[Rain Chandler]

04.

Error 503: Service Unavailable


Kiepskie dni się zdarzają, Rain. Przecież o tym wiesz, już to przerabiałeś. Kilkakrotnie podczas rozmowy z bratem. W gabinecie szkolnego psychologa. Na terapii też wielokrotnie poruszano ten temat. Czego nie potrafisz zrozumieć? Kilka dni gorszego nastroju to nic takiego. Problem zaczyna się wtedy, gdy ten nastrój nie opuszcza cię przez kilka miesięcy. Zaufaj mi, te kilka beznadziejnych dni, nawet jeśli wydają się najgorsze, nie powinny sprzyjać twoim myślom samobójczym. Masz prawo do gorszego samopoczucia, bo jesteś człowiekiem. Zajmij się sobą, porób coś, co sprawia ci przyjemność i po prostu przetrwaj. Serio, te gorsze dni niebawem miną.

Słowa babci zostały z nim aż do następnego poranka. Miała rację. Nie powinien przejmować się gorszym dniem, bo takie po prostu się zdarzały. Nawet jeśli odnosił wrażenie, że świat się właśnie walił, bo pierwszy raz od kilku miesięcy dostał telefon z więzienia — oczywiście od ojca. Wprawiło go to w osłupienie i przypieczętowało kilka następnych dni, w których chodził, jak struty. Relacja Raina z ojcem była toksyczna. Nie, to za mało powiedziane. Ojciec przyczynił się do rozpadu rodziny i zabójstwa jego matki oraz Chase’a. Zrozumiał to po czasie. Musiał przekonać się na własnej skórze, jaki jest ojciec, żeby spojrzeć na sytuację z innej perspektywy. Chase nie szukał kontaktu z ojcem. Rain dla swojego dobra, także nie powinien tego robić. Ostatnia rozmowa w cztery oczy z tym człowiekiem zakończyła się totalnym załamaniem Raina. On był daleko, owszem. Siedział w więzieniu o zaostrzonym rygorze w Atlancie i miał tam spędzić dożywocie. Próbował złożyć apelację o przedwczesne zwolnienie, podkreślając w niej poprawne zachowanie, lecz przestępstwo, przez które trafił za kratki, niosło za sobą ciężki balast. Odebranie życia drugiej osobie było czynem zabronionym. Myśl o ojcu wywoływała w nim sprzeczne uczucia. Z jednej strony czuł rozgoryczenie, z drugiej ciekawość — niechęć do tego mężczyzny pozostała niezmienna. Właściwie to nawet nie powinien nazywać go swoim ojcem. Był kimś obcym, potworem, z którym musiał dzielić dom przez piętnaście lat swojego życia. To był szmat czasu. Nie chciał myśleć o kimś, kto bez zawahania znaczył skórę własnego dziecka śladami po papierosach i spuszczał mu wpierdol za to, że w ogóle miał czelność się odezwać. Najgorsze było to, że Rain rzadko obrywał — Chase stawał w jego obronie i to jemu ojciec odbierał najwięcej. Dzieciństwo. Zaufanie. Radość z życia. Zakopywał pewność siebie i powtarzał, że jest bezużyteczny — że obydwoje są. To uczucie, wspomnienia, które nawracały i roztrzęsienie po odłożeniu telefonu, spieprzyły mu cały tydzień.

W końcu się zirytował.
Uznał, że nie może dłużej siedzieć w domu i napisał do Felixa.
Carlson był od niego starszy, co nieszczególnie przeszkadzało Rainowi. Felix był uroczym chłopakiem, o przyjemne dla oka aparycji i przyciągającej osobowości. Chandler przyjechał do Toronto zaledwie kilka miesięcy temu i przed poznaniem Felixa nie potrafił się za bardzo odnaleźć w tym miejscu; owszem, Kimberly także tu mieszkała, ale w męskim towarzystwie Rainowi było łatwiej. Zdarzało się, iż posyłał w stronę Felixa niepewne spojrzenia, pozbawione tej typowo przyjacielskiej iskry — były bardziej czułe. Dla Chandlera nie było zaskoczeniem, że podobali mu się również mężczyźni. Przed poznaniem Syd to nawet na nich zwracał bardziej uwagę. Po odpowiedzi, którą dostał od Felixa, spakował swojego laptopa do plecaka i wyszedł z domu, przednio informując babcie, dokąd się wybiera. Nie chciał, żeby się martwiła.
Pogoda za oknem rozpieszczała — słońce przebijało przez ciemne chmury i zdaniem Raina nie było zbyt gorąco, czyli temperatura w jego odczuciu, była idealna. Mógł wybrać się na spacer do przystanku autobusowego oddalonego nieco dalej, niż ten, na który chodził zazwyczaj. Głowę miał spuszczoną, a gdy szedł, wpatrywał się intensywnie w czubki ciemnych conversów i czerwone, kontrastujące z czernią sznurówki. Przysłonił głową kaptur. Chciał odciąć się od świata zewnętrznego. Świadomość, że co krok ktoś na niego zerkał, wprawiała go w dyskomfort — wolał być niewidzialny dla innych. Gdyby miał możliwość, zapadłby się pod ziemię, albo uczynił się przezroczystym. Społeczeństwo go przytłaczało. Przebywanie przez dłuższy czas w większej grupie sprawiało, że jego myśli przeszywał klaustrofobiczny lęk, a serce oraz gardło, zaciskały się, jakby ktoś próbował zniekształcić je przy pomocy zgniatarki lub ciężkiego kowadła i młota. Zniknięcie wydawało mu się idealną opcją. Żałował, że tutaj był. Że przechodził codziennie przez tą ulicę, że oddychał tym powietrzem — i wiedział, że czułby się w ten sposób w każdym innym miejscu na świecie, bo nie potrafił się nigdzie odnaleźć. Ten sam autobus, tylko inny przystanek. Powietrze wewnątrz czterokołowca pozostawiało wiele do życzenia; wydawało mu się gęste i rozgrzane. Złapanie oddechu w tych warunkach było niemałym wyzwaniem. Odetchnął, dopiero gdy wysiadł z autobusu i powolnym krokiem ruszył w stronę miejsca zamieszkania Felixa.

W słuchawkach leciała głośna muzyka — wokalista Bad Omens w emocjonalny sposób opowiadał o poczuciu pustki i alienacji, poprawiając Rainowi nieco nastrój. Dzięki tekstom tych piosenek wiedział, że nie tylko jemu wadziły fobie oraz życie. Ten zespół dla niego wsparciem od kilku długich lat i zajmował w jego sercu szczególne miejsce. Niebo wciąż przykrywały poszarzałe chmury, promienie słońca wciąż przez nie przebijały i nie zbierało się na deszcz. Przed wejściem do mieszkania złapał kilka wdechów.

Zapukał.
Poczekał.
Wszedł, gdy kumpel go wpuścił i zamknął za sobą drzwi.
Zsunął kaptur z głowy, przeczesując palcami włosy, wyłączył muzykę, wyciągnął słuchawki z uszu.
Wszedł głębiej, witając się z Felixem i powoli wyciągnął laptopa z plecaka.
— Fajnie, że jesteś dzisiaj w domu. Myślałem, że mnie popierdoli — poinformował, zaciągając się zapachem domu, który pachniał to cholernie inaczej niż ten, w którym sam mieszkał.
W końcu udało mu się wyrwać z tego przytłaczającego miejsca.
W końcu nie był u siebie.

Felix Carlson

[Felix Carlson]

Każdy miał gorszy dzień. Człowiek zasługiwał, by pocierpieć trochę w samotności; dać się owładnąć bezgranicznemu smutkowi, by później docenić szczęśliwsze chwile z jeszcze większą intensywnością. Felix to akceptował i sam miewał okres, kiedy nie do końca był sobą. Wspomnienia wracały, nie do końca uleczony ból sprawiał, że w najmniej oczekiwanym momencie serce bolało jeszcze bardziej. Wiedział, że to nie minie, niezależnie od tego, jak bardzo by się starał zagłuszyć żal i poczucie winy. Musiał z nim żyć i godzić się każdego poranka, kiedy wstawał, udając się do pracy. Przypominały zdjęcia, przypominały pamiątki. Nie umiał się ich pozbyć i nie chciał. Były dla niego ważne, chociaż tak bolesne, dostarczając mu odpowiednią ilość bodźca, który nie pozwalał mu zapomnieć o Brianie. Odcisnął swoje piętno na słabym sercu programisty i niekiedy odnosił wrażenie, że ten organ bił tylko dla pamięci o dawnym przyjacielu. Ktoś musiał żyć za nich oboje, doświadczając przygód zaplanowanych przez wszechświat.
Tamtego pamiętnego dnia złożył obietnicę nad grobem i miał zamiar za wszelką cenę jej dotrzymać. Dla tej myśli łykał tabletki, przy których utrzymanie systematyczności wymagało sporego pokładu energii i aktywnych szarych komórek.
Ze względu na własne doświadczenia dobrze rozumiał położenie innych. Był empatyczny i nie przechodził obok ludzi, którzy potrzebowali pomocy i wsparcia. Tym bardziej, jeśli byli to jego przyjaciele. Był skłonny poświęcić naprawdę wiele, uruchamiając przy okazji pokłady wesołości, które się w nim znajdowały. Znacznie bardziej od łez i smutnego wyrazu twarzy wolał uśmiech rozjaśniający piękne oblicza. Kiepski żart, jakiś wygłup. Cokolwiek tylko mogło rozpromienić zmarnowanego rozmówcę.
Kiedy więc dostał wiadomość od Raina, mimowolnie wyczuł, że chłopak potrzebuje odpowiedniego towarzystwa, chcąc w ten sposób odgrodzić się od nieprzyjemnych myśli.
Nie znali się szczególnie długo, ale Carlson go lubił. Coś w nim przypominało mu dawnego przyjaciela.. Nie byli identyczni, nikt nie mógł być taki jak Brian, ale posiadał ten rodzaj aury, który pchał analityka do młodziaka. Pojawiła się cienka nitka, która kazała mu zostać przy Chandlerze, wspierając go w każdej chwili. Nie chciał stracić nikogo więcej.
Propozycja wspólnego grania spotkała się z entuzjazmem, dlatego zanim chłopak pojawił się u niego w mieszkaniu, skoczył na szybciora do sklepu, zapewniając im odpowiednie przekąski. Wszak nie mógł pozwolić, by tak szczególny gość siedział o pustym żołądku. Nie wiedział jeszcze dokładnie, jakie preferencje pod względem jedzenia ma Rain, dlatego zadbał o niemal wszystkie możliwe kombinacje - od słodkich po słone. W coś trafić musiał!
Ciche pukanie, w tej dzielnicy jakby nie na miejscu, bo zazwyczaj ktoś ostro łomotał do drzwi, wywołało na jego ustach szeroki uśmiech. Naprawdę cieszył się na tych kilka, a może kilkanaście godzin wspólnego grania, rozmawiania i jedzenia. Może uda im się nawet obejrzeć jakiś film z założeniem, że nie zaśnie.
-Hej. Możesz być pewien, że dla ciebie zawsze znajdę czas. Gdybym był w pracy byłoby ciężej, ale w razie konieczności mam jeszcze sporo zaległego urlopu - stwierdził. Był skory do poświęceń, a i tak nie zapowiadało się, by miał polecieć gdzieś na dłużej. Kusiło, ale dwie włochate kulki, które miał pod opieką, skutecznie mu to uniemożliwiały.
-Kupiłem nową herbatę. Rooibos z kwiatami róży. Dziwaczne, ale może smaczne, zobaczymy. Ewentualnie kawę. Mam syropy. Co chcesz? - zerknął na niego, wskazując przy okazji miejsca na stole, które przyszykowało na jego stanowisko gejmerskie.

Rain Chandler

[Rain Chandler]

Potrzeba towarzystwa była czymś, czego nie potrafił zrozumieć. Przypominała trudny do zapamiętania wzór matematyczny z kilkoma niewiadomymi, których rozszyfrowanie zajmowało zdecydowanie zbyt dużo czasu. Rain najlepiej czuł się w samotności — nie był fanem przebywania wśród ludzi i nigdy szczególnie tego nie ukrywał. Nie wszyscy jednak przeszkadzali mu w równym stopniu. Z obecnością niektórych radził sobie znacznie lepiej niż choćby z obecnością sąsiada. Przyjazd do Toronto miał odegrać ważną rolę w jego życiu i najwyraźniej właśnie ją odgrywał. W wirze obowiązków zabrakło mu czasu na roztrząsanie porażek. Dni Chandlera mijały w jednostajnym rytmie, tylko od czasu do czasu trafiał się gorszy niż zwykle dzień. Starał się z tym walczyć, bo doskonale wiedział, jak duże znaczenie ma podejście do codzienności. Najwyraźniej sama wiedza nie wystarczała. Potrafił wiele powiedzieć o podobnych problemach, ale wykorzystanie tej wiedzy w praktyce — kiedy chodziło o niego samego — okazywało się wyjątkowo trudne.
Snuł się po domu niczym cień, po prostu był. I coraz częściej miał ochotę zniknąć.
Mieszkanie Felixa nadawało się do tego idealnie. Nie musiał przejmować się niechcianym towarzystwem starszej kobiety ani brata. Byli tylko oni, komputery i plany, żeby zrobić z nich użytek. Wcześniej, gdzieś pomiędzy wiadomościami, zapytał, czy powinien coś zabrać albo kupić po drodze. Podobno nie było takiej potrzeby. Był jednak niemal przekonany, że ta pojawi się nagle i ostatecznie i tak skończą w sklepie.
O ile wcześniej nie zrobi tego Felix.
— To ile masz tego zaległego urlopu? Tak z tydzień, żeby wybyć w góry i odciąć się od świata, dałbyś radę ogarnąć? — jeśli tak, wystarczyłoby znaleźć odpowiednie miejsce, załatwić nocleg, opłacić go z góry i wyjechać. Wyjazdy były dobrym pomysłem. Przynajmniej tak mówili ludzie. Myśl o górach pojawiła się nagle, rzucona gdzieś mimochodem, ale z każdą kolejną sekundą nabierała kształtów. To, co jeszcze chwilę temu było luźnym pomysłem, zaczynało wyglądać jak godny zrealizowania plan.
— Z kwiatami róży? Brzmi romantycznie — zażartował, rozkładając laptopa na przygotowanym przez Felixa stoliczku. Wyciągnął z plecaka sprzęt, podstawiając pod niego podkładkę chłodzącą. Oparł się dłońmi o blat, podczas uruchamiania laptopa i wpisywania hasła. — Ale tak, napije się tej herbaty. Brzmi ciekawie — przyznał, przysiadając w rozkroku na kanapie i wyciągnął z kieszeni telefon. Po wpisaniu w wyszukiwarkę nazwy herbaty wyskoczył mu pełen skład, który zapowiadał się faktycznie nieźle. Czytając na głos, zaczął je powoli wymieniać: drobny rooibos przeplata się z kolorowymi płatkami róży i słonecznika oraz kawałkami suszonego jabłka. Zupełnie nie znał się na herbatach, ale po przeczytaniu brzmiało całkiem legit.
— Mam taki zjazd ostatnio… Stary do mnie z więzienia dzwonił — przesunął palcami po włosach, zerkając z niepokojem w stronę Felixa. Odwlekał trochę z tematem, jakby nie chciał zrzucać na ciemnowłosego ciężkiej bomby. Czuł jednak wewnętrzną potrzebę podzielenia się tą wiadomością z Felixem. Zrobiło mu się nieco lżej na duchu, gdy to powiedział. Nie chciał trzymać w sobie dłużej poczucia rozgoryczenia. Przemilczał sprawę i nie powiedział nic babci ani starszemu bratu, bo nie chciał ich niepotrzebnie niepokoić. Wolał sam załatwić sprawę, głównie poprzez rozmowę z drugą osobą — bo z ojcem nie zamierzał dyskutować.


Felix Carlson

[Felix Carlson]

Obecność Raina było mu na rękę za każdym razem, kiedy mieli okazję się zobaczyć. Niezależnie od tego, w jakim momencie młodszy chłopak do niego napisał, Felix był. Tak po prostu. Albo się starał. Kiedy był w pracy dawał mu znać, że będzie dostępny jak skończy. Był w stanie odwołać inne plany, chcąc pomóc koledze. Polubił go niemal natychmiast, gdy tylko okazało się, że wspólne granie wychodzi im całkiem dobrze. Od słowa do słowa, od rozgrywki do rozgrywki i udało im się spotkać w rzeczywistości, co było dość odosobnionym przypadkiem. Zazwyczaj, kiedy Felix poznawał kogoś w wirtualnym świecie, znajomość ta właśnie tam pozostawała, jakby z obawy, że w realnym życiu nie zostaną spełnione odpowiednie oczekiwania i magia pryśnie. Tak było łatwiej; przynajmniej nie istniało prawdopodobieństwo, że szara ikona offline już więcej się nie zaświeci.
Uśmiechnął się do niższego o zaledwie kilka centymetrów młodzieńca. Tak, zdecydowanie byłoby mu przykro, gdyby okazało się, że tu po pierwszym spotkaniu Rain uznałby, że Carlson nie jest wart jego uwagi. Przywiązał się do niego w pewien sposób, chociaż wielokrotnie obiecywał sobie, że nigdy więcej nie powtórzy tego błędu. Najwidoczniej jakaś komenda w programie została źle zapisana i Felixa poniosło.
-Sam nie wiem, całkiem dużo. Ostatnio nie bardzo miałem okazję gdzieś pojechać - odpowiedział, drapiąc się po głowie z zastanowieniem. Kiedy był na dłuższych wakacjach? Kiedy w ogóle wyjechał ostatnim razem z Toronto, głównie biorąc wolne, gdy potrzebował udać się do lekarza. A i to ostatnio udało mu się całkiem dobrze zaniedbać. - Z tydzień na pewno, jak nie więcej - odpowiedział.
Zmarkotniał na kilka chwil po usłyszeniu słowa góry. Uwielbiał je. Kiedyś były jego życiem, a zdobywanie szczytów dostarczało odpowiednich przeżyć dzielonych z kimś ważnym. Zamienił to jednak na świat wirtualny obawiając się powrotu do rzeczywistych wzniesień i wspomnień, które nawiedzałyby go przy każdym kroku stawianym na górskiej ścieżce.
-Można pomyśleć - zaraz przywołała na ustach uśmiech. Nie czas było na rozpamiętywanie poczucia winy, które go przepełniało, odzywając się zawsze wtedy, kiedy nie chciał. Nie życzył sobie jego obecności, chciał miło spędzić czas z Rainem.
Czy to było fair wobec Briana?
-Dla ciebie wszystko, co najlepsze. Mam jeszcze czekoladki, dla dopełnienia romantycznej scenerii - skomentował, dłonią wolno masując kark, jakby chcąc ukryć, zaraz, czyżby zakłopotanie? Z jakiegoś powodu połączenie słowa “romantycznie” z obecnością kumpla doprowadziło jego serce do wysłania sprzecznych informacji, których umysł do końca nie umiał przetworzyć.
-Świetnie, to już idę zrobić! - rzucił ochoczo, przyłapując się na tym, że zbyt uważnie śledził każdy ruch chłopaka, kiedy ten przygotowywał stanowisko do gry.
Niebywałe.
Chwilę później przyniósł dwa kubki herbaty, stawiając je na stoliku w bezpiecznej odległości od komputera.
-Dzwonił z więzienia? Po co? Nie powinien się z tobą kontaktować - lekko zmarszczył brwi, niepocieszony. Teraz wiedział, co było powodem słabej kondycji chłopaka. Gdyby on miał spotkać się z kimś, kogo nie chciał znać, zapewne rozniósłby połowę pomieszczenia. - Czego chciał? Chyba nie prosić o widzenie? - Usiadł naprzeciwko niego po turecku bo mu się nogi nigdzie nie mieściły. W geście dodania otuchy przesunął w stronę chłopaka talerzyk z czekoladowymi pierniczkami.

Rain Chandler

[Rain Chandler]

Wycofanie Chandlera nie pomagało mu w nawiązywaniu długotrwałych relacji opartych na zaufaniu czy bliskości. Zachowywał się trochę jak przestraszony, skrzywdzony przez właścicieli kot. Miał problem z obdarzeniem zaufania drugiej osoby, nawet jeśli ten ktoś sprawiał wrażenie przychylnego i przyjacielsko nastawionego. W internecie czuł się bezpieczniej. Chowając się pod nickiem, był jednym z wielu graczy; nikogo nie interesowała jego historia, nikt nie zadawał trudnych pytań i nie wymagał od niego szczerych odpowiedzi. Mógł wykreować swoją tożsamość na nowo i starał się dbać o to, by nikt nie naruszył zbyt mocno jego przestrzeni. Internet odcinał go od nieprzyjemności, z którymi musiał mierzyć się w rzeczywistym świecie. Bo w internecie był po prostu typem grającym w lola; nie był synem alkoholika, nie był synem mordercy, nie był biedakiem, który przez długi czas musiał liczyć na oparcie finansowe ze strony babci, bo nie miał własnych przychodów. Samoocena i poczucie wartości Raina w cyberprzestrzeni miały się całkiem nieźle. Spełniał się w ulubionych grach, wzmacniał poczucie własnej wartości poprzez wygrywanie. Miał swoich ulubionych znajomych, z którymi chętnie grał i utrzymywał głównie pisemny kontakt. Rzadko zdarzało mu się wchodzić głębiej w te internetowe relacje, a jeśli już tak się zdarzało, przychodziło to naturalnie.
Z Felixem od początku pisało mu się dobrze. Starszy chłopak wzbudził w nim zaufanie; rozmawiał z nim dużo chętniej i bardziej otwarcie niż z resztą znajomych. Ich relacja przeniosła się z typowo internetowej do realnej. Rain tego nie żałował. Dzięki grze komputerowej udało mu się poznać kogoś na tyle wartościowego, że zdobycie się na szczerość i otwartą rozmowę, przyszło mu bez większych trudności. Stopniowo opowiadał Felixowi o toksycznej relacji z ojcem, który siedział za kratkami za morderstwo. O dużo bardziej wycofanym, choć mocniejszym charakterze, starszym bracie i babci, która przejęła nad nimi opiekę, zarządzając przeprowadzkę z Atlanty i następnie Nowego Orleanu. Może nie zdradzał wszystkich szczegółów, bo pomijał najbardziej krytyczne momenty, ale Felix wiedział o jego załamaniu, próbie i przyjmowanych lekach. Patologia, w której przyszło mu się wychowywać, nie należała do najrzadszych. Jeszcze kilka miesięcy temu, siedział załamany w mieszkaniu Chase’a, wylewając swoją wściekłość i zarzucając mu bezinteresowność. Nie potrafił zrozumieć, dlaczego starszy brat był tak cholernie obojętny i zimny, jakby zaakceptował niesprawiedliwość, w której przyszło im żyć, podczas gdy Rain rozbijał się w drobny mak. Chase powiedział mu wtedy, że takich dzieci jak oni na świecie było mnóstwo i nie byli w żaden sposób wyjątkowi, a on nie był nieczuły, nie zaakceptował tego, co ich spotkało, po prostu nauczył się z tym żyć. Rain uwierzył mu wtedy na słowo i miał nadzieję, że on także znajdzie sposób, dzięki któremu odzyska ten chemiczny balans. Potrzebował spokoju i równowagi i chyba powoli zaczynał je odzyskiwać. Przynajmniej próbował w to uwierzyć.
Odpowiedź Felixa wprawiła go w zadowolenie. Wyjazd w góry, albo gdziekolwiek indziej. Właściwie wszystko jedno. Rozważał kilkudniowy wyjazd, żeby się nieco odciąć; z drugiej strony czy miejsce faktycznie miało znaczenie? Gdziekolwiek by nie pojechał, nie było ucieczki od własnych myśli, a to one przytłaczały go najbardziej. Miejsce noclegowe nie zmieniłoby niczego w sposobie, w jakim postrzegał świat — a widział go głównie w ciemnych barwach, choć naprawdę próbował zauważać więcej kolorów. Jeśli miałby opisać to, co na co dzień widział, opowiedziałby o palecie ciemnych kolorów. Gruzowisko. Spalenisko. Czuł się jak eremita sunący powolnym krokiem przez piaszczyste morze w poszukiwaniu czegoś, co mogłoby go uszczęśliwić na dłuższą chwilę. Góry miały być tylko kolejnym przystankiem tej podróży.
— Dobra, a… Masz jakieś wymagania co do miejscówki? Bo ja w sumie to poważnie o tym myślę — szczerze chciał spędzić czas z Felixem.
Uśmiechnął się lekko, dostrzegając zakłopotanie Felixa. Uważał ten gest za uroczy w wykonaniu starszego chłopaka; on również poczuł się zakłopotany, bynajmniej nie z powodu dyskomfortu. Poczuł się usatysfakcjonowany tym, że Felix reagował w ten sposób na niego. Robiło mu się ciepło na tę myśl — trochę tak, jakby nagle gdzieś wewnątrz ciała wezbrał się promyk światła, który próbował rozkwitnąć.
— To… To chyba właśnie jesteśmy na randce — zażartował, przesuwając palcami po kręconych włosach. Rain mimo swojej ponurej osobowości, potrafił uśmiechać się w sposób przyciągający uwagę. Przypominał trochę szczeniaka — ten urok, który czasem wychodził na wierzch, krył się za spojrzeniem i charakterystycznym unoszeniem kącików ust w uśmiechu, uwydatniającym dołki na policzkach. Może gdyby częściej przebywał wśród ludzi, którzy są mu bliscy, łatwiej byłoby mu odnaleźć tę iskierkę nadziei.
Rozmowa o ojcu, której sam się podjął, była przeciwieństwem szukania radości w życiu. Sięgnął po pierniczka leżącego na talerzu, zerkając na siedzącego nieopodal Felixa w nieco zmartwiony sposób. Naprawdę nienawidził swojego ojca i nie rozumiał, dlaczego nie chciał dać mu po prostu spokoju. Wydawało mu się, że ich rozmowa sprzed wyjazdu Raina do Toronto, zerwała linię kontaktową. Ojciec był jednak uparty i uwielbiał dręczyć swoich krewnych. — Klasycznie zaczął przepraszać za swoje zachowanie. Powtarzał, że tęskni, że chciałby być częścią mojego życia… — przerwał, gryząc kawałek ciastka. Przyjemny, korzenny smak rozlał się po jego języku i podniebieniu. — Cholera, jakie dobre — przyznał, biorąc kolejny gryz. Przez chwilę stracił wątek przewodni rozmowy, który napatoczył się ponownie, gdy z goryczą w gardle przypomniał sobie, o czym mówił.
— I rozumiesz, teraz chce się godzić… po tym, jak niecały rok temu zwyzywał mnie o pedałów i powiedział, że nie chce mieć nic wspólnego z taką pizdą. To straszny homofob… Ogólnie, jest okropny — a Rain odczuwał niesamowitą frustrację i zawód, które były spowodowane tym faktem.

Felix Carlson

[Felix Carlson]

Góry były dla niego drażliwym tematem. Wiązały się z bolesnymi wspomnieniami, których Felix nie chciał ponownie wprawiać w ruch. Póki nie mącił, póki nie wbijał w nie kija, były, nikomu nie szkodząc. Spokojna tafla wody, która nieruchoma odbijała jedynie promienie słońca. Jak długo mógł udawać na zewnątrz, że nic się nie stało? jak długo miał ignorować niewygode tematy, obracając je w żart lub zamieniając na inne? Jak długo miał unikać gór w obawie, że na nowo się w nich zakocha? Czułby się jak zdrajca wracając do tego, co miał dzielić ze swoim przyjacielem. Nie chciał zdobywać szczytów bez niego. Odkrywać nowości, kiedy nie mógł mu towarzyszyć. Sama myśl sprawiała, że się dusił, a serce zapominało jak ma bić.
Cholernie nieprzyjemne uczucie towarzyszące mu już od kilku lat.
-Nie. Myślę, że to powinno być coś blisko i nie wysokie. Może z jeziorem w okolicy. Wpiszę to później w algorytm i zobaczymy, co wyskoczy - powiedział. Pomimo obaw zgodził się, głównie pod wpływem spojrzenia kolegi, który intensywnie się w niego wpatrzył. Jak mógłby odmówić takim oczom? Jak mógłby przejść obojętnie, skoro na ten krótki moment skierowane były tylko na niego, pozwalając mu przyjrzeć się im głębiej.
Felix, ogarnij się chłopie.
-Namioty, czy wynajem domku? - spytał i poczuł się jakoś dziwnie w środku na myśl, że mieliby dzielić ze sobą tak mało materiałowej przestrzeni. Niby nic takiego, ale spanie w ramię w ramię obok kogoś, kto był zwyczajnie atrakcyjny sprawiało, że Carlson wewnętrznie się rumienił. Za dużo czasu spędzał przed komputerem, a za mało w świecie realny i jakoś obce zaczynały być mu normalne reakcje na ludzi. Jeszcze chwila, a będzie na każdego reagował w podobny sposób, wyobrażając sobie za wiele!
Speszeniu zdecydowanie nie pomogły kolejne słowa jego dzisiejszego gościa. Randka. Czy to faktycznie była randka? Oszalał do reszty! Takie myśli w ogóle nie powinny pojawić się w jego głowie. Rain był jego przyjacielem, a nie myślało się o przyjaciołach w kontekście randkowania! To byłoby zdecydowanie komplikujące, a on nie chciał przez złe myśli stracić kolejnej osoby. Wystarczyło mu raz naprawdę złamane serce (i dziesiątki mniejszych uszkodzeń), więc musiał się wziąć w garść, bo jeszcze trochę, a organ siądzie mu całkiem.
-On nie zasługuje na to, żeby być w twoim życiu. Mógłby zrobić tę przysługę i po prostu całkiem z niego zniknąć. Mam ci pomóc? - spytał, spoglądając na niego. Nie miał oczywiście zamiaru nikogo zabijać, ale jeśli w grę wchodziły informacje czy chociażby włamanie do komputera, Felix potrafił być naprawdę przydatny.
W tym wszystkim czuł się mile połechtany, że Rain mu ufał. Nie mieli za sobą lat przyjaźni, podczas których powoli się poznawali. nie współdzielili przygód, którymi razem mogliby pochwalić się przed znajomymi. Na dobrą sprawę nie był nawet pewien, czy ktokolwiek z grona ich najbliższych przyjaciół się znał. A jednak pomimo tego, chociaż znajomość na wielu płaszczyznach można było nazwać świeżą, Rain widział w nim kogoś, komu można się zwierzyć. Opowiedział mu o ojcu, swojej przeszłości i uczuciach, które towarzyszyły mu na przestrzeni lat. Mógł być przy tym pewien, że Felix nikomu niczego nie powie. Wszelkie informacje na temat chłopaka były przeznaczone tylko dla niego. Czy kiedyś i on zbierze się na odwagę, aby opowiedzieć mu o Brianie?
-Cieszę się, że ci smakują. Mam więcej w razie czego - szeroki uśmiech rozjaśnił jego twarz. uwielbiał sprawiać ludziom przyjemność, nawet tę drobną.
Złapał przyjaciela za rękę spoczywającą na blaskie stołu, przesuwając palcem po jej wierzchu gestem otuchy.
- Nie odbieraj od niego. Nie pozwól, żeby namieszał ci w głowie. On się nie zmieni, niezależnie od tego co mówił. To cię zniszczy Rain, a o wiele lepiej wyglądasz jak jesteś zadowolony, niż przygnębiony - westchnął. Chciałby mu jakoś pomóc. Ale tak naprawdę, a nie jedynie słowami.
Włączył komputer, odpalając grę. Może jedna partyjka pomoże Rainowi na chwilę zapomnieć.

Rain Chandler

[Rain Chandler]

Góry, Rainowi kojarzyły się przede wszystkim z ciszą i spokojem. W momentach załamania wyobrażał sobie siebie siedzącego w niewielkim domku, pośród bujnego, górskiego lasu. Ten przysłowiowy safe place, znajdywał się w jego głowie od czasów nastoletnich. Miał piętnaście lat, gdy przeniósł się do niego po raz pierwszy. W wyobraźni Raina, miejsce to przypominało polanę w głębi sosnowego lasu. Dookoła rozciągał się widok na łańcuchy górskie, których czubki oprószone były drobnym, błyszczącym śniegiem. Krajobraz był zimny, powietrze chłodne. Chociaż nie do końca ponuro. Przez rozciągające się na horyzoncie wypukłości i drzewa iglaste, przebijały się słoneczne promienie, osiadające miękko na skórze. Zawsze chciał wyjechać w góry, lecz do tej pory nie miał ku temu okazji. Dopiero przeprowadzka do Toronto i znalezienie tutaj pracy, pomogło mu stanąć na nogi. Zdążył odłożyć pewną kwotę. Część zamierzał wydać na samochód, drugą odłożyć — chociażby na wyjazd z Felixem. Początki w nowym mieście były trudne. Pesymistyczne nastawienie Raina do zmian, także nie było pomocne. Dostrzegał więcej minusów, niż plusów, a zostawienie przyjaciółki w Nowym Orleanie przyszło mu z niemałą trudnością. Kontakt z Dhalią urwał się szybciej, niż przypuszczał, co samo w sobie oznaczało, że być może ich przyjaźń nie była aż tak szczera, skoro nie przetrwali tej próby odległości. Rozczarowanie przychodziło za rozczarowaniem. Studia okazały się wyzwaniem, bo nagle musiał zacząć się uczyć, a nie chciał powtarzać semestru. Kiblował w drugiej klasie liceum, wolał nie powtarzać tego błędu i niechętnie wziął się za naukę.
Dopiero odzyskiwał stabilność.
Rozwijał skrzydła i czuł, że w końcu dostał szansę, by się wzbić.
Problemem był ojciec, który poprzez kontakt telefoniczny, próbował go zawrócić i zmusić do powrotu na ziemię.
Blisko i niezbyt wysoko. Z jeziorem w okolicy.
Zanotował.
Przeszłość Felixa wciąż była dla niego zagadką. Pierwszy raz od niepamiętnego czasu znalazł się w sytuacji, w której to on zdradzał więcej swoich sekretów, niż druga osoba. Najciekawszym spostrzeżeniem było to, że czuł wobec starszego kolegi bliżej nieokreśloną słowami sympatię wynikającą z osobowości Felixa. Był pozytywny, cichy, uroczy, sympatyczny. Wzbudzał zaufanie sposobem swojego bycia, cierpliwością i wyrozumiałością. Nie naciskał, gdy druga osoba wyrażała skrępowanie poruszonym tematem i dawał przestrzeń oraz czas, by rozmówca wybrał odpowiedni moment na podzielenie się swoimi rozterkami. Chandlerowi wydawało się, że zachowanie Felixa bynajmniej nie było spowodowane brakiem zainteresowania, lecz troską o komfort drugiej osoby. Wyciągnięcie tych wniosków nie było skomplikowane. Felix był bardzo troskliwy, co rozczulało Raina za każdym razem, gdy wymieniali wiadomości, albo rozmawiali. Teraz gdy siedzieli w jego mieszkaniu, ciemnowłosy zadbał o komfort swojego gościa. Zapytał o zaparzenie herbaty, poczęstował ciastkami, powiedział, że Rain może do niego przyjechać, jeśli coś go trapi. Doceniał tę opiekuńczość. Potrzebował tego zainteresowania, choć na głos raczej by się do tego nie przyznał. Wewnątrz natomiast… Czuł się jak nastoletni, obdarty z ciepłych uczuć, zagubiony chłopiec. Ilekroć próbował uzyskać czyjąś uwagę, mierzył się ze ścianą. Najwięcej serca oddała mu babcia. Kochał Norę, była wyjątkową, niewielką kobietą o ogromnym sercu, ale nawet ona nie potrafiła uciszyć tego wewnętrznego poranionego chłopca.
— Namiot bardziej survivalowy. Domek bezpieczniejszy. Będziesz mógł wybrać, jeśli będziesz miał ochotę — jemu było wszystko jedno. Spanie w śpiworze czy w łóżku; pod dachem czy gołym niebem. Większe poczucie bezpieczeństwa i prywatności na pewno zapewniłby im domek. Jemu zależało głównie na towarzystwie Felixa. Wiedział, że Carson był typem osoby, z którą mógłby pojechać nawet na drugi koniec świata.
Rzucenie tekstu o randce przyszło mu całkowicie naturalnie; nie wiedział jaki efekt wywoła luźno rzucony w żartach komentarz, ale nie miałby nic przeciw, gdyby faktycznie na taką poszli. Wciąż nie potrafił określić się jednoznacznie, czy bardziej pociągały go kobiety czy mężczyźni. Dostrzegał atrakcyjne cechy u jednych i drugich, raczej bez nacisku na jedną stronę mniej lub bardziej — choć więcej doświadczenia miał z kobietami.
Mógłby zrobić tę przysługę, ale zawsze wybierał drastyczne środki.
Gdyby ten potwór zniknął z jego życia, Rain odgoniłby od siebie niedające mu spokoju koszmary i obawy, które krążyły nad jego głową. Żyłoby mu się łatwiej, spokojniej. Stary Chandler wolał jednak robić zamęt. Po roku ciszy wydzwaniał z więzienia, przypominając sobie, że ma dzieci. Na spotkaniach udawał troskliwego, kochającego ojca, a gdy syn zaczynał się buntować, wybierał ostre słowa i kolejną, uciążliwą ciszę. Porównanie go do bluszczu odbijającego od ziemi po każdym ścięciu byłoby bardzo realistycznym porównaniem. Rozrastał się przez miesiące ciszy, zajmując coraz więcej przestrzeni. Ostatecznie piął się po korze drzewa, oplatał je i podduszał.
— Chyba nie masz jak — odparł mrukliwie, przeczesując nerwowym gestem włosy. Po drugie, nie chciał angażować osób trzecich w konflikty z ojcem.
Poczęstunek był smaczny, ale delikatny dotyk palców Felixa wprawił go w wewnętrzne osłupienie, wywołując nieprzewidzianą przez niego reakcję, jaką było zawstydzenie. Próbował być spokojny, ogarnąć swoje myśli i przestać zachowywać się jak dzieciak. To, że ktoś cię dotyka, nie oznacza, że jest tobą zainteresowany — musiał pozbyć się tego paskudnego nawyku, zmienić swój tok myślenia. Chodził na terapię nie po to, żeby pogłębiać swoje delulu, tylko je leczyć. Podobnie jak kompleksy, przywiązywanie się do nieodpowiednich osób i przekonanie, że atencja to żaden sposób na życie.
— Powinniśmy po prostu zagrać. Temat mojego ojca trzeba pogrzebać. Nie ma, o czym mówić, jest po prostu zjebany — westchnął gorzko, ściągając usta w wąską kreskę. Dużo prościej byłoby, gdyby to stary Chandler, na przykład się pogrzebał, ale Rain zdążył przyzwyczaić się do myśli, że największe zakały z natury oddychały dużo dłużej, niż powinny. Wycofywanie się z niewygodnych rozmów wychodziło mu bajecznie łatwo. Ucieczkę od problemów miał już zapisaną w DNA. — Co gramy na rozgrzewkę?


Felix Carlson

[Felix Carlson]

Przeszłość i złe doświadczenia, które najchętniej wyparłoby się ze swojej pamięci, potrafiły doszczętnie zmienić sposób postrzegania nawet tych rzeczy, które jeszcze niedawno były całą miłością, sprawiając niewyobrażalną przyjemność. Adrenalina, krok za krokiem w nieznane, wspólnie oglądane widoki i wyścigi, kto znajdzie się na szczycie pierwszy. Kiedyś tak pożądane, teraz niemal znienawidzone, wywracające wnętrzności do góry nogami, ilekroć zostały przywołane w umyśle. Brakowało mu tego wszystkiego, a jednocześnie wiedział, że jeśli tylko znajdzie się zbyt blisko gór, zwyczajnie w świecie zwymiotuje targany konwulsjami przeszłości. To było tak cholernie niesprawiedliwe. Nie był nawet wstanie wziąć udziału we wspinaczce poświęconej jego pamięci. Żałował, próbował, ale w dzień wyjazdy po prostu się pochorował na samą myśl. Bo to nie tak powinno się skończyć.
Do dzisiaj sobie to wypominał czując, że ten ostatni raz zawiódł swojego przyjaciela. Czy gdyby role się odwróciły, Brian parłby do przodu, pierwszy chcąc dostać się na górę wiedząc, jak było to ważne? Ten ostatni raz po prostu wznieść ręce do góry wykrzykując, że to dla nich?
Odetchnął, chcąc odgonić bolesne wspomnienia. Dzisiaj był tutaj z Rainem. Z osobą, która również była dla niego ważna i nie chciał zepsuć im nastroju. Chłopak na to nie zasługiwał. Dlatego machnął niewidzialną ręką, uśmiechając się szeroko, kierując oczy szczeniaczka na swojego gościa. To na nim miał się skupić, a nie na demonach, które próbowały niczym ośmiornica opleść jego myśli.
-W takim razie możemy wybrać namiot. Może uda mi się na chwilę oderwać od komputera. Każdy na około uważa, że spędzam za dużo czasu buszując w wirtualnym świecie. Powinienem im udowodnić, że nie mają racji. I pewnie bardziej skupiłbym się na tobie - uśmiechnął się do niego. Kusiła go opcja z domkiem, miałby stały dostęp do internetu oraz prądu, ale może faktycznie powinien chociaż spróbować odpocząć? Odciąć się i zobaczyć, jak to było ponownie żyć, oddychając świeżym powietrzem i pozwolić myślom płynąć, zamiast obarczać je kolejną porcją danych. Tylko czy faktycznie będzie potrafił wytrzymać tych kilka dni, czy skończy się jak zawsze - z laptopem wziętym na ostatnią chwilę, żeby chociaż na chwilę zerknąć. Rzeczywistość go przerastała, kiedy zbyt długo w niej przebywał, ale być może tym razem, właśnie dzięki towarzystwu młodszego chłopaka, coś się zmieni. Odkryje na nowo siebie i upora się chociaż z częścią przeszłości.
Brzmiało jak coś, czego potrzebował, by nie stać w miejscu.
-Coś pewnie by się znalazło. Znam się na komputerach, może mógłbym zmienić w systemie więziennictwa, że powinien przebywać w izolatce? Stamtąd nie mógłby do ciebie dzwonić. Odpocząłbyś - zerknął na niego z troską. Było mu szkoda chłopaka i czuł pewnego rodzaju złość na jego ojca za wszystko, na co narażał Raina. Nie zasługiwał na to. Był kochanym człowiekiem, tak widział go Carlson. Kimś, kogo chciało się przytulić i o kogo dbać, a nie traktować jak ścierwo, niszcząc psychicznie. Kogoś, kogo chciało się trzymać za rękę, jak to robił teraz informatyk, do którego powoli docierało, jak ten gest mógł zostać odebrany. Zobaczył niepewność Raina i zapewne teraz na jego własnych policzkach pojawił się lekki rumieniec. Dlatego z wielką niechęcią powoli cofnął dłoń tak, jakby nic się nie stało i wziął do niej ciasteczko. Nie miał na nie ochoty, ale przynajmniej mogło posłużyć za wymówkę. Ręką chłopaka była bowiem nad wyraz przyjemna w dotyku i kojąco ciepła.
Felix, ogar.
-Rain, pamiętaj tylko o jednym, dobrze? Że nie byłeś, nie jesteś i nigdy nie będziesz jak twój ojciec - rzucił poważnie, by przypadkiem nigdy w to nie zwątpił. jeśli trzeba będzie, analityk będzie mówił mu to każdego dnia. - A teraz zagrajmy! Masz ochotę na LoL’a? Ostatnio przegrałem dwa rankedy i obawiam się, że spadnę w rankingu - westchnął. Zdecydowanie przydałby mu się ktoś, kto potrafił grać i wiedział, co robiła jego postać. - Możemy też w WoW’a lub CS’a. Dostosuję się do ciebie, jesteś moim gościem - ponowne spojrzenie na przystojną twarz.

Rain Chandler

[Rain Chandler]

Zazwyczaj, kiedy ktoś próbował go pocieszyć, reagował w dość przewidywalny sposób: uciekał w żart, zmieniał temat albo udawał, że cała sprawa nie robi na nim większego wrażenia. Było to znacznie prostsze niż przyznanie, że niektóre słowa potrafiły trafić w niego zdecydowanie głębiej, niż sam chciałby przed sobą przyznać. Tym razem jednak nie potrafił tak łatwo zbyć tego, co usłyszał. Właściwie przez moment miał ochotę po prostu podziękować, ale nawet tak zwyczajna czynność wydawała mu się dziwnie trudna. Odwrócił wzrok w stronę monitora, przesuwając bezwiednie palcem po krawędzi biurka. Nie chciał, żeby Felix pomyślał, że jego słowa zostały odebrane niewłaściwie.
Wręcz przeciwnie.
Rain doceniał je bardziej, niż był w stanie pokazać. Być może właśnie dlatego poczuł charakterystyczne ukłucie gdzieś w okolicach klatki piersiowej. Przez lata zdążył przyzwyczaić się do myśli, że pewne rzeczy po prostu zostają z człowiekiem na zawsze, niezależnie od tego, jak bardzo próbowałby się od nich odciąć. Czasami łapał się na tym, że doszukiwał się w sobie cech, których najbardziej nie chciał odziedziczyć, analizował własne zachowania i zastanawiał się, czy przypadkiem nie powtarza tych samych błędów. Było to męczące, szczególnie że nie zawsze potrafił odróżnić własne przekonania od tych, które ktoś kiedyś skutecznie mu wpoił.
— Nie wiem, czy kiedykolwiek przyzwyczaję się do tego, że mówisz mi takie rzeczy — odezwał się w końcu, zerkając na Felixa. Uśmiechnął się przy tym nieznacznie, choć w jego spojrzeniu nadal pozostawało coś niepewnego. — Ale doceniam, serio. Poza tym najlepiej to by było go odciąć całkowicie od świata, wtedy chyba serio mógłbym odpocząć — przemknął palcami po włosach, zatrzymując opuszki w ciemnych pasmach. Nie chciał rozwijać tego tematu. Nie dlatego, że nie ufał Felixowi, ale zwyczajnie nie wiedział, jak rozmawiać o rzeczach, które sam przed sobą próbował uporządkować od bardzo dawna. Miał zresztą wrażenie, że gdyby zaczął mówić więcej, prędzej czy później powiedziałby coś, czego później żałowałby przez następne kilka dni.
Zamiast tego pozwolił sobie na cichy śmiech i pokręcił głową, kiedy rozmowa wróciła do pomysłu wspólnego wyjazdu. Namiot, jezioro, las i kilka dni z dala od codzienności. Jeszcze niedawno podobna propozycja pewnie spotkałaby się z jego wymijającą odpowiedzią, może nawet jakąś wymówką dotyczącą braku czasu, a tym razem sam zainicjował pomysł. Rain nigdy nie należał do osób szczególnie towarzyskich. Lubił własną przestrzeń, możliwość zamknięcia się we własnym pokoju i spędzenia całego wieczoru bez konieczności odzywania się do kogokolwiek. Nie oznaczało to jednak, że nie potrzebował innych ludzi. Po prostu znacznie łatwiej było mu funkcjonować w samotności niż ryzykować, że przywiąże się do kogoś, kto pewnego dnia przestanie mieć dla niego miejsce.
A jednak tym razem myśl o wyjeździe nie wydawała mu się szczególnie męcząca. Co więcej, im dłużej o niej myślał, tym bardziej zaczynał dostrzegać w niej coś przyjemnego. Perspektywę poranka spędzonego nad jeziorem, chłodnego powietrza, zapachu lasu i wieczorów, podczas których nie trzeba byłoby nigdzie się spieszyć. Nie wiedział, czy rzeczywiście potrafiłby odpocząć w takim miejscu, ale chyba chciał spróbować. Może potrzebował zmiany otoczenia bardziej, niż dotychczas przypuszczał. A może po prostu obecność Felixa sprawiała, że nawet rzeczy, które normalnie wydawały mu się niewygodne, nabierały nieco innego znaczenia. Ta ostatnia myśl przemknęła mu przez głowę zdecydowanie zbyt swobodnie, dlatego szybko postanowił się na niej nie zatrzymywać.
— Tylko od razu uprzedzam, że nie jestem żadnym survivalowcem — rzucił z rozbawieniem, opierając się wygodniej na krześle. — Jeśli będziemy musieli sami rozpalać ognisko, to lepiej, żeby był z nami ktoś kompetentny. Może jakiś losowy spacerowicz? Nie chciałbym odpowiadać za przypadkowe podpalenie połowy lasu, słabe by to było... — zaśmiał się pod nosem, wyobrażając sobie, jak bardzo nieporadnie wyglądałby podczas prób rozstawienia namiotu. Nie miał zresztą większych ambicji, żeby udowadniać komukolwiek, że świetnie radzi sobie w terenie. Wystarczyłoby mu miejsce, w którym mógłby usiąść z dala od wszystkich, posłuchać szumu wody i przez chwilę nie zastanawiać się nad tym, co powinien zrobić ze swoim życiem. Oczywiście pod warunkiem, że nie musiałby dzielić namiotu z jakimś wyjątkowo paskudnym pająkiem. Wtedy cała jego miłość do natury prawdopodobnie skończyłaby się szybciej, niż zdążyłby rozpakować plecak.
Właściwie miał ochotę powiedzieć Felixowi, że cieszy się na samą myśl o spędzeniu z nim kilku dni, ale słowa te wydawały mu się odrobinę zbyt osobiste. Nie potrafił jeszcze swobodnie mówić o takich rzeczach, szczególnie kiedy nie miał pewności, jak zostaną odebrane. Nie chciał też, żeby każde jego zachowanie było interpretowane jako coś więcej, niż rzeczywiście zamierzał pokazać. Jednocześnie nie chciał udawać obojętności, bo przecież nie był obojętny. Felix stał się dla niego kimś ważnym, kimś, przy kim nie musiał nieustannie pilnować każdego wypowiedzianego słowa. I choć Rain nie miał pojęcia, jak właściwie powinien się do tego przyzwyczaić, nie chciał rezygnować z tego uczucia.
— Dobra, koniec mojego użalania się. Odpalaj tę gierkę. Muszę zwyzywać kilka osób w grze komputerowej, żeby sobie ulżyć... Więc LOL — rzucił dość luźno, przeciągając się jeszcze przed rozpoczęciem gry.

Felix Carlson