[eliel m. saynsberry]

4

what am i now? what am i now?
what if i’m someone i don't want around?

{ outfit }

Jeszcze przed przekroczeniem progu cukierni Elmo wyczuwa w powietrzu słodki, ciepły zapach, za który odpowiada fuzja słodkich bułek, babeczek, kruszonki, świeżo wypieczonych ciast drożdżowych i innych pyszności, tak tłumnie zbierających w Kitten and the Bear lubujących się w słodkościach łasuchów.
Eliel nie jest jednym z nich. Nie, inaczej – nie jest tym, który w poszukiwaniu słodyczy zagląda do cukierni. W jego rodzinnym domu o desery dba mama, Delia Saynberry, a ponieważ od jakiegoś czasu Elmo znów zajmuje swój dziecięcy pokój (teraz przerobiony pod jego dorosłe potrzeby, chociaż prawda jest taka, że trochę tęskni za plastikowymi, świecącymi w ciemności gwiazdkami przyczepionymi do sufitu), w chwilach nagłej ochoty na coś słodkiego prawie zawsze ma pod ręką jej wiśniowe muffinki, mocno cynamonową szarlotkę albo przepyszne i chyba najlepsze w jej wykonaniu ciasto marchewkowe z polewą z serka białego; absolutne mistrzostwo.
Ten dzień jednak jest specjalny. Zbliżają się bowiem urodziny Delii Saynsberry i ponieważ ani jej mąż, ani syn nie mają wystarczająco dużo zaufania co do własnych umiejętności piekarskich, Elmo dostaje bardzo ważne zadanie – ma zamówić tort w najlepszej cukierni w mieście. Czyli oczywiście w Kitty and the Bear.
Gdy popycha drzwi, przyczepiony do nich na górze, maleńki dzwoneczek brzęczy cicho, zupełnie jak w filmie. Eliel odruchowo zerka na pierwszą siedzącą nieopodal wejścia osobę, sączącą kawę kobietę w średnim wieku, ale ona jest zbyt skupiona na leżącym przed nią laptopie, aby złapać jego spojrzenie. Może to i lepiej. Gdyby też na niego popatrzyła, pewnie poczułby się zobligowany, aby rozpocząć z nią niezobowiązującą, miłą rozmowę, a w tych ostatnimi czasy jest tak słaby, że woli unikać wszelkich prowadzących do nich sytuacji.
Podchodzi do lady. Nieopodal kasy, za podświetloną szybą lodówki, piętrzą się przeróżne desery. Teraz, z rana, jest ich jeszcze całkiem sporo. Elmo przygląda się im z zaciekawieniem mimo braku zamiaru kupienia czegokolwiek na teraz. Jedno z ciast ma gładką, brązową polewę. Eliel bez trudu wyobraża sobie jej intensywnie czekoladowy smak.
Odrywa wzrok od lodówki, żeby przenieść go na stojącą za ladą kobietę i przejść do meritum, ale zanim ma szansę wyjaśnić czego potrzebuje, zdaje sobie sprawę z tego, że zna twarz osoby, która znajduje się naprzeciwko niego.
– Jamie? – pyta trochę głupio, jakby jego głowa jednak płatała mu figle. Gdyby tak było, wcale nie poczułby zdziwienia. Zdarza mu się to dość często.

Jamie Park

[Jamie Park]

Nie tylko nazwa tego miejsca się zmieniła. Dawne "Lucy's", dzisiaj nazywało się "Kitten and the Bear". Tylko ten jeden kociak, co był właścicielem, nie mógł znaleźć sobie swojego niedźwiedzia... Sam lokal też nie przypominał tamtego. Wtedy był trochę przaśny, żeby nie powiedzieć ubogi, przyciągał tylko lokalnych mieszkańców Parkdale, teraz była to cukiernia pełną gębą, która mogła też spokojnie grać rolę kawiarni. Chociaż brakowało trochę miejsca na dłuższe przesiadywanie. Wypełniony ludźmi, zdawał się żyć znacznie intensywniej i prawdziwiej niż kiedy oboje byli nastolatkami. Ciekawe też było to, że wielu strażaków i policjantów przewijało się przez cukiernię.
Za to Jamie zdawała się znać prawie każdego gościa, który przychodził do lady. Albo po prostu świetnie grała. Też się zmieniła. Zeszczuplała i to bardzo, nawet jeśli nigdy nie była pulchna. Miała teraz znacznie krótsze włosy, które tworzyły niesforny nieład na głowie. Wciąż miała w sobie coś z tamtej urokliwej nastolatki, ale wydawała się być znacznie pewniejsza siebie, bardziej doświadczona. Jej uśmiechy i spojrzenia były mniej niewinne, a bardziej... Świadome.
Korzystała z ostatnich słonecznych dni w Toronto, ciesząc się ciepłym początkiem jesieni, ubrana w letnią spódnicę i bluzkę na ramiączka.
- That's my name! - odpowiedziała, zanim jeszcze zauważyła, kto do niej zagadał z takim zaskoczeniem.
Uśmiechnęła się przyjacielsko do rozmówcy, wpatrując się wyczekująco w niego. Nie wiadomo, czy czekała na zamówienie, czy na rozwinięcie myśli. Dopiero po dłuższej chwili przyszło olśnienie.
- Oh my god! Elmo! - krzyknęła i aż podskoczyła na swoim miejscu, odruchowo chcąc rzucić mu się na szyję przez ladę.
Zmitygowała się jednak wystarczająco szybko, by obiec całość dookoła i wpaść w ramiona przyjaciela z dzieciństwa.
- Boże, nie poznałam Cię! Czemu nie pisałeś, że będziesz w okolicy? - zapytała, odsuwając się od niego i wstając na palce, żeby lepiej mu się przyjrzeć.
Złapała go dłonią za twarz i obróciła najpierw w prawo, potem w lewo, by przeczesać mu włosy.
- Te mógłbyś ściąć! - skomentowała na koniec i wreszcie wylądowała na piętach, znacznie niższa od niego.
Odwróciła głowę do blondynki za ladą:
- Clem, robię sobie chwilę przerwy! Przyniesiesz nam kawę i coś słodkiego? - tutaj odwróciła się do Elmo. - Czego się napijesz?
eliel m. saynsberry

[eliel m. saynsberry]

Elmo jak przez mgłę pamięta, że nie znajduje się w tym miejscu po raz pierwszy, chociaż jego nazwa i wystrój wnętrza mogą wskazywać na coś innego. Nie rozpoznaje ozdobnych żyrandoli świecznikowych, miękkich siedzeń położonych pod ścianą i pokrytych zielonym, welurowym materiałem, klasycznych witryn eksponujących ślicznych filiżanek, uroczych talerzy i innych drobnostek, którym Eliel nie miał czasu się przyjrzeć. Właściwie jedynym co rozpoznaje w Kitten and the Bear jest twarz jego starej przyjaciółki. Tak mu się przynajmniej wydaje; jest to jednak wrażenie, które szybko zatapia się w jego niepewność, bo gdy dziewczyna przenosi na niego wzrok, wcale nie wygląda jakby go kojarzyła.
Elmo już otwiera usta, aby przypomnieć jej swoje imię i przeżyć najbardziej zawstydzające pięć minut swojego nowego życia, ale w tej samej chwili świat przychodzi mu na ratunek; Jamie łączy jego twarz z imieniem, a później nagle staje się wulkanem energii. Jest jakiś podskok, jest krzyk, są pytania i wreszcie jest też uścisk, który w jakiś sposób zaskakuje Eliela. Dawno już nie przytulał żadnej przyjaciółki, nawet takiej z bardzo odległej przeszłości.
Uśmiecha się, obejmując ją ramionami. Jej włosy pachną słodko; chyba ciastem? Są na tyle krótkie, że gdy się do niej przysuwa, łaskoczą go w policzki. To całkiem urocze.
– Czemu? – powtarza, jakby aby odpowiedzieć na jej pytanie potrzebował trochę więcej namysłu. Prawdziwa odpowiedź jest banalna – nie wiedział, że ją tu zastanie. Ba, może wręcz gdyby wiedział, poprosiłby ojca, żeby zamówił tort sam, w zamian proponując, iż sam zajmie się dekoracjami. Naturalne podejście do spotkań ze swoimi niegdysiejszymi znajomymi wciąż jest dla Elmo czymś nieosiągalnym, bo gdzieś z tyłu głowy miga mu strach, że zauważą to jak bardzo się zmienił i powiedzą o tym głośno, a o ile Saynsberry jest w stanie poradzić sobie z tym w obrębie własnej głowy, tak tłumaczenie się ze swojej inności starym przyjaciołom wychodzi poza skalę jego aktualnych umiejętności. – Chyba… jakoś nie pomyślałem, że wciąż tu będziesz – odpowiada w końcu, gdy Jamie już odsuwa się na krok i Elmo może uważniej przyjrzeć się jej twarzy. Słysząc bezdyskusyjny komentarz na swojej fryzury, śmieje się cicho i sam bierze w prawą dłoń kosmyk włosów, który opada mu na oczy. – Mówisz? – z rozbawieniem podejmuje temat. – Boję się, że jak je zetnę to będę wyglądać jak szczoteczka do zębów. Pamiętasz? – Kiedyś, lata temu, przyszedł do szkoły, prezentując nową, dość niefortunną fryzurę i, jeśli pamięć go nie myliła, Jamie porównała go właśnie do szczoteczki do zębów. Minęły lata, ale pewne traumy wciąż ma nieprzepracowane. – Hm, może… – Zerka przez ramię, aby spojrzeć na niejaką Clem i niewerbalnie zorientować się w tym, czy będzie bardzo zirytowana, jeśli przypadkowy klient na moment odciągnie Jamie od pracy. Sądząc po jej minie, nie mogłaby przejmować się tym mniej. – Czegoś nieskomplikowanego. Kawa brzmi super. Z mlekiem? – rzuca pytająco do Clem, która tylko kiwa głową. Elmo znów przenosi wzrok na Jamie. – Pięknie tutaj – mówi, rozłożystym gestem rąk pokazując, że chodzi mu o wnętrze kawiarni. – I tu – dodaje, przenosząc dłonie przed siebie i tym razem wskazując nimi na Jamie. Wygląda wspaniale. – Też zrobiłaś coś z włosami – zauważa, a jego oczy błyszczą z zainteresowaniem. O ile na co dzień myśl o natknięciu się na kogoś ze swojego starego życia – kiedy był przepełnionym energią, rozgadanym i śmiejącym się ze wszystkiego chłopakiem – napełnia go dziwnym lękiem, tak stojąc przed Jamie w ogóle go nie czuje.
Może to tylko kwestia czasu.

Jamie Park

[Jamie Park]

Złapała go za rękę i pociągnęła w kierunku jednego z wolnych stolików, żeby szybko go zająć. Lokal zdawał się być mniejszy niż wtedy, kiedy prowadziła go Lucy. Miał prawo go nie poznać, bo zmienił się diametralnie. Właściwie nie zostało z niego prawie nic. Jamie zmieniła nawet nazwę. Przestał być kawiarnią, za to stał się cukiernią. Stolików było mniej i nie było pięterka. Znaczy było, ale Jamie wykorzystała je na swoje mieszkanko, o czym nie miał prawa jeszcze wiedzieć.
Zrobiła wielkie oczy w zaskoczeniu, po czym odpowiedziała:
- A gdzie miałabym być? Wiesz, rodzinny biznes! Próbował mnie wysadzić z siodła kilka razy, ale dałam radę. - tutaj uniosła prawe ramię, napinając przy tym biceps, niczym na tych pinupowych plakatach.
Kobieta pracująca!
A potem parsknęła śmiechem. Szczerym i nieskrępowanym. Takim samym, jakim zawsze śmiała się w liceum i wcześniej. Jakby świat nie miał znaczenia, a ona sama zamieniała się na moment w niczym nieskrępowane dziecko.
- O rety! Taak! - złapała go za łokcie, nie mogąc ukryć na twarzy rozbawienia i rozczulenia zarazem. - Mam jeszcze Twoje zdjęcie z tego czasu gdzieś na górze!
I uśmiech wreszcie dosięgnął jej oczu na stałe. Ta iskierka, którą zawsze miała, a której Elmo nie mógł znaleźć w jej oczach, kiedy tutaj przyszedł, teraz wróciła. Jamie pokręciła głową z niedowierzaniem, pocierając jego ramiona dłońmi, jakby chciała sprawdzić, czy Eliel naprawdę stoi tutaj przed nią, czy to może jakiś sen?
- Siadaj i opowiadaj! Cokolwiek chcesz, Boże, nie widzieliśmy się tyle czasu! - potrząsnęła głową, a jej czupryna rozsypała się na boki, żywo reagując na każde poruszenie głową czy przeczesanie dłonią.
Słysząc komplement, zarumieniła się lekko i spojrzała na niego spod rzęs.
- Dziękuję... - odpowiedziała tajemniczym uśmiechem. - Widzisz, wystarczyło trochę makijażu, żebym zaczęła być ładna. Zawsze to powtarzałam mamie!
Najwyraźniej tutaj też się zmieniło. Nie była już tą nieśmiałą nastolatką. Zdawała się być znacznie bardziej pewna siebie. Autoironiczne żarty nie trąciły już prośbą o zaprzeczenie. Wydawała się bardziej kobieca, ale jednocześnie zachowała swój dziewczęcy urok.
- Chyba już z piętnaście razy zmieniałam fryzurę i kolor! - przeczesała dłonią włosy, odsłaniając ucho ozdobione sporą ilością kolczyków. - Byłam nawet blondynką przez pół roku, ale daj spokój. Koszmar z odrostami.
Machnęła ręką i wreszcie usiadła naprzeciwko niego. Roześmianymi oczami wpatrywała się w jego i dopiero teraz jej brwi delikatnie się zmarszczyły. Kawał czasu... On też się zmienił...
eliel m. saynsberry