy to fair wobec Donniego, żeby pisać do innego chłopaka, ale widzę, że odczytał moją wiadomość sprzed pięciu godzin i nic mi nie odpisał, więc na złość mu, postanowiłam napisać do Russela czy chce wpaść na tacosy.
Oczywiście, że chciał. Kto by nie chciał.
Co prawda coś tam zmyśla, że ptorzebuje czasu, żeby dojechać po pracy, aż się nie mogłam powstrzymać i mu kazałam kask przynieść. W międczycasie kiedy na niego czekałam, zastanawiałam się czy Donnie mi odpisze, czy on wogóle wie, że ja robi dziś tacoski? I dlaczego mi nic nie odpisuje tyle czasu!
W końcu dzwonek do drzwi obwieszcza nadejście straży pożarnej, otwieram więc je szeroko i się uśmiecham jeszcze szerzej.
- O honey, czekałam z obiadem - witam go jakbyśmy wcale nie znali się tylko trochę, ale jakby był conajmniej panem tego domu.

[Russell Decker]

Russell pojawił się pod jej drzwiami później, niż prawdopodobnie się spodziewała. Nie dlatego, że celowo zwlekał, ale dlatego, że po zakończonej interwencji musiał jeszcze dopilnować kilku spraw na remizie. Zdążył jednak przebrać się w czysty komplet strażackiego ubrania. Nie miał już na sobie roboczego munduru przesiąkniętego kurzem, lecz świeży, schludny strój, który nadawał się do odwiedzin znacznie bardziej niż ten, w którym pracował przez większość dnia.
Przez całą drogę zastanawiał się nad jedną rzeczą. Nie nad tacosami, choć przyznawał przed samym sobą, że perspektywa darmowej kolacji była bardzo kusząca. Myślał o kasku. Wiadomość, w której kazała mu go zabrać, była na tyle dziwna, że nie potrafił znaleźć dla niej logicznego wyjaśnienia. Może chciała zrobić sobie zdjęcie? Może planowała jakiś żart? A może po prostu uznała, że strażak bez kasku nie wygląda wystarczająco jak strażak.
Gdy w końcu stanął przed jej domem i nacisnął dzwonek, poprawił uchwyt trzymanego pod pachą kasku. Chwilę później drzwi otworzyły się szeroko. Od razu uderzył go zapach jedzenia. Przyprawy i mięso skutecznie odciągnęły jego uwagę od wszystkich wcześniejszych rozważań. W progu stała gospodyni z szerokim uśmiechem, wyglądając tak, jakby nie zaprosiła ledwie znajomego chłopaka na kolację, lecz wracającego do domu partnera. Russell nie potrafił powstrzymać rozbawionego uśmiechu. — Honey, co? — odpowiedział z lekkim śmiechem. Przekroczył próg, pozwalając sobie na krótkie rozejrzenie się po wnętrzu. W kuchni dostrzegł przygotowane składniki, miski i talerze. Wszystko wskazywało na to, że rzeczywiście poświęciła sporo czasu na przygotowanie kolacji. Było to zaskakująco miłe i trochę podejrzane. Trzymając kask przy boku, spojrzał ponownie na nią z wyraźnym zaciekawieniem. — A teraz poważnie, musisz mi coś wyjaśnić. Przez pół drogi zastanawiałem się, po co właściwie kazałaś mi zabrać kask i nie wymyśliłem ani jednego sensownego powodu — zapytał, unosząc lekko brew i czekając na odpowiedź. — Za to jedno wiem na pewno. Jeśli tacos smakują choć w połowie tak dobrze, jak pachną, to było warto jechać przez całe miasto — powiedział, odkładając kask obok drzwi i kierując wzrok w stronę przygotowanego jedzenia.

Aurelia M. Perez

[Aurelia M. Perez]

Russel na szczęście nie zrobił nic cringowego, kiedy go tak powitałam, no i dobrze, bo nie ma nic gorszego od napastliwego chłopa. Dlatego wciąż się do niego uśmiecham, za nim uśmiecham i kiedy wszedł do domu to tak go obczaiłam sobie i wyścignęłam, żeby pokazać gdzie jest kuchnia. Już nabieram powietrza, żeby powiedzieć mu wszystko o tacosach, ale on mi wchodzi w słowo, więc ja do niego wyciągam ręce, tzn po ten kask, więc nie odłożył go wcale przy wejściu.
- A wiesz, chciałam zobaczyć, czy jesteś raczej z tych posłusznych czy z tych na których nie można liczyć - mrugam do niego ale wciąż trzymam kask, tak spoglądam na niego w dół, bo sobie go objęłam na brzuchu - Kurcze, ciężki ten kask, głowa cię od niego nie boli? - chociaż patrząc na niego, to pewnie pakuje specjalnie, żeby móc go nosić. Trochę może udawałam, że jestem głupsza niż byłam, ale z Russelem wiedziałam, że jest tak, że on mnie widział na imprezkach pijają, więc i tak pewnie myśli, że mam mniejsze IQ od po prostu szklanki, w której trzymałam drineczki. A mimo wszystko przyjechał do mnie po trzech smskach i jeszcze do tego taki ładnie pachnący... no widać, że się poczuł zwabiony jedzeniem. A właśnie, wracając do jedzenia. Stajemy przed ladą i biorę kask po ramię, żeby pokazać mu jednym palcem kolejne składniki.
- Pulled pork, guacamole, pico de gallo, tu po prostu śmietana, ser, fasola, jalapeno - zatrzymuję palec i odwracam się do niego przodem, ciekawa czy często jada tacosy, czy tylko jak jest w gościach u latino przyjaciółek.
- Więc tak jak widzisz, mam jeszcze duże zapasy, może trzeba było wziąć kolegów z teamu - uśmiecham się do niego lekko i robię mu miejsce, żeby sobie tam porobił tacoski, a sama unosze kask nad głowę i idę od lusterka w przejściu pomiędzy kuchnią a przedpokojem - Długo już jesteś strażakiem? - zastanawiam się na głos, bo niby się widywaliśmy na imprezkach, ale nie wiem czy ja kiedykolwiek rozmawiałam z nim o tej jego pracy. Pewnie nie.
Wsadzam sobie kask na głowę.
- Ładnie mi? - prezentuje mu się z rozciągniętymi ramionami, jakbym się miała kłaniać na scenie.

mr strażak

[Russell Decker]

Russell obserwował ją z rozbawieniem od chwili, kiedy niemal wyrwała mu kask z rąk. Nie protestował. Wręcz przeciwnie — z zainteresowaniem patrzył, co właściwie zamierza z nim zrobić. Jej odpowiedź na pytanie o kask tylko utwierdziła go w przekonaniu, że Aurelia była dokładnie tak nieprzewidywalna, jak zapamiętał z imprez. Potrafiła powiedzieć coś kompletnie absurdalnego z taką pewnością siebie, że człowiek przez moment zastanawiał się, czy przypadkiem nie ma w tym ukrytej logiki.
— Czyli przeszedłem test? — rzucił z lekkim uśmiechem, zerkając na nią spod uniesionej brwi. Na pytanie o ból głowy parsknął cicho — Nie od kasku. Od ludzi czasem bardziej — zakomunikował, po czym zaśmiał się już nieco głośniej. Pozwolił jej dalej go oglądać, sam natomiast skierował uwagę na blat zastawiony składnikami. Aromat przypraw, długo pieczonego mięsa i świeżej kolendry skutecznie przypominał mu, że od kilku godzin żył właściwie na kawie i batoniku wrzuconym między wyjazdami. Bez większego skrępowania podwinął rękawy koszuli mundurowej do łokci i podszedł bliżej. Przesuwał wzrokiem po kolejnych miskach, kiedy wymieniała składniki z wyraźną dumą. Wyglądało to dobrze. Zdecydowanie lepiej niż większość rzeczy, które sam potrafił przygotować. — To wygląda podejrzanie profesjonalnie. Powiedz mi tylko, że nie oceniasz ludzi po tym, jak składają tacos? — Sięgnął po tortillę, nakładając mięso i dodatki z zaskakującą starannością. Na jej uwagę o zabraniu kolegów pokręcił głową — gdybym ich przyprowadził, nic by dla mnie nie zostało. Strażacy mają jedną wspólną cechę - znikające jedzenie — zaśmiał się pod nosem.
Kiedy odeszła z kaskiem do lustra, odruchowo odwrócił za nią głowę. Przez chwilę po prostu ją obserwował. Było coś swobodnego w sposobie, w jaki kręciła się po własnym domu. Zupełnie jakby zapomniała, że praktycznie się nie znali. Albo przeciwnie — jakby uznała, że nie warto udawać kogoś innego. — Pięć lat, zawodowo — odpowiedział spokojnie. Nawet nie zastanawiał się nigdy kiedy ten czas tak zleciał i jak życie szybko przemija między palcami.
Wtedy założyła jego kask.
Russellowi mimowolnie uciekł cichy śmiech. Oparł biodro o blat i przez kilka sekund przyglądał się jej bez słowa. Kask był wyraźnie za duży, lekko opadał jej na czoło, ale zamiast wyglądać komicznie, dodawał jej jakiegoś uroku. Zwłaszcza z tym teatralnym gestem rozłożonych ramion.
Powoli odsunął się od blatu i zrobił dwa kroki w jej stronę. — Ładnie? — powtórzył, zatrzymując się tuż przed nią. Wyciągnął rękę i bez pośpiechu poprawił kask, unosząc delikatnie jego daszek, żeby mogła na niego wygodniej patrzeć — Zdecydowanie za dobrze. Ten kask wygląda lepiej na tobie niż na mnie, jeszcze ktoś pomyśli, że chcesz mnie zastąpić — zakomunikował, po czym szczerze się uśmiechnął.

Aurelia M. Perez

[Aurelia M. Perez]

-To zobaczymy, test wciąż trwa - uśmiecham się do niego przesłodko i przechodzimy do kuchni, gdzie blat jest zastawiony składnikami do tacosów. Chyba nieźle go to zaskoczyło, bo widzę normalnie jak mu ślinka cieknie na ich widok. Kto by się spodziewał, że można tak łatwo przekonać do siebie faceta, tylko zaprosić go na jedzenie. Ja oczywiście wiedziałam to bardzo dobrze, i chyba zbyt rzadko korzystam z tej tajemniczej broni. Może powinnam otworzyć jakąś budę z jedzeniem, żeby hot guys do mnie przychodzili. Zaśmiała się na jego żarcik o znikającym jedzeniu, tak jakby to była jakaś najbardziej śmieszna rzecz pod słońcem.
- No to na zdrowie Decker. I absolutnie nie musisz martwić się o oceny w trakcie jedzenia, mimo obiegowej opinii nie jestem aż tak czepialska - skrzyżowałam ręce, jakby się trochę broniąc przed tą opinią, bo faktycznie w szkole mogłam sprawiać wrażenie miss judge, ale prawdę mówiąc wcale nie sprawiało mi przyjemności ocenianie ludzi. Zresztą, w szkole było pełno looserów, co innego teraz. Na przykład taki Russel niby nie był luzerem, ale jakże jego notowania się podniosły po tym, jak został strażakiem? Aż chciałoby się zaśpiewać piosenkę Sabriny Carpenter When did you get so hot all of the sudden?
- O wow, już pięć lat? - czasami sama się zastanawiam, bo przez ostatnie pięć lat niewiele posunełam się w swojej karierze aktorskiej. Wystąpiłam co prawda w kilku reklamach, które były emitowane w internecie, co przyniosło mi trochę pieniędzy, miałam kilka ofert do seriali na YouTubie i agenta, który dzwonił raz na tydzień, żeby powiedzieć, że nic dla mnie nie ma, ale może jestem chętna wystąpić w jednym odcinku serialu tureckiego. Zawsze byłam wtedy zdumiona czy serio ktoś sądzi, że mogłabm uchodzić za turczynkę?? Ale w sumie coraz brdziej kusiło mnie włożenie tej tureckiej kiecki.
Poprawiłam kask, ale niestety ciągle spadał mi na czoło, może dlatego, że był trochę za duży i wtedy Russel do mnie powoli podszedł. Kiedy tak poprawił kask, nagle okazało się, że po rpostu on wiedział jak to zrobić. Patrzymy na siebie: on na mnie, a ja na niego tymi oczami brązowymi i przez momencik nic nie mówimy, więc się zrobiła trochę napięta sytuacja. Kiedy tak stał tuż przede mną, taki wysoki i wysportowany i uśmiechał się swoimi białymi ząbkami, nie mogłam przestać myśleć o tym, że on chyba wie po co ja go zaprosiłam na te tacosy. Ale czy ja jestem pewna, że wiem?? Bo jakiś głosik z tyłu głowy powtarzał, że nie mogę tego zrobić Donniemu. Dlatego zagryzam usteczka i uciekam spojrzeniem w bok, jakbym się zawstydziła. Wyciągam głowę z kasku i kręce głową.
- Okay, tnie chcę Ci robić przecież konkurencji Russel, jeszcze kazaliby mi się wspinać po ścianach budynków, a ty musiałbyś mnie wtedy zastąpić na zajęciach tanecznych - zażartowałam i pociągnęłam go znów do tacosów. Usiadłam sobie przy wyspie i wpatruję się w niego, a jak się odwraca , to częściej jeszcze wpatruję się w jego ciało.
- Wiesz, to nie jest tak, że te tacosy są za free. W zamian musizz... - przykładam paluszek do ust, ajkbym się zastanawiała, ale muszę tylko uwazać, żeby nie powiedzieć, że musi tu mnie pocałować. - Musisz opowiedzieć mi najbardziej ciekawą historję z akcji, która ci się wydarzyła przez ostatnie pięć lat jako strażak

Russell Decker