MAPLE HEARTS | PBF

Rozluźnił uchwyt. Wierzchem dłoni pozwolił sobie na przesunięcie po delikatnej twarzy kobiety w króliczej masce. Znów zdawało się, iż znów tam byli. Bal. Kilka tygodni wcześniej. Muzyka. Maski. Światło. Aukcja. Bahamy. Prowadząca. Paryż. Luwr. Nazwy miejsc, które w normalnym porządku czasu powinny układać się w ciąg wydarzeń, lecz w pamięci Raphaela nie układały się już liniowo. Były raczej gwiazdami jednej konstelacji. Każda oddalona od pozostałych, a jednak połączona liniami, których istnienie stawało się oczywiste dopiero wtedy, gdy człowiek spojrzał na całość z odpowiedniej odległości.
Bal mógł odbyć się kilka tygodni temu. Mógł być odległym wspomnieniem. Mógł należeć do innego życia, a jednak w tym gabinecie nie było nic z odległości. Maska była tutaj. Jej twarz była tutaj. Jego pamięć była tutaj. Wszak czas nie był prostą linią. Był raczej przestrzenią, w której pewne punkty posiadały tak ogromną masę emocjonalną, że przyciągały ku sobie inne zdarzenia. Niektóre chwile nie przemijały. Czekały. Krążyły po własnej orbicie, aż pojawiał się człowiek zdolny je rozpoznać.

COŚ

- Uuu, hivemind, jak w Stranger Things - skomentował Alex, rozglądając się po alejce. - Szkoda tylko, że ten finał był taki beznadziejny… - dodał, po czym westchnął. Szczerze? Gdyby to Alex pisał scenariusze, Netflix nie musiałby się wstydzić za swoje produkcje.