[David Harrison]

David nie wiedział, czy lepiej udzielić odpowiedzi na zadane pytanie, czy może lepiej po prostu milczeć - wszelki informacje miał od personelu medycznego (z którym był w stałym kontakcie) oraz z zeznań osoby, która zadzwoniła po pogotowie.
- Próbujemy to ustalić. Na pewno znaleziono ją nieprzytomną w opuszczonej ruderze. - tyle mógł powiedzieć. Miejsce zostało przeszukane i znaleziono w nim odciski poszukiwanego. Niestety w okolicy nie było kamer, więc ciężko było ustalić gdzie sprawca uciekł Oby tylko nie był już w drodze za granicę... Niby w świat poszedł list gończy ale jak ktoś ma układy, znajomości i pieniądze to cóż...
- To dobrze. - rzucił krótko, bo naprawdę nie chciał, by młodszej Bennett stało się coś złego. Może jego relacja z Cath aktualnie była dość... burzliwa i stojąca pod ogromnym wykrzyknikiem ze znakiem zapytania, ale to nie znaczyło, że miał życzyć źle jej rodzeństwu, czy być na nich zły - bo bądź co bądź, nic złego mu nie zrobiło.
David zmarszczył brwi, bo co miało znaczyć jakimś chłopakiem?
- Rozumiem. Pewnie nie jest łatwo, ale wiesz może chociaż co to za chłopak? Gdzie mieszka? Czy ma jakieś hobby? - pytania padały jedno po drugim, jak serie z karabinu. Dla Harrisona były to absolutne podstawy. Kilka kolejnych cisnęło mu się jeszcze na usta, jednak ostatecznie uznał, że na razie poprzestanie na tych trzech. Jeżeli chodziło o pytanie związane z zamieszkaniem, to David uważał je za dość ważne by w razie co wiedzieć, gdzie należałoby się udać, gdyby Cama nie wróciła do domu i nie odbierałaby telefonu. Jasne, jego mieszkanie nie musiało być pewniakiem w kwestii pobytu ale zawsze stanowiło jakiś procent szans. Natomiast jeśli chodziło o hobby, to Harrison uważał, że pasje w pewnym sensie kształtują człowieka tj. mówią coś o jego charakterze oraz sposobie myślenia.
Czekał aż Mary się wybudzi, jednocześnie podziwiając Cath w akcji i nie komentując słów skierowanych do Nancy o tym, żeby nie zwracała na niego uwagi. W sumie gdyby nie ta akcja, to pewnie zaraz kończyłby jeść. Wzrok swój przeniósł na musakę, która leżała tam, gdzie została zaserwowana i położona przez kelnerkę.
- Dobrze, dobrze. Skoro tak mówisz... gdyby jednak nagle zaczęło Cię boleć to nie bagatelizuj tego i pojedź do szpitala. - odparł, choć zdawał sobie sprawę z tego, że powiedział coś oczywistego - ale po prostu nie chciał, by Cath olała ból, bo mogło się okazać, że coś jednak było na rzeczy i nie zostanie wyleczone jedynie lekami przeciwbólowymi.
Skinął głową w odpowiedzi i już otwierał buzię by coś powiedzieć ale ostatecznie tylko wypuścił powietrze z ust co wyglądało tak, jakby poczuł ulgę, ponieważ Mary zaczęła się wybudzać. Dobra robota Cath. pochwalił Bennett w myślach.
David również zaczął szukać telefonu wzrokiem i gdy go dostrzegł, wstał czym prędzej i podszedł do niego, by następnie wręczyć go Mary.
- Odwiozę Panią do domu. Pamięta Pani swój adres? - zapytał, ponieważ nie wiedział, czy po takim szoku, kobieta nie miała problemów z pamięcią.
- Także zapraszam do auta. - dodał, pomagając kobiecie wstać i mając cichą nadzieję - nieważne, że nadzieja matką głupich - że Cath pojedzie z nimi.

Catherine Bennett

[Pani Keale]

Kiwnęła tylko głową. Przyjęła do wiadomości, więcej nie chciała wiedzieć. Znaczy chciała, ale czuła, że może to być objęte tajemnicą zawodową (bo wiedziała, że takową służby publiczne mają) albo najzwyczajniej na świecie być na tyle brutalne, że nie chciała znać szczegółów.
Powiedzenie, że ich relacja była burzliwa to delikatne niedopowiedzenie. W środku Cath aż gotowała się od sprzecznych emocji. Z jednej strony miała ochotę uderzyć go w twarz i wykrzyczeć, że jest dupkiem. Z drugiej strony ta mała część niej sprzed kilku lat cieszyła się na jego widok i po prostu miała chęć się do niego przytulić i nigdy nie puszczać. I Cathy zdecydowanie zamierzała słuchać tej pierwszej ewentualnie: druga była zbyt romantyczna i wyidealizowana. Być może kilka lat temu by na to poszła, ale na pewno nie teraz. Kiedy to wszystko się zaczynało byli ledwo dzieciakami wkraczającymi w dorosłość. Pełni buntu, marzeń i nadziei na dobrą przyszłość. Catherine mogła powiedzieć, że ruszyła z tego etapu i nie widziała za bardzo do niego powrotu.
Z drugiej strony: była najzwyczajniej w świecie ciekawa co się u niego działo i jak znalazł się w Toronto. Zdawała sobie sprawę z tego, że w czasie gdy kontakt się urwał u niego zapewne także się pozmieniało. I zapewne gdyby to był ktokolwiek inny zapytałaby o to. Tylko, że w tym przypadku nie wiedziała czy chce znać odpowiedzi. Łatwiej było nie wiedzieć dlaczego wtedy przestał pisać i założyć, że po prostu mu się znudziła albo kogoś poznał i nie wiedział jak to zakończyć. Byli młodzi, nawet byłaby skłonna to zrozumieć.
- Ze zdjęcia i wiem piąte przez dziesiąte - zmarszczyła brwi Catherine. O ile interesowały ją znajomości jej rodzeństwa o tyle w głębokim poważaniu miała miłostki szkolne nastolatek. Te zmieniały się bardzo szybko i ona czasami nie nadążała. Sama Cam randkowała często i zawzięcie. I równie szybko traciła zainteresowanie. - Cam pewnie jest bardziej na czasie i wie więcej, mogę spróbować ją wypytać - wzruszyła ramionami. To raczej nie powinno być trudne. Co prawda nie wiedziała o co pytać, ale czuła że to ważne. Zresztą, gdyby była to sprawa życia i śmierci to nawet przełknęłaby dumę i wysłała samego Davida do rozmowy z nastolatką.
- Oczywiście - że nie. Nie zamierzała jeździć po lekarzach w takich błahych sprawach. Już pomijając fakt, że musiałaby kogoś zaangażować w ewentualną podwózkę i pomoc - nienawidziła szpitali. Spędzała u lekarzy i na salach zbyt dużo czasu. Nie przepadała za zapachem, klimatem i całą resztą. Jeśli zamierzało boleć mocniej planowała wziąć tabletki przeciwbólowe i udawać, że jest okej. W końcu samo kiedyś musiało przejść, prawda?
- Może i jestem stara, ale pamięć mam dobrą - odpowiedziała Mary, pocierając czoło i siadając samodzielnie. Wciąż była nieco blada, ale Catherine odetchnęła z ulgą. Jeśli narzekała to nie było z nią aż tak źle. - Cath? Pokierujesz Pana? Wciąż kręci mi się w głowie - pożaliła się kobieta. Catherine wiedziała, że kelnerka po prostu nie chce wsiadać sama do samochodu kogoś obcego. Cath za to nie chciała mieć do czynienia z Davidem więcej niż to było konieczne. I przegrała to starcie: nie mogła odmówić Mary, nawet gdyby chciała.
- Tylko jeśli to będzie w porządku - spięła się, zwracając do mężczyzny. Nie lubiła prosić o pomoc i mieć przysług i kogokolwiek. Zwłaszcza byłych (?) chłopaków, którzy wracali nagle do jej życia z buciorami. Z drugiej strony: Mary była dla niej jak druga matka. Czekała, aż kobieta połączy kropki i zorientuje się, że ma do czynienia z akurat tym Harrisonem. Na jej korzyść przemawiało omdlenie i chwilowa słabość umysłu.
- Wezmę twoją kurtkę Mary, ty tu zostań - poprosiła.

David Harrison