[Autumn Ashford]

002.

Nie zapominał o ludziach, ale zdarzało mu się obiecywać spotkania, które przekładał z dnia na dzień, z tygodnia na kolejny tydzień. Czy był okropnym bratem, skoro właśnie takie zaniedbanie uczynił wobec własnej siostry? Usprawiedliwiał się faktem, że był z nią w stałym kontakcie, wiedział, jakie miała plany, dawała mu życiowe aktualizacje przy ekspresie do kawy w biurze — no i właśnie, razem pracowali. Widywał ją praktycznie że codziennie, więc naocznie był w stanie stwierdzić, że żyje i ma się dobrze, a jeśli stan rzeczy wymagał ingerencji, to wbijał na jej lunch, żądając szczegółowych informacji. Mieli naprawdę bliską relację, za którą był wdzięczny. Mógłby stwierdzić, że czasami zapominał, że oprócz bycia jego przyjaciółką, była także jego siostrą…a chwilę później palnie coś głupiego, przypominając mu, że dodatkowo dzierży rolę denerwującego, młodszego rodzeństwa.
Na wyjściu z biura przypomniał jej o swojej dzisiejszej wizycie, aby uczcić piątek i po ciężkim dla wszystkich tygodniu, wyłączyć umysł i zrobić maraton gier. O jak dawno nie mieli czasu, w którym mogli spotkać się i pogapić w ekran, rozmawiając na błahe tematy, a czasami nawet milcząc przez skupienie, aby skopać sobie nawzajem tyłki. Dzisiaj miał ogromną chęć na rywalizację i był przekonany, że skoro w tym tygodniu szczęście mu dopisywało i świętował wygraną sprawę, to dzisiaj również będzie mógł nieco pognębić siostrę, chełpiąc się swoją wygraną w jakiejś zręcznościówce. Wpierw trzeba było osłodzić jej życie i przygotować na przegraną — zaopatrzył się w ciastka kokosowe, a po drodze do kasy przeszedł przez alejkę z żelkami, gdzie zgarnął jeden z jej ulubionych rodzai, a potem dobrał dwa inne, jakieś nowe, aby przy okazji przetestować nowości. Wina, chipsy i po pół godzinie był pod jej drzwiami, w wygodnym dresie i prowiantem.
— Mam jakiś nowy, powalony smak żelków na próbę. A ciastek nie było — rzucił od progu, wchodząc do kuchni, aby odłożyć torby na blat, po czym wyjął pierwszą słodycz, a następnie drugą, której teoretycznie miało nie być; ale kim on był, żeby sprawiać jej zawód? Jeśli te diabelskie kokosanki wyprzedałyby się w jednym sklepie, to z pewnością pojechałby do kolejnych trzech, byle je dostać. — Żartuję, oczywiście, że były — odpowiedział, prezentując swoją zdobycz i po rozpakowaniu całej siaty, odłożył gdzieś ją w kąt. Rozgościł się jak w swojej kuchni — wyjął kieliszki, wygrzebał z zamrażalnika lód do ciepłej butelki wina, a drugą grzecznie schował, żeby była smaczniejsza na później. — Co mi powiesz, rudzielcu? Dzisiaj byłaś zabiegana jak nigdy, aż zdażyłem się stęsknić — zauważył, przesuwając po blacie zapełniony kieliszek w jej stronę, zaraz jednak zreflektował się i cofnął rękę, nim zdążyła go zabrać. — Jadłaś coś w ogóle? — zapytał, rzucając jej podejrzliwe spojrzenia, aby uruchomić swój wykrywacz kłamstw na wypadek, gdyby chciała go oszukać.

ulubiona ruda persona

[eleanor o'cahallan]

Fajnie było mieć starszego brata, serio.

Aiden był dla niej oparciem, odkąd... pamiętała. Dosłownie. Przecierał jej szlaki na każdym możliwym kroku - najpierw w szkole, gdzie gonił chłopaków strzelających z gumek recepturek w jej rude warkocze, potem na studiach, kiedy podrzucał jej swoje stare notatki z prawa karnego, aż w końcu w Phillips & Gardner LLP, gdzie pomógł jej zaaklimatyzować się w korporacyjnym środowisku. Zawsze mogła na niego liczyć - nieważne, czy chodziło o pomoc w nauce, czy krycie przed rodzicami po jednej z pierwszych nakrapianych imprez. To do niego zadzwoniła o trzeciej nad ranem, gdy na pierwszym roku studiów zatrzasnęła klucze w mieszkaniu, i to on bez mrugnięcia okiem przyjechał na drugi koniec Toronto z zestawem ślusarskim. Mieli niesamowitą, bliską więź, choć oczywiście, jako młodsze rodzeństwo, Ela uważała za swój święty obowiązek regularne denerwowanie go i testowanie granic jego cierpliwości.

Nagle usłyszała dzwonek do drzwi. No, nareszcie! Od razu rzuciła telefon na kanapę i zerwała się do przedpokoju. Znalazła nawet chwilę na przejrzenie się w lustrze, lol - miała na sobie swój ulubiony, brązowy dres, a włosy spięła w luźny, niesforny kok. Przekręciła klucz i otworzyła drzwi, przepuszczając Aidena w drzwiach i rzucając ciekawskie spojrzenie w kierunku toreb, które miał ze sobą. Mam jakiś nowy, powalony smak żelków na próbę. A ciastek nie było. Cooo? Zmarszczyła brwi i jęknęła, zamykając drzwi z powrotem. - Cooo? Jak to nie było ciastek? - jęknęła, po czym zaczęła dreptać za bratem krok w krok do kuchni i zaglądać mu przez ramię prosto do siatek. Kurde, naprawdę miała wielką ochotę na te ciastka... BYŁA BARDZO ROZCZAROWANA, NO. No i nagle Aiden wyjął z torby zarówno żelki, o których mówił, jak i kokosanki, których teoretycznie miało nie być. Ela odetchnęła z ulgą - KOKOSANKI! - ale nie zamierzała mu odpuścić. - Uch, Aideeeen, no weź! - zawołała Elka, dając bratu kuksańca w bok. Jak śmiał żartował z braku ciastek? I to KOKOSANKOWYCH? Oh, please! Mimo wszystko na jej twarzy zagościł szeroki uśmiech, bo to, że pamiętał o jej ulubionych słodyczach i bezbłędnie trafił w smaki żelków, było cholernie urocze.

Podczas gdy Aiden z absolutną swobodą zajął się rozlewaniem wina, wyciąganiem kieliszków i kombinowaniem lodu z zamrażalnika, Ruda wyciągnęła z szafki dużą miskę, otworzyła z głośnym trzaskiem paczkę chipsów i przesypała je do środka, podjadając jednego po drodze. Co mi powiesz, rudzielcu? Dzisiaj byłaś zabiegana jak nigdy, aż zdążyłem się stęsknić. - Nawet mi nie mów o dzisiejszym dniu, to był jakiś koszmar - zaczęła, po czym wskoczyła na blat i usadowiła się na nim wygodnie. - Claire kazała mi przeszukać całe archiwum i zrobić research do tej nowej sprawy ubezpieczeniowej. Spędziłam cztery godziny, ślęcząc nad dokumentami. Myślałam, że tam oszaleję... A jak twój dzień? - wyjaśniła i spytała mimochodem. Automatycznie wyciągnęła rękę po napełniony przez brata kieliszek, który akurat wysunął w jej stronę, ale Aiden... po krótkim namyśle cofnął dłoń?! Zmarszczyła brwi i posłała mu groźne spojrzenie. WHY? Jadłaś coś w ogóle? Przekręciła oczami. - Zjadłam... - urwała, próbując sobie przypomnieć, co dzisiaj właściwie zjadła. Kurczę, wyglądało na to, że obiad wyleciał jej z głowy przez te nieszczęsne papiery. - Hm, dwie kawy i kawałek ciasta. Penny z księgowości miała urodziny, przynieśli wielkie blachy do socjalnego. Złożyłeś jej w ogóle życzenia? Bo jak nie, to masz u niej gigantycznego minusa - powiedziała i pokiwała mu palcem przed nosem z głupim uśmiechem na twarzy. Po chwili jednak porzuciła temat Penny i spojrzała na brata błagalnym, niemal płaczliwym wzrokiem, wyciągając obie dłonie w stronę trzymanego przez niego szkła. - Nooo, Aiden, weź mi daj to wino, później coś zjem - poprosiła naprawdę ładnie. Jak na nią. - Zagramy w Overcooked? - wypaliła chwilę później, bo Ela najpierw mówiła, a dopiero potem myślała, a nie chciała, żeby ta konkretna myśl jej uciekła, okej?

𝒷𝒾𝑔 𝒷𝓇𝑜𝓉𝒽𝑒𝓇

[Autumn Ashford]

Aiden szybko odnalazł się w roli starszego brata. Obyło się u niego bez kryzysów, płaczu i buntów; od razu był ciekawy młodszego rodzeństwa i nie rozumiał, dlaczego nowonarodzona dziewczynka nie była chętna do zabawy czy do biegania z nim po podwórku. Miał ledwo dwa lata, kiedy Eleanor pojawiła się w jego życiu i przez to, że byli blisko już od małych berbeci, to nie widział innej opcji, jak zająć się nią i przeprowadzić przez życie, będąc jej tarczą. Chociaż później zaczęła się wymykać zza linii obrony, próbując życia samodzielnie, a on nie był osobą, która by ją w tym ograniczała. Czasami musiała sparzyć się sama, aby uwierzyć mu, że w niektóre sprawy nie warto było się angażować. A on później cierpliwie ją wysłuchiwał, krył przed rodzicami, odbierał z imprez, pilnował, żeby czasami nie zaniedbywała siebie - zupełnie tak jak teraz, kiedy zaraz powie mu, że posiłkiem były DWIE KAWY i KAWAŁEK CIASTA.
Czasami trzeba było wprowadzić dreszczyk emocji; z jednej strony mogło to być coś poważnego, coś, co dotyczyło ich rodziny, bliskich, a z drugiej strony, sytuacja mogła być poważniejsza, bo brak kokosanek to skandal najwyższej klasy. Nie był w stanie dłużej spoglądać na ból w oczach młodszej, zupełnie jakby oderwał głowę jej najcenniejszemu pluszakowi. - No dobra, po prostu wprowadziłem dreszczyk emocji, okej? Żebyś czasami nie miała za mało wrażeń w życiu - rzucił, uśmiechając się cwanie. Nie żeby po dzisiejszym dniu w pracy nie miała dosyć. Przynajmniej teraz mogła jeszcze bardziej docenić fakt, że w sklepie były jej ulubione ciastka, a ona sama nie musi zajadać smutków jakimiś innymi, pewnie równie dobrymi, ale nie takimi jak te kokosowe.
Powinien przyzwyczaić się do tego, jak Ela otwiera chipsy, a i tak złapał się za serce, prostując się przy zamrażalniku, aby rzucić side eye niewzruszonej siostrze. Z nim już nie można było tak żartować! W tym roku skończy dwadzieścia siedem lat, a to nie jest już wiek pierwszej młodości. - Oh, Claire, jak się cieszę, że już nie mam z nią do czynienia - mruknął pod nosem, wspominając swój pierwszy rok w kancelarii właśnie… w ten sposób. Przeszukiwanie archiwum, wertowanie teczek, kopiowanie dokumentów, które miał wrażenie, że widzi trzeci raz w ciągu dwóch godzin. - Już niedługo przyjdzie nowa krew to da ci spokój. Ona żywi się tylko krwią niewiniątek, a ty zaraz staniesz się starym osłem - parsknął. Sam od tego roku został wspomnianym osłem, ale wolał nim być, niż wysłuchiwać życzeń pani mecenas, która stażystów i młodszy adwokatów traktowała jak osobiste asystentki. Uczyła ich przy tym - tego nie dało się jej odebrać - aczkolwiek po całym dniu jej gadania i humorów, człowiek wracał do domu wypompowany z emocji i sił. - Dzisiaj robiłem za pomoc mentalną starszych kolegów, którzy najebali się w środku tygodnia i dzisiaj mieli problem w skleceniu kilku zdań. - Nawet nie ukrywał się z tym, że właśnie ich wyśmiewał. Dobrze im tak, w końcu wczoraj przynieśli same kłopoty… które on musiał później sprzątać, chociaż wcześniej… wcześniej miał okazję na bliskie spotkanie z pewną nieznajomą. Uśmiechnął się sam do siebie, rozlewając wino do kieliszków z lodem, po czym nadszedł czas na wywiad w kierunku młodszej. W dalszym ciągu trzymał naczynie za nóżkę, przyglądając się jej badawczo i oczekując, co dalej mu odpowie. - No dalej, potworze, wyduś z siebie, co dzisiaj jadłaś - żachnął, mówiąc na nią przezwiskiem, którego nie lubiła w dzieciństwie; lecz Aiden lubił się droczyć. I to nie tylko z pięknymi barmankami, o niebieskich jak ocean oczach, ale także z własną siostrą, znajomymi, rodziną, a przede wszystkim własnym ojcem, którego łapał za słówka na każdym kroku - cóż, z wiekiem uczeń przerósł mistrza. - Dwie kawy i urodzinowy tort to jest dla ciebie obiad? Co tak hojnie - parsknął, wywracając oczami. - Oczywiście, że złożyłem jej życzenia. O Penny się nie zapomina, chyba że chcesz mieć kłopoty - odpowiedział oczywistą oczywistość. Sam też jadł jeden z tortów, ten na spodzie brownie z malinami był przefantastyczny. - Powinnaś zjeść przed piciem, a nie po piciu. Znając twoją mocną głowę to będziesz jutro zdychać - dodał, spoglądając na siostrę, która robiła do niego oczy niczym kot ze Shreka. Standardowe zagranie i wjechanie na jego słabość. Wywrócił oczami. Znowu. Odlał nieco wina z jej kieliszka do swojego i przysunął w jej kierunku mniejszą porcję niż początkowo chciał w nią wlać. - Póki co tyle, ale zamawiam pizzę. Chyba, że chcesz coś innego. - Dał jej prawo wyboru, bo to głównie ona miała zjeść, aby nie pić na pusty żołądek; żeby na stare lata musiał młodą takich rzeczy uczyć! - Overcooked? Czyli dzisiaj masz mood, żeby na mnie krzyczeć, że za wolno gotuje? - rzucił z rozbawieniem, kiwając głową na boki. - Ale najpierw wybierz, na co masz ochotę. I żebyś potem nie marudziła, że nie zjesz, bo jednak nie masz ochoty - rzucił, bo już widział jej różne podstępy, gdy nie była głodna. A w jego oczach, jadła jak ptaszek, co nie było dobre! Rozsiadł się na kanapie, włączając konsolę i wybierając grę, kiedy przyszła mu do głowy ważna myśl. Cały dzień zastanawiał się, jak powinien napisać do iskiereczki, którą spotkał w barze. Kto mógł mu łatwiej nasunąć pomysł niż nie jego siostra? - Ej, Eleanor, jak najlepiej zagadać do typiary? Nie znam jej, mam tylko jej numer i wymieniliśmy kilka zdań. - I ślinę; ale czy ten szczegół musiała znać? Na pewno się domyśliła, w końcu swego czasu podrywał również jej koleżanki!

potworek

[eleanor o'cahallan]

Jak dobrze było mieć rodzeństwo, a konkretnie - brata. Na przykład, zawsze mogła liczyć na darmowe, irytujące porady życiowe. Serio, nie rozumiała, dlaczego Den twierdził, że dwadzieścia pięć lat życia to za mało, by obsłużyć własny żołądek, zupełnie jakby dwie kawy i coś słodkiego miały spowodować natychmiastowy zgon. Przecież nie odżywiała się w taki sposób codziennie tylko… hm, yyy... kilka razy w tygodniu. A jednak, mimo tego całego boomerskiego zrzędzenia (a był starszy tylko o DWA LATA, no ludzie!), Eleanor nie wymieniłaby go na żaden inny model. Nie chciałaby, żeby ktokolwiek inny tworzył aferę kokosankową albo zamawiał pizzę z podwójnym serem, żeby jego potwór nie umarł z głodu. Cieszyła się, że miała brata, z którym po męczącym dniu mogła rzucić się na kanapę, nawpieprzać się węglowodanów i pograć w gry.

No dobra, po prostu wprowadziłem dreszczyk emocji, okej? Żebyś czasami nie miała za mało wrażeń w życiu. Parsknęła śmiechem. Mówił to do niej? - Umiem zadbać o swoje wrażenia w życiu i dobrze o tym wiesz, braciszku - zaśmiała się jak diabełek i posłała Aidenowi znaczące spojrzenie. Ile razy wynosił ją z klubu? Ile razy bronił ją przed typami, w których ona nie widziała nic złego? Cholera, nagle w środeczku poczuła dziwne uczucie, chyba pierwszy raz w życiu, takie jakby… hmm… wstyd? Zmarszczyła brwi i z niewzruszoną miną wpakowała do buzi kolejnego chipsa. Zaczęła się zastanawiać, czy jej brak zahamowań, zamiłowanie do adrenaliny oraz wszystkie inne sposoby na redukcję stresu sprawiały, że stawała się problemem dla bliskich? Przełknęła gulę w gardle. Nope. Nie myśl o tym, Eleanor. Wdech, wydech. Wszystko jest w porządku. Wstyd? Jaki wstyd? Jednorożce. Koniki. Kucyki. No i właśnie dzięki konikom uniknęła lekkiego ataku paniki związanego ze strachem przed wzięciem odpowiedzialności za swoje własne czyny. Uśmiechnęła się promiennie, mimo że w środku dalej czuła dyskomfort. Przed państwem mistrzyni zakopywania własnych emocji i stawania problemom naprzeciw, proszę o aplauz.

Claire. Praca. Wróć na ziemię, Eleanor. - Ile jeszcze będę tym juniorem, Den? Ugh, mam tego dość, to jest cholernie nudne - westchnęła. Nie wiedziała, czemu to powiedziała. Tak, została prawnikiem, no i mimo że zrobiła to dla rodziców, to dalej był to jej wybór i nie powinna teraz narzekać, prawda? Wiedziała, że była dobra w tym, co robiła, ale ostatnio coraz częściej odczuwała brak satysfakcji po wykonaniu zadań i nie wyobrażała sobie, że mogłaby zajmować się prawem do końca swojego życia. Przekręciła oczami. - Czasem jak sobie pomyślę, że będziemy robić to do emerytury, to mnie skręca w środku, wiesz? - rzuciła mimochodem, znowu częstując się chipsem i zerkając przez okno na drzewa przed blokiem. Zupełnie nie zdawała sobie sprawy, że taka deklaracja będzie brzmiała dość… niepokojąco. Czy kiedykolwiek mówiła Aidenowi, że poszła na prawo tylko ze względu na ojca? Dzisiaj robiłem za pomoc mentalną starszych kolegów… Chwila, chwila, moment! Imprezował bez niej?! Otworzyła szeroko oczy i spojrzała na brata z oburzeniem, wtrącając się w jego wypowiedź. - I nie zabrałeś mnie ze sobą? - jęknęła. Cóż, istniała możliwość, że Eleanor akurat zabrała się gdzieś sama, ale… no wiecie. Lubiła kolegów Aidena, byli przystojni i chętni do zabawy, jak tylko Den nic nie widział, hihi. Zaraz jednak musiała przestać rozmyślać o ładnych kolegach brata, bo Aiden znowu zaczął gadać o jedzeniu, jeju, ten to jak się doczepił jakiegoś tematu to naprawdę! - Babcia zawsze mówiła, że jak będę dorosła, to będę mogła jeść co chcę, więc dziś chciałam wypić dwie kawki i zjeść tort - wytłumaczyła cierpliwie, po czym zaczęła dreptać za bratem w stronę salonu, aby rozgościć się obok niego na kanapie. - Ouch, przecież mam mocną głowę, wcale nie wynosisz mnie z klubu aż tak często - zaoponowała, w końcu przejmując od Aidena kieliszek, który był wypełniony winem tylko w jednej czwartej, cholera jasna. Zaraz jednak uśmiechnęła się pod nosem, bo przecież jak tylko zjedzą… yyy… pizzę, to przecież sobie doleje, nie? Nie ma tego złego, po prostu będzie piła wolniej. - Może być pizza, tylko z podwójnym serem, kocham ser, ser, ser, SEEER - rzuciła pod nosem jak jakiś gremlin, po czym wzięła do rąk swojego błękitnego pada i czekała, aż Aiden włączy grę. Uwielbiała Overcooked, mimo że ta gra wyciągała z niej najgorsze cechy charakteru. Jedno musiała przyznać - darcie się na Aidena, gdy przypalał zupę, było jej ulubioną formą domowej terapii. - Tak, a potem będę się wściekać, że przez ciebie nie realizujemy zamówień - skwitowała z rozbawieniem. - Pizza będzie okej - dodała zaraz odrobinę niecierpliwie, bo przecież już to ustalili.

No i wtedy Aiden O’Cahallan zadał jej pytanie, przez które oczy rozbłysły jej jak dwie gwiazdeczki. Ej, Eleanor, jak najlepiej zagadać do typiary? Nie znam jej, mam tylko jej numer i wymieniliśmy kilka zdań. OMG. Starszy braciszek szukał porady sercowej?! Skrajnie podejrzane. Eleanor momentalnie odłożyła chipsy, oparła się wygodnie o zagłówek i zmierzyła brata uważnym spojrzeniem. Ups, czy na jej ustach właśnie pojawił się cwany uśmiech? - Napisz coś w stylu "Ej, czy twój tata jest piekarzem? Bo niezła z ciebie babeczka" - rzuciła z kamienną twarzą, gdy akurat wypowiadała najbardziej żenujący tekst na podryw, jaki znała historia ludzkości. Dopiero po sekundzie parsknęła śmiechem, po czym nachyliła się do brata i szturchnęła go ramieniem. - A tak poważnie... Co robiliście, że dała ci swój numer? Make-out session? - parsknęła, przy okazji wybierając Rudą Wiewiórkę na swoją bohaterkę w grze.

𝒷𝒾𝑔 𝒷𝓇𝑜𝓉𝒽𝑒𝓇

[Autumn Ashford]

Parsknął śmiechem i musiał przyznać jej rację. — No tak, nie był to odpowiedni komentarz. Raczej bym stwierdził, że to ty dbasz o dodatkowe atrakcje w moim życiu. — Pokiwał z rozbawieniem głową. Nie miał nic przeciwko temu, bo była jego młodszą siostrzyczką, z którą już po jej narodzinach zawarł pakt, że będzie jej bronić. Wiadomo, że czasami irytowała go jak nikt inny, ale w gruncie rzeczy nie zamieniłby jej na żaden inny egzemplarz, a już na pewno nie oddał; w końcu już od dziecka cieszył się na wieść o rodzeństwie. Nie wyobrażał sobie, jak nudne życie miałby, będąc jedynakiem i jednocześnie jak… samotny by był. Dziadkom leciały lata, z ojcem miał kosę, matka jedynie się do niego odzywała, ale nie mógł z nią beztrosko i szczerze porozmawiać, więc miał tylko Eleanor. Powierniczka jego sekretów i ta najbardziej zaufana osoba. Cóż, Aiden jeszcze nie miał świadomości, że za niedługi czas jego siostra będzie mieć inną, damską konkurencję, jeśli chodzi o uwagę i zaufanie.

— Kochana, jeszcze trochę poczekasz. Na dobrą sprawę to i ja nadal nim jestem, ale po prostu z biegiem czasu będziesz dostawać ciekawsze sprawy — przyznał. On nadal nie był zwykłym adwokatem i czasami odczuwał, że był młodszy. Zgarniał pochwały, że idzie mu naprawdę dobrze, ale w kwestii hierarchii to czasami i jego wykorzystywało się do kserowania dokumentów. — Ojciec kiedyś mi mówił, że to wszystko zależy od kancelarii, ale w naszej dość szybko awansują juniorów, jeśli mają duży procent wygranych spraw, więc trzeba się po prostu starać. — Wzruszył lekko ramieniem. Skręcało go przez samo wspomnienie o ojcu, ale zachował kamienną twarz, zachowując się jak najbardziej obojętnie. Gdyby jego życie potoczyło się inaczej, to prawdopodobnie nie poszedłby na prawo; wybrałby inną ścieżkę rozwoju, chociaż z biegiem lat… nie żałował. Nie przyzna tego na głos, ale lubił robić to, co robił, mimo że czasami ludzie niezmiernie wkurzali go swoim niedoinformowaniem i głupotą. — Tak? — spojrzał na nią zdziwiony. Czy kiedykolwiek słyszał, że ona również uległa manipulacji ich ojca? Raczej nie. Dlatego spojrzał na nią sceptycznie, mrużąc oczy. — To dlaczego nie wybrałaś innego kierunku, hm? Chyba ojciec bardziej przychylniej spojrzałby na widzimisię swojej księżniczki — zasugerował, bo nietrudno było zauważyć, kto był ulubionym dzieckiem ich taty i na pewno nie był to Aiden. — Daj spokój, śliń się do innych, a nie do jakiś sztywnych krawaciarzy. — Wywrócił oczami, po czym posłał jej jednoznaczne spojrzenie. W końcu już do jednego kumpla Aidena, który również był krawaciarzem, Eleanor się śliniła. Ze wszystkich którzy byli do wyboru, wybrała akurat najgorszego, bo nie chciał, aby Caleb traktował ją jako jedną ze swoich cotygodniowych dziewczynek. — Babcia tak mówiła i dzisiaj ma sztuczną szczękę i Alzheimera. Przemyśl dwa razy, czy na pewno chcesz jej słuchać, bo skończysz jak ona — powiedział z rozbawieniem, patrząc jaka duma przemawiała przez jej postawę, gdy informowała go, że była już dorosła i mogła jeść co chce. Poniekąd tak było, aleeee zawsze pozostawała kwestia tego, że dla starszego brata zawsze będzie wyglądać jak zbuntowana dziesięciolatka, która jeszcze nie do końca ogarnęła swoje nawyki żywieniowe i gdyby tylko mogła, to jadłaby czekoladowe płatki na każdy posiłek w ciągu dnia. — Mam nadzieję, że tak jest rzeczywiście przez twoją mocną głowę, a nie przez towarzystwo, które po prostu cię zgarnia z parkietu — rzucił, posyłając jej bombastyczne boczne oko. — To zamawiam. Zjesz i ci doleję, okej? Wieczór jeszcze długi, a jutro rano podziękujesz mi, jak obudzisz się bez bolącej głowy — mruknął przesympatycznie, przeklikując zamówienie, gdzie zamówił najbardziej serową pizzę jaką się dało, byle dogodzić upodobaniom siostry, a poza tym, ser najprawdopodobniej płynął w ich żyłach, bo Aiden także był jego ogromnym fanem.

Miał tylko nadzieję, że zaraz nie pożałuje swojego pytania. Chciał jednak… odpowiednio zagadać, żeby zaprosić szaloną barmankę na randkę i może poznać ją… bardziej. Przeklikał wstęp gry i spojrzał na siostrę, która odłożyła chipsy i uśmiechnęła się do niego, będąc o wiele za bardzo zadowolona.

No i pożałował.
Spojrzał na nią z litością w oczach, kiedy wypowiedziała tekst na podryw, który mu polecała. — W życiu do niej tak nie napiszę — westchnął, kiwając przecząco głową, ale przez jego usta przeszedł cień uśmiechu. — Mhm — mruknął, przebiegając wzrokiem po postaciach. — Koledzy krawaciarze nie umieli się zachować i rzucali w kierunku barmanki średnie teksty. Mieli spinę, ona oblała mnie potem lemoniadą z węża, wyszedłem, ale… szybko do niej wróciłem — streścił jej przebieg wieczoru. — Pomogłem jej zamknąć lokal, nieco się zapoznaliśmy i dała mi swój numer telefonu. Wyszedłbym z nią gdzieś, bo wydaje się w porządku — stwierdził beztrosko, wybierając krokodyla za swoją postać. — Może po prostu zapytam się, czy jest jutro wolna? Albo kiedyś tam? — zagadnął, a kiedy gra się załadowała, poprawił się na kanapie, wyciągając nogi na narożniku. — Dobra, wyciągam pomidory i już zacznij je kroić. Jak wleci kolejne zamówienie to zajmij się składnikami, a ja dokończę pomidorową — wydelegował zadania, wyciągając trzy czerwone warzywa na blat i biegnąc wokół, aby dotrzeć do deski. Na razie było na spokojnie, ale to była kwestia czasu, jak zaczną się na siebie wzajemnie drzeć. — A ty co? Ktoś się u ciebie zakręcił w ostatnim czasie? — zagadnął, bo skoro rozpoczął już te tematy, to może przy okazji zaktualizować wiedzę, czy imprezowanie siostry przyniesie mu w najbliższej przyszłości jakiegoś szwagra.

lil sis

[eleanor o'cahallan]

Nie lubiła, kiedy Aiden miał rację. Albo się mądrzył. - W ogóle mnie nie rozumiesz, Aiden - mruknęła i upiła łyk wina z kieliszka. Jejuuu, ona chciała po prostu po babsku ponarzekać na otaczający ją świat, a Aiden wyskakiwał ze swoimi statystykami i awansami juniorów, jak profesjonalny adwokat na sali rozpraw. Naburmuszyła się odrobinę i skrzyżowała ręce na piersi, ale jej zły humorek wyparował po sekundzie, booo… przecież miała wino, a jak powszechnie wiadomo, wino anulowało wszystkie smutki. Powinna opatentować to powiedzonko i zrobić z nim jakiś kozacki merch. Kurde, nie było jej jednak dane dłużej zastanowić się nad tym winnym (xD) merchem, bo temat znów zszedł na ich ojca i zaczęła mieć wrażenie, że coś ją w środku uwierało. Ała. Uniosła do góry jedną brew i spojrzała na brata. - Naprawdę uważasz, że jestem córeczką tatusia? - spytała grobowym tonem. Kurde, no, owszem, usiłowała zachowywać się nieskazitelnie w pobliżu rodziny, alee… przecież Den ją znał. Westchnęła. Gdyby to wszystko było takie proste. - Myślę, że dziadkowi Andrew i babci Stelli bardzo nie spodobałby się wybór mojej ewentualnej innej kariery. Zresztą, Den, o czym my rozmawiamy? Od dziecka wmawiali nam, że będziemy super prawnikami jak tata i dziadek. Nie mieliśmy żadnego wyboru, a teraz nawet nie wiem, co tak naprawdę lubię robić… - westchnęła ciężko, wpatrując się w czerwoną zawartość swojego kieliszka. Rzadko pozwalała sobie na szczerość, nawet przed Aidenem, ale ostatnio coraz częściej poddawała w wątpliwość całe swoje poukładane życie.

I pomyśleć, że to wszystko przez jednego mężczyznę, który nieoczekiwanie stanął na jej drodze i który uratował ją przed bardzo złymi konsekwencjami jej własnych, głupich decyz… Nie myśl o tym teraz, Eleanor. To nie czas na samoanalizę. O czym to oni…? A, krawaciarze. Uśmiechnęła się słodko i od razu pomyślała o Ardenie. Ach, Arden. - Do innych, nie do krawaciarzy? Dobrze - rzuciła niewinnie i pokiwała główką na zgodę. No co? Przecież Finn nie był krawaciarzem. Był duszą towarzystwa, nieziemskim przystojniakiem i większość krawaciarzy dostałaby zawału, gdyby się dowiedzieli, jak zarabiał na życie, hihi. No ale znowu, nie mogła zatonąć we własnych myślach na dłużej, bo nie była sama i nie mogła zignorować Aidena, który teraz gadał coś o babci i jej sztucznej szczęce. Leanor pokazała mu język w odpowiedzi i zmrużyła przy tym oczy dokładnie tak, jakby znowu mieli po dziesięć lat i kłócili się o pilota do telewizora. Ech, ci mężczyźni i ich wyimaginowane racje. - Mhmmmm - wymruczała pod nosem, rezygnując z dalszej dyskusji. Akurat grzecznie dopiła resztę wina i odstawiła pusty kieliszek na stolik. To aż śmieszne, że we własnym domu musiała poczekać, aż przyjedzie do nich pizza, żeby dostać kolejny kieliszek wina, no słowo daję…

Oczekiwanie na pizzę przynajmniej umilał jej braciszek, bo w końcu zaczął opowiadać interesujące Elę aspekty swojego życia. Parsknęła śmiechem na historię o barmance i incydencie z lemoniadą. - Wow, wcale nie jesteś taki nudny, jak myślałam - rzuciła, śmiejąc się pod nosem. - Zapytaj, będę trzymała kciuki, żebyś ją przeleciał - palnęła po chwili bez namysłu i chyba w ogóle do niej nie dotarło, co właściwie powiedziała, booo na ekranie właśnie ruszyła rozgrywka w Overcooked i musiała zacząć kroić wirtualne pomidory!!! Wciągnęła się w grę od pierwszej sekundy, z zaangażowaniem wciskając guziki na padzie. - Lecęęęę… Aaaa… Aaaa… Nie zdążymy! - zaczęła marudzić, gdy jej postać zablokowała się o narożnik blatu i zamiast kroić warzywa, po prostu kręciła się w miejscu. JEZUUU. - Den, ten blat mnie blokuje, no bez jaj! - zawołała ze złością i prawie rzuciła padem, ale na szczęście wzięła głęboki wdech i tego nie zrobiła, bo już po chwili jej postać jednak poszła w dobrą stronę.


A ty co? Ktoś się u ciebie zakręcił w ostatnim czasie?

Ummm. Czy ktoś się wokół niej kręcił, oto jest pytanie… - Hmm, myślę, że będziesz zadowolony, bo nie jest krawaciarzem - zachichotała pod nosem, ale zanim zdążyła powiedzieć coś więcej, w przedpokoju rozległ się dzwonek do drzwi. Pizza! Leanor wybawiona z opresji, yay! Nacisnęła pauzę i zerwała się z kanapy. - Idę otworzyć! - rzuciła przez ramię, głośno i wyraźnie, tak na wszelki wypadek, gdyby Aiden dziwnym trafem akurat się nie domyślił, po co biegła do przedpokoju jak na gwałt. Otworzyła drzwi, spodziewając się widoku zmęczonego dostawcy trzymającego pudełko z parującą pizzunią, ale… na klatce schodowej owszem, stał mężczyzna, ale, panie, świeć nad jego klatą, był niesamowicie seksowny, miał rozpiętą koszulę, która odsłaniała umięśniony tors i trzymał w dłoniach pudełko z pizzą, a w nim… pluszowe kajdanki? Ela otworzyła oczy ze zdziwienia, zapominając języka w gębie. - No cześć, słoneczko. Gotowa na zabawę? - powiedział mężczyzna, a jego głos poniósł się echem po korytarzu. - Wow… - wypsnęło się Eli, ale zanim zdążyła zmusić swój mózg do logicznego myślenia i jakkolwiek zareagować, napakowany typek wepchnął ją delikatnie do środka i stopą zamknął za sobą drzwi. W tym samym momencie z małego głośniczka przy jego pasku wybuchły pierwsze dźwięki Pony - Ginuwine. Eleanor stała jak oniemiała i uniosła brwi do góry, kiedy typek zrzucił koszulę na podłogę, objął ją w talii i zaczął swój… yyy… taniec. Biodrami. Na niej, tak jakby. O. Mój. Boże.

To chyba był striptizer.

Jezu. - Deeen… na pewno zamówiłeś dobrą pizzę?! - wrzasnęła w stronę salonu, stojąc w przedpokoju z szeroko otwartymi oczami. Cholera, normalnie pewnie by się zaśmiała, puściła mu oczko i wykorzystała okazję do darmowego show, ale w salonie siedział jej starszy brat! A w tym czasie obcy, półnagi facet ocierał się o nią w przedpokoju mieszkania, krok za krokiem popychając ją w kierunku salonu! Gdy gość przycisnął swoje biodra do jej ud i spróbował przekręcić ją w tańcu, Ela wpadła w lekką panikę i zaczęła się histerycznie śmiać, ale równie dobrze mogło to być spowodowane głupkowatym wyrazem twarzy striptizera, który pachniał tanią oliwką do ciała i jeszcze tańszymi perfumami. Dlaczego to właśnie jej przytrafiały się takie rzeczy?! - AIDEEEN! - wykrzyczała w końcu, bo brat to chyba w ogóle nie ruszył się z kanapy, helooooł? Spróbowała bezskutecznie odepchnąć od siebie roztańczonego striptizera-dostawcę, ale nic z tego. - Już zapłacone, skarbie, zaproś chłopaka do zabawy, zanim przyjdzie reszta koleżanek z panieńskiego - powiedział typek do jej ucha.

Chłopaka? Koleżanek? Z panieńskiego?! EXCUSE ME?!?!?!

𝒷𝒾𝑔 𝒷𝓇𝑜𝓉𝒽𝑒𝓇