[Nicholas Swanson]

Lekko się skwasiłem, kiedy usłyszałem wykład na temat energetyków. Przez chwilę gapiłem się na butelkę wody, którą dostałem, a później odkręciłem ją i wziąłem kilka łyków.
- Spokojnie. Nie piję ich aż tak dużo - odpowiedziałem odruchowo, chociaż oboje mogliśmy się domyślić, że nie była to do końca prawda. - Poza tym spożywało się gorsze rzeczy. Ale nie mówmy o tym głośno, bo jeszcze mój lekarz usłyszy.
Uśmiechnąłem się przez moment, ale temat szybko przestał mnie bawić. Trudno było zachować mi lekko ton, kiedy rozmowa coraz bardziej oddalała się od książek i pracy, a zbliżała do rzeczy, o których właściwie nigdy nie potrafiliśmy rozmawiać.
W trakcie, gdy matka zeszła na temat mojego kanału, to ja bawiłem się butelką, lecz cały czas ją słuchałem. Nie miałem jej za złe, że nie rozumiała jak to działało. W końcu nie każdy jest specjalistą w każdej dziedzinie.
- Materiał jest zdecydowanie łatwiejszy - powiedziałem. - Bo tam to ja decyduję, co zobaczą widzowie. Nawet kiedy pokazuję im coś prywatnego, to nadal jest to tylko ta część, którą sam wybrałem. - Zamilkłem na moment. - Tutaj nie mogę cię wyłączyć ani wyciąć kawałka rozmowy, jeśli powiem ci coś głupiego. XD
Chciałem, żeby zabrzmiało to jak żart, ale ostatnie wyszło to zbyt szczerze. Nie zamierzałem tego jednak poprawiać. Zamiast tego wziąłem kolejny łyk wody i oparłem butelkę na kolanie. Natomiast gdy matka doprecyzowała swoją historię to parsknąłem pod nosem.
- Czyli jednak nie była to zemsta na Agacie Christie? Trochę szkoda - stwierdziłem. - Ale dziesięcioletnia ty uznająca, że nadaje się do rozwiązywania morderstw, bo prawie przechytrzyła autora kryminału, też brzmi całkiem dobrze.
Nasz rozmowa o dziwo przebiegała absurdalnie zwyczajnie. Mogłem się z nią trochę droczyć, a ona wyjaśniała mi coś ze swojego dzieciństwa. Tak prawdopodobnie wyglądały relacje innych dzieciaków z matkami. Znali podobne opowieści od lat, powtarzali je podczas rodzinnych spotkań i przewracali oczami, kiedy słyszeli je po raz kolejny.
Później rozmowa przestała być tak lekka. Słuchałem to co mówiła i siedziałem nieruchomo, coraz mocniej zaciskając palce na plastikowej butelce. Nie wiedziałem jakiej odpowiedzi się spodziewałem, kiedy zadałem pytanie. A już na pewno nie byłem przygotowany na to, że przyzna mi rację i powie o żalu oraz o tym, że chciałaby coś zmienić.
Przez wiele lat wyobrażałem sobie podobną rozmowę. Zazwyczaj w mojej głowie wyglądało to zupełnie inaczej, bo ja krzyczałem, wypominałem jej wszystko po kolei i zmuszałem do przyznania, że nas zawiodła. Ona miała się tłumaczyć, a ja miałem wreszcie poczuć satysfakcję. Teraz nie czułem jej wcale. Poczułem za to nieprzyjemne kłucie w klatce piersiowej. Spuściłem wzrok na swoje dłonie, bo nagle nie potrafiłem patrzeć przed siebie. Nie chciałem, żeby było po mnie widać to, jak mocno uderzyły we mnie jej słowa.
- Nie wiem, co mam na to odpowiedzieć - przyznałem po dłuższej chwili. Przesunąłem palcem po etykiecie i wypuściłem powoli powietrze. - Chyba chciałem usłyszeć coś pdoobnego, ale zawsze wydawało mi się, że kiedy w końcu to powiesz, to wszystko stanie się prostsze. - Przeniosłem wzrok na matkę. - A wcale takie nie jest.
Nie mówiłem tego z wyrzutami. Po prostu taka była prawda. Jedno przyznanie się do błędu nie mogło nagle zmienić całego mojego dzieciństwa. Zawsze będę miał gdzieś z tyłu głowy to, że były momenty, gdy ją potrzebowałem, a jej nie było.
- Doceniam to, że powiedizłaś to wprost - dodałem. - Tylko nie chcę udawać, że wystarczy jedna rozmowa i nagle będziemy zachowywać się jak normalna rodzina.
Sam nie wiedziałem, czy właściwie była normalna rodzina. Znałem ją głównie z filmów, cudzych zdjęć i krótkich momentów, kiedy ojciec próbował udawać zainteresowanie tym, co robiliśmy.
- Nadal jestem wkurzony - przyznałem. - Czasami nawet nie wiem na co dokładnie. Na ciebie, na ojca i na siebie. Chyba na wszystkich po trochu. - Zacisnąłem usta, próbując nie wycofać się z tego co chciałem powiedzieć. - I nie wiem, czy byłaś złą matką dlatego, że się do tego nie nadawałaś. Może po prostu nie próbowałaś wystarczająco długo. Nie wiem.
To zdanie zabrzmiało ostrzej niż zamierzałem. Od razu poczułem potrzebę, żeby je złagodzić, ale nie chciałem kłamać tylko po to, żeby nie zrobiło się niezręcznie. - Ale teraz próbujesz - dodałem ciszej. - Przynajmniej tak to faktycznie wygląda.
Odłożyłem butelkę i oparłem dłonie na udach. - Ja też nie wiem, jak się to robi - powiedziałem. - Nie wiem, jak mam nagle zacząć traktować cię jak matkę, skoro przez większość czasu byłaś dla mnie bardziej kimś, o kim inni opowiadali. - Przełknąłem ślinę. - Ale przyszedłem tutaj, więc chyba też próbuję.
Nie obiecywałem jej przebaczenia i nie wiedziałem nawet, czy właśnie do niego zmierzaliśmy. Mogłem jednak przyznać, że nie pojawiłem się tutaj wyłącznie z ciekawości. Jakaś część mnie nadal chciała ją poznać, nawet jeśli oznaczało to ryzyko, że znów się zawiodę.
- Nie musisz być od razu idealną matką - dodałem po chwili. - To byłoby i tak podejrzane. Wystarczy, że następnym razem się umówimy, to będziesz pamiętała, gdzie mam przyjść. - Uśmiechnąłem się do niej delikatnie. - A ja spróbuje wcześniej zadzwonić i cię uprzedzić.

Evina J. Swanson

[Evina J. Swanson]

Pewne rzeczy były zwyczajnie odruchowe. Nie musiała tłumaczyć świata dwudziestolatkowi, który miał swój rozum, ale każdy, kto miał kiedyś dwadzieścia lat wiedział, że był to wiek, gdy robiło się sporo głupot. Później w sumie też można było. Niby mówiło się, że mądrość przychodzi z wiekiem, ale w przypadku niektórych ludzi wiek przychodził sam.
- Czyli lekarz nie może usłyszeć, ale matka już tak? - zapytała, bo jednak większość ludzi podobne fakty ukrywała chyba właśnie w głównej mierze przed swoimi rodzicami.
Trzeba było jednak przyznać, że ich relacja przecież nie była wzorcowa. Od dekady nie mieszkali razem, a jedynie widywali się sporadycznie, gdy tylko czas detektywce na to pozwalał. Czasami miała aż nadto wolnego czasu, gdy próbowano jej wynagrodzić te wszystkie godziny zarwane przy wyjątkowo trudnym śledztwie, a innym razem... nawet nie starczało jej doby na to, aby położyć się we własnym łóżku i zjeść normalne śniadanie.
Kiwnęła głową, gdy tylko spróbował jej to wszystko objaśnić. Dalej nie do końca rozumiała jak działał jego umysł, ale wystarczyło jej to, że wiedziała tyle, że rzeczywistość nie był edytowalnym materiałem, a ich relacja była wyjątkowo osobista i trudna. Tego akurat nikt nie musiał jej mówić. Zdawała sobie z tego sprawę.
- Dobra. W takim razie oboje będziemy odrobinę niezręczni - dodała. - Pewnie każde z nas walnie jakąś głupotę.
Uniosła kubek z herbatą, aby ostrożnie upić łyk. Wciąż była gorąca, więc musiała uważać, aby nie oparzyć języka. Zaraz też uśmiechnęła się na stwierdzenie syna. Tak czy siak brzmiało to jak dobra historia.
- No wiesz... Stwierdziłam, że jeśli już tak dobrze mi poszło to będzie jeszcze lepiej jak się nieco poduczę i dowiem nowych rzeczy, gdy podrosnę - dorzuciła, uśmiechając się cwanie.
Do tego momentu było przyjemnie i nawet zabawnie. Dopiero potem Nick poruszył dużo poważniejsze tematy, które sprawiły, że nie była w stanie już przywołać na twarz uśmiechu, a w piersi poczuła nieprzyjemne ukłucie, które poprzedziło równie nieprzyjemny ucisk ściskający płuca i bijące ciężko serce.
Nie lubiła mówić o swoich uczuciach. O wiele bardziej wolałaby sprzedawać różne anegdotki i śmiać się z różnych głupot, ale mieli jeszcze sporo niewyjaśnionych kwestii oraz żalu, który zatruwał ich relację. Dlaczego musiało tak być? No tak. Przecież zawaliła i teraz zbierała tego żniwa.
Zdawała sobie sprawę ze swojej porażki. Czuła ją za każdym razem, gdy miała przy sobie kobiety, które czuły się spełnione jako matki i miały dobre relacje ze swoimi dorosłymi dziećmi. Nie wszystkie osiągnęły to rezygnacją z kariery zawodowej także te dwa światy mogły się łączyć. Tylko, że jej znalezienie harmonii przychodziłoz naprawdę ogromnym trudem.
- Po prostu słowa niczego nie naprawiają... Chociaż czasami mogą stanowić pierwszy krok - przyznała, bo zawsze była kimś, kto preferował czyny ponad słowa.
Chciała mu pokazać, że jej zależy. Żałowała, nabrała innej perspektywy i starała się znaleźć dużo lepszy balans między życiem zawodowym, a prywatnym. Dostała drugą szansę na to, aby założyć rodzinę i nie zamierzała po raz kolejny tego koncertowo spierdolić. Przy okazji właśnie również próbowała odbudować relację ze swoimi biologicznymi dziećmi.
Wiedziała, że jedna rozmowa nie wystarczy. Nawet w najdzikszych fantazjach nie wpadłaby na coś podobnego, bo mieli za sobą lata pełne rozczarowań, zaniedbań oraz nieporozumień. Tego wszystkiego nie da się łatwo odbudować. Zawiodła więcej razy niż powinna i nie dziwiło ją wcale to, że utraciła zaufanie Nicka i Kim. Mieli prawo być na nią wściekli i wypominać jej to wszystko.
- Nie chcę udawać. Jak najbardziej możesz się wkurzać i... - zamilkła, gdy uderzyły w nią kolejne słowa.
Czy faktycznie nie starała się wystarczająco dla swojej rodziny? A może zwyczajnie nie potrafiła być inna? Na pewno zmieniła się na przestrzeni tych wszystkich lat i to w znaczny sposób. Tego jednego była pewna. Zrozumiała, co straciła i jak wielkie to miało dla niej znaczenie. Z drugiej strony udało jej się osiągnąć naprawdę wiele w swojej karierze, więc przynajmniej nie zmarnowała tych lat na byle co.
- Wspólne próbowanie na razie brzmi wystarczająco dobrze - zapewniła go, wymuszając delikatny uśmiech na twarzy, gdy tylko wymówiła te słowa.
To był jakiś początek. Może nie do końca tak obiecujący jak człowiek by tego chciał, ale zawsze było to coś. Krok w odpowiednim kierunku, który mogła wykonać bez poczucia, że właśnie będzie z pełną mocą w kierunku ściany, o którą rozbije sobie głowę.
- Zgoda. Brzmi jak uczciwy układ - przyznała, uśmiechając się do niego już nieco pewniej.
Podobało jej się to, co udało im się ustalić i miała nadzieję, że faktycznie uda im się z tego wszystkiego wywiązać w przyszłości.

Nicholas Swanson

[Nicholas Swanson]

- Tak. Lekarz nie może usłyszeć, bo zacznie zadawać pytania, na które nie chce mi się odpowiadać - stwierdziłem, obracając butelkę w dłoniach. - A ty przynajmniej nie możesz mnie zmusić do badań.
Uśmiechnąłem się lekko i dopiero po chwili dotarło do mnie, że właściwie powiedziałem jej coś, czego pewnie normalnie matce bym nie powiedział. Tyle że u nas nigdy nie było normalnie, a ja nie miałem wypracowanego odruchu zastanawiania się, co powinienem przed nią ukrywać, a czym mogłem się dzielić.
- Poza tym nie powiedziałem, co dokładnie przeżył mój żołądek, więc nadal zachowuję trochę tajemniczości.
To było zdecydowanie prostsze niż wszystko, co wydarzyło się chwilę później. Kiedy usłyszałem, że oboje mogliśmy być niezręczni, to poczułem nawet pewną ulgę. Niby brzmiało to banalnie, ale dobrze było wiedzieć, że nie musiałem przez cały czas pilnować każdego zdania. Do tej pory miałem wrażenie, że jedna źle dobrana odpowiedź mogła wystarczyć, żebyśmy znowu znaleźli się dokładnie w tym samym miejscu, w którym byliśmy przez ostatnie lata.
- To akurat bez problemu - powiedziałem. - W waleniu głupot mam spore doświadczenie.
Tym razem nie próbowałem nawet ukrywać rozbawienia. Znacznie trudniej było mi później, kiedy rozmowa ponownie zrobiła się poważna. Słowa o tym, że niczego nie da się naprawić samym gadaniem, były dość mocne, a ja właśnie tego się bałem. Że porozmawiamy raz, powiemy sobie kilka rzeczy, które należało powiedzieć lata temu, a potem każde z nas wróci do swojego życia i właściwie nic się nie zmieni. Żadne z nas nie potrzebowało kolejnej rozmowy, którą później będzie analizowało przez kilka tygodni.
- No właśnie - odpowiedziałem po chwili. - Chyba bardziej boję się tego, co będzie po tej rozmowie niż samego gadaniaa. - Przesunąłem dłonią po karku i usiadłem się trochę wygodniej. - Bo teraz jest całkiem okej. Siedzimy tutaj i żadnemu z nas jeszcze nie odwaliło na tyle, żeby wyjść i trzasnąć drzwiami. To już jakiś sukces. - Uśmiechnąłem się na chwilę, ale zaraz spoważniałem. - Tylko nie chciałbym, żeby za miesiąc okazało się, że to był jednorazowy zryw i znowu zobaczymy się przez przypadek za pół roku.
Nie zamierzałem wypowiadać tego jak oskarżenia. Bardziej brzmiał to jak coś, czego naprawdę się obawiałem. Potrafiłem udawać, że ludzie byli mi obojętni, dopóki nie dawali mi powodu, żeby pomyśleć inaczej. Gorzej było, kiedy już zaczynałem mieć jakieś oczekiwania, bo wtedy rozczarowanie bolało zdecydowanie bardziej. Być może to właśnie dlatego przez tak długi czas łatwiej było mi być na nią wściekłym, bo złość niczego ode mnie nie wymagała.
- Więc wspólne próbowanie mi wystarczy - dodałem. - Nie potrzebuję żadnego wielkiego planu naprawiania naszej relacji. Brzmi to za bardzo jak terapia. - Skrzywiłem się lekko na samą myśl o tym. - Możemy zacząć od prostych rzeczy. Może ty dowiesz się czegoś o mnie, czego nie przeczytasz w policyjnej bazie danych, heh. A ja dowiem się, jakie jeszcze książki wpłynęły na twoje życiowe decyzje. - Przez moment zastanawiałem się nad kolejnymi słowami. - I chyba mogę spróbować nie zakładać od razu najgorszego, kiedy coś nie wyjdzie.
To akurat mogło być najtrudniejsze. Przez lata zdążyłem przyzwyczaić się do tego, że każda jej nieobecność potwierdzała dokładnie to, co już wcześniej sobie wmówiłem. Że praca zawsze będzie ważniejsza i jeśli coś jej wypadnie, to właśnie ja jako pierwszy zostanę przesunięty na później. Gdy człowiek wystarczająco długo czegoś oczekiwał, z czasem przestawał nawet sprawdzać, czy nadal miał rację. Nie chciałem nagle udawać, że pozbyłem się tego mechanizmu, ale mogłem przynajmniej spróbować nie korzystać z niego za każdym razem.
- Dobra - powiedziałem w końcu i wypuściłem powoli powietrze. - To chyba właśnie odbyliśmy najbardziej dojrzałą rozmowę w moim życiu.
Pokręciłem głową i sięgnąłem po wodę. Potrzebowałem już zejść z tego tematu, zanim zacznę czuć się naprawdę nieswojo. Powiedzieliśmy wystarczająco dużo jak na jeden raz. Przynajmniej dla mnie. Dopiero wtedy ponownie zerknąłem w stronę rzeczy znajdujących się w gabinecie.
- Skoro już ustaliliśmy, że spróbujemy nie być beznadziejną rodziną, to możemy wrócić do części, dla której oficjalnie tutaj przyszedłem - rzuciłem. - Opowiedz mi o swojej pierwszej sprawie. - Uśmiechnąłem się lekko. - Oczywiście w wersji, za którą żaden prawnik nie każe ci mnie później uciszyć.

Evina J. Swanson

[Evina J. Swanson]

Nie wiedziała, co ma sądzić o tym wszystkim, ale Nick na pewno miał rację w jednej kwestii: był dorosły. Nie mogła go zmusić do czegokolwiek. Mogła, co najwyżej, próbować go nakłonić do czegoś, ale finalna decyzja zależała wyłącznie od niego. Nie napawało jej to optymizmem, bo był w takim wieku, że przy większości rzeczy można byłoby go nazwać młodym i głupim. Wolałaby, aby uniknął pewnych błędów, ale bywało, że nie można ich było całkowicie wyeliminować. Zrobi i tak, co będzie chciał.
- Ta tajemniczość czasem jest najgorszym, co tylko może istnieć - stwierdziła, wzdychając ciężko.
Takie teksty jedynie wzmagały ciekawość i podsuwały coraz to gorsze scenariusze. Pracowała w wydziale zabójstw. Jej wyobraźnia miała tendencję do tego, aby skręcać w te najmroczniejsze rejony, bo tam najczęściej kryła się odpowiedź na dręczące ją pytania. Teraz wolała tego nie robić, ale ciężko było tak zwyczajnie wyłączyć myślenie o takich sprawach.
- Jesteś profesjonalnym żartownisiem, co? - zapytała jeszcze, chcąc zarzucić jeszcze jakimś żartem.
Nie miała pojęcia jak właściwie wyglądała jego kariera w internecie. YouTuberzy głównie jej się kojarzyli z jakimiś głupotami: prankami, dziwnymi filmikami, prankami oraz ogólnie raczej mało poważną twórczością. Może jednak powinna kiedyś obejrzeć coś, co Nicholas nagrał? To pewnie by jej pomogło w jakiś sposób go lepiej zrozumieć.
- Wiem... - raz jeszcze miała ochotę westchnąć, bo sytuacja była naprawdę dosyć poważna.
Tak mogłoby się to wszystko skończyć. W zasadzie w większości przypadków to właśnie tak się kończyło. Nie potrzebowali jednak czegoś podobnego.
- To raczej jest jedna z tych rzeczy, które wymagają zaangażowania z obu stron. No, ale na początek chyba wystarczy, że nie będziesz do mnie podchodził od razu z wrogim nastawieniem - powiedziała, starając się na razie zawiesić poprzeczkę swoich oczekiwań dostatecznie nisko.
Z pewnością lepiej było tak, niż potem poczuć wielkie rozczarowanie. Małe kroczki. W końcu startowali z dosyć kiepskiej pozycji. Nic zatem dziwnego, że nie obiecywała sobie zbyt wiele. Jak mogłaby to zrobić?
- Czyli tutaj się zgadzamy. Po prostu róbmy to po swojemu. Tak jak nam to odpowiada - przytaknęła, bo nie potrzeba im było jakiegoś skomplikowanego planu, a od terapii zawsze uciekała jak od ognia.
Nie sądziła, aby ktoś obcy mógł wiedzieć, czego potrzebowała w swoim życiu. Poza tym opowiadanie komukolwiek o swoich przeżyciach i emocjach nie wychodziło jej z kimkolwiek, a miałaby się tak obnażać przed nieznajomym? Nie było takiej opcji.
- Brzmi całkiem dobrze. Choć nie wiem czy jakaś inna książka wywarła na mnie jakiś wielki wpływ - przyznała, zastanawiając się nad tym przez moment. - A jest coś o czym ty chciałbyś mi powiedzieć?
Nie bardzo wiedziała jak do tego podejść, ale to nic. Na pewno kiedyś w końcu to jakoś ogarnie. Chyba. Na razie po prostu musiała włożyć nieco wysiłku w tę relację. Choć nie mogła obiecać, że nigdy go nie zawiedzie. W końcu jej praca była zbyt nieprzewidywalna.
- No, na pewno nie była najłatwiejsza, ale chyba oboje jej potrzebowaliśmy - przytaknęła, bo dla niej również była to trudna rozmowa.
Odchyliła się na fotelu i zamyśliła, gdy tylko syn zadał jej pytanie związane z pierwszą sprawą. Nagle poczuła tę samą mieszankę nerwowości, lekkiego przerażenia i ekscytacji. Pamiętała też te jasne, otwarte oczy martwej dziewczyny, nad którą wtedy przykucnęła.
- Dziewczyna, która była wtedy mniej więcej w moim wieku. Znaleźli ją w lesie z poderżniętym gardłem. Zgwałconą i w podartych ubraniach - powiedziała w końcu na głos. - Koledzy ze studiów. Było ich trzech. Chcieli się z nią zabawić. Potem grozili jej nożem... Jeden nie wytrzymał, gdy zaczęła krzyczeć.
Z perspektywy czasu sprawa nie wydawała jej się tak skomplikowana. Być może dlatego, że znała już odpowiedź na zagadkę.

Nicholas Swanson