[Evina J. Swanson]

To była jedna z tych nocy, które można było określić mianem niezapomnianych... O ile rzecz jasna komuś nie urwie się film w sposób, który gwarantował amnezję. Całe szczęście, że Evina Swanson nie należała do takich osób. Nawet jeśli zdarzało jej się zaliczyć zgon w czasie imprezy to zawsze i tak pamiętała wszystko, co się na niej działo. Było to zarówno przekleństwo jak i błogosławieństwo, bo o pewnych rzeczach wolałaby zapomnieć. Zwłaszcza jeśli dotyczyły one raczej wstydliwych kwestii.
Aktualnie jednak się tym wcale nie przejmowała. Zamiast tego poświęcała się niemal w całości domówce, którą organizował Joel, znajomy ze studiów, który postanowił innym studentom zorganizować weekend w szalony sposób. Z pewnością ktoś taki jak Joel Whitman posiadał możliwości do wyprawiania hucznych imprez. Jego rodzice, którzy aktualnie znajdowali się poza miastem, posiadali ogromny dom na obrzeżach i chyba nawet nie zdawali sobie sprawy jaką Mekką dla imprezowiczów się stał. Rezydencja była przestronna, na przepastnym podwórzu znajdował się basen, do którego ludzie wskakiwali w ubraniach, a najnowszy system stereo sprawiał, że cały teren pulsował od dudniącej muzyki płynącej z głośników.
Aktualnie wszyscy podskakiwali w rytm L'amour Toujours Gigiego d'Agostino, wykrzykując jakieś dziwne hasła. Tak też wyglądała praktycznie każda impreza u Joela. Evina nie była zaskoczona żadną z tych rzeczy. Podobnie zresztą musiał się czuć jej chłopak, który nie pierwszy raz towarzyszył jej w trakcie podobnych wypadów.
- Chodź, Percy. Musimy znaleźć piwo. Pić mi się chce - poskarżyła się, ciągnąc młodego Gardnera za ręką do znajdującej się przy podwórzu kuchni, gdzie znajdowały się wszelkie zapasy alkoholu.
Musieli przecisnąć się przez tłum innych imprezowiczów. Część z nich obściskiwała się i całowała gdzieś przy ścianie, a inni z kolei tańczyli do imprezowych przebojów i skupiali się na dobrej zabawie. Swanson była już dosyć wstawiona. Nie można było powiedzieć, żeby szła prosto, ale na pewno się nie zataczała. Mogła zatem wlać w siebie jeszcze nieco alkoholu i wziąć udział w jednej z licznych zabaw, które odbywały się na terenie rezydencji Whitmanów. Zwłaszcza, że wszyscy imprezowicze zdawali się jeszcze bardziej rozkręcać z każdą minutą, którą spędzali pośród wyraźnie nakręconych rówieśników, którym chcieli zaimponować w jakiś sposób.

Percival Gardner

[Percival Gardner]

#19

Impreza powoli zaczynała przypominać miniwersję Projektu X, która wymykała się spod kontroli. Pojawiały się pierwsze poważniejsze zniszczenia, a ludzie pod wpływem alkoholu (żeby tylko) wywoływali coraz większy chaos. Percy znał Joela na tyle dobrze, by wiedzieć, że ten najpewniej bawił się w samym centrum tego rozpierdolu. Nieraz z nim pił i nieraz widział jego odklejoną wersję. Zdążył się przyzwyczaić. W takich momentach potrafił być dla niego wybawieniem – dosłowną podporą – ale tak się składało, że kompletnie nie miał pojęcia, gdzie aktualnie Whitman się znajdował. Możliwe, że od dawna gdzieś zgonował.
Kiedyś ktoś zażartował, że Gardner ma dziwny metabolizm, a jego organizm przetwarza alkohol „pięćdziesiąt razy szybciej” niż normalnie. To stwierdzenie do niego przylgnęło. I było całkiem… trafne. Mimo że z biologicznego punktu widzenia raczej mało realistyczne.

„Chodź, Percy. Musimy znaleźć piwo. Pić mi się chce”.
Pozwolił jej pociągnąć się w stronę kuchni. Nie musiała zresztą za bardzo go do tego przekonywać, bo piwa nigdy nie odmawiał. To były czasy, gdy zamiast drogiej Springbank 18 Year Old pił najtańsze alkohole i – ba! – wcale mu to nie przeszkadzało. Zanim nowe życie całkowicie go oślepiło, pieniądze nie miały dla niego aż takiego znaczenia.
Dzisiejszy Percival Gardner roześmiałby się na samą myśl o słabym piwie i tanim winie – śmiechem pełnym pogardy, doskonale pasującym do snobskiej reputacji, na którą przez lata sobie zapracował.
Wyjął dwie butelki piwa z wiadra z lodem, kiedy dotarli do podwórkowej kuchni. Otworzył je o siebie i podał jedną Evinie.
— Śpisz u mnie? Tony pewnie wróci rano. Albo za dwa dni — rzucił, zaczepnie się uśmiechając.
Ówczesny Gardner mógł jej zaproponować jedynie nocleg w swoim jakże studenckim pokoju, w wynajętym z przyjacielem mieszkaniu. Ale! Chociaż łóżko miał duże.
— No witammm pań-ssstwwa, dzieńdobrywiecz-órrr!
Przerwał im narąbany Joel, który ni stąd, ni zowąd pojawił się obok Percy’ego, klepiąc go po ramieniu.
— Wyścigi na kos-siarkach… zze zbo-cza. Wchodzicie w to? — Whitman zerknął na Evinę, a potem znów na jej chłopaka. Ledwo trzymał się na nogach. — Wygrany-wygrywwa… szpadel.
Percy popatrzył na niego krzywo. Tak krzywo, jak tylko było to możliwe.
— No chyba-żże się cykasz, co, Gardner?

No chyba że się… cykasz…
Podziałało.
— Wiessz jak robią kosz-arki? — bąknął Joel.
— Wiem — odparł Percy — Uiiaiiuiiiai! — i pacnął go w czoło. — Debilu.
Posłał Evinie porozumiewawcze spojrzenie w stylu: zamierzam to zrobić. A ty razem ze mną.
Wrócił wzrokiem do pijanego organizatora.
— Gdzie te kosiarki?

Evina J. Swanson

[Evina J. Swanson]

Zapewne Projekt X został zainspirowany ich przygodami, patrząc na to, że przecież oni byli pierwsi, a film powstanie lata później. Nikt nie zastanawiał się nad tym w jaki sposób Joel ogarnie potem sprzątanie, aby udawać przed rodzicami, że absolutnie nic się nie stało. Mając jednak świadomość tego, że chłopak wywodził się z nadzianej rodziny to pewnie równie dobrze mógł wynająć ekipę sprzątającą. Gorzej będzie tylko z zastąpieniem jakiś zniszczonych elementów wystroju domu... O ile jego rodzice w ogóle o to dbali.
Zdecydowanym plusem całego wydarzenia był darmowy alkohol. Część nawet z nieco wyższej półki niż ten, na który Evina mogła sobie pozwolić. Podobnie jak Gardner, dziewczyna została obdarzona całkiem mocną głową. Jeśli chciała coś poczuć to musiała wlać w siebie zdecydowanie więcej niż przeciętna studentka, a to niestety odbijało się w negatywny sposób na jej portfelu.
Nie miało dla niej większego znaczenia to po co w tej chwili sięgną. Nie była wybredna i to prawdopodobnie nigdy się nie zmieni. Przynajmniej dzięki temu łatwo było ją zadowolić, gdy ktoś tylko proponował coś mocniejszego.
Przysunęła się bliżej do Percy'ego, gdy tylko jak prawdziwy dżentelmen otworzył dla niej piwo, podając jej jedną z dobrze schłodzonych butelek i ucałowała jego policzek. Był naprawdę uroczy. Nigdy nie sądziła, że trafi tak dobrze z wyborem chłopaka i w tej chwili wydawało jej się, że to właśnie Percival był tym jedynym, z którym w przyszłości pewnie kupią dom gdzieś na przedmieściach Toronto.
- Skoro nie ma Tony'ego to musimy skorzystać - odparła z sugestywnym uśmieszkiem, który zaraz ukryła za łykiem chłodnego piwa. - Jenny chce ściągnąć laski na noc, więc chętnie ucieknę od tłumu.
Nie, żeby nie lubiła koleżanek współlokatorki. Właściwie to były ich wspólne kumpele, ale jeśli w perspektywie miała spędzenie nocy w objęciach Gardnera to wybór był bardziej niż jasny.
Ich jakże romantyczny moment w przesyconej zapachem zioła i alkoholu kuchni został przerwany przez Joela, który wyglądał dokładnie tak jak można byłoby się tego po nim spodziewać.
Nie potrzebowała w ogóle spojrzenia ze strony Percy'ego, aby zdecydować o tym, że dołącza do wyścigu na kosiarkach. Evie Swanson o charakterze pod tytułem potrzymaj mi piwo miałaby nie wziąć udziału w czymś tak durnym?
- Idziemy. Założę się, że cię wyprzedzę, Gardner - rzuciła zaczepnie, gdy tylko Whitman wskazał im mniej więcej kierunek, w którym należało się udać, aby dostąpić zaszczytu udziału w tym przedsięwzięciu. - Zamierzam zdobyć ten szpadel.
Była cholernie zmotywowana. Nie miało dla niej znaczenia, że ściga się o najzwyklejszą łopatę. Jenny pewnie ją rano opierdoli za to, że znosi jakiś szajs na chatę, ale nie miała zamiaru się tym przejmować. Zamiast tego skupiła się na szybkim wyzerowaniu swojego piwa, które przeszkadzałoby jej jedynie na kosiarce po czym pociągnęła chłopaka w stronę zbocza, gdzie stała już naprawdę podejrzana ilość kosiarek. Czy oni przypadkiem nie podprowadzili jakiś od sąsiadów? Nikt nie miał tak wielu kosiarek pojazdowych!

Percival Gardner