MAPLE HEARTS | PBF

klik
William pisze:
Powietrze przecina strzęk żelastwa. Przez chwilę stukamy się szablami dla zabawy, aż do momentu, w którym uchylam się w ostatnim momencie, a ostrze, wciąż ostre o dziwo, wbija się w drewnianą komodę - Ło kurwa - rzucam broń na podłogę, po czym odpowiadam jej równie głębokim ukłonem - Co wygrałem? - pytam, kiedy wychodzimy na schody.

Gaba pisze:
- Lodzika - odparła bezczelnie puszczając mu oczko, zanim zmyli się z tej Lordowskiej sypialni.

klik
William pisze:
Jej głowa na wysokości mojego krocza to jest ten widok, który wzbudza we mnie pewne nostalgiczne wspomnienia. Głaszczę Gabi po głowie, zatrzymując jedną rękę na jej rudej czuprynie - A mogę teraz odebrać nagrodę? - pytam, posyłając jej uśmiech, bo przecież obiecała mi lodzika po tamtej walce na szable w Casa Loma, potem okoliczności stały się niezbyt sprzyjające i nie było już jak.

- Kto dziś trzymał mnie za rękę? - spytał nagle, chociaż znał odpowiedź. Idąc logiką przedstawioną mu przez Glass, w galerii znajdowała się Sadie. Nie Prowadząca.

Palce łagodnie objęły pięść, nie żądając dalszego dostępu. Nie domagały się wpuszczenia w bezpieczną przestrzeń męskiej dłoni, możliwości ujęcia jej. Opuszki z troską sunęły po napiętej skórze, powoli i swobodnie, jakby dłoń nie rozpoznawała intensywności doznania. Umysł podpowiadał wszystkie możliwe awarie, serce przyspieszało pracę by przetworzyć bodźce, ale dłoń pozostawała dłonią. Rozkosznie odpoczywającą przy drugiej, akceptującą jej formę taką, jaką była.