[Elsa Eriksen]

Oczywiście, że z tyłu głowy kłębiło jej się multum obaw związanych z tym jego wyjściem z Beatrice. Już samo to, że słyszała jak ta go prosiła o wspólny taniec, podczas gdy on ledwo był w stanie odpowiedzieć jej na pytanie czy w ogóle poszedł gdziekolwiek z tą głupią modelką, przyprawiało ją o nieprzyjemne dreszcze niepokoju. Ufała mu, ale był już porobiony alkoholem i przyprawiony narkotykami. I starała się ze wszystkich sił, aby wyobraźnia nie podsuwała jej obrazów jak taki taniec mógł wyglądać, a także jak się skończyć. Ale przecież jak ona już wstała i zaczęła ogarniać pokój, aby był gotowy do wymeldowania, a on leżał rozwalony na łóżku — i przy okazji nieprzykryty, bo było mu za gorąco — to nie widziała na jego ciele żadnych śladów użytkowania. Nie miał żadnych szram po paznokciach, a jedyne malinki były zrobione przez nią i to kilka dni temu, więc powoli blakły. Nie czuła od niego żadnych perfum, tak samo na ciuchach, a jedynie smród alkoholu i papierosów. Pewnie w normalnych okolicznościach mogłaby podejrzewać, że ta celowo starała się nie zostawiać żadnych poszlak naprowadzających na zdradę, ale to Elsa nie mogła się powstrzymać przed gryzieniem na trzeźwo, a co dopiero jakby była w stanie pod tytułem „wszystko mi jedno”! Zresztą, po podłym charakterze Beatrice i przy okazji po tych wszystkich wiadomościach, które wypisywała do koleżanek mogłaby śmiało stwierdzić, że ta na złość zrobiłaby wszystko, aby Norweżka dowiedziała się o zabawach z jej chłopakiem. Pewnie miałaby już na telefonie cały spam ze zdjęciami i filmikiem… Jednak sama mogłaby zacząć się zastanawiać czy Dante dałby radę ukrywać to przed nią? Choćby miał jakieś małe podejrzenia, że w jakimś stopniu ją zdradził… to czy powiedziałby jej o tym, zbierając się na odwagę, czy zatrzymał to dla siebie?
Mogłaby… gdyby tylko dopuszczała do siebie tego typu myśli. Ale zamknęła je w jednym z pokoi swojej głowy i nie zamierzała ich prędko otwierać.
— Widzę, że nie możesz doczekać się tego wiązania. — Parsknęła cichym śmiechem, przypominając sobie, że przecież od ich pierwszego spotkania w jej salonie dosyć regularnie zaczęła mu grozić tymi wszystkimi kablami. I najwyraźniej w końcu należało ową groźbę spełnić i przetestować wszelkie węzły, których nauczyłaby się w harcerstwie, gdyby tylko do jakiegoś należała.
Otworzyła szeroko oczy, słysząc jak ten podejmuje trud rozmowy o wprowadzeniu się do niej. Chociaż od dłuższego czasu nie używała pojęcia "mój dom”. Mieszkali tam w czwórkę, oni i ich psie dzieci, które przez te miesiące zdążyły się ze sobą naprawdę zżyć! Nawet jak narwany Murphy zdawał się momentami irytować księżną Olive to uwielbiała się bawić z młodszym bratem i mimo nieznacznej różnicy wzrostu — gdzie to suczka była tą mniejszą — wygrywać z nim psie zapasy. A ona czuła się dobrze z tą dwójką przy nodze — oczywiście chodziło o zwierzęta, bo o kogo innego — a przeszczęśliwa z tym gamoniem u boku. To był już od dawna ich dom — całej czwórki.
Ale kiedy wspomniał o paskudnej lampie, uniosła wymownie prawą brew, która delikatnie jej drgnęła w ostrzegawczym tonie.
— Nie podoba ci się moja lampa, Levasseur? Dobrze, po powrocie pojedziemy do meblowego i kupimy taką, która będzie ci pasować i którą ja zaakceptuję. Dostaniesz trzy szanse. Jak żadna nie dostanie akceptacji to ja wybieram i ja akceptuję. — Uśmiechnęła się szeroko, wycierając dłońmi resztki łez, które zostały na jej policzkach. Już wspólnie wybierali płyn do płukania prania, z lampą chyba nie mogło pójść o wiele gorzej. Chociaż dalej nie rozumiała, co mu się w tej obecnej nie podobało! No i skoro Murphy jeszcze jej nie rozwalił, to najwyraźniej i on był nią zachwycony!
— Planujesz go unikać do końca życia? A co ze świętami? Albo moimi urodzinami? Mam wybierać między wami czy będziesz chciał je świętować miesiąc później? — zapytała całkiem poważnie. Bo jak rozumiała ich niechęć do siebie tak naprawdę nie zamierzała udawać, że jej to odpowiadało. W końcu mieli stworzyć coś na wzór rodziny i naprawdę nie potrzebowała do tego żadnej obrączki! Dlatego choćby miała ich dwójkę przywiązać do krzeseł, a buzie zakleić taśmą izolacyjną albo skleić klejem na gorącą… to będą ze sobą spędzać czas. Koniec. Kropka.
— A to już zależy jak intensywnie będziesz szorować to miejsce podczas kąpieli. Bo może będę musiała średnio raz w tygodniu go poprawiać. — Wzruszyła ramionami i od razu odwzajemniła to słodkie i krótkie muśnięcie. Ale zdziwiła się, kiedy złapał za bransoletkę. Gdy jednak powiedział, że zdecydowanie chciał ją z powrotem, uśmiechnęła się rozczulona. Czyli nie bał się rzuconego zaklęcia albo było mu dobrze pod jego wpływem. Nie wnikała. Szybko jednak splotła dłonie w miseczke bądź inny koszyczek i podłożyła pod jego ręce, gdy zaczął umieszczać blaszkę na jej pierwotne miejsce. Tak na wszelki wypadek, żeby nic nie spadło do jeziora. Nic poza…
Podskoczyła z obrzydzenia, kiedy poczuła jak coś oślizgłego chodzi jej po nagiej stopie. Szanowała wszystkie zwierzątka, naprawdę. Kiedyś zawiozła do weterynarza rannego jeża, który padł ofiarą podkoszarki w miejskim parku, podobnie z ptaszkiem, który oślepiony słońcem uderzył w szybę jej salonu. Ale ta żaba…
— AAAA! — krzyknęła, skacząc na jednej nodze aż w końcu… wylądowała za pomostem. Na szczęście dno było dosyć głębokie, więc nie uderzyła w żadne kamienie i mimo przeżytego szoku, szybko się wynurzyła. — Chciałam popływać we Włoszech… albo myślałam o morzu, nie o jeziorze z żabami… — jęknęła cicho, zapierając się dłońmi na pomoście, próbując dostać się z powrotem na niego, ale… — Pomóż, nie mam już siły. Ręce mnie bolą od tych warkoczyków. Dzisiaj chyba trzysta ich naplotłam…

Dante Levasseur

[Dante Levasseur]

Nawet jeśli nie do końca – a właściwie prawie wcale – pamiętał wyjście w towarzystwie Beatrice, chyba mógł być pewny tego, że nie zadziało się podczas niego nic, czego następnego dnia mógłby jedynie mocno pożałować. I to pewnie mocniej niż ilości wypitego alkoholu i tego, że nie zdecydował się poprzestać tylko na nim. Bo może i zdarzało mu się w takich sytuacjach pakować w różnego rodzaju idiotyzmy – co w zasadzie na trzeźwo zdarzało się tylko w nieznacznym stopniu rzadziej… – ale jak dotąd chyba jeszcze nigdy nie zapomniał o tym, że miał dziewczynę, którą rzeczywiście kochał i że w związku z tym naprawdę nie potrzebował żadnych przygód z nikim innym.
Nie licząc tych, które czasami kończyły się lekkim przedłużeniem imprezy. Tak na przykład do paru dni.
W każdym razie – na pewno nie tych, których finał miałby odbywać się w cudzym łóżku. Albo czymkolwiek innym, co – z braku odpowiedniego umeblowania – mogłoby za to łóżko posłużyć.
– To ty ciągle do tego wracasz… – zauważył z uśmiechem, również całkiem nieźle pamiętając o tym, że tego typu groźby miał okazję usłyszeć od niej już co najmniej kilkukrotnie. A także o tym, że niemal za każdym razem kończyło się to przeinaczeniem jej wydźwięku w taki sposób, by faktycznie mógł przynajmniej przez moment lub dwa zastanowić się, czy aby przypadkiem nie byłby w stanie polubić się z tymi kablami…
I oczywiście, że wreszcie nie wytrzymał, musząc po prostu parsknąć śmiechem na widok tej jej ostrzegawczo uniesionej brwi. Albo ewidentny dowód na brak jakiegokolwiek instynktu samozachowawczego, albo po prostu Elsa zdecydowanie powinna nieco popracować nad swoim groźnym wyglądem…
– Jest paskudna – powtórzył dobitnie, pozwalając na to, by oczywiste rozbawienie wciąż odbijało się pomiędzy poszczególnymi głoskami. – I naprawdę trudno będzie wybrać coś gorszego od niej, więc chyba nawet za bardzo nie ma znaczenia, czym ją zastąpi…my.
Może i faktycznie przez cały ten czas zdążył poczuć się w jej domu jak u siebie i pewnie niejednokrotnie zdarzało się, że całkiem naturalne było podejmowanie jakichś mniej lub bardziej istotnych decyzji wspólnie. Zazwyczaj jednak nie zwracał zbytniej uwagi na to, czy zdarzało mu się powiedzieć coś o spędzaniu czasu u nich, czy jednak wciąż zamiennie stwierdzał na przykład, że noc zamierzał spędzić u niej. Tym razem całkiem świadomie zwrócił jednak uwagę na to, że czasownik użyty w jego wypowiedzi pierwotnie miał się pojawić w tej – już – niewłaściwej formie, a skorygowanie go wymagało tej chwilowej pauzy.
– Na szczęście i do świąt, i do twoich urodzin jest jeszcze trochę czasu, więc pewnie będzie można to wszystko jakoś… zaplanować – na przykład przypominając sobie w ostatniej chwili, że właśnie końcówkę grudnia musiał bardzo pilnie spędzić gdzieś zupełnie indziej. Albo zupełnie przypadkowo planując świąteczno-urodzinowy wyjazd z nią w taki sposób, by niefortunnie nie móc w tym czasie spotkać się z jej ojcem. Bo… jeśli ktoś wciąż jeszcze potrzebowałby jakiegoś dowodu na to, że Dante w żadnym razie nie potrafił przewidywać konsekwencji jakichkolwiek swoich decyzji, to ta prawdopodobnie mogłaby stanowić dość dobitny przykład. Oczywiście, że to oficjalne wspólne mieszkanie z nią musiało oznaczać, że wizyty jej ojca powinni – przynajmniej w większości – również odbywać wspólnie. A jak dotąd najwyraźniej wcale nie brał pod uwagę tego, że właśnie pozbawił się tej najbardziej banalnej wymówki, jaką było stwierdzenie, że on przecież w zasadzie tylko u niej bywał i że nie było potrzeby, żeby był obecny również wtedy, gdy miała jakichś goście.
Tymczasem… wyglądało na to, że od teraz mieli to być ich goście.
A on, chociaż raczej nie miał zamiaru przyznawać tego na głos – na pewno nie teraz – chyba rzeczywiście wolałby pozostać przy tym, by z jej ojcem widywać się na tyle rzadko, na ile tylko było to możliwe. Najlepiej wcale. Choć może częstotliwość raz do roku też mogłaby być w ostateczności akceptowalna…
Losowi natomiast chyba powinien być wdzięczny za to, że skacząca po pomoście żaba zdecydowała się zaatakować Elsę ledwie chwilę po tym, jak sam zdążył bezpiecznie zapiąć bransoletkę na swoim nadgarstku. W przeciwnym wypadku było chyba więcej jak pewne, że ta mogłaby na dobre przepaść gdzieś w jeziorze, kiedy on odruchowo wyciągnął rękę, żeby złapać dziewczynę zanim…
– Uw… – ale było stanowczo za późno, żeby choćby wypowiedzieć w pełni jakiekolwiek ostrzeżenie o tym, że zbliżała się właśnie do końca pomostu… Z pluskiem wylądowała w wodzie i chociaż Dante zdążył w tym czasie samemu zrobić tych parę kroków na skraj drewnianej konstrukcji, po drodze pozbywając się własnych butów, to ratunek najwyraźniej wcale nie był konieczny. Elsa zdążyła wynurzyć się samodzielnie, a on… po prostu nie mógłby nie roześmiać się na jej widok, kiedy już początkowe zaskoczenie i obawa o to, czy przypadkiem nic się jej nie stało, minęły.
Tym bardziej, gdy usłyszał ledwie chwilę później kolejny, znacznie już cichszy plusk mogący oznaczać jedynie tyle, że również winowajczyni całego tego zamieszania postanowiła ewakuować się z pomostu, zanim ktokolwiek mógłby ją o coś obwinić.
– Wystraszyłaś ją… – zauważył ze śmiechem, zdecydowanie nie zwracając się przy tym do żaby. Ale nawet jeśli trudno byłoby przyjąć całą tę sytuację z powagą, na pewno nie zamierzał przecież tak po prostu zostawiać Elsy bez pomocy. Zwłaszcza, gdy wprost wspomniała o tym, że ta jak najbardziej by się jej przydała…
– Mówiłem ci już dzisiaj, że świetnie wyglądasz? – nawet jednak kucając na skraju pomostu, by chwycić ją za ręce i pomóc jej wydostać się z wody, nie był w stanie choćby udawać, że próbował zachować powagę. – Chociaż… chyba masz jakiegoś glona we włosach. Albo… nie, nie rusza się. To jednak glon.
Możliwe, że ryzykował właśnie tym, że lada moment sam miałby doświadczyć przymusowej kąpieli z żabami oraz okazji do tego, by nazbierać nieco własnych glonów… Wciąż jednak ugryzienie się w język zdawało się w tej sytuacji zadaniem ponad jego siły. No i zresztą… przecież naprawdę był zdania, że nawet z tym nieszczęsnym glonem we włosach i w kompletnie przemoczonej sukience mogła wyglądać świetnie.

Elsa Eriksen

[Elsa Eriksen]

Już od początku ich licealnej znajomości, Elsa miała w zwyczaju grozić mu przywiązaniem do krzesła kablem od suszarki — ze względu na regularne treningi pływackie to właśnie ją trzymała zawsze w swojej szafce — jeśli nie skupi się na zadaniach, które tłumaczyła mu od dobrych kilkunastu minut, a jego interesowało wszystko tylko nie one. A nawet pozwalała mu się bawić swoimi włosami jeśli to mogłoby mu pomóc w koncentracji! Ta…
A wraz z rozwojem ich relacji te groźby zaczynały mieć inny wydźwięk. To znaczy, Elsie ciągle chodziło o to samo, ale chyba Dante zaczynał mieć wówczas coraz bardziej kudłate myśli, które z czasem zaczęły się udzielać samej Norweżce. W końcu nie często się zdarzała sytuacja, kiedy sama stwierdzała, że funkcję trygonometryczne mogą w sumie chwilę poczekać…
Liczyła na to, że może to jej wypowiedź zakończy temat lampy, która tak bardzo nie podobała się Dantemu. Ale nie, po co, musiał dorzucić jeszcze swoje trzy centy, żeby dobitnie podkreślić jak paskudna była ozdoba w jej salonie. I już unosiła rękę, aby zdzielić go w potylicę, kiedy to usłyszała jak mówi zastąpi…my. "…my". Momentalnie jej twarz złagodniała, a oczy zabłyszczały rozczulonymi iskierkami.
— Szybko się uczysz… to teraz musisz dużo powtarzać, aby ci się utrwaliło. — Uśmiechnęła się szeroko. Osobiście jej się tamta paskudna lampa podobała, ale nie miała problemu z tym, żeby faktycznie po powrocie do Toronto pojechać z nim do sklepu i kupić coś, co będzie pasowało ich dwójce. Nawet jeśli jej miejsce miałby zająć jakiś regał albo mała szafka, na której mieliby zostawiać swoje klucze. A może dałby się namówić na ramkę z ich zdjęciem z Włoch?
Wywróciła teatralnie oczami, słysząc o tym rzekomym planowaniu zarówno świąt jak i jej urodzin. Cóż, oba były w grudniu. A jak dołożyć do tego urodziny Dantego, które obchodził dwa dni po niej… podejrzewała, że mógłby wyjątkowo z wyprzedzeniem zaplanować im jakiś wspólny wyjazd. Wszystko, byle nie spędzać tego czasu z jej ojcem. Cóż… żeby się w takim razie nie zdziwił jak w przyszłym roku też pojadą! Z jej rodzicami, ale także z jego matką i ojczymem! Bo skoro już mieli być rodziną — nie taką na papierku, bo jak ustalili, nie było im to aż tak niezbędne póki mieli siebie — to Elsa była absolutnie pewna, że zamierza zrobić wszystko, żeby ich święta wyglądały właśnie tak jak na rodzinę przystało. I chyba właśnie dlatego, patrząc na Dantego, uśmiechnęła się pod nosem z miną kogoś, kto właśnie wpadł na wyjątkowo dobry plan. Plan, o którym on, na całe swoje szczęście — i nieszczęście przy okazji też — jeszcze nie miał najmniejszego pojęcia.
Żaba ją zaskoczyła. Gdyby sobie siedziała grzecznie na pomoście to Norweżka nie miałaby nic przeciwko. No ale skoro ta postanowiła zrobić sobie fotel z jej stopy… chęć pozbycia się jej była zwykłym odruchem. Podobnie jak skakanie na jednej nodze z nadzieją, że zrzuci z siebie tego małego płaza. I w przypływie tej całej paniki podskoczyła jeszcze raz, machając przy tym rękami jak wiatrak. I wtedy jej druga stopa, zamiast bezpiecznie wylądować na drewnianym pomoście, trafiła dokładnie na jego krawędź. Przez krótką chwilę Elsa miała jeszcze nadzieję, że uda jej się odzyskać równowagę.
Nie udało się.
Gdy wynurzyła się na powierzchnię, szybko podpłynęła do pomostu, choć nadal była mocno oszołomiona tym co się działo. Nawet nie zwróciła uwagi na żabę, która wskoczyła do wody. Jej wzrok utkwił w chłopaku, który nawet nie próbował się powstrzymywać przed śmiechem.
— Ja ją wystraszyłam? — zapytała z uniesioną brwią, kiedy Dante wciągnął ją na pomost i zabrała się za wyciskanie z włosów nadmiaru wody. Tak jakby naprawdę liczyła, że dzięki temu wyschnie w maksymalnie pięć sekund. Kątem oka zauważyła, że sam był już bez butów, tak jakby naprawdę się szykował, aby rzucić się jej na ratunek. Ech… gdyby wiedziała to by poudawała ofiarę, co to nie potrafiła pływać… przecież te wszystkie medale z zawodów mogła kupić na etsy albo w jakimś chińskim sklepie z pierdołami.
— Nie, nie mówiłeś. Właśnie! Ja się odwaliłam jak pomidor na casting do reklamy keczupu, a Ty się nawet nie zająknąłeś o tym jak cudownie wyglądam, jak świetnie leży na mnie ta sukienka albo że właśnie nie możesz się doczekać aż ją ze mnie ściągniesz. Nic, zero… — Nadymała policzki, krzyżując zaraz ramiona pod biustem z wielką obrażoną miną, która momentalnie się zmieniła, gdy ten zasugerował, że to coś co miała we włosach mogło się ruszać. Dlatego kiedy tylko dodał, że to jednak był glon, wsunęła dłonie do jego kieszeni, aby wyciągnąć z nich telefon i portfel, a potem, zepchnęła go z pomostu wprost do wody. A gdyby próbował szukać w niej jakiejś asekuracji, to dosyć zgrabnie unikała rąk, które próbowały się jej złapać.
I teraz to ona zaczęła się śmiać. Głośno, szczerze… jakby znow była w liceum, znów sie wygłupiali i znów nie musieli się niczym martwić — samochodem, Mediolanem. Niczym.
— I takie wakacje nad jeziorem mogłabym mieć… — Położyła się na deskach pomostu i delikatnie wychyliła, aby obserwować jak jej chłopak się wynurza i próbuje wydostać na powierzchnię.

Dante Levasseur

[Dante Levasseur]

Nie sądził, by przyzwyczajenie się do tego my – czy to w kwestii wspólnego wybierania zastępstwa dla paskudnej lampy, czy też jakiekolwiek innej – miało sprawić mu jakiś większy kłopot. Zwłaszcza, gdy wciąż miałby trzymać się tej swojej tendencji do ignorowania nieco mniej przyjemnych konsekwencji. Jak na przykład spędzania czasu w towarzystwie jej ojca. Czy – co jeszcze gorsze, a czego na całe szczęście w żaden sposób nie brał nawet pod uwagę – w tym nieco większym gronie, rozszerzonym o jego część rodziny. Oraz tę wyjątkowo niemile widzianą doczepkę do tej rodziny, jaką pozostawał – niestety – Doug. Nie mógł więc nawet domyślać się, co mogłoby chodzić po głowie Elsie i… to chyba nawet dobrze. Cokolwiek planowała, prawdopodobnie pozostawienie mu jak najmniej czasu na znalezienie ewentualnych wymówek i próby wykręcenia się z tego, mogło okazać się całkiem skuteczną strategią.
Pod warunkiem oczywiście, że liczyła się z tym, że podczas takiego wspólnego wyjazdu w rodzinnym gronie, jej chłopak mógłby nagle znaleźć jakiś powód, dla którego – ku swojemu wielkiemu ubolewaniu, oczywiście – musiałby natychmiast wrócić do domu. Być może niekoniecznie informując o tym kogokolwiek z wyprzedzeniem – tak na wszelki wypadek, żeby zminimalizować ryzyko, że ktoś mógłby wpaść na niedorzeczny pomysł zatrzymania go na miejscu. Na przykład za pomocą tych wielokrotnie już przewijających się kabli…
Żabie natomiast może nawet powinien być poniekąd wdzięczny za definitywne zakończenie ledwie poruszonego tematu tych rodzinnych spotkań… Nawet jeśli w pierwszej chwili rzeczywiście gotów był skakać do wody za swoją dziewczyną, nie mając jeszcze pewności, czy ten jej niespodziewany skok do wody nie zakończył się dla niej nie najlepiej…
Może i nie uwierzyłby w to, że nagle Elsa miałaby oduczyć się pływać – w końcu w trakcie nauki w liceum raczej nie zdarzało mu się przesiadywać na tych wszystkich zawodach pływackich przez jakieś nagłe zamiłowanie do oglądania tej konkretnej aktywności… zdecydowanie chodziło raczej o oglądanie jednej konkretnej ich uczestniczki – ale na pewno nie zastanawiałby się zbyt długo, gdyby faktycznie z jakiegoś powodu miała potrzebować jego pomocy w tej wodzie. Skoro jednak nic nie wskazywało na to, by miało stać się jej cokolwiek – poza kompletnym przemoczeniem, ale skoro nawet wieczorem temperatura wciąż była całkiem wysoka, to chyba nie powinno to stanowić zbytniego problemu – trudno byłoby jakkolwiek udawać, że cała sytuacja nie była zwyczajnie zabawna.
– Właściwie… teraz leży na tobie jeszcze lepiej i skoro… – nie dokończył, zdecydowanie zbyt późno orientując się po co sięgnęła do jego kieszeni i czego powinien przynajmniej spróbować uniknąć. Choć może to chwilowe rozproszenie uwagi było jak najbardziej uzasadnione, skoro wspomniana sukienka po tej krótkiej kąpieli w jeziorze, przylgnęła ciasno do ciała Elsy, rzeczywiście mogąc prezentować się jeszcze bardziej interesująco niż do tej pory…
I oczywiście, że próbował pociągnąć ją za sobą, kiedy już musiał zdać sobie sprawę z tego, że nieplanowana kąpiel była najwyraźniej nieunikniona. Niestety, jego dłoń natrafiła jedynie na powietrze, a on sam ledwie chwilę później mógł przekonać się, na ile woda w jeziorze była ciepła i czy całe to pływanie z żabami można było uznać za przyjemną rozrywkę…
Co do tego najpewniej można byłoby polemizować, ale… o dziwo wcale nie było tak całkiem najgorzej.
W kwestii umiejętności pływackich oczywiście nie mógłby w żaden sposób równać się z Elsą, jednak przynajmniej były one w jego przypadku dostateczne, by ewentualna akcja ratunkowa nie była konieczna. Wynurzył się bez większych problemów, w dodatku wciąż w równie dobrym humorze jak chwilę wcześniej. Niedbałym ruchem odgarnął do tyłu opadające na oczy włosy, by w kolejnej chwili zbliżyć się do pomostu i chwycić jego krawędzi.
– I zamierzałabyś spędzić je na pomoście…? – zapytał z uśmiechem, podciągając się na tyle, by móc sięgnąć do jej ust własnymi i na dłuższą chwilę złączyć je w pocałunku. Choć ten należałoby chyba uznać raczej za być może całkiem skuteczny rozpraszacz uwagi, skoro przy okazji złapał ją, pociągając ponownie do wody. – I tak jesteś już przemoczona, szkoda byłoby marnować te wakacje nad jeziorem…
Możliwe, że malująca się na jego twarzy mina absolutnego niewiniątka mogłaby być nieco bardziej przekonująca, gdyby nie ten wciąż obecny uśmiech, którego nadal nawet nie starał się w jakikolwiek sposób ukryć.
– No i… w takim stanie chyba i tak nie planujemy już wracać na to całe święto pomidora, nie? – a chociaż kąpiel w ubraniach niekonieczne ułatwiających poruszanie się w wodzie, może byłaby w opinii niektórych nieco kiepską alternatywą od świętowania przy ognisku… tych dwoje chyba mimo wszystko bawiło się całkiem nieźle. Bo te przemoczone ubrania raczej nie były zbyt wygórowaną ceną za możliwość chwilowego zostawienia za sobą tych wszystkich dotychczasowych zmartwień…

Elsa Eriksen

[Elsa Eriksen]

Na razie chciała cieszyć się chwilą tylko we dwoje. Zwłaszcza, kiedy całe napięcie wywołane ostatnimi zdarzeniami i gromadzonymi przez tygodnie emocjami zdawało się zelżeć. Nadal się bała powrotu do Mediolanu. Tak samo mocno bała się zajrzeć na swojego maila, w którym powinna dostać informacje, gdzie i o której miałaby się zjawić, ewentualnie, w załączniku znalazłaby pięknie wygenerowany w canvie wilczy bilet w świecie pokazów mody bądź innych większych eventów. W końcu z opinią, którą wystawiłby jej Dolore, mogłaby śmiało zapomnieć o układaniu włosów aktorów teatralnych, tancerzy i każdego, kto liczył się odrobinę bardziej niż pani Smith, która przychodziła do jej salonu co trzy dni na mycie włosów i wystylizowanie ich na szczotce.
Ale póki co, póki po raz kolejny upewnił ją w tym, że kochał tylko ją, że żałował tego wszystkiego, co się działo i znów, że bardzo ją kochał i zamierzał kochać w przyszłości, mogła sobie pozwolić na chwilowe zapomnienie o tych problemach. Planowanie wspólnych świąt i innych rodzinnych uroczystości też zamierzała zostawić na nieco dalszą aczkolwiek nadal nieokreśloną przyszłość. Chyba zamierzała wreszcie wziąć przykład z Dantego i cieszyć się tym co miała tu i teraz. Czyli chłopaka w jeziorze, który właśnie do niej podpływał z tym swoim błyskiem w oku, co to mógł oznaczać dosyć przyjemne kłopoty.
— Na pomoście, na piasku… — wymruczała, dalej się szczerząc, że udało jej się go wepchnąć do wody. I oczywiście, że mogłaby się spodziewać, że ten pocałunek - który odwzajemniła ze słodkim pomrukiem — był jedynie próbą odwrócenia jej uwagi, ale w tej chwili naprawdę nie myślała o jakichkolwiek konsekwencjach. Dlatego zapiszczała zaskoczona, gdy chłopak tak nagle ją chwycił i wciągnął do wody. Na szczęście udało jej się tym razem uniknąć całkowitego zanurzenia, więc żaden glon ani inna żaba nie znalazły się w jej włosach. Ale zamiast tego oplotła go nogami i rękami jak panda bambusa i ustami dobrała się do jego szyi, a konkretnie do jego z zostawionych tam kilka dni temu śladów. W końcu zaczynało już za bardzo blednąć, a ona nie mogła pozwolić, aby całkowicie zniknęło.
— Ty też jesteś cały mokry… czyżby to na mój widok? Wiedziałam, że ta sukienka ci się spodoba… obstawiam że rozmazany makijaż też robi robotę. — Zaśmiała się cicho i po chwili musnęła jego usta swoimi. Pierwszy raz, drugi, przy trzecim rozchylając jego wargi językiem, aby poszukać swojego ulubionego towarzysza zabaw.
I nie wiedziała, ile czasu tak trwali, ale w którymś momencie zaczęło robić się po prostu zimno. Wtuliła się więc w niego mocniej, jakby liczyła, że zabierze mu trochę ciepła, bo to wcale nie tak, że cały czas oboje byli w tej samej wodzie.
W którymś momencie usłyszała jak dziecięce głosy wołają ją po imieniu. Na początku było to ciche nawoływanie, które z każdym kolejnym stawało się coraz głośniejsze i wyraźniejsze. Aż w końcu kilka osób wbiegło na pomost — Sofia, trójka innych dzieci oraz Cesare.
Podobno dziewczynki się przestraszyły, że jakoś ją uraziły i dlatego uciekła. Początkowo chcieli dać jej trochę czasu na uspokojenie, ale jak długo nie wracali to zaczęli ich szukać i tak trafili tutaj.
Mężczyzna pomógł im się wydostać z wody, uśmiechając się porozumiewawczo do Dantego i przepraszając, że chyba im przerwali w czymś ważnym. Gdy całą grupą wrócili na miejsce, zostali zaopiekowani jakby przynajmniej byli ofiarami zatonięcia statku. Ktoś przyniósł im suche dresy, dostali koce, a chłopak także ręcznik, którym miał delikatnie osuszać włosy Elsy! Podczas kiedy ona nadal siedziała pod drzewem i robiła warkoczyki tym dziewczynkom, którym nie zdążyła przed swoją ucieczką.
Cała impreza skończyła się późną nocą, a dla dwójki bezdomnych znalazło się miejsce do spania w pokoju, w którym przyszło wcześniej trzeźwieć i drzemać Dantemu. Rano czekało na nich śniadanie przyrządzone przez panią Russo, po którym to przyjechała po nich laweta i zawiozła do mechanika. Oczywiście w asyście Cesare’a, bo stary Matteo z angielskie znał tylko "wine" i "fuck". Ale na szczęście sama naprawa nie zajęła wiele czasu. Okazało się, że wystarczyło podłączyć auto do komputera i wykasować błędy. I choć mężczyzna nie skasował ich jak za zboże to Elsa i tak zamierzała ubiegać się o zwrot całości od wypożyczalni. A gdyby nie byli tacy chętni to może pismo od pewnej kancelarii prawnej z Toronto by ich przekonało, że nie warto iść na wojnę z Eriksenówną?
— To co? Komu w drogę temu… Ap… psik! — No tak, co to byłyby wakacje bez przeziębienia? Zwłaszcza, że od rana czuła się trochę nieswojo, ale zrzucała to na stres związany z naprawą auta. Ale najwyraźniej, kiedy wszystko przebiegło w miarę sprawnie i bez większych komplikacji, organizm postanowił ją uświadomić, co tak naprawdę oznaczały dreszcze, których doświadczała cała noc.

Dante Levasseur

[Dante Levasseur]

Z całą pewnością nie miał absolutnie nic przeciwko temu utrwaleniu z wolna znikającego z jego szyi śladu. W końcu ten mógłby uchodzić za kolejny podpis zostawiony przez Elsę, a co do tych – zdążyli już chyba ustalić, że w najmniejszym stopniu Dantemu nie przeszkadzały. Zdecydowanie też nie zamierzał spieszyć się z wychodzeniem z wody, nawet jeśli wieczorna temperatura może jednak niekoniecznie sprzyjała tej przedłużającej się kąpieli. Mimo wszystko, wymieniane pocałunki i wzajemna bliskość mogły chyba całkiem skutecznie odwrócić uwagę od chłodu i… w zasadzie wszystkiego innego, co mogłoby ich jakoś niepotrzebnie rozpraszać – przynajmniej do momentu, w którym gdzieś w oddali nie rozległo się nawoływanie, które niekoniecznie było już takie łatwe do zignorowania…
– Musisz chyba znaleźć sobie jakichś mniej natrętnych znajomych… – mruknął, mimo rozbawienia wciąż dość wyraźnie słyszalnego w głosie, nie kryjąc też dość oczywistego niezadowolenia z tego, że dzieciaki faktycznie tak bardzo postanowiły zaangażować się w jej poszukiwania. Pozwolił sobie jeszcze na tych kilka ostatnich pocałunków, wędrując poprzez linię jej szczęki, a kończąc lekkim przygryzieniem płatka ucha – tuż przed tym, jak ekipa poszukiwawcza dotarła wreszcie do pomostu.
Trudno jednak byłoby naprawdę mieć jakieś większe pretensje do poszukujących ich osób, skoro dzięki nim mogli wkrótce przebrać się w suche ubrania i nieco ogrzać się pod otrzymanymi kocami. A chociaż próby osuszenia włosów Elsy ręcznikiem chyba z góry można było uznać za kompletnie bezcelowe, nie oznaczało to wcale, że Dante nie miałby się w to jakże odpowiedzialne zadanie nie zaangażować. Wciąż jednak z rezultatem, jakiego można było się spodziewać, skoro te wciąż pozostawały co najmniej mocno wilgotne, gdy wreszcie wrócili do domu swoich przypadkowych gospodarzy.
Kolejny dzień zapowiadał się natomiast wyjątkowo udanie – zwłaszcza w zestawieniu z tym poprzednim… – począwszy od naprawdę smacznego śniadania, poprzez całkiem sprawnie zakończoną wizytę u włoskiego mechanika, a kończąc na…
Uniósł wymownie brwi, słysząc to jej kichnięcie i chyba bez większego problemu mogąc się domyślić, że to raczej nie zwiastowało niczego dobrego. Wystarczyło przecież spojrzeć na nią, żeby zorientować się, że ewidentnie przydałby się jej przynajmniej dzień – lub dwa – spędzony pod kocem, z ciepłą herbatą w ręku… Czyli nic, na co mogłaby liczyć w najbliższym czasie.
No bo oczywiście, że wczorajsza wieczorna zabawa w jeziorze nie mogła zakończyć się tak całkowicie bezproblemowo…
– Temu przystanek w najbliższej aptece…? – zasugerował odpowiednie zakończenie jej wypowiedzi, na moment przyciągając ją do siebie, by móc czule cmoknąć ją w skroń, zanim przejął od niej kluczyki od samochodu, polecając jej rozgościć się na miejscu pasażera. Bo najwyraźniej tym razem to była jej kolej na to, by właśnie tam przespać w spokoju przynajmniej część drogi.
Chociaż ta akurat nie okazała się wcale zbyt długa – nie znajdowali się już przecież aż tak daleko od Mediolanu, a z całkiem sprawną nawigacją i samochodem, a także bez konieczności robienia co chwilę przystanków po drodze, mogli dojechać na miejsce stosunkowo szybko. Na tyle przynajmniej, by Elsa mogła jeszcze rozgościć się w pokoju hotelowym, podczas gdy Dantemu przypadło w udziale ogarnięcie ich bagaży i przetransportowanie ich z samochodu. Bo przecież wystarczyło, że już raz to ona musiała się z nimi męczyć… Powtórki chyba żadne z nich nie planowało.
– Jak się czujesz…? – raczej nie sądził, by w czasie ich podróży, to z wolna klujące się przeziębienie miało jej odpuścić – nawet mimo klimatyzacji ustawionej na zdecydowanie wyższą temperaturę niż poprzedniego dnia – jednak być może poprawiło jej się nieco przynajmniej po tej drzemce i zakupionym w aptece asortymencie.
– Potrzebujesz czegoś? Herbaty…? Albo… nie wiem, przynieść ci coś do jedzenia? – zerknął na zegarek, upewniając się, ile tak właściwie miała jeszcze czasu na to, by w przyspieszonym tempie wykurować się przynajmniej na tyle, żeby kolejnych kilka godzin mogła spędzić na intensywnej pracy przed ostatnim z czterech pokazów. Bo tego, że miałaby zostać od niego odsunięta, najwyraźniej nie brał nawet pod uwagę i nie zamierzał rozważać takiej opcji.
Za to… przez moment ewidentnie chciał zapytać o coś jeszcze, ostatecznie jednak odpuszczając sobie na rzecz tego, by – nie czekając nawet na jej odpowiedź – podejść do znajdującego się w pokoju czajnika elektrycznego i rzeczywiście ogarnąć jej przynajmniej tę nieszczęsną herbatę. Bo w końcu może i pytanie, które przez moment nasunęło mu się na myśl, a które miało dotyczyć tego, czy chciała żeby pojechał na miejsce razem z nią, może i było dość istotne – a przy okazji nawet całkiem zasadne – ale… chyba w porę musiało do niego dotrzeć, że może niekoniecznie chciał się nad tym zastanawiać już teraz. Zwłaszcza, że jeśli jego obecność miałaby dodatkowo jakoś pogorszyć jej sytuację z cholernym Włochem… może lepiej byłoby zająć się w czasie jej pracy czymkolwiek innym.
Siedzeniem w hotelowym pokoju na przykład, bo chyba tylko to mogłoby dawać przynajmniej jakąś szansę, że w tym czasie nie wpadłby znów na jakiś durny pomysł, który oczywiście musiałby od razu zrealizować…

Elsa Eriksen

[Elsa Eriksen]

Czas spędzony z kompletnie obcymi im ludźmi uważała za niesamowite doświadczenie. Co prawda, gdyby nie Cesare i jego umiejętności komunikowania się po angielsku z pewnością miałaby zgoła inne odczucia, ale chyba nie zamierzała się przejmować tym aż tak bardzo. Zwłaszcza, że przecież z Sofii i jej koleżankami świetnie się dogadywała – jednak język warkoczyków i innych upięć był bardzo uniwersalny.
Dlatego też jeszcze kiedy samochód był na warsztacie, chyba setki razy dziękowała panu Russo za jego gościnę i dobre serce, które im okazywał przez te niecałe dwa dni. W którymś momencie nie wiedziała już czy kręciło jej się w głowie od tych pokłonów, które mu składała, czy może była to wina czającej się gdzieś w niej choroby. Oczywiście kilka razy proponowała mu zapłatę za nocleg, za jedzenie, którym ich częstowali, on jednak odmówił, śmiejąc się, że to cała wioska powinna jej zapłacić za wczorajsze animacje z dziećmi, bo gdy tylko wszystkie małe księżniczki miały już upragnione fryzury, bawiła się z nimi, tańcząc wokół ogniska, śpiewając piosenki i ganiając za piłkami.
Wziął jednak zaraz Dantego na stronę i podarował elegancką butelkę lokalnego bimbru, którego wczoraj ostatecznie nie spróbował. Puścił mu oczko, że tak zapakowany powinien spokojnie przejść kontrolę na lotnisku, ale żeby może nie chwalił się tymi planami przed swoją damą, bo coś przeczuwał, że finalnie musiałby zostawić alkohol w hotelu.
W tym czasie Elsa podpisywała odbiór auta i kiedy wszystkie formalności wraz z uregulowaniem rachunku miała za sobą, wróciła do ukochanego gotowa do drogi. No… może nie do końca. To nagłe kichnięcie, które jej się wyrwało w połowie słowa, też ją zaskoczyło, ale nie wydawało jej się, żeby to było coś poważnego.
– Nie no, co ty… w nosie mi się zakręciło od tych, to pewnie od tych wszystkich smarów i innych płynów i… – odparła cicho gotowa dalej się sprzeczać, co do zasadności wizyty w aptece, jednak kiedy ją objął, poczuła jak robi jej się po prostu słabo i bezwładnie oparła się o jego tors, przymykając oczy. – To weź mi jakąś aspirynę… i opakowanie maseczek… – wymamrotała jeszcze, w ogóle nie protestując, gdy zabrał jej kluczyki. Bo w tej chwili dosłownie ją odcięło. Z pomocą Dantego doczłapała się do auta, wyciągnęła jeszcze tylko z jednej walizki koc, a potem owinęła się w nim szczelnie i położyła na miejscu pasażera, zapinając wcześniej pasy. Zasnęła od razu, przebudziła się tylko na moment, kiedy to chłopak podał jej leki do zażycia, a zaraz po tym znów odleciała, skulona w kłębek, bo choć klimatyzacja była ustawiona na nieco wyższą temperaturę, a cały nawiew skierowała w stronę kierowcy, to i tak jej ciało atakowały nieprzyjemne dreszcze.
Gdy dojechali na miejsce, była mocno niemrawa. Wzięła z auta swoją małą torbę, w której trzymała kosmetyczkę i ręcznik i po zameldowaniu się w hotelu, udała się od razu do pokoju, a tam do łazienki, aby wziąć prysznic. Na szczęście włosy myła w domu państwa Russo, więc tym razem potrzebowała się tylko dobudzić i może rozgrzać tylko… dlaczego woda, której temperaturę ustawiła na maksa była taka dziwnie letnia?
Zrobiła jeszcze szybki makijaż, żeby nie wyglądać jakby miała zaraz zejść z tego świata, a gdy Dante przyniósł już wszystkie walizki, przebrała się w świeże ubrania – długie spodnie z dosyć cienkiego materiału i jakiś oversizowy tshirt, który przy gwałtowniejszych ruchach odsłaniał jej ramiona.
– Dziwnie – odpowiedziała szczerze na zadane pytanie. Nie czuła się do końca chora, ale to może dlatego, że nie pamiętała, kiedy ostatni raz musiała się faszerować innymi lekami niż te na ból głowy czy na zbyt bolesne miesiączki. W końcu nigdy nie pozwalała sobie na jakieś głupie przeziębienia, bo nikt za nią nie poszedłby do szkoły, ani tym bardziej do pracy.
– Mamy jeszcze dwie godziny – stwierdziła, widząc jak zerka na zegarek, ale to wszystko było tylko … teoretyczne, bo przecież nadal nie miała pewności czy powinna się w ogóle pokazywać Riccardo na oczy, dzisiaj bądź w jakikolwiek inny dzień. – Możesz mi zrobić herbaty, byle nie czarną… bo nią będę na pewno rzygać. – Z głośnym westchnięciem położyła się na łóżku i wtuliła policzek w poduszkę, kompletnie ignorując fakt, że przecież miała nałożony makijaż, a poszewka była biała. Ale trudno, potrzebowała ułożyć głowę na czymś stabilnym, na wypadek jakby uczucie przejażdżki na karuzeli wróciło.
– Dante… pojedziesz ze mną? – zapytała słabo z przymkniętymi powiekami. Podejrzewała, ze może jego widok tylko bardziej rozzłości Dolore, ale przecież sama nie dałaby sobie rady. Zaczynając w ogóle od samego przetransportowania się na miejsce, przez konfrontację z Włochem, nie wspominając o tym, ze chyba czułaby się pewniej, gdyby wiedziała, że będąc w takim dziwnym – bo przecież nie chorym – stanie, byłby gdzieś obok, a przynajmniej w tym samym budynku.
– Kupię ci jakieś kolorowanki i kredki, usiądziesz sobie w kącie i będziesz czekał aż skończę… a jak jakaś pinda cię zaczepi… to powiesz, że masz dziewczynę.. i że jest bardzo groźna… i lepiej nie zadzierać z nią, kiedy ma w ręce nożyczki…


Dante Levasseur

[Dante Levasseur]

Czy powinien uprzejmie podziękować za wręczoną mu butelkę i grzecznie odmówić jej przyjęcia, skoro istniała jakakolwiek szansa na to, że zabranie jej ze sobą do Kanady mogłoby dołożyć im niepotrzebnych utrudnień…? Prawdopodobnie tak.
Czy więc przynajmniej przez moment pomyślał o tym, kiedy chował butelkę w jednej z walizek, a Elsa wciąż była zajęta formalnościami związanymi z naprawą samochodu…? Oczywiście, że nie.
Zresztą, o tej nieszczęsnej butelce chyba nawet zdążył w międzyczasie zupełnie zapomnieć – jeśli nie już wtedy, gdy dopiero wyjeżdżali z wioski, w której nieplanowo przyszło im spędzić poprzednią noc, to na pewno jeszcze zanim mieliby dotrzeć do tej wspomnianej już najbliższej apteki. I jasne, pewnie istniała jakaś szansa na to, że Elsa miałaby znaleźć ją pomiędzy ubraniami jeszcze przed wylotem, ale… jeśli nie miałaby ekspresowo wydobrzeć do tego czasu, to chyba śmiało można było zakładać, że podobna spostrzegawczość mogła znajdować się daleko poza jej zakresem możliwości…
Dziwnie jako odpowiedź na zadane jej w hotelowym pokoju pytanie, chyba nie do końca było czymś, co można byłoby uznać za jakiś pozytyw. I chyba nie do końca zapowiadało też, że miałaby faktycznie czuć się na siłach, żeby podczas zajmowania się włosami kolejnych modelek, miała przez kilka godzin utrzymać się na nogach. Podobne wątpliwości zdecydował się jednak zachować dla siebie, podejrzewając mimo wszystko, że chyba również Elsa musiała zdawać sobie z tego sprawę. I jednocześnie wiedząc doskonale, że nie było najmniejszych szans na to, by miała sobie ten ostatni pokaz odpuścić.
Zakładając, że cholerny Włoch wciąż jeszcze chciał, żeby w ogóle podczas niego pracowała.
Ale skoro również tej opcji wciąż nie zamierzał brać pod uwagę… pozostawała chyba tylko ta nieszczęsna herbata. Słysząc jej zastrzeżenia co do czarnej, bez większych nadziei przejrzał torebki leżące obok czajnika. I oczywiście, że te, które i tak zaraz miałyby skończyć w odpływie, musiały stanowić zdecydowaną większość. Bo przecież nie mogło być zbyt łatwo…
– Nie spodziewałbym się raczej, że będą mieli jaśminową… – stwierdził, na moment odwracając się przez ramię, żeby zerknąć w jej stronę. – Zielona to chyba najlepsze, na co możesz liczyć.
Pewnie mógłby również przejść się do hotelowej restauracji i tam liczyć na nieco większy wybór, ale… ostatecznie torebka z zieloną herbatą wylądowała w kubku, podczas gdy woda w czajniku powoli zbliżała się do wrzenia. I mniej więcej w tym właśnie momencie dotarło do niego pytanie, przez które musiał złapać się nad tym, że całkiem poważnie rozważał, czy nie powinien mimo wszystko udać, że wcale go nie usłyszał. Szum czajnika mógł być przecież całkiem niezłą wymówką, a Dante mógłby dodatkowo uznać, że cała ta wycieczka do restauracji wcale nie była takim najgorszym pomysłem.
Ponownie odwracając się jednak w stronę Elsy, chyba nie mógłby tak po prostu dojść do wniosku, że wysłanie jej gdziekolwiek samej miałoby być dobrym pomysłem. Niezależnie więc od tego, jak bardzo mógłby nie mieć ochoty pokazywać się na miejscu razem z nią… chyba nawet nie powinien brać pod uwagę tego, że mógłby się faktycznie jakoś wykręcić.
– Chwilowo jakoś wcale nie wyglądasz na bardzo groźną – jakby kiedykolwiek indziej wyglądała… Ten szczegół postanowił jednak pominąć, zalewając herbatę wodą i podchodząc z kubkiem do łóżka, na którym zdążyła się już położyć jego groźna dziewczyna. – Będziesz w ogóle w stanie trzymać te nożyczki w ręku…?
Odstawił kubek na znajdujący się tuż obok łóżka stolik nocny, samemu siadając natomiast obok niej i – najwyraźniej niespecjalnie przejmując się tym, że może niekoniecznie była potrzeba, żeby za moment chorowali obydwoje – nachylił się, żeby krótko cmoknąć jej policzek. Ewidentnie zbyt ciepły, żeby można było udawać, że to jej nie najlepsze – dziwne – samopoczucie było tylko wynikiem zmęczenia, czy czegokolwiek innego, co nie miałoby być zasługą jakiegoś nieciekawego przeziębienia.
– Jasne, że z tobą pojadę. Kolorowanki mnie przekonały – zaśmiał się, stosunkowo szybko zapominając widocznie o tym, że jeszcze chwilę temu zastanawiał się, czy faktycznie powinien w ogóle usłyszeć to jej pytanie… – A ciebie ktoś będzie musiał wynieść i zakopać, jak już tam padniesz… A na razie… może spróbuj zdrzemnąć się jeszcze chwilę, skoro masz na to trochę czasu…
Sam zresztą położył się obok, obejmując ją ramionami i raczej nie biorąc pod uwagę ewentualnych sprzeciwów, czy absurdalnych pomysłów, że powinna pojawić się na miejscu stanowczo zbyt wcześnie. Choć przynajmniej pamiętał o tym, by ustawić w telefonie budzik, który… i tak odezwał się o wiele wcześniej, niż ktokolwiek mógłby sobie tego życzyć. A chociaż wciąż pewnie można byłoby mieć poważne wątpliwości co do tego, czy Elsa faktycznie powinna wybierać się dokądkolwiek – i to nie w związku z problemami, które Dante zafundował jej podczas ostatniego pokazu – chyba nie było innego wyjścia, jak wybrać się wraz z nią do samochodu, w którym wciąż przysługiwało jej co najwyżej miejsce pasażera.
– Jesteś pewna, że mam iść z tobą…? – zerknął w jej stronę, kiedy już dojechali na miejsce. Zawahał się nawet przez moment z ręką tuż przy kluczyku, jakby faktycznie zastanawiał się, czy warto było gasić silnik, jeśli za moment Elsa miałaby jednak dojść do – być może całkiem słusznego – wniosku, że może lepiej byłoby, gdyby mimo wszystko nie pokazywał się wewnątrz budynku razem z nią.

Elsa Eriksen

[Elsa Eriksen]

Swojej skrzynki mailowej dalej nie otworzyła. Naprawdę bała się tam zajrzeć i zobaczyć wiadomość od asystentki Dolore – bo przecież on by się nie pofatygował na podobny gest – i przeczytać, że dziękują za współpracę, ale pokazem w Mediolanie zajmie się ktoś inny. Dlatego uznała, że chyba najlepszą taktyką będzie udawanie głupiej i ślepej, bo jeśli naprawdę zamierzał ją odsunąć od pracy to chciała to usłyszeć od niego osobiście.
Nie liczyła nawet, że w hotelowym pokoju, choć jak każdy do tej pory był naprawdę dobrze wyposażony, począwszy od herbat i kawy w ekspresie, po wypełnioną butelkami z wodą i przekąskami lodówkę, uraczyliby jaśminowej herbaty. Raczej był to ten rodzaj napoju, którego ciężko było spotkać w domach zwykłych ludzi. Miała jednak cichą nadzieję, że Dantemu uda się znaleźć wśród saszetek coś lepszego niż tą zwykłą czarną… bo jak za owocowymi też za specjalnie nie przepadała to była gotowa się poświęcić jeśli tylko miałoby ją to uchronić przed uraczeniem klasycznej herbaty. Słysząc jednak, że chłopak odniósł zwycięstwo i wygrzebał jakąś zieloną, uśmiechnęła się szeroko, mamrocząc coś na wzór będzie super. A przynajmniej chciała, żeby tak to brzmiało.
– Jak to nie? Jestem bardzo groźna i niebezpieczna. Mogę im napluć do kieliszka z winem. A nożyczki mogą mi się lekko omsknąć… ale wtedy będziesz musiał szybko zasłonić mi te… no.. oczy. – Zaśmiała się cicho z tego jak język jej się zaplątał, a razem z nim wszystkie myśli w efekcie czego nie mogła sobie przypomnieć właściwego słowa.
Nie wiedziała jak mogłaby go jeszcze przekonać do tego, żeby pojechał z nią na miejsce. W tej chwili naprawdę nie przejmowała się humorkami pana projektanta, ani reakcją Beatrice, gdy zobaczy swojego rzekomego kochanka w towarzystwie swojej dziewczyny. Po prostu czuła się dużo lepiej i pewniej, gdy w tak ważnych chwilach był przy niej. Bo może dzisiejsza praca miała być tylko przygotowaniem włosów do tej właściwej stylizacji, co powinna się odbyć następnego dnia, ale… no z nim było po prostu lepiej. Póki siedział grzecznie na tyłku i nie wpadał na głupie pomysły jak wychodzenie na skręta z którąś z modelek albo przedłużenie owego wyjścia o dobrych kilka godzin. Podniosła się leniwie do siadu i wzięła w ręce kubek z parzącą się herbatą, aby upić kilka łyków. Ale tylko tyle. Zaraz odłożyła go na miejsce i znów osunęła się na łóżko, tuląc policzek do poduszki. Miała ten swój zwyczaj, że nic nie dopijała do końca – kawy, herbaty, wody… nieważne od ilości, zawsze musiała coś zostawić.
Na jej usta wkradł się delikatny aczkolwiek świadczący o zadowoleniu uśmiech, gdy potwierdził, że z nią pójdzie. Tak myślała, że kolorowanki go przekonają! Chociaż może powinna dać mu po prostu blok z kartkami? W liceum naprawdę dobrze rysował. Były to co prawda w większości jakieś głupoty, jak chociażby przerabianie wypisanych przez nią wzorów na plac egzekucji bądź inną salę pełną samobójców, ale zdarzało mu się podejść całkiem poważnie do tematu, chociażby wtedy, gdy zrobił sobie płótno z jej szyi i przerobił ślady po czyichś palcach na prześliczne śnieżynki. Jak ona rozpaczała, kiedy musiała je zmyć…
– Ale jak już mnie zakopiesz… to zasadź mi tam słoneczniki, dobra? I no… chyba nie będę się z tobą kłócić… – wymamrotała jeszcze, a potem wtuliła się w niego mocno, po chwili zasypiając. Na szczęście pomyślał o ustawieniu budzika, bo bez tego z pewnością przespałaby resztę popołudnia i całą noc. Jednak gdy tylko otworzyła oczy, miała wrażenie, że czuła się tylko gorzej. Nie zamierzała się jednak dzielić swoimi spostrzeżeniami z Dante. Przed opuszczeniem pokoju poprawiła jeszcze tylko makijaż, aby wyglądać na zdrową i promienną, łyknęła kolejną dawkę leków i związała włosy w wysoki kok.
Na miejsce dojechali bez zbędnych przeszkód. I choć strasznie ją muliło to starała się nie zasnąć, aby faktycznie być przytomną i nikogo nie uszkodzić swoimi narzędziami potencjalnej zbrodni, czy to celowo, czy właśnie niechcący.
– Co? Oczywiście, że chcę. Naprawdę. Trochę się obawiam, że w trakcie mojej pracy Beatrice będzie coś od ciebie chciała i gadała jakieś głupoty, ale wzięłam ze sobą słuchawki, więc jak coś to nie będę słyszeć. – Wyciągnęła dłoń i pogłaskała go czule po policzku. Wyglądało na to, że bardziej od konfrontacji z Riccardo obawiała się spotkania ze swoją ulubioną modelką. I tym, że znów będzie podrywać JEJ chłopaka, niezależnie od tego jak ten miałby ją ignorować. Zaraz też wręczyła mu z szerokim uśmiechem obiecany zeszycik z kolorowankami i małe pudełko z dosłownie kilkoma kolorami kredek. Zanim wsiedli do samochodu, była jeszcze na recepcji, aby zapytać o taki asortyment dla najmłodszych gości hotelowych i jak widać, coś się udało znaleźć.
Po chwili wyszła z auta i wraz ze swoją walizką z potrzebnymi do pracy rzeczami, zaciągnęła go do środka sali, która to wyglądała podobnie do tych wszystkich odwiedzanych przez nich w trzech poprzednich miastach. Na wejściu Elsa wsunęła jeszcze na buzię maseczkę i choć wiedziała, ze ta nie mogła w stu procentach uchronić nikogo przed jej zarazkami to i tak nie zamierzała z niej rezygnować.
Nikt początkowo nie zwrócił na nich uwagi. Modelki stały przy stoliku z napojami i dyskutowały o czymś po włosku, makijażyści przygotowywali swoje stanowiska… Norweżka od razu spojrzała w stronę myjek i luster, przy których ona powinna pracować. Były puste.
– Nie czytasz maili ode mnie? – Podskoczyła przestraszona, słysząc nad uchem ten niestety znany jej głos. Powinien być wdzięczny, że nie przydzwoniła mu w szczękę głową! Czy on mógłby się nauczyć ograniczyć z nią kontakt tak przynajmniej do pół metra? Odwróciła się jednak w jego stronę, uśmiechając się niepewnie, czego na szczęście nie mógł zobaczyć.
– Maila? Nic nie dostałam… smsa też nie, więc pozwoliłam sobie przyjść na tą godzinę co zawsze i…
– Napisałem, że możesz przyjść godzinę później, bo zaraz się zacznie przedstawienie.
Elsa zmarszczyła lekko brwi, nie bardzo rozumiejąc co miał na myśli. W lekkim stresie ścisnęła mocniej dłoń Dantego, gdy nagle usłyszała krzyki dochodzące z drugiego końca sali, z którego to wyłoniła się Beatrice, idąca żwawym krokiem za asystentką Dolore. Ta zdawała się nie zwracać na nią zbytnio uwagi – tak jakby wychodziła z założenia, że rozmowa została już zakończona i nie miała nic więcej do dodania.
– Jak to zwolniona?! Za co?! Przecież to nie… – Nagle wzrok Włoszki spoczął na Elsie, która mimo i tak ogromnej różnicy we wzroście, poczuła się nagle jeszcze mniejsza. – To ty! To twoja sprawka! Tak to sobie wymyśliłaś?! Zemsta, że odbiłam ci faceta, hm? Dałaś dupy Dolore i teraz on mnie zwalnia, żebyś się mogła dalej szczerzyć i rzygać tęczą na nas wszystkich jak jednorożec z krainy pomarańczy?!
Eriksen zamrugała zdezorientowana, chyba nie do końca przyswajając te wszystkie słowa. Najwyraźniej zaczynała rozumieć co czuli inni, kiedy to ona się rozkręcała ze swoim słowotokiem, co nie zmieniało faktu… jakie odbić? Kogo? Dantego? I że niby ona i Riccardo… co?
– O czym ty gadasz…
– Co? Nikt nic nie słyszy przez te maseczkę! Ściągnij ją i przyznaj się wszystkim jak zdobyłaś pracę! Ściągać takiego przeciętniaka z Kanady do Włoch? Jakbyśmy w Europie nie mieli nikogo lepszego! No już, opowiedz nam jak się po kątach kurwisz! – Beatrice była w dziwnym szale. Jej oczy były dziwnie rozszerzone, zbyt nienaturalnie, do tego jej ruchy takie zamaszyste, jakby niekontrolowane przez nią samą. Zwłaszcza, kiedy wyciągnęła w stronę Elsy rękę i zerwała z niej maseczkę.


Dante Levasseur

[Dante Levasseur]

Chyba nie powinno dziwić, że nawet wsiadając do auta, jakoś tak nie do końca był przekonany co do tego, że Elsa rzeczywiście nadawała się dziś do jakiejkolwiek pracy. A już zwłaszcza takiej, która faktycznie wymagała od niej sporych pokładów energii i całkiem sporego skupienia – jeśli tylko nie chciała, żeby któraś z modelek skończyła z odciętym uchem. I tutaj wprawdzie mógłby mieć poważne wątpliwości co do tego, czy aby na pewno wszystkie modelki chciałaby widzieć całkiem kompletne, ale… może lepiej było nie roztrząsać tego dylematu na głos.
Powinno wystarczyć, że obiecał jej pamiętać o tym, żeby zasadzić jej te słoneczniki. I zakopać ją w jakimś ładnym miejscu… Pod warunkiem, że to miałoby znajdować się gdzieś blisko hotelu lub jej miejsca pracy, żeby nie fatygować się za bardzo…
I nie zamierzał dłużej powątpiewać, czy też jakoś mocniej protestować, kiedy potwierdziła, że rzeczywiście chciała, żeby wszedł do środka razem z nią. Zaśmiał się za to, otrzymując od niej tę nieszczęsną kolorowankę, która podobno miała odpowiednio zająć mu czas w trakcie jej pracy… No bo jasne, wspominał może, że to właśnie przekonało go do tego, by jechać razem z nią, ale… chyba nawet nie zwrócił uwagi na to, że w drodze do samochodu faktycznie zaopatrzyła się w niezbędny asortyment. Ani tym bardziej, że naprawdę zamierzała w ten właśnie sposób zapewniać mu rozrywkę…
– Na następny wyjazd masz zamiar kupić mi też parę zabawek na drogę, żeby nie nudziło mi się za bardzo…? – wciąż jednak bardziej był tym rozbawiony, niż jakkolwiek oburzony. No i umówmy się, gdyby na drogę dostał jakiś niewymagający odpowiedniej przestrzeni zestaw lego, czy inną dziecięcą zabawkę, która mogłaby zająć mu czas… na pewno by nie narzekał.
I na kolorowankę też raczej nie zamierzał. Zwłaszcza, że tę można było wykorzystać przecież równie kreatywnie jak właśnie te jej licealne notatki, które regularnie bezczelnie przerabiał po swojemu, w ogóle nie przejmując się przy tym jej pełnymi dezaprobaty spojrzeniami.
– Przynajmniej spróbuj trochę się dzisiaj oszczędzać, dobra…? – zdążył zerknąć jeszcze w jej stronę, kiedy przynajmniej przez chwilę mogli skorzystać z tego, że nikt nie zwrócił na nich uwagi. Szkoda tylko, że chwila ta nie okazała się nieco dłuższa, zanim postanowił zakłócić ją Dolore.
Zupełnie odruchowo przyciągnął ją nieco bliżej siebie, kiedy cholerny Włoch po raz kolejny uznał, że odezwanie się do niej absolutnie wymagało stanięcia stanowczo zbyt blisko. W pierwszej chwili gotów był też odezwać się lada moment, w razie potrzeby dość dobitnie wyjaśniając mu, że obciążanie jej odpowiedzialnością za coś, na co nie tylko nie miała żadnego wpływu, ale o czym nawet nie wiedziała, zwyczajnie nie miało najmniejszego sensu. Choć najwyraźniej szybko miało okazać się, że zupełnie nie było takiej potrzeby…
Tym razem to on nieco mocniej ścisnął rękę swojej dziewczyny, jakby tyle miało wystarczyć, by dać jej do zrozumienia, że nadal tu był i że naprawdę nie musiała przejmować się ani jednym słowem spośród tych, które wyrzucała z siebie Beatrice. Sam zresztą też raczej nie zamierzał zwracać na nie większej uwagi – tak samo przecież jak wiedział, że jakiekolwiek odbijanie chłopaka było zwykłą bzdurą, tak ani przez moment nie przeszło mu przez myśl, by traktować poważnie to rzekome dawanie dupy Dolore.
I na pewno nie potrzebował ani chwili na zastanowienie, kiedy tak po prostu złapał nadgarstek modelki, wysuwając się jednocześnie nieco przed Elsę. Może i o tych parę sekund za późno, by powstrzymać Beatrice przed zerwaniem maseczki z jej twarzy, ale na pewno nie zamierzał dawać jej więcej czasu na zrobienie czegokolwiek więcej.
– Odwal się od niej – rzucił szorstko, przelotnie zwracają uwagę na tych kilka dość oczywistych symptomów. Choć chyba nie było potrzeby wspominać na głos, że dziewczyna najwyraźniej także dzisiaj postanowiła dostarczyć sobie trochę dodatkowych wrażeń poprzez zażycie odpowiednich środków… – I serio nikogo nie obchodzi, jak ty masz w zwyczaju zdobywać pracę. Zwłaszcza, że nie wszyscy muszą robić to w ten sam sposób…
Puścił jej rękę, wciąż jednak gotów ją złapać, gdyby ta ponownie wpadła na idiotyczny pomysł startowania z łapami do Elsy. Chociaż do tej akurat też zdecydowanie nie zamierzał jej ułatwiać dostępu, ani myśląc o tym, by jakkolwiek się odsunąć.
– Podobno cię zwolnili, więc chyba nie ma potrzeby, żebyś się tu jeszcze kręciła, nie? – jeszcze tych kilka chwil temu, słysząc jak Beatrice usiłowała zwrócić na siebie uwagę asystentki projektanta, pewnie mógłby przelotnie zastanowić się nad tym, czy faktycznie powinien współczuć jej przynajmniej odrobinę. Już same wiadomości, które przytoczyła mu poprzedniego dnia Elsa, mogłyby dość mocno świadczyć na jej niekorzyść… Z kolei scena, jaką modelka zdążyła dodatkowo odstawić w ciągu tej chwili… tym bardziej skutecznie tłumiła jakiekolwiek ewentualne przejawy współczucia. I… chyba nawet mógłby pokusić się o stwierdzenie, że nieco bliżej było mu do poczucia swego rodzaju satysfakcji z takiego obrotu spraw…

Elsa Eriksen