[vita holloway]

there's too much
smoke to see it...

Ponad trzy tygodnie minęły odkąd zaczęła spotykać się z Aidenem na nic nieznaczący seks, który bardzo szybko przestał być tylko seksem. Zamienił się w coś przepełnionego pasją, rozkoszą i uczuciami, których wcześniej chyba nigdy tak naprawdę nie doświadczyła. Podpisali przecież kontrakt. Co prawda esemesowo, ale Vita miała wszystko napisane czarno na białym.

• Sypiają tylko ze sobą.

• Randki, żeby dbać o ich dobrą relację. Raz na tydzień lub dwa.

• Piszą do siebie przynajmniej dwa razy w tygodniu, żeby sprawdzić, co u nich.

• Szczerość, gdyby nagle pojawił się ktoś inny. Bez zostawiania drugiej osoby w niewiadomej.

• W ich układ nie wchodzi zakochanie się w drugiej osobie.

• Mogą za sobą tęsknić od czasu do czasu.

• Trzymają emocje na wodzy, żeby się w sobie nie zakochać.

Bo to był tylko seks, tak?
Szkopuł był tylko taki, że oboje ignorowali niektóre punkty z tego ich cudownego i bardzo dojrzałego kodeksu. Widywali się prawie codziennie. Pisali każdego dnia. A Vita? Vita postanowiła olać kolejne dwa punkty, bo myślała o nim niemal w każdej chwili dnia, tęskniła za nim bardziej, niż powinna, a co najgorsze, chyba zaczynała się w nim zakochiwać. To już nie był dla niej tylko seks. To było coś więcej. Tylko że nie mogła mu tego powiedzieć. Nie mogła zaryzykować utraty osoby, z którą tak kurewsko dobrze się zgrała. Zresztą wiedziała, że zakochiwanie się w sobie nie wchodziło w grę. Przynajmniej nie dla Aidena. Inaczej nie dopilnowałby, żeby ta zasada znalazła się w ich kodeksie nie raz, a dwa razy.

Dzisiejszego poranka obudziła się z bólem brzucha i chujowym nastrojem. Nie dość, że kończyła dwadzieścia siedem lat, czuła się rozemocjonowana i miała wrażenie, że wyzionie ducha przez skurcze, to jeszcze ciągle myślała o tym, co powinna zrobić w kwestii Vohnyka. Jedyne, co udało jej się wymyślić, to ewakuowanie się z dzisiejszego spotkania. Wysłała mu SMS-a, że musi odwołać. Nie miała ochoty spędzać z nikim swoich urodzin. Tym bardziej że on nawet nie miał o nich pojęcia, a mówienie mu następnego ranka czegoś w stylu - och, tak swoją drogą, miałam wczoraj urodziny, brzmiało tak koszmarnie niezręcznie, że aż cringeowała na siebie. Więc poniekąd okres był jej zbawieniem. Nie musiała kłamać. A o urodzinach po prostu nie wspomniała, więc technicznie miała czyste sumienie. Po wysłaniu wiadomości poszła wziąć szybki prysznic, przebrała się w ciuchy, których nie będzie szkoda, jeśli je upieprzy, i rozłożyła się na kanapie w salonie, oglądając Love Island dla odmóżdżenia. Leżała zwinięta w kłębek, z jedną ręką przyciśniętą do brzucha, kiedy usłyszała pukanie do drzwi. Zmarszczyła brwi, próbując to zignorować. Może ktoś się pomylił? Tylko że po chwili rozległo się kolejne pukanie.

Westchnęła pod nosem, zwlekła się z kanapy i podeszła szybciutko do drzwi. Zajrzała przez judasza, zauważając kogoś w czapce z daszkiem i z kwiatami w ręce. Poczta kwiatowa, powiedział? - What the hell? - mruknęła do siebie. Przez chwilę zastanawiała się, czy w ogóle powinna otwierać. Może to był jakiś AliExpress Joe z You? Mimo to odkluczyła drzwi i uchyliła je ostrożnie. A potem zobaczyła Aidena. Stał przed nią z kwiatami... what????? Vita otworzyła szerzej oczy, a potem zmarszczyła brwi, bo jej mózg potrzebował kilku sekund, żeby nadrobić rzeczywistość. Naprawdę stał przed nią... miał kwiaty.. z resztą jej ulubionę i przyszedl?? Szeroki uśmiech pojawił się na jej twarzy, zanim zdążyła go powstrzymać. - co ty tutaj robisz? Miałeś pracować - wyrzuciła z siebie, odsuwając się, żeby wpuścić go do środka. A potem, kompletnie wbrew rozsądkowi, podeszła bliżej i objęła go w pasie, wtulając twarz w jego klatkę piersiową. - Tęskniłam - dodała cicho. Rozum mówił jej, że nie powinno go tu być. Że to wszystko tylko bardziej skomplikuje sprawę. Że jeśli dalej będą tak robić, to ten ich genialny układ rozpadnie się szybciej, niż zdążą udawać, że nadal mają nad czymkolwiek kontrolę. Ale serce? Serce cieszyło się jak głupie, że znowu mogła usłyszeć bicie jego.

𝚢𝚘𝚞'𝚛𝚎 𝚒𝚗 𝚖𝚢 𝚟𝚎𝚒𝚗𝚜 𝚊𝚗𝚍 𝚒 𝚌𝚊𝚗𝚗𝚘𝚝 𝚐𝚎𝚝 𝚢𝚘𝚞 𝚘𝚞𝚝❥

[Xander Westhall]

Wpadali powoli w prawdziwe tarapaty, ale najwidoczniej tylko Vita była tego świadoma.
Aiden póki co po prostu cieszył się z relacji, w której nie czuł uwiązania — było swobodnie, miło i aż zadziwiało go to, jak szybko odnaleźli wspólny język. Jak bez skrępowania rozmawiali do późnej nocy, jak obdarowywali siebie czułymi gestami, które hej, miały poprawiać ich fizyczną ciągotę, tak? Chodzili na te swoje randki, wymieniali między sobą smsy i… nawet nie zwracał uwagi, że tak bardzo łamali niektóre postanowienia. Wychodził z założenia, że skoro Holloway nie odzywała się w tym temacie, to chyba nieszczególnie jej to przeszkadzało? Ogólne założenie może były nieco ruchome, ale główny sens znajomości pozostawał bez zmiany — spotykali się na seks, było im zajebiście przyjemnie i na dodatek nie żywili do siebie żadnych głębszych uczuć. Cała reszta była tylko otoczką, ustanowioną, aby mieć z tyłu głowy jakieś granice ich relacji, jednak najwidoczniej potrzebowali więcej.

Więcej.

Pojawiała się w jego myślach nieproszona, sprawiała, że spoglądał na telefon niecierpliwie, gdy czekał na jej odpowiedź i ba, nawet znalazła się w tej znikomej puli ludzi, którzy przedzierali się przez tryb nie przeszkadzać i mogli skontaktować się z nim o każdej porze dnia i nocy. Zrobił to tylko i wyłącznie dlatego, żeby powiadomienia przychodziły mu na ekran główny i żeby nie musiał ciągle klikać w wyciszony tryb, aby co rusz sprawdzać, czy się nie odezwała — to tylko dlatego, że nie mógł jej ignorować, prawda? Nie było w tym nic głębszego, nie mogło być. Nie chciał... Nie był stworzony do związków, do miłości, do dbania o drugą osobę, bo był przekonany, że nie umiał. A Vita wydawała się być wspaniała — to musiał akurat przyznać przed samym sobą, ale również z tego powodu nie chciał, aby przypadkiem sprawił, że będzie cierpieć.

Oczywiście, że wiedział, kiedy ma urodziny — skoro zapytał, a ona postanowiła mu nie powiedzieć, to za swój cel objął, aby się tego dowiedzieć. I bardzo dobrze, że rozpoczął śledztwo w tym temacie, bo były one szybciej niż myślał. I chociaż łączył ich tylko seks, to chciał być miły. Chciał pokazać, że cenił ją jako przyjaciółkę i po prostu osobę. Nadal pamiętał, jak cieszyła się na kwiaty, które dostała podczas ich pierwszej nie-randki, jak pięknie wyglądała z bukietem piwonii, których zapachem zaciągała się w aucie. A skoro między jednym a drugim słowem dowiedział się, jakie były jej ulubione, to miał zamiar to wykorzystać. Dzień wcześniej zamówił bukiet, który miał być świeży i gotowy na popołudnie, przed przyjazdem do niej. Umówili się wcześniej, więc mógł to zaplanować.

Ale jej wiadomość zepsuła mu plany.

Nie mógł się jej narzucać, kiedy czuła się źle, bo nie chciał, aby odebrała go w zły sposób. A z drugiej strony wiedzieli, że miło było po prostu posiedzieć w swoim towarzystwie, pograć albo obejrzeć film, jednocześnie trzymając ją w swoich ramionach i zaciągając się jej zapachem. Chwilę myślał, co powinien zrobić, więc zamiast pracować to wymyślał alternatywę dla ich spotkania i rozważał w pewnym momencie zamówienia poczty kwiatowej, aż nagle go olśniło. Czy on sam nie mógł pobawić się w kuriera? Był zadowolony ze swojego pomysłu jak nigdy; wrócił do domu późniejszym popołudniem, tylko po to, żeby szybko się ogarnąć i przebrać w luźne ciuchy i przy wyjściu zgarnął jeszcze czapkę z daszkiem, aby nieco zamaskować swoją osobę. Nie wiedział, czy mając okres wchłaniała masowe ilości słodyczy czy miała inne zachcianki. Znał ulubione słodycze swojej siostry i zawsze wiedział, co jej kupić, żeby nieco poprawić jej humor, ale w tym przypadku był kompletnie rozdarty. Zdecydował się na klasykę — czekoladę, żelki zwykłe i kwaśne oraz ciastka, które zdawały się być kompletnie neutralne. Była też opcja obiadu, ale tu akurat nie chciał podejmować decyzji i jeśli nie jadła, to wolał zamówić jej to, na co miała realnie ochotę. Zaopatrzony w ten skromny zestaw i bukiet, pojechał pod jej blok, idealnie mijając się z sąsiadem w drzwiach do klatki i szybkim krokiem udał się pod drzwi Holloway, gdzie zapukał w niej i zasłonił twarz kwiatami, aby go nie rozpoznała przez wizjer. Nikt nie otwierał, na co zmarszczył brwi. Wyszła? Spała? Zapukał jeszcze raz, mając nadzieję, że jeśli spała to jej nie obudzi… ale może po prostu nie słyszała, że ktoś chciał się z nią widzieć? — Poczta kwiatowa — rzucił, w momencie, kiedy usłyszał kroki za drzwiami i gdy w końcu się otworzyły, nieco opuścił bukiet w dół i spojrzał z uśmiechem na jej zdziwioną twarz. — No, powiedziałaś, że mam pracować, ale ja dzisiaj nie miałem jej zbyt dużo — odpowiedział, zresztą zgodnie z prawdą, bo od kiedy dowiedział się o jej urodzinach, to na ten dzień nie planował spotkań z klientami, przez które mógłby się potencjalnie spóźnić. Wszedł do jej mieszkania, zamykając za sobą drzwi i poczuł, jak szybko się do niego przytula. Nie mógł powstrzymać się, żeby nie unieść jeszcze nieco bardziej kącików ust. Objął ją, nos zatapiając we włosach dziewczyny, w tym znajomym zapachu, który myślał że czuł, nawet kiedy nie było jej przy nim.

A po chwili usłyszał coś, przez co nieco go sparaliżowała.
Tęskniłam.

Nie, nie, nie, nie miała tęsknić. Chociaż czy nie ustalili sporadycznej tęsknoty jako jednej z zasad? W końcu nie widzieli się… dwa dni. Czyli pewnie wychodziłoby to tak, ile wynikało z ich kodeksu, a dla nich był to jak odwyk, biorąc pod uwagę, że widywali się praktycznie że codziennie. — Zbytnio się cieszysz na mój widok, jak na kogoś, kto nie chciał dzisiaj towarzystwa — rzucił rozbawiony, minimalnie odsuwając się od niej i szybko lustrując jej twarz, jakby chciał się upewnić, że wszystko było w porządku… no, na tyle ile może być w porządku podczas okresu. — Całe szczęście, dzisiaj jestem kurierem i tylko dostarczam kwiaty — dodał po chwili, drażniąc się z nią, że miał zaraz sobie pójść. Pomachał lekko bukietem, żeby zwrócić jej uwagę na główny powód jego obecności tutaj, po czym lekko ujął jej podbródek, unosząc go i składając na jej ustach krótki pocałunek. — Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin — wyszeptał, odsuwając się nieznacznie, żeby spojrzeć jej w oczy. W oczy, w których jak zwykle tonął.

my birthday girl

[vita holloway]

Nie potrafiła go rozgryźć.
Tak bardzo walczył o to, żeby zrozumiała, że się nie zakochiwał. Że nie chciał iść w żadnym kierunku, który mógłby świadczyć o tym, że mogliby być czymś więcej. A jednocześnie wysyłał jej sygnały, które normalnie wysyłałby chłopak do dziewczyny, na której mu zależało. Nie rozumiała tego. Może po prostu zawsze taki był? Może w każdym mniej poważnym układzie zachowywał się w ten sposób? Może traktował tak każdą kobietę, z którą był w czymś podobnym? Samo rozmyślanie na ten temat wzbudzało w niej maleńką iskierkę zazdrości, która bardzo szybko zaczynała przemieniać się w całą czarę ognia. Nie mogła sobie na to pozwolić.

Była święcie przekonana, że to będzie dla niej układ bez zobowiązań, a Aiden będzie tylko chwilowym epizodem w jej życiu. Kimś, kogo za kilka miesięcy będzie wspominała z uśmiechem na twarzy, może lekkim przewróceniem oczami i myślą, że no tak, to było intensywne, ale minęło. Tylko że jak często człowiek potyka się o swojego FWB randomowo we własnej pracy, a potem w tak krótkim czasie pozwala mu wejść do swojego życia tak intensywnie, że mógłby śmiało nazwać go jedną z najbliższych osób? Teraz, z każdym dniem, z każdym esemesem, z każdym przytuleniem i każdą kolejną chwilą, którą spędzali razem i która wcale nie kończyła się seksem, zaczynała wątpić. Cholernie wątpić. Jak długo jeszcze była w stanie utrzymać tę szaradę udawanej obojętności? Jak długo mogła wmawiać sobie, że to tylko układ, pragnienie, skoro zaczynała darzyć go coraz głębszymi uczuciami? Był pierwszą i ostatnią myślą w ciągu dnia. Nawet teraz. Miał pracować. Miał być w biurze. Nie stać przed nią z kwiatami, robiąc jej niespodziankę, której mogłaby spodziewać się po chłopaku. Chłopaku, którego przecież nie miała. Kurwa. Ona chyba naprawdę się w nim z a k o c h i w a ł a.

Parsknęła śmiechem, przewracając oczami na jego cwaniacki komentarz. - Cicho - rzuciła, odwracając od niego spojrzenie, nieco zawstydzona. - Może nie zdawałam sobie sprawy, jak mocno tęskniłam, dopóki cię nie zobaczyłam, hm? - Spojrzała na niego, odsuwając się na moment i zakładając ręce na piersi. Bo the hell? Co on sobie wyobrażał? Czekaj.... Tylko? - Tylko? - wydusiła z siebie z rozczarowaniem, po czym obeszła go szybko i zakluczyła drzwi. Wyciągnęła klucze z zamka, wsuwając je do kieszeni dresów i wróciła przed niego z chytrym uśmiezskiem, - Obawiam się, że będziesz musiał odebrać te klucze ode mnie siłą, bo już cię nie wypuszczę - parsknęła śmiechem, cholernie dumna z siebie. - Będziesz musiał wyszeptać mi do uszka, ile czasu grozi mi za uprowadzenie. - Uśmiechnęła się zalotnie, trzepocząc rzęsami, a dopiero po chwili zwróciła uwagę na bukiet, którym zaczął machać jej przed oczami. Dosłownie była tak zaabsorbowana Aidenem, że kwiaty stały się w tamtym momencie sprawą drugorzędną. Najważniejszy był on.

Uśmiechnęła się, przymykając oczy, gdy złożył na jej ustach pocałunek, by po chwili zmrużyć oczy i zmarszczyć brwi, słysząc życzenia, które jej złożył. - Co? - Chwyciła od niego bukiet i zatopiła nos w kwiatach, napawając się ich zapachem. Dopiero po chwili odsunęła je od twarzy. - Wystalkowałeś mnie? - zapytała z udawanym poirytowaniem. Nie chciała mu o tym mówić, to prawda. Ale sam fakt, że jednak dowiedział się o tym na własnych zasadach i w dodatku przyszedł tutaj z kwiatami, robił z nią coś, czego po prostu nie potrafiła opisać. Uniosła na niego spojrzenie. - Mówiłam ci, że nie chcę… - Chciała się z nim trochę poigrać, więc zamachnęła się bukietem w jego stronę, by wolną dłonią chwycić go za szyję i przyciągnąć do siebie. Złożyła na jego ustach długi, czuły pocałunek - wsunęła język, pogłębiając go na moment, zanim jeszcze kilka razy musnęła jego usta swoimi. - Dziękuję, ale nie musiałeś mi przypominać, że jestem już stara - dodała z szerokim uśmiechem.

Odwróciła się i ruszyła do kuchni, żeby zgarnąć wazon, nalać do niego wody i ułożyć bukiet na szafce gdzieś z boku telewizora. Spojrzała na Milo, mierząc go wzrokiem, po czym wycelowała w niego palec. - Jeśli tylko spróbujesz do nich podejść, wypatroszę cię na kolejne varenyky, zrozumiane?! - Milo tylko ułożył uszy do tyłu i z niezadowolonym spojrzeniem powędrował do sypialni, na co Vita parsknęła śmiechem. - Widzisz? Zdecydowanie nie jestem good company. - Uśmiechnęła się, podchodząc do Aidena, po czym popchnęła go na kanapę i wtuliła się w niego mocno. Po chwili odsunęła się jednak, chwytając jego twarz w dłonie. - Skoro już wiesz, że dzisiaj jest mój dzień, nie możesz na NIC powiedzieć NIE. Dobrze? - Poruszyła jego głową w dół i w górę, jakby sam właśnie potwierdził, lol. - Oh, cudownie. Dobrze, więc dzisiaj, O’Cahallan, będziesz udawał mojego chłopaka, ale! - przybliżyła twarz do jego twarzy. - Tylko dlatego, że tym sposobem podświadomie będzie ci o wiele trudniej powiedzieć mi nie. Zwłaszcza że jestem w aż tak opłakanym stanie, co nie? - Zerknęła na godzinę. 14:48. - Dobra, skoro już się zgodziłeś, to za jakieś dziewięć godzin z kawałkiem wracamy do naszego situationshipu.- Ściągnęła z siebie bluzkę, którą miała na sobie, zostając zupełnie bez niczego pod spodem, po czym położyła się na boku i ułożyła głowę na jego kolanach. - A teraz miziaj.

𝔂𝓸𝓾’𝓻𝓮 𝓶𝓲𝓷𝓮 𝓪𝓷𝓭 𝔂𝓸𝓾 𝓭𝓸𝓷’𝓽 𝓮𝓿𝓮𝓷 𝓴𝓷𝓸𝔀 𝓲𝓽 𝔂𝓮𝓽 ❥

[Xander Westhall]

Jego poprzednie relacje były zawiłe. Mało która potrafiła otwarcie przyznać, że byli przyjaciółmi z korzyściami, niektóre po jednej wspólnie spędzonej nocy od razu zakładały coś więcej. Aiden był zmęczony nieporozumieniami i pasowało mu to, że Vita od początku jasno wyrażała się o nich w konkretny sposób. Że wyszła z inicjatywą tego kodeksu, który miał im choć trochę pomóc usystematyzować ich relację i nawet jeśli łamali niektóre zadania, to jednak robili to równo — a przynajmniej tak było zdaniem O’Cahallana, bo skąd mógłby się spodziewać, że dziewczyna się w nim zakochiwała? Że tak na pozór dobrze grała, a w rzeczywistości jej myśli były zupełnie inne? Co prawda, i jemu brakowało klarowności w swoich odczuciach, ale odrzucał każde takie rozmyślanie, dochodząc do wniosku, że dopóki o tym nie myślał i tego nie przyciągał, to nic takiego nie miał miejsca. Tak po prostu było prościej, uczucia zawsze wszystko komplikowały.

Może nie zdawałam sobie sprawy, jak mocno tęskniłam, dopóki cię nie zobaczyłam, hm? Musiał powstrzymać się od cichego westchnienia. Nie miała tęsknić, a na pewno nie mocno tęsknić, chociaż i jego serce rwało się z dziwną radością za każdym razem, jak myślał o spotkaniu z nią. Wolał zrzucać to na podekscytowanie, a nawet i podniecenie, chociaż jak miał to wytłumaczyć dzisiaj? Kiedy przyjechał tu bez zerowego nastawienia na seks, a i tak serce biło nierównomiernie na myśl o spędzeniu wspólnego wieczoru? To była tylko fizyczność — a przynajmniej w ten sposób sobie to przedstawiał — jej ciepła i gładka skóra, bliskość, która uzależniała i kojący dotyk, choć to z pewnością będzie dzisiaj leżeć w jego gestii, aby do upadłego miziać solenizantkę. To wszystko napawa go dziwnym spokojem i błogą radością, co równie skrycie ukrywał i ignorował. — W takim razie, dobrze że jestem. Przynajmniej nie będziesz mieć dzisiaj poczucia, że czegoś ci brakuje. — Bo skoro teraz uświadomiła sobie o tej tęsknocie, czy to właśnie by tak nie było? To piekące uczucie, że nie wszystko było na swoim miejscu? Może dzięki temu jej urodzinowy wieczór będzie kompletny. Kiwnął lekko głową. Tylko. I zaraz z rozbawieniem obserwował, jak dziewczyna zaklucza drzwi i chowa do kieszeni swoich dresów klucze. Parsknął radosnym śmiechem; gdyby chciał, to zabrałby jej bez najmniejszego problemu… jednak różnica była taka, że on tego nie chciał. Mogła go przetrzymywać, ile chciała. — Oh nie, i co ja teraz uczynię — odpowiedział z przejęciem, zbliżając się do niej, aby ułożyć dłonie na jej biodrach, przysuwając do siebie — a przynajmniej jedną ręką, bo w drugiej cały czas dzierżył bukiet, który nieco ograniczał jego ruchy. — Oh, panno Holloway — mruknął cicho, muskając lekko płatek jej ucha. — Pani wyrok jest dość osobliwy i odłożony w czasie przez specjalne warunki, ale trwa jedną, całą, długą noc w granicach pani łóżka. Albo mojego. Dzisiaj ograniczamy się tylko do grzywny w wysokości pięćdziesięciu buziaków. Można rozbić na raty — wyszeptał zgodnie z życzeniami, po czym przelotnie musnął ją w skroń.

Nie miał przygotowanego argumentu, którym obroni się przed tym, że wystalkował jej urodziny. Może pomyślał, że Vita będzie tym na tyle zachwycona, że po prostu nic nie powie w tym temacie? — No tak — odpowiedział, wzruszając bezwiednie ramionami, jakby fakt, że ją wystalkował, nie był niczym szczególnym. — Nie chciałaś mi powiedzieć, kiedy masz urodziny, więc co miałem innego zrobić niż przekopać pół internetu? — zapytał zbolałym głosem. Mógłby spędzić z nią ten czas! Mógłby w tym czasie ją miziać… robić cokolwiek innego, a zamiast to, próbował dotrzeć do daty, w której świętowała dzień swoich narodzin. — Prowadzę po prostu ranking, okej? — stwierdził, że przedstawi to w inny sposób, ale wtedy Vita zamachnęła się kwiatami, a on odruchowo odsunął się, żeby czasami z nich nie dostać. Nie dane było mu uciekać, bo przyciągnęła go — tak, że jemu jako mężczyźnie aż mogły ugiąć się nogi. Tak jak lubił, w sposób, w jaki pociągała go najbardziej. Uśmiechnął się przez ten czuły pocałunek, z ogromną chęcią go pogłębiając i przyciągając ją za talię do siebie, a drugą wplątując w jej włosy. — Stara ale jara — zażartował, zgarniając z jej ust jeszcze jednego, szybkiego buziaka, zanim rzeczywiście mu się dzisiaj oberwie. Dobrze wiedział, że zaczepianie się w kobietę podczas okresu to był zły pomysł, ale kto by odpuścił taki tekst?!

Chodził za nią posłusznie jak piesek, najpierw po wazon, zaraz do salonu i spojrzał na Milo, który najwyraźniej przejął się groźbą swojej pani, bo był potulny jak nigdy. Aiden uniósł lekko brwi, zaraz patrząc na Vitę, która wyglądała na dumną z siebie. I nim zdążył otworzyć usta, dziewczyna popchnęła go na kanapę, z czym nawet nie miał zamiaru się sprzeczać lub protestować. Grzecznie przejechał dłońmi po jej nogach, zatrzymując się tuż pod pośladkami, bo hej, no miał być dzisiaj grzeczny, tak? — Lubię, jak jesteś taka ostra. Wtedy jesteś jeszcze bardziej seksi, nawet w piżamce w misie — mruknął do jej ucha, kiedy się w niego wtuliła. Oszczędziła go i nie musiał kiwać głową ani potwierdzać, jedynie uśmiechnął się z rozbawieniem na tą propozycję, jak i to pokiwanie głową, które teoretycznie było jego reakcją. Jednak czy zareagowałby inaczej? Późniejsze zdanie już sprawiło, że mina mu zrzedła. CHŁOPAKIEM? — Nie wyglądasz, na jakoś szczególnie opłakany stan. Bardziej bym powiedział, że jesteś w formie — rzucił, przyciągając ją nieco bliżej siebie. — Co to za szalony pomysł, nawet nie będąc twoim chłopakiem rzadko kiedy ci odmawiam — mruknął niezadowolony, bo… no jego asertywność nie była zbyt duża, zwłaszcza jeśli patrzyła na niego swoimi niebieskimi oczami, przybierając spojrzenie numer pięć, któremu odmówić się nie dało. — Ehh, Vita. Jeszcze się przyzwyczaisz — westchnął pod nosem. Nie podobało mu się to, ale najwidoczniej klamka zapadła. I mógłby rozmyślać o tym, znajdując minusy tej sytuacji i ewentualne konsekwencje, ale wtedy Holloway zdjęła bluzkę, a on nie powstrzymał swojego spojrzenia, które przez chwilę spoczęło na jej piersiach, po czym dziewczyna ułożyła się na boku, kładąc głowę na jego kolanach. Miziaj. Nadal był oniemiały tym, co zrobiła. — A w bluzce nie da się miziać? — zapytał z niedowierzaniem. — Testujesz moje granice, zwłaszcza gdy nie mogę ich przekroczyć — westchnął cierpiętniczo, ale zaczynając ją miziać. Przejeżdżając po jej talii w górę, zjeżdżają na ramię, a później dłonią delikatnie odgarniając jej włosy, żeby przez chwilę je przeczesać i pomasować głowę. — Co ty w ogóle oglądasz? — zapytał, zerkając na ekran telewizora, żeby odciągnąć skupienie od półnagiej swojej dziewczyny — bo czy ona również nią nie została na następne dziewięć godzin? — W ogóle kupiłem ci czekoladę, żelki i ciastka, bo nie mogłem spytać, czy masz na coś ochotę. Musisz mi zdradzić takie szczegóły, żebym był przygotowany na przyszłość — rzucił luźno, w ogóle nie zastanawiając się nad swoimi słowami i faktem, który był w tym momencie kluczowy — bo ile będzie trwała ta ich przyszłość?

hot girlfriend

[vita holloway]

dear god, take his kiss
right out my brain,

Można by tę relację nazwać jakimś pieprzonym kołowrotkiem emocji. Jak na kogoś, kto był tak bardzo przeciwko związkom, Aiden był cholernie dobry w czymś, co niemal dawało złudzenie relacji. Serio. Może właśnie dlatego się w nim zakochiwała? Wszystko, czego potrzebowała w partnerze, on jej dawał. I jeszcze więcej. Denerwował ją momentami, jasne. Ona sama też nie była łatwa na każdym kroku, ale jednak w jakiś dziwny, pokręcony sposób docierali się do siebie. Był kimś, kogo brakowało jej w życiu od zawsze, nawet jeżeli wcześniej nie miała o tym pojęcia. Wciągał ją w swoje sidła z każdym słowem, gdy twierdził, że był tylko jej. Z każdym muśnięciem ust, zostawiającym ślad na jej gładkiej skórze. Z każdym gestem. Z każdym momentem, gdy przyjeżdżał po pracy, byleby spędzić z nią trochę czasu, pograć, poprzytulać się albo po prostu być obok. Była zdezorientowana. Chciała z nim porozmawiać. Powiedzieć mu, że jednak nie da rady. Że wycofa się z tego układu, zanim kompletnie straci nad sobą kontrolę. Że pocałuje go na pożegnanie i życzy mu powodzenia z kimś innym. Tylko właśnie tutaj tkwił główny problem. Ona nie chciała go z kimś innym. On był jej.

Tylko jej.
Biła się ze swoimi myślami, czując się jak skończona idiotka, że dała się w to tak wciągnąć. Przecież miała być mądrzejsza i trzymac bezpiezcny dystans, ale przebywanie w jego obecności było silniejsze. U z a l e ż n i a j ą c e. Powoli jednak coraz śmielej mówiła mu, że tęskni. Z cichą, żałosną nadzieją, że może z jego strony wyglądało to tak samo. Że może on też tęsknił. Że może też łapał się na tym, że sprawdzał telefon, czekał na wiadomość, szukał pretekstu, żeby znowu pojawić się w jej mieszkaniu. Tęsknił za nią, wiedziała to. Czuła to w sposobie, w jaki ją całował. W tym, jak ją przytulał. Jak na nią patrzył, kiedy myślał, że ona tego nie zauważa. Ale tęsknił za przyjaciółką, z którą mógł uprawiać seks. Nie za dziewczyną, która potencjalnie mogłaby być jego dziewczyną. I to chyba bolało ją najbardziej... Chyba od zawsze wiedziała, że nie zasługiwała na miłość. Uciekła od niej. Od swojego męża. Sądziła, że nie była tego godna. A teraz, kiedy tak bardzo łaknęła czyjejś miłości, jego miłości, Aiden nieświadomie udowadniał jej, że może wcale tak bardzo się nie myliła.

Przymknęła oczy, gdy mruknął jej do ucha, wypowiadając jej nazwisko w ten cholernie seksowny sposób. Uśmiechnęła się pod nosem, słuchając swojego wyroku. - Pięćdziesiąt?! - jęknęła zrozpaczona, nie odsuwając się od niego ani o krok. - Tak mało?! - Prawie zaszlochała tam na miejscu, przytulając się do niego jeszcze mocniej, gdy musnął ustami jej skroń. Uniosła spojrzenie, wpatrując się w niego spod rzęs. - Tyle buziaków to ja mogę ci dać w ciągu trzydziestu minut, O’Cahallan - rzuciła, unosząc brew i uśmiechając się zadziornie. Dopiero po chwili przyjęła od niego piękny bukiet kwiatów, udając, że wcale nie była impressed faktem, że sam wyszukał datę jej urodzin. - Ranking? Jaki ranking? Ile lat miała najstarsza dziewczyna, którą przeleciałeś? - zapytała, mrużąc oczy i posyłając mu full on sus face action. Zamachnęła się bukietem, jakby naprawdę planowała go nim pacnąć, ale w ostatniej chwili wolną dłonią chwyciła go za kark i przyciągnęła do siebie, odbębniając pierwszy pocałunek ze swojej jakże karygodnej grzywny za uprowadzenie go w biały dzień. Uwielbiała, gdy tak ją całował. Dosłownie rozpływała się pod jego dotykiem, a motylki, które poczuła na pierwszej randce, nie opuściły jej do teraz. Sprawiał, że czuła się chciana. Każdy jego pocałunek krzyczał, że jej pragnął. A ona pragnęła jego. Gdy usłyszała, jak mówi do niej stara, ale jara, otworzyła usta w szoku, po czym wysunęła dłoń i złapała go za krocze, zaciskając palce delikatnie, ale na tyle mocno, żeby poczuł. - Nie pozwalaj sobie, gówniarzu - mruknęła ostrzegawczo. Dopiero po chwili poluzowała uścisk, hehe.
Cholera, był taki uroczy.
To, jak za nią chodził, niemal niczym drugi Milo, jak nie odstępował jej na krok, sprawiało, że w myślach podśmiewywała się sama do siebie. A jednocześnie walczyła z tym, żeby się na niego nie rzucić i serio nie wykorzystać tych kolejnych buziaków w dosłownie kilkadziesiąt sekund. Kiedy opieprzyła Milo, spojrzała na Aidena, mrugając kilkakrotnie. - Serio? - zmrużyła oczy, po czym odwróciła głowę w stronę sypialni. - Słyszysz to, Milo? Aidenowi się podoba, jak dostajesz zjebki. Zapamiętaj to sobie na przyszłość! - Uniosła głos, nie będąc nawet pewną, czy kot ją usłyszał.

Holloway miała plan.
Plan, który wymyśliła dosłownie kilka minut wcześniej, ale to przecież nie znaczyło, że był zły. Chciała, żeby był jej chłopakiem. Chociaż przez chwilę. A kwestia urodzin była wręcz idealną wymówką na taki event. Zrobiła niezadowoloną minkę, słysząc jego reakcję, po czym odparła stanowczo, - Oj, już mógłbyś udawać chociaż teraz, że cię to trochę ekscytuje. Poza tym to tylko na parę godzin. Możesz potraktować to jak sexual roleplay, tylko bez seksu, hm? - Uśmiechnęła się szeroko. No bo przecież nie powie mu, że to, co teraz robiła, było faktycznym odzwierciedleniem tego, czego chciała. Co nie? - Poza tym jak mam się przyzwyczaić, skoro co pięć minut przypominasz mi, że jesteśmy tylko situationshipem, no nie? Wyluzuj. To tylko zabawa. - Przysunęła się do niego i złożyła na jego buzi kilka czułych, krótkich pocałunków.

Ściągnęła bluzkę, rzucając ją gdzieś na bok, po czym ułożyła się wygodnie i wydała mu swoją jakże poważną komendę miziania. - Cicho. Może jak będziesz grzeczny, to dam ci później nagrodę. - Obróciła się na chwilę na plecy, żeby na niego spojrzeć, po czym uniosła brew w ten bardzo wymowny, bardzo bezczelny sposób. Tak, żeby zrozumiał, że jeżeli będzie się dobrze sprawował, to może na koniec tego całego poświęcenia też będzie zadowolony. Zaraz potem obróciła się z powrotem na bok, chwyciła pilota i podgłośniła telewizor. - Love Island! Ogólnie to nie lubimy Sincere, jest chamem i ciągle wodzi Melanie za nos. Za to uwielbiamy Aniyę i Carla, są mega słodcy. Titi i KC? KC to kutas, Titi jest słodka… - Czuła przyjemny dreszcz przechodzący przez ciało, gdy powoli muskał ją palcami. Przymknęła oczy na sekundę, starając się nie pokazać po sobie, jak bardzo jej się to podobało - Czekoladę, żelki i ciastka? Oh my God, jesteś dzisiaj idealny, wiesz? - Odwróciła się znowu, żeby na niego spojrzeć. - Przeszkadzasz mi w skupieniu się na show, ale w sumie to te słodyczki mógłbyś tutaj przynieść. - Uśmiechnęła się do niego i podniosła, ale zanim pozwoliła mu wstać, położyła dłonie na jego ramionach i usiadła na nim okrakiem. Przysunęła twarz do jego twarzy, muskając nosem jego nos. - Fajny jesteś - mruknęła cicho. Przechyliła głowę i złożyła na jego ustach czuły pocałunek, - Zamówimy później pizzę i zostaniesz na noc, co nie?

𝐲𝐨𝐮 𝐥𝐨𝐨𝐤𝐞𝐝 𝐫𝐢𝐠𝐡𝐭 𝐢𝐧𝐭𝐨 𝐦𝐲 𝐞𝐲𝐞𝐬 𝐚𝐧𝐝 𝐢𝐭 𝐰𝐚𝐬 𝐨𝐯𝐞𝐫♡

[Xander Westhall]

I've been watchin' you for some time
Can't stop starin' at those ocean eyes

Tęsknił, ale nie nazywał tego tak wielkimi słowami. W ogóle tego nie nazywał, nie próbując w żaden sposób utożsamiać się z uczuciami, które mu towarzyszyły. Nie zastanawiał się nad tym, dlaczego spogląda na telefon, zastanawiając się, dlaczego mu nie odpisuje. Czy już wstała, czy nadal smacznie śpi, z buziakiem na swoim czole, który zostawił na jej skórze tuż przed swoim wyjściem? Z pewnością nawet nie miała świadomości, że dostawała go za każdym razem; nie zdawała sobie sprawy, że wyrobił sobie już tę rutynę, że nawet nie pomyślałby wyjść za jej drzwi, nie żegnając się z nią. Że gdzieś podświadomie traktował ją inaczej, chociaż nadal wciskał sobie głupie wymówki i tłumaczył to zacieśnieniem więzi ich situationshipu, jakby przestępstwem było… się w niej zakochać. Jakby szczery uśmiech, niebieskie oczy i ta rozbrajająca niewinność z nich bijąca była owocem zakazanym, który zgubi go w czeluściach piekła, jeśli tylko zrobi w jej kierunku ten jeden, nieodpowiedni krok. Jakby to miało go stracić, ją skrzywdzić, a nie chciałby sprawdzać, jak wygląda szklisty ocean.

I nawet nie pomyślałby, że już zaczynał ją ranić…

Uśmiechnął się, patrząc na nią z rozczuleniem, gdy była kompletnie załamana tak niewielkim wyrokiem. — Powiedziałem pięćdziesiąt? — zapytał, sięgając do jej ust, całując je leniwie i z premedytacją przeciągając czuły pocałunek, byle tylko trzymać ją przy sobie jak najdłużej. — Na prośbę oskarżonej, łagodzę karę i zezwalam na dwieście pięćdziesiąt. To moje ostatnie słowo — zaśmiał się krótko. Żaden sędzia nie zmieniłby swojego wyroku, a zwłaszcza jego ojciec, ale całe szczęście Aiden w krwi ma robić wszystko na opak niż on; tym bardziej, jak w swoich ramionach miał słodką brunetkę, tak bardzo cierpiącą przez swój okres, że nie mógł być tak bezlitosny, prawda? — A jesteś ciekawa, na jakim miejscu plasujesz? — zapytał, co było ryzykowne, ale chyba Vita też już się przyzwyczaiła do jego głupich tekstów, prawda? — Żartuje, nie obchodzi mnie to — usprawiedliwił się szybko, zaraz przesuwając ręce niżej, zatrzymując je na lędźwiach dziewczyny, żeby przyciągnąć ją jeszcze bliżej siebie. — Ranking, z którymi kwiatami wyglądasz najpiękniej. Na razie mam problem — rzucił, dzisiaj stwierdzając, że będzie milutki. Może aż za bardzo i nawet nie podejrzewał, że to… mogło nie być dobre. Powinien wysłać jej SMS z życzeniami i spotkać się z nią na następny dzień lub wtedy, kiedy będzie czuć się lepiej, a nie opiekować się nią. Sprawdzić, czy czuje się dobrze i wykazać troskę, która być może była zbędna, ale nie potrafił inaczej. Nie potrafił opanować tego, że tak bardzo go do siebie przyciągała. — Kurwa — syknął zaraz, czując na swoim kroczu ucisk jej palcy i sam posłał jej ostrzegawcze spojrzenie, nie chcąc odzywać się więcej, żeby nie wyszła z niego żmija. — Zaraz wyjdę, Vita — odpowiedział, patrząc jej hardo w oczy.

Zaraz zaczęła gadać do Milo i stawiać go w złym świetle, więc pokiwał głową w zaprzeczeniu. — O nie, nie, nie — rzucił, dalej pokonując za nią drogę przez mieszkanie, po drodze wychylając się zza drzwi sypialni, gdzie kot spojrzał na niego spod byka. — To nie o to chodziło, źle to przedstawia — powiedział, wyciągając palec wskazujący w kierunku zwierzaka, po czym wychylił się z powrotem na korytarz, gdzie już spotkał spojrzenie Vity. — Nie podoba mi się jak dajesz mu zjebe, ale jak jesteś taka… bossy — mruknął, uważnie otaksowując spojrzeniem jej sylwetkę. — Chociaż może powinienem cofnąć te wszystkie miłe słowa, zgarniasz dzisiaj punkty minusowe. — Bo czy tylko on mógł je zdobywać?! Ona również sobie grabiła swoim zachowaniem, chociaż naprawdę to ignorował, dając jej ulgę solenizantki.

Co miał na to odpowiedzieć? Sexual roleplay — wywrócił oczami, kręcąc głową, ale nie mówiąc nie. Wcześniej z rozbawieniem przyjął jej czyn, jakim było pokiwanie jego własną głową, dlatego teraz nie mógł się sprzeciwiać. Przystał na jej warunki, nie mógł zaprzeczyć, więc patrzył w jej oczy, skupiając się na ich pięknie i gdzieś z tyłu głowy przeszła mu myśl, za którą powinien dostać bana na spotykanie się z nią.

Bo jego myśl była krótka i dobitna — że w tych oczach z pewnością nie trudno było się zakochać.

— Vita — westchnął, gdy dała mu wywód na temat przyzwyczajania się i jego wspominania o ich relacji. Naprawdę nie chciał, żeby to wszystko się zepsuło. Nie chciał, żeby nagle z dnia na dzień stali się sobie obcy, bo ta relacja ich przerosła, że uczucia przejęły nad nimi władzę. — Jestem wyluzowany — mruknął, zanim rozpoczęła swoją falę pocałunków na jego buzi i przez chwilę pomyślał, że może miała rację. To tylko zabawa. Wiedzieli, czego chcą od siebie. Wiedzieli, czego muszą unikać, jeśli dalej chcieli móc dalej prowadzić tę pełną żądzy i intensywną relację.

— Nagrodę? — zapytał, patrząc na nią z powątpiewaniem. — Nie będę marudzić, tylko czasami nie rób mi złudnych nadziei — odpowiedział rozbawiony, chociaż nie liczył dzisiaj na nic. W końcu przyjechał do niej z taką właśnie myślą, że pewnie będzie miziać ją przez pół wieczoru, aż w końcu przypadkiem nie zasną i nie obudzą się w środku nocy. Mogli też grać do późna i grzecznie pójść spać. Każda opcja mu odpowiadała, bo przyjechał tu dla towarzystwa, a nie dla zaspokojenia swoich zachcianek; co mogło być pierwszym znakiem ostrzegawczym, a jednak zdawał się być ślepy na to. — O mój boże, co ty do mnie mówisz — jęknął, kiedy zaczęła mu tłumaczyć, kto kim był, kogo lubią i kogo nie lubią. — Nie wiem, czy kiedykolwiek oglądałem jakieś reality show. Raz dałem się namówić na to… kurde, love is blind? Z góry odpowiadam, oglądałem z siostrą, żebyś zaraz nie dopisała sobie historii. — Już widział te przytyki, że z byłą oglądał, a z nią marudził. Jedyną osobą, której wcześniej dawał się zmuszać do oglądania takich gówien, była Eleanor. — Nie rozumiem, jak można zakochać się w kimś przez ścianę. I po miesiącu stwierdzić, że chce się z kimś spędzić całe życie. — To było dla niego kompletnie absurdalne i w jego mniemaniu, kompletnie zbędne. Wzięcie rozwodu nie było tak łatwe, zwłaszcza w Kanadzie, więc kompletnie zadziwiało go to, jakie lekkie podejście mieli niektórzy ludzie. Sam miał dość ciężkie podejście do miłości… ale może po prostu to był tylko on. — Tylko dzisiaj? Myślałem, że zawsze jestem idealny — westchnął cierpiętniczo, niepocieszony jej słowami, po czym spojrzał na dziewczynę z niedowierzaniem. — Ja ci przeszkadzam? Oh, pani proszęmniemiziaćbezkoszulki, też ciężko mi się skupić — parsknął, zaraz kręcąc z niedowierzaniem głową. Specjalnie błądził dłonią po jej boku i plecach, żeby czasami nie dorzucać ognia do pieca i nie zajeżdżać w zakazane rejony. Zakazane przez niego, oczywiście. — Może też powinienem się rozebrać? Wiesz co, fantastyczny pomysł — stwierdził, sięgając do krawędzi swojej bluzy, żeby przerzucić ją przez głowę i odrzucić na bok, dokładnie tam, gdzie leżał jej top. Serce zabiło mu nieco szybciej, gdy usiadła na jego nogach okrakiem, po czym lekko szturchnęła jego nos swoim i ah... uwielbiał, gdy tak robiła. Gdy ta chwila czułości wkradała się między ich wszystkie bardziej intensywne momenty. Dzisiejszy dzień był kumulacją tych czułości, ale… podobało mu się to. To, jak czule się z nim obchodziła, jak łaknęła tej bliskości i jak bardzo była w niego wpatrzona. — Też jesteś całkiem fajna — odpowiedział, lekko się drocząc i przenosząc swoje dłonie na jej pośladki, aby przesunąć ją bliżej do siebie, praktycznie pozbawiając ich zbędnej przestrzeni między nimi. — Lubię, gdy jesteś tak blisko — mruknął między jednym a drugim, krótkim, ale czułym muśnięciem ust. — Tak — odparł krótko, bo tu sprawa była bezdyskusyjna; zarówno zjedzenie pizzy, jak i zostanie na noc. Jeszcze trochę i odzwyczai się od spania samemu. Zmarszczył jednak nieco brwi, zastanawiając się nad jedną, kluczową kwestią. — Wiesz co, widujemy się praktycznie od miesiąca, jesteś moją dziewczyną od jakiś… dziesięciu minut, ale nie rozmawialiśmy o najważniejszym — rzucił, patrząc w jej oczy z pełną powagą i budując odpowiednie napięcie. — Pizza z ananasem — hot or not? Przemyśl tę odpowiedź — zadał najważniejsze pytanie, które będzie tak naprawdę rzutować na ich relacje i być ewentualnym argumentem w sporach. On osobiście był fanem i nie rozumiał, jak można nie szanować tego połączenia. Zaraz podniósł się z kanapy, nieco zaciskając jedną dłoń na udzie dziewczyny, a drugą przesuwając na jej plecy, żeby podejść z nią na rękach po torbę ze słodyczami, którą zostawił na komodzie przy wejściu. Zgarniając ją wrócił do salonu, odkładając siatkę na stoliku kawowym i tym razem kładąc się na plecach, a dziewczynę kładąc na siebie i przyciągając ją do siebie mocno. Złożył krótkiego buziaka na czubku jej głowy, zaraz zatapiając nos w jej włosach i wdychając zapach, który był mu już tak znajomy, że nie wyobrażał sobie, aby nagle mogło stać się to obce.

I'm scared
I've never fallen from quite this high
Fallin' into your ocean eyes
Those ocean eyes

maybe it's more than just sex

[vita holloway]

don't want nobody else around me
just need you right here...

Jak mogła go nie kochać lubić?
Sprawiał, że czuła się niczym gówniara. Jakaś nastolatka, która przez moment mogła zatopić się w ramionach chłopaka odkrywającego w niej wersje siebie, których sama jeszcze nie znała. Zawsze była sama. Stroniła od jakichkolwiek czułości, bo sądziła, że nigdy na coś takiego nie zasługiwała. Związek z Alexisem głównie kręcił się wokół seksu. Z Aidenem? Seks był cudowny. Czuła odwzajemnione pożądanie, to było jasne, ale tak szybko, jak przyszło pragnienie, pojawiła się też potrzeba bliskości. Czułości. Uwielbiała spędzać z nim czas. Grać. Zasypiać wtulona w niego, gdy oglądali film nocą albo gdy on grał w gry video. Uwielbiała ich nocne spacery nad jeziorem, chodzenie ze splecionymi dłońmi i to, jak czasami po prostu zgarniał ją do siebie, żeby pocałować tak, jakby już nigdy więcej nie mieli się spotkać. Za każdym kolejnym razem zabierało jej to dech w piersiach.

Na dobrą sprawę od ostatniego miesiąca prawie u niej mieszkał. Wracał do siebie może zaledwie na kilka godzin, a kiedy był u siebie dłużej niż dzień, czuła tę okropną, żałosną potrzebę napisania do niego i poproszenia, żeby się spotkali. Aiden też coraz częściej po prostu chciał przy niej być. Nie rozumiała tych sygnałów. Nawet teraz, gdy wydawał jej ten jakże kategoryczny wyrok całusów, który musiała odbyć. Oh, what a shame. Albo to, jak mówił, że nie może zdecydować, z którymi kwiatami wyglądała piękniej. Jak ona miała traktować ten układ jako tylko układ, skoro zachowywał się jak jej chłopak? Tylko bez tej cholernej wizytówki, która oficjalnie by o tym świadczyła.
Była zagubiona. Kurwa.
Na całe szczęście palnął tekstem o tym, że była stara, ale jara, więc przynajmniej mogła swoją miłosną frustrację jakoś wyrzucić z siebie, ściskając go za krocze. Lol. To nic, że ta część jego ciała bardzo jej się podobała i zdecydowanie przydawała, ale no… zasłużył sobie, okej?! Spojrzała na niego z niemałym rozgoryczeniem po tym, jak opierdoliła Milo. - Serio? Będziesz kobiecie z okresem grozić, że zgarnia punkty minusowe? - Zmierzyła go wzrokiem od stóp do głów i mocno przewróciła oczami. - To ile mam już tych minusowych punktów? Powinnam się bardziej postarać, huh? - Zapytała, przechodząc w stronę kanapy i rzucając w niego swoim genialnym planem. - No to się tak nie spinaj, jejku - uśmiechnęła się, wpatrując się w niego. - Ale czemu miałaby to być złudna nadzieja? Jak będziesz grzeczny i nie będę się źle czuła, to chętnie dam ci buziaka gdzieś indziej.- Parsknęła śmiechem pod nosem, poprawiając się tak, żeby mieć lepszy widok na telewizor, po czym zaczęła opowiadać mu cały lore reality show. - Słuchaj, wkręcisz się w to… za tydzień sam mi powiesz, kto jest twoim fave.

Jednak chwile później przez moment dosłownie ścisnęło jej serce. Tak mocno, że musiała wziąć głębszy oddech. Cholera. Przestraszyła się, gdy wspomniał o swojej niechęci do Love Is Blind i o tym, że ludzie szli tam po to, żeby wziąć ślub w tak nierealnie krótkim czasie. - Nie jestem pewna, czy mogę się tutaj z tobą zgodzić, miśku - spojrzała na niego, po czym po chwili dodała, - Nie uważasz tego chociaż w namiastce za romantyczne? Że ktoś mógłby zakochać się w tobie ze względu na twój charakter? - Uniosła brew. - Podziwiam ludzi, którzy są w stanie postawić osobowość drugiej osoby ponad wygląd - polozyla się wygodniej. - W sensie, gdyby nie mój wygląd, to nie wiem, czy w ogóle zwróciłbyś na mnie uwagę, wiesz? - Parsknęła śmiechem, próbując obrócić to w żart. - A co, panie niechcęsięznikimwiązać… nigdy nie myślałeś o ślubie z którąś ze swoich poprzednich partnerek? - zapytała z zaciekawieniem. Nigdy wcześniej nie rozmawiali na takie tematy, a teraz, ze świadomością, że jej pierścionek zaręczynowy i obrączka wciąż leżały na dnie szuflady w sypialni, po prostu chciała wiedzieć, co sądził o całym tym przedsięwzięciu.

Nie mogła mu powiedzieć, że była żoną.

Bała się, że zdenerwuje się na nią za to, że tak długo go okłamywała. Że zakończy to, co między nimi było, zanim ona zdąży chociaż udawać, że wcale jej to nie złamie. Ciągle robił all the right things. Dbał o nią o wiele bardziej i czulej, niż spodziewałaby się po jakimś randomowym situationshipie. Chociaż, tak szczerze, nigdy wcześniej w żadnym nie była. - Masz swoje momenty, no co mogę powiedzieć? - zaśmiała się pod nosem, po czym uśmiechnęła się do niego figlarnie, oznajmiając, że przez niego nie mogła się skupić. - Już widziałeś to ciało z milion razy. To nic nowego, powinieneś się przyzwyczaić. - Rzuciła to tak po prostu, jakby za każdym razem nie zabierało jej tchu, gdy ją rozbierał. Jakby nie traciła na moment rozsądku, gdy widziała go nago. Jakby nie mogła godzinami przesuwać dłoniami po jego tatuażach, na które nigdy nie potrafiła się napatrzeć. Po chwili, poprawiając się i siedząc przed nim topless, uniosła brew w niedowierzaniu, gdy zrzucił z siebie bluzę nie mając niczego innego pod spodem. - Serio? Jak możesz tak znęcać się nad kobietą, przez którą dosłownie przechodzą prądy bólu? - prychnęła z niedowierzaniem. Przejechała wzrokiem po jego klatce piersiowej, a potem wysunęła dłoń niemal automatycznie, by przesunąć paznokciami po jednym ze swoich ulubionych tatuaży na jego torsie, zanim usadowiła się pięknie, ładnie okrakiem na nim. - Kiedyś chcę narysować coś, co sobie wytatuujesz - powiedziała z szerokim uśmiechem.

need your hands all up on my body
like the moon needs the stars
Kurde.
Był dla niej idealny.
Serio. Był wszystkim, na co czekała, nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Był czuły. Dogryzał jej. Dbał o nią. Był nieziemskim kochankiem, który odkrywał w niej dosłownie nowe fantazje, których się nie wstydziła. Z każdym dniem stawał się jej najlepszym przyjacielem i… fuckkkkkk....Naprawdę się w nim...

z a k o c h i w a ł a
Już nie potrafiła wybijać sobie tego z głowy. Za każdym razem, gdy spojrzała odrobinę za długo w jego abstrakcyjne tęczówki, czuła, jak serce robi fikołka. Motylki w brzuchu próbowały się wydostać, a ona chciała chwycić go za twarz, pocałować mocno i wykrzyczeć, jak bardzo go kochała. Nie czuła nigdy wcześniej czegoś takiego. Tego rozpychającego uczucia w klatce piersiowej, które sprawiało, że mogłaby zasłabnąć od samego patrzenia na niego. Świadomość, że Aiden nie czuł tego samego, była niemal druzgocąca. Ale nie chciała rezygnować z tej znajomości. Tęskniła za nim nawet wtedy, gdy był blisko. Swoją własną arogancją próbowała zatrzymać go przy sobie chociaż jeszcze troszkę. - Nawet jak cię wkurzam? - zapytała, przesuwając dłońmi po jego szyi, powoli wsuwając palce w jego ogniste włosy. Przeszedł ją dreszcz pożądania i czułości, gdy usłyszała, co powiedział, zanim ją pocałował. Odwzajemniła czułe muśnięcie jego ust. - Ja też - wyszeptała pomiędzy kolejnym pocałunkiem. Uśmiechnęła się szeroko przez pocałunek, gdy zgodził się na pizzunię, by po chwili wyprostować się, wciąż siedząc na nim, marszcząc brew z oczekiwaniem. - Co to za najważniejsze? Hm? - mruknęła, zastanawiając się, o co zapyta. Poczuła dziwny ścisk w żołądku, bo przez chwilę naprawdę się zestresowała, ale zaraz wybuchnęła śmiechem, słysząc jego pytanie.Oh my God. Przejechała dłonią po jego tatuażach. Kurde, nie mogła przestać go dotykać. Musiała mieć go blisko. - A jak powiem, że z ananasem, to zerwiesz ze mną po tych długich minutach związku? - spojrzała na niego niepewnie. Cholera, no było to stresujące pytanie. Przysunęła się do niego, schylając do jego szyi. Muskała ją powoli, składając na niej wilgotne pocałunki. - A jak jeszcze powiem, że gdy mam okres, to jem frytki z McFlurry, to też będzie dealbreaker? - Uniosła spojrzenie na niego, chwytając jego dłonie. Przejechała nimi po swojej talii, wzdłuż ciała, aż w końcu spoczęły na jej piersiach.

Czemu on tak na nią działał? Czuła się kurewsko emocjonalna, wpatrując się w niego. - Aiden… - powiedziała cicho, patrząc na niego z czułością. Zacisnęła swoje dłonie na jego, zanim powoli je puściła. - Bo ja… ja ci muszę coś powiedzieć - zaczęła, czując suchość w gardle. Serce zaczęło walić jej mocniej. Cholera. - Ja… - Wysunęła ręce w kierunku jego ramion. Chyba cię kocham. Chciała to powiedzieć. Naprawdę chciała. Ale zamiast tego wydusiła z siebie tylko, - Cieszę się, że cię poznałam. I że tu jesteś. - Objęła go w pełni, chowając twarz w zagłębieniu jego szyi. Czuła, jak łzy zbierają się w jej oczach. Na szczęście mogła nagłą emocjonalność zrzucić na okres. Chociaż w środku chyba opłakiwała związek, którego nigdy nie mieli. I którego pewnie nigdy mieć nie będą.
i want you to come claim it, I do
what are you waiting for? 𝚒 𝚝𝚑𝚒𝚗𝚔 𝚒'𝚟𝚎 𝚋𝚎𝚎𝚗 𝚏𝚊𝚕𝚕𝚒𝚗𝚐 𝚏𝚘𝚛 𝚢𝚘𝚞 𝚏𝚘𝚛 𝚊 𝚠𝚑𝚒𝚕𝚎 𝚗𝚘𝚠

[Xander Westhall]

Oh my god, it never ends
Now we're stressed and depressed
And we're going 'round again
In an emotional blender

Granica wszystkich jego czynów była naprawdę cienka — nie był jej chłopakiem, ale zachowywał się tak, choć w jego przekonaniu po prostu dawał jej wszystko, co mogło tylko zacieśniać ich relacje. Co sprawiłoby, że każdą ich fizyczną bliskość odczuwałaby mocniej i bardziej wyjątkowo. I udało mu się to osiągnąć, jednak ze skutkiem ubocznym, którego nie był jeszcze świadom. Przypadkiem spowodował to, czego się tak obawiał, a przecież… obiecała mu. Obiecała się nie zakochać, nie rujnować ich układu. Aiden dalej obawiał się, że historia zatoczy koło, choć sytuacja wyglądała inaczej; bo na myśl o tym, że mógłby nagle ją stracić, boleśnie ściskało go serce. Nie potrafił być wobec niej obojętny. Minął miesiąc od kiedy się poznali, a on miał wrażenie, jakby spędzili ze sobą przynajmniej pół roku. Nadal nie wiedział o niej wszystkiego, jednak była mu tak bliska, że codzienność bez jej śmiechu, bystrego spojrzenia oraz ciętego żartu, zdawała się być katorgą. Nawet nie zdawał sobie sprawy z tego, jak często o niej myślał, jak spoglądał na telefon, oczekując jakiegokolwiek znaku życia z jej strony i jak bardzo lubił wracać do niej po całym dniu, żeby odetchnął głęboko, wypuszczając całe napięcie spowodowane pracą i przytulić ją do siebie, jakby jej bliskość wymazywała wszystko, co złe.

Nie tylko Vita miała problem. On też go zdecydowanie miał, ale był tak zawzięty i szedł w zaparte, że się w niej nie zakocha, że nawet nie podejrzewał, że wykonał ten jeden, kluczowy krok, przez który teraz wszystko miało się skomplikować. Może po prostu nie pamiętał tego uczucia, stąd nie umiał go nazwać? Jego poprzednie relacje były sympatią do drugiej osoby, a nie tym przejmującym uczuciem pustki, kiedy Holloway nie było obok. Kiedy leżał w swoim łóżku i zastanawiał się, czy nie powinien zerwać się w środku nocy i stanąć w progu jej drzwi z miną smutnego szczeniaka, bo spędzenie samemu nocy było ciężkie, nawet jeśli ich ilość był w stanie policzyć na palcach jednej ręki.

Odzwyczaił się od bycia z kobietą podczas tego wyjątkowego czasu w miesiącu, bo jednak opiekowanie się siostrą to była zupełnie inna liga. Nie skomentował jej słów, bo uświadomił sobie, że stąpa po cienkim lodzie, a nie chciał wracać do domu albo spać na kanapie. Chyba że z nią. — Wyzerowały się, okej? — mruknął, przyciągając ją do siebie. Grabił sobie, więc teraz musiał ją udobruchać. Musiał darować sobie te wszystkie zbyteczne tekściki. I nie spinał się; a przynajmniej tak sobie wmawiał, kiedy na jej słowa wywracał oczami, choć gdzieś trzymało go napięcie, bo bycie jej chłopakiem nawet do końca dnia… to nie chodzi o to, że to brzmiało źle. To po prostu było cholernie niebezpieczne, a jeśli chciał zachować ich relację na neutralnym gruncie, to nie chciał kusić losu. — W takim razie, włoże ogromne starania w to, żeby być dzisiaj grzeczny. Mam nadzieję, że nie pożałujesz i nie stwierdzisz po chwili, że takiego już mnie nie lubisz — zażartował, bo jednak uszczypliwości i droczenie się z każdym to była główna część jego charakteru. Lubił się zaczepiać, nawet jeśli zaraz obrywał za to po głowie, bo lubił czuć różne emocje i adrenalinę, zwłaszcza jeśli ktoś tak jak Vita, nie pozostawał mu dłużny. Wątpił, że wkręci się w reality show, dlatego wzruszył lekko ramionami. Przyjechał tu dla niej, nawet jeśli łączyło się to z oglądaniem jakiś bzdur.

— Nie no, brzmi to ładnie, zakochać się w kimś ze względu na charakter, ale właśnie. Zakochać się, a nie klękać przed nią po tygodniu i odbierać wyjątkowość czemuś, co nie jest wbrew pozorom tak proste — rzucił, niby od niechcenia, ale gdzieś czuł gule w gardle, gdy uderzyła go fala wspomnień z okresu, kiedy młody i głupi znalazł miłość swojego życia, zdobywając tym dodatkową dezaprobatę ojca i może wywierając dodatkową presję na dziewczynie, która i tak ukrywała przed nim skalę swoich problemów. — Tak sądzisz? — zapytał, kiedy stwierdziła, że z pewnością nie zwróciłby na nią uwagi, gdyby nie jej wygląd. — No nie wiem, lubię wariatki, a jeszcze żadna nie oblała mnie nigdy strumieniem lemoniady. Wyróżniasz się na tle innych — parsknął, przenosząc na nią spojrzenie. Była piękna i tego nie można było jej odebrać, ale też nie patrzył na nią jedynie pod kątem fizyczności. Ludzie go nudzili, jeśli nie umieli prowadzić rozmowy, a Vita nie dość, że była dobrą rozmówczynią to jeszcze miała ciekawy charakter. Trudny, był o tym przekonany, ale być może to właśnie sprawiało, że czuł tak ogromne przyciąganie ku niej. Nie spodziewał się takiego pytania, które przez chwilę go zamurowało. Co miał jej odpowiedzieć? Że kochał w życiu raz, ale na zabój? Że jego jedyna partnerka, z którą planował wziąć ślub, popełniła samobójstwo, zrzucając na niego ogromną traumę, z którą ciężko było mu się uporać nawet po ośmiu latach? Że ta kobieta była powodem, dla którego miał tak sceptyczne podejście do miłości, jednocześnie utrzymując, że nie należy mu się już bycie kochanym, skoro raz nie potrafił zająć się ukochaną? — Nie myślałem — odpowiedział krótko, patrząc w jej oczy. Niby zwykłe spojrzenie, a jednak cień bólu przemykał przez nie przez kilka sekund. — Dobrze wiesz, jakie mam podejście do związków i to nie chodzi o ciebie, nie podjąłem tej decyzji w ostatnim czasie, po prostu nie bawię się w zobowiązania od dłuższego czasu — wyjaśnił. Nie chciał, żeby poczuła się zraniona tym, że to ona namieszała w jego życiu i po pojawieniu się na jego drodze, postanowił się z nikim nie wiązać. To była deklaracja, którą złożył już dawno temu, a ona nie mogła nic na to poradzić. — A ty? Teraz nam dobrze, fajnie się bawimy, ale czego oczekujesz od życia? — od miłości. Od drugiego człowieka. Musiał wiedzieć, żeby mieć z tyłu głowy, że w pewnym momencie pewnie będzie musiał się wycofać z jej życia, dając jej przestrzeń do realizowania swoich życiowych celów.

W końcu nawet nie podejrzewał, że miała swój mały dirty secret.

Pokiwał głową z rozbawieniem na jej komentarz. Cóż, mógł się spodziewać, że nie był ideałem, w końcu nigdy nim nie był, nawet jeśli lubił sobie o tym żartować. — Przyzwyczajam się do tego, że to ciało pociąga i podnieca mnie jeszcze bardziej z każdym kolejnym widokiem, nawet po raz milion pierwszy — rzucił, schylając się do jej zagłębienia szyi, gdzie złożył lekkie muśnięcie, przejeżdżając ustami na jej prawy obojczyk i zaraz krótką ścieżką pocałunków, docierając na jej ramię. A potem ściągnął swoją bluzę i uśmiechnął się zawadiacko, widząc jej minę. — To nie znęcanie się, to środek przeciwbólowy. Możesz się na mnie bardziej skupić, zapominając o bólu — zasugerował dobrodusznie, choć był w tym większy sens. Westchnął cicho, czując dotyk jej dłoni na swoim torsie. Palce, które przesuwały się po jego tatuażach oraz wzrok, który błądził od jednego do drugiego rysunku. Patrzył na nią uważnie, obserwując każde marszczenie brwi, jak i cichy zachwyt nad wzorami zdobiącymi jego ciało. Zdziwił się na jej słowa, ale poczuł pewne ciepło w sercu, gdy pomyślał o tym, że mógłby mieć na sobie coś, co zostało zaprojektowane tylko i wyłącznie dla niego; z myślą o tym, co mu pasowało i co dotychczas już miał wytatuowanego. — Masz jakiś pomysł, co mogłabyś narysować? — zapytał, będąc zainteresowany tym, czy miała jakąś koncepcję.

Nawet jak cię wkurzam? — Wtedy przede wszystkim — zaśmiał się, w zasadzie nie kłamiąc. Jej dotyk był jak plaster na wszelkie zawahania, gdy zastanawiał się, czy powinni to robić. Tym bardziej, że przez chwilę poczuł się źle, czując jak serce zabiło mu nieco szybciej, przez krótkie ja też. Czy pod tym wszystkim kryła się tylko i wyłącznie potrzeba bliskości? Czy nie zatapiali się w czymś głębszym, czymś bardziej skomplikowanym i czymś, przez co obydwoje wyjdą ze złamanymi sercami? Zmiana tematu na pizzę była dobrym rozwiązaniem, aby zagłuszyć myśli, które zaczynały dobitnie huczeć mu w głowie. A i tak nie umiał do końca skupić się na pierdołach, kiedy cały czas sunęła dłońmi po jego ciele, nie odrywając się od niego — też on nie chciał, aby odchodziła chociażby na krok. — Tym razem nie, całe szczęście ananas może mi jedynie podpowiadać, że jesteś całkiem dobrą dziewczyną — mruknął, wzdychając cicho, kiedy zaczęła przenosić na jego szyję wilgotne pocałunki i ah, jak on jej pragnął. Pragnął w każdym momencie, w każdym calu i co najgorsze, nie tylko ze względu na tę magnetyzującą fizyczność, która głównie ich połączyła. — Wiesz, że tyle razy o tym słyszałem, ale nigdy nie próbowałem frytek z lodami? — rzucił, bo zawsze o tym zapominał albo nie brał obydwóch rzeczy na raz. — Więc nie ocenię cię pod tym kątem, musisz mi najpierw to zaprezentować — odpowiedział prosto w jej usta, kiedy nachylił się nad nią, żeby ją pocałować. Powoli kosztować jej ust, czule, nieco zaczepnie i czerpiąc z tego niesamowitą przyjemność. Kiedy jego dłonie, prowadzone przez ręce Vity, przesunęły się po jej talii, zatrzymując na jej piersiach, poczuł, jak gorąco przechodzi przez całe jego ciało. — Nie nakręcaj mnie niepotrzebnie— rzucił między pocałunkami, lekko ściskając jej piersi, żeby zaraz delikatnie je przemasować, uważając na to, że jego ulubiona intensywność może nie być mile widziana podczas okresu, gdy jej ciało było bardziej wrażliwe.

Oderwał się od jej ust, gdy spomiędzy jednego pocałunku usłyszał swoje imię. Spojrzał w bezkresny ocean jej oczu, unosząc lekko brwi w niemym geście czekając na to, co chce mu powiedzieć. Zestresował się możliwymi słowami, choć szybko zrozumiał, że niepotrzebnie. Nie padło nic, czego się obawiał. Może faktycznie jej nie doceniał? Oskarżał ją o możliwe zakochanie w momencie, kiedy ona po prostu cieszyła się z chwili. — Ja też, iskiereczko — odpowiedział, mamrotając w jej włosy, kiedy się do niego przytuliła, chowając twarz w zagłębieniu jego szyi i nawet nie podejrzewał, że była bliska do płaczu. — Jestem strażnikiem tego, jak się czujesz — rzucił z niewielkim rozbawieniem, sunąc dłonią wzdłuż jej kręgosłupa w górę i w dół, delikatnie miziając ją opuszkami swoich palcy. — Zawsze możesz na mnie liczyć. Nawet jak mnie wkurzasz. — Nawiązał do jej wcześniejszego pytania. Bądź co bądź, byli przyjaciółmi, prawda? Mogła na niego liczyć, chcieć od niego różne sprawy, bo już straciła miano randomowej laski poznanej w barze. Była kimś więcej i tylko zdrowy rozsądek trzymał go przy tym, aby po prostu nazywać ją swoją przyjaciółką.
It's supernatural got me howling at the moon
I'd die for you, I'd die for you, I'd die for you
is that what you call friendship?

[vita holloway]

i can taste it
my heart's breaking...
Ceniła sobie szczerość, choć sama jej nie dawała.
Gardziła kłamstwem, choć go okłamywała.
Nie lubiła bliskości, choć bardzo jej łaknęła.
Miała się nie zakochać… choć…
Próbowała to przeanalizować. To całe uczucie. To, jak irracjonalnie zachowywała się w jego towarzystwie. Z jaką naturalnością przychodziły jej różne gesty, których sama po sobie nigdy by się nie spodziewała. Czy było coś z nią nie tak? Czy po prostu znalazła kogoś, przy kim mogła robić te wszystkie rzeczy bez jakiegoś konkretnego zamyślenia? Cholera jasna. Musiała to zakończyć. Ale nie chciała. Nie mogła. Wpatrywanie się w jego oczy, muśnięcia jego ust, to, jak przejeżdżał dłońmi po jej nagim ciele, jak nosił ją w ramionach, jakby było to coś oczywistego… jak mogła z tego zrezygnować? Jak mogła zrezygnować z zasypiania u jego boku? Nie no. Holloway tego dnia zdała sobie sprawę, że naprawdę miała przejebane.

Uniosła brew, wpatrując się w niego z miną typu jeżeli powiesz coś, co mi się nie spodoba, to porozmawiamy inaczej, gdy stwierdził, że te negatywne punkty się wyzerowały. Welp, powinno ją to ucieszyć, a jednak nie zrobiło na niej zbyt dużego wrażenia, bo to wtedy znaczyło, że tych dodatnich punktów miała bardzo mało, eh? - Czyli coś przez ten miesiąc za bardzo sobie u ciebie nie zapunktowałam, hm? - parsknęła śmiechem. - Masz szczęście, że jesteś słodki, inaczej kazałabym ci wyjść, phi. - Przewróciła oczami. - Nie wiem, czy mogłabym cię nie lubić - odparła, wpatrując się w telewizor, bo nagle zrobiła się jakaś nieśmiała, mówiąc to na głos. Zresztą stwierdzała fakty. Nie wyobrażała sobie żadnego scenariusza, w którym faktycznie mogłaby go nie lubić. Darzyła go przeogromną sympatią i musiałoby wydarzyć się coś naprawdę strasznego, żeby totalnie odcięła go od siebie. Zdrada. Albo musiałby złamać jej serce. Ale twierdził, że mieli siebie na wyłączność, więc to pierwsze raczej nie wchodziło w grę. A w kwestii drugiego… dopóki mu nie powie, że czuła do niego coś więcej, to nie złamie jej serca. Right?

Kurcze, tylko coraz ciężej było jej tłumić uczucia. Tłumić ten skromny fakt, że za każdym razem, gdy się odzywał, jej serce biło coraz mocniej. I tak nagle zaczęła stresować się coraz bardziej. Zwłaszcza teraz, kiedy pytała go o kwestie miłości, miała wrażenie, że zaraz tam zejdzie. I wcale nie chodziło o skurcze okresowe. - Nie wiem, Aiden. Niektórzy ludzie po prostu wiedzą takie rzeczy w krótkim czasie - wzruszyła ramionami i spojrzała na niego, uśmiechając się szeroko. Przysunęła się do niego, musnęła swoim nosem jego nos, a potem pocałowała go w policzek. - Zainteresowałbyś się mną, gdybym była za ścianą? - zapytała, uśmiechając się zadziornie. Przysunęła się do jego ucha. - Gdybym mówiła ci, jak cholernie bardzo podoba mi się twój głos i gdyby nie ten pieprzony okres, co chciałabym, żebyś właśnie ze mną zrobił? - wyszeptała specjalnie cichym głosem, zanim ugryzła jego płatek ucha i po chwili odsunęła się od niego.

Wpatrywała się w niego intensywnie, gdy mówił, że nigdy nie myślał o takim kroku. Nie wiedziała o nim wszystkiego. Była znana z tego, że lubiła zadawać niewygodne pytania, a sam fakt, że nie bawił się w zobowiązania, po prostu nasunął jej na język kolejne. Zapytała z rozbawieniem, chcąc się z nim podroczyć, - Czyżby jakaś kobieta złamała ci serce, O’Cahallan?- Uśmiechnęła się, zanim sam rzucił w nią pytaniem, które poniekąd ją zmroziło. - Hmmmm - wydusiła z siebie szybko, żeby nie utknąć we własnej głowie i przypadkiem nie wyrzucić z siebie prawdy. Czego chciała? Zerknęła na niego. Ciebie. Ta odpowiedź przemknęła jej przez myśl tak szybko, że aż zakulo. - Chciałabym kiedyś odważyć się zmienić pracę i robić coś faktycznie z rysunkiem - powiedziała zamiast tego, patrząc na niego. - A w kwestii związków to mam ich na razie dosyć. Jak coś się zmieni, to ci powiem. - Uśmiechnęła się do niego.

Uwielbiała to poczucie bliskości. Zapach jego perfum. Ciepło jego skóry pod palcami. Przymknęła oczy, uśmiechając się pod nosem, gdy wsunęła palce w jego włosy w momencie, kiedy kilkakrotnie pocałował zagłębienie jej szyi. Poczuła ścisk w żołądku. Te cholerne motyle. - Środek przeciwbólowy? - przejechała dłonią po wężu na jego ramieniu, by chwilę później unieść jego dłoń, zgiąć ją delikatnie i przyjrzeć się zewnętrznej stronie przedramienia i temu ogromnemu pająkowi. - Masz dosłownie wytatuowane wszystko, czego przestraszyłabym się na żywo.- Parsknęła śmiechem. - Musiałabym się zastanowić. Daj mi kilka dni, to narysuję parę projektów i stwierdzisz, czy któryś ci się podoba, hm? - Zerknęła mu prosto w oczy, uśmiechając się do niego, zanim nachyliła się i ucałowała go prosto w kącik ust, opuszczając jego dłoń. Znowu to samo. Kolejne szybsze bicie serca. Kolejny ścisk. Jak ona miała się opanować? - Dobrze, bo jeszcze nie raz cię zdenerwuję - parsknęła pod nosem, zanim podała mu tę jakże przerażającą odpowiedź w kwestii wyboru pizzy. Ajjj. - Dobrą dziewczyną? Awhh, Aiden - chwyciła jego buzię w dłonie. Coś dzisiaj wyjątkowo lubiła to robić. Nie mogła się opanować. Zaczęła obcałowywać każdy punkt jego twarzy. - Co za cudowny komplement - zaśmiała sie. - Ty też wydajesz się dobrym dziewięciogodzinnym chłopakiem.
Tylko dziewięciogodzinnym.
- Pójdziemy spróbować i ocenisz, czy to twój vibe - uśmiechnęła się, przejeżdżając jego dłońmi w kierunku swoich piersi. - U P S I - wyrzuciła z siebie, udając, że nie miała pojęcia, o czym tak właściwie do niej mówił. Przymknęła oczy, mocno wtulając się w niego i czując, jak gładzi ją po plecach. Wsunęła palce w jego włosy. Jezu. Tak cudownie pachniał.
Tak idealnie do niej pasował.
Nie chciała go puszczać.
Z każdym kolejnym urywanym oddechem rozumiała coraz mocniej, że cholera, ona naprawdę się w nim zakochiwała. Lubiła samotność. Samotność świadczyła o tym, że sama wybierała życie, w którym będzie sama. W którym nikt nie wkroczy bezkarnie do jej świata tylko po to, żeby później czymś ją rozczarować. To miała być tylko zabawa. Niepoważna relacja, w której żadne z nich nie będzie angażowało się w żadne uczucia, które mogłyby skomplikować sprawę. I ona naprawdę myślała, że dobrze jej szło. Tylko że bardzo szybko złośliwe komentarze, SMS-y, w których droczyła się z nim, pocałunki składane na jego ustach albo ciele, zaczęły znaczyć coś więcej. Już nie były czymś, co robiła tak po prostu. Teraz naprawdę wywoływały uśmiech na jej twarzy. Ciepło w jej sercu. Chciała go dla siebie. Nie tylko jako przyjaciela z benefitami. Nie tylko jako kumpla do pieprzenia. Nie tylko jako situationship. Chciała, żeby naprawdę był jej. W stu procentach. Bez żadnych debilnych tłumaczeń i wyjaśnień w kwestii tego, jak mogliby nazwać to, co między nimi było. Chciała być jego dziewczyną. Partnerką. Drugą połówką. Cholernie tego chciała.

He was saying all the right things.
Nawet przed chwilą, tym niskim głosem, gdy szeptał do niej, nazywał ją iskiereczką i twierdził, że był jej strażnikiem. Że mogła na niego zawsze liczyć. Zapomniał tylko dopowiedzieć, że specjalizował się również w kradnięciu cząstek jej serca. Tych, o których istnieniu nie miała pojęcia. Tych, które najwyraźniej potrafiły bić odrobinę szybciej przy drugiej osobie. Bolało. Tak strasznie ją to bolało. Ta świadomość, że nie mogła powiedzieć mu o swoich uczuciach bez przekonania, że wtedy zakończy ich znajomość. Mogła zaryzykować. Mogła powiedzieć mu, co do niego czuła, ale nie była gotowa na tak wielką stratę.

Nie była gotowa budzić się rano ze świadomością, że jeszcze chwilę wcześniej leżała wtulona w niego, zanim wyszedł do pracy. Nie była gotowa stracić tego poczucia, przez które sprawdzała telefon co kilka minut, by zobaczyć od niego wiadomość. Nie była gotowa zrezygnować ze spontanicznych randek, w domu albo na mieście, gdzie powoli poznawała go z kolejnych, zupełnie różnych perspektyw. Nie mogła tego zrobić. Emocje powoli przechylały czarę goryczy do tego stopnia, że nawet nie zauważyła, kiedy łzy zaczęły spływać po jej policzkach, zostawiając wilgotne ślady w zagłębieniu jego szyi. Fuck.

Wyprostowała się, patrząc na niego, po czym zmusiła się do śmiechu i przetarła oczy. - Okres, eh? Nie radzę sobie z hormonami - parsknęła, podnosząc się z niego. Chwyciła koszulkę i wciągnęła ją na siebie. - Ty zostań bez. To w końcu moje urodziny - dodała z lekkim uśmiechem, po czym ruszyła do kuchni. Wyciągnęła z lodówki dwie cole, wróciła do niego i podała mu jedną puszkę. Usiadła kawałek dalej, w kącie kanapy, otwierając swój napój i upijając łyk, wpatrzona w telewizor. Po chwili przetarła kącik oka. Musiała przeanalizować, co dalej. Co robić. Jak się zachowywać. Jak nie rozpaść się przy nim na kawałki, kiedy siedział tak blisko i nawet nie wiedział, że trzymał w dłoniach coś, co już dawno przestało należeć tylko do niej. Thank fuck za ten okres. Przynajmniej teraz wyglądało to wiarygodnie. - Zamówisz tę pizzę? - zerknęła na niego. - Zgłodniałam.- Odgarnęła włosy z twarzy i odłożyła puszkę na stół. Najchętniej zakopałaby się pod kołdrą i nie wychodziła spod niej do jutra. Cieszyła się, że tu był, naprawdę. Tylko że w tym momencie czuła jednocześnie szczęście i frustrację jego osobą. A to wszystko przez jej własne uczucia, których nie rozumiała. - Chciałbyś zanieść mnie do łóżka? Coś źle się czuję - zrobiła podkówkę z ust, wysuwając dłonie w jego kierunku. Pomimo tych wszystkich uczuć nadal chciała go dotykać. Być blisko. A jeżeli przy okazji mogła poudawać koalę? Well, why not?

the sun's coming out
but i'm feeling colder...

𝚒 𝚝𝚑𝚒𝚗𝚔 𝚒 𝚠𝚒𝚕𝚕 𝚋𝚎 𝚢𝚘𝚞𝚛 𝚌𝚛𝚢𝚋𝚊𝚋𝚢

[Xander Westhall]

I still feel the same
Your heart's beating different
Show me nothing's changed
Kiss me like you mean it

Jak miał jej powiedzieć, że była w ogromnym błędzie? Że przez ten miesiąc wywarła na nim większe wrażenie, niż jakakolwiek inna dziewczyna w ciągu tych ośmiu lat? Że patrzył na nią i nie dowierzał, że były jeszcze kobiety, które potrafiły być nieobliczalne, ale w tym dobrym słowa znaczeniu? Vita była energiczna, potrafiła go zaskoczyć w najmniej spodziewanym momencie, a dodatkowo gadała jak katarynka — co zupełnie mu nie przeszkadzało. Uwielbiał jej słuchać i to bez znaczenia, czy narzekała na ciężki dzień w pracy, czy opowiadała mu o jakimś love island, czy innym reality show. — Hej, ale mówiłem tylko o minusach — zauważył od razu po jej parsknięciu śmiechem, ale jednocześnie wyczuł w tym lekki zawód, więc zgarnął ją znowu, obejmując w talii i przyciągnął do siebie. — Masz zbyt dużo plusów, nie starczy nam wieczora, żebym to wszystko wymienił — mruknął cicho, zniżając ton głosu i przybliżając usta do jej ucha, aby te słowa wybrzmiały jej bardzo dokładnie; żeby już nigdy nie pomyślała, że nie zaplusowała sobie u niego w żaden sposób, skoro notorycznie dodatkowe punkty wpadały na jej konto. — Ah, ty znowu z tym słodkim. — Wywrócił oczami, bo już ustalili: nie był słodki. — Mówisz, że taki jestem super? Ciężko mi się nie zgodzić. — zaśmiał się na jej słowa. On sam darzył ją niebywałą sympatią, w końcu gdyby tak nie było, to nie łaknąłby jej towarzystwa w każdym innym momencie oprócz tego, kiedy spotykali się na seks. Tu nie chodziło tylko o to…

Tylko raz wiedział w krótkim czasie, że to było to i przyniosło mu to sporo problemów. Jego ojciec nie popierał zaręczenia się w tak krótkim czasie, wyjazdu, żeby eksplorować świat zaraz po liceum, robiąc sobie przerwę przed studiami. Nie miał poparcia rodziców i w tamtym momencie brakowało, aby po tragicznym powrocie powiedzieli a nie mówiliśmy. A może padły takie słowa, tylko był to dla niego na tyle trudny czas, że nie pamiętał? Nie zmienia to jednak faktu, że największe wsparcie miał w Eleanor, która nie odstępowała go na krok… i po czasie dopiero zorientował się, że może bała, że w tej żałobie podzieli los swojej zmarłej narzeczonej? Ta sytuacja sprawiła, że po prostu miał problem z emocjonalnością, dlatego sam wzruszył ramionami na jej słowa, sygnalizując, że może on tak nigdy nie miał, co oczywiście było kłamstwem. Bo było kiedyś i było… teraz. Gdzieś bardzo bardzo w głębi serca, nie rozumiejąc do końca o co mu chodzi, a wewnątrz siebie poczuł znane ciepło, gdy musnęła swoim nosem jego nos i złożyła na jego policzku pocałunek. — Raczej nie jestem teraz zbytnio obiektywny — mruknął cicho. — Ale byłbym zainteresowany, zwłaszcza gdybyś mi tak mówiła — dodał, przejeżdżając dłońmi po jej talii. — A poza tym, jesteś ciekawą osobą, Vita. — I może gdyby sytuacja była inna, to zainteresowałby się tobą również inaczej. Dodał w swojej głowie, patrząc w jej oczy i zaraz delikatnym gestem, zakładając jej włosy za ucho. Przyglądając się jej w tym momencie, miał nieodparte wrażenie, że coś mu umyka.

Zadawała tak… celnie bolesne pytania, że Aiden miał wrażenie, jakby właśnie wiedziała o nim więcej niżby chciał. I po tym pytaniu po prostu chwilę na nią patrzył, zawieszając się na jakieś pięć sekund, po czym ponownie tego wieczoru, po prostu wzruszając ramionami. — Widzisz, kobiety bywają okrutne i łamią serca nawet tak niewinnym chłopakom jak ja — odparł z rozbawieniem, obracając to w żart. Miał złamane serce. Miał tak cholernie zniszczone serce, że przez długi czas krwawiło ono. Może już po prostu wykrwawiło się na dobre, niczego po sobie nie pozostawiając? — Masz jeszcze całe życie przed sobą, więc może potrzebujesz po prostu odpowiedniej chwili — rzucił, zastanawiając się, czy powinien dodać to, co piekło go na końcu języka; że mogła na niego liczyć, że będzie ją wspierać, jeśli tylko będzie tego potrzebować. Tak by powiedział chłopak, prawda? Nawet i dziewięciogodzinny, ale później te słowa zostałby z nią i mimo że nawet jako przyjaciel by ją wspierał… to jednak poczuł, że to było nie na miejscu. — No to mamy podobne podejście do tego. — Obydwoje mieli dość związków. Ich relacja była najsłuszniejszym rozwiązaniem, bo nawet jeśli czuł do niej to nieodparte przywiązanie, to jednak nie obiecywali sobie nic poważnego. Tego chciał, tego potrzebował, zanim… zanim pomyśli, że może jednak czegoś mu brakowało.

— Mhm — wymamrotał prosto w jej szyję, mając nadzieję, że każdym kolejnym pocałunkiem zdejmował z niej ból. I prawdopodobnie udawało mu się ściągnąć z niej te negatywne emocje, skoro była w stanie rozkoszować się przyjemnymi muśnięciami. Zaraz spojrzała na dwa jego tatuaże, które według niektórych uchodziły za najstraszniejsze. Zaśmiał się cicho, kiedy i ona stwierdziła, że w rzeczywistości by się tego przestraszyła. — Jestem ich poskramiaczem, ze mną nie musisz się bać ani węża, ani największego pająka — rzucił z rozbawieniem, dając jej krótkiego buziaka w usta. — Będę cierpliwie czekać. — Pokiwał głową i nie mógł się doczekać, co wymyśli. Co takiego narysuje i co stwierdzi, że będzie do niego pasować.

Te wszystkie czułości były obezwładniające. Poddawał się jej każdemu dotykowi, każdemu muśnięciu, czując ciepło na swoim sercu i przez chwilę zapominając, że to wszystko było na niby. Uśmiechnął się lekko, kiedy ujęła jego twarz w swoje dłonie i obrócił lekko głowę, aby móc ucałować opuszek jej kciuka, najpierw u jednej, a potem u drugiej dłoni. Na jej słowa pokiwał lekko głową — tylko dziewięciogodzinnym, bo gdyby dłużej się nią zajmował, to pewnie skończyłaby podobnie jak jego była…

Teraz siedziała w jego ramionach, on ją delikatnie głaskał i zapewniał komfort w najgorszych dniach. Zgadzał się na tak absurdalne sytuacje, jak zostanie chłopakiem na kilka godzin, chociaż każdą inną kobietę zjebałby za to, że w ogóle wpadła na taki pomysł. A tu po prostu przystał na to, z lekką niechęcią, ale przystał. Traktował ją inaczej, to nie podlegało jakiejkolwiek dyskusji, ale wciąż powtarzał sobie, że taką mieli relację — bez zobowiązań, bo obydwoje tego potrzebowali, tego szukali. Usprawiedliwiał tym każdy swój bardziej czuły gest, każdy przelotny pocałunek w jej włosy, kiedy siedziała między jego nogami i grali w gry, każde chwycenie jej za rękę, kiedy odbierał ją z pracy i wolnym spacerem szli w kierunku jej mieszkania. Każda randka, kiedy wyglądała tak pięknie i każdy dzień, kiedy nie miała siły na nic więcej, niż leżenie w łóżku i drzemanie. Czy powinien tak dobrze myśleć o jej każdej wersji? Uwielbiać ją w każdym wydaniu? Zapatrzył się na ekran telewizora i mogło to wyglądać, jakby po prostu oglądał ten durny program, a tak naprawdę bezmyślnie się w niego wpatrywał, czując jak serce bije mu mocno ze stresu. O co w tym do cholery chodziło?

Zmarszczył brwi, kiedy odsunęła się od niego i dostrzegł, że miała mokre policzki, a w kącikach jej oczu znajdowały się małe łezki. — Vita… — zaczął miękko, a wtedy ona zaczęła gadkę o okresie i hormonach. Cały czas trzymał ręce na jej plecach, zanim po prostu wstała, ubrała się i poszła. Był skonfundowany, nawet i zaniepokojony tym nagłym spadkiem nastroju. Nie widział wcześniej jak płakała, a ten widok… rozdzierał mu serce. Nie ubrał się, zgodnie z życzeniem jubilatki, uważnie obserwując ją, gdy wróciła do pomieszczenia. Co się stało? Czy powinien zadać więcej pytań? Czy powinien sięgnąć do niej, żeby ponownie ją do siebie przyciągnąć i zapewnić komfort, którego może teraz potrzebowała? A może właśnie bliskość tylko pogorszyłaby jej stan? Sam wziął łyka coli, po czym na jej pytanie skinął głową. — Czyli hawajska? — zapytał, przeglądając pizze z pobliskiej dobrej pizzeri i jeszcze proponując jej kilka smaków, które na podstawie tego, co już o niej wiedział, podejrzewał, że mogą jej przypasować. Zamówił jedzenie i wtedy ledwo co padło to magiczne pytanie. Czyli po prostu źle się czuła? — Oczywiście, chodź do mnie — rzucił, wstając z kanapy i nachylając się nad nią, poczekał aż się na nim uwiesi jak mała koala. Ruszył z nią do sypialni, trzymając ją mocno w ramionach, jedną ręką odsłaniając pościel, żeby ułożyć ją na łóżku i oczywiście sam zaraz zajął obok niej miejsce, po stronie, po której zawsze spał. Czy to było dziwne, że już mieli wybrane swoje strony łóżka? Przykrył ich trochę kołdrą, przyciągając do siebie Vitę i zamykając w szczelnym uścisku. Złożył dwa pocałunki, jeden na jej czole, a drugi na jej skroni. — Przykro mi, że się źle czujesz — westchnął, gładząc ją po włosach. — Jak potrzebujesz płakać to płacz, nie czuj się z tym źle — szepnął, bo w gorszy dzień lepiej było wyrzucić z siebie emocje, niż je tłumić prawda? — Ale nie możesz zasnąć, pizza niedługo przyjedzie. Jakoś cię zabawię — zaśmiał się cicho, patrząc w dół w jej szkliste oczka. Zaczął mówić o kompletnych pierdołach, potem stwierdził, że pokaże jej zabawne tiktoki, które znalazł, żeby nieco odciągnąć jej uwagę od zmartwień, które wzrastały w swojej skali tylko dlatego, że jej hormony dawały jej w kość. W końcu dojechała pizza, zjedli kolację obiad, zrobili sobie drzemkę, która przeciągnęła się zdecydowanie bardziej niż mieli na nią plan, ale wstali późnym wieczorem, żeby obejrzeć odcinek love island, a później… dawał fory Vici w grze. I nawet jeśli oburzała się, że nie brał jej na serio jako przeciwnika to i tak cieszył się, że po popołudniowym kryzysie mógł widzieć na jej twarzy uśmiech.

koniec.

Tell me I'm your human bein', my love