[Catherine Bennett]

Catherine z trudem otworzyła oczy. Czuła jak jej głowa jest ciężka od ilości spożytego dzień wcześniej alkoholu, a w ustach czuła nieprzyjemny posmak. Przynajmniej już wiedziała ile prawdy jest w słynnym stwierdzeniu: kapeć. O tak, to na pewno miało sens. Nie ufając swojemu żołądkowi powoli obróciła się na plecy z zamkniętymi oczami. Tak przynajmniej słońce nie atakowało i dało się względnie wytrzymać. Musiała zapytać brata jak był w stanie to ogarniać. I manewr nawet by się udał, gdyby nie jeden, jedyny szczegół: miała coś na nadgarstku. Coś co blokowało częściowo jej ruchy. Odruchowo szarpnęła ręką w swoją stronę (ta nieprzyjemnie zamrowiła). Gwałtownie otworzyła oczy i podniosła się do siadu. Poczuła jak żółć podchodzi jej do gardła, więc przełknęła ślinę i skierowała wzrok na blokadę.
Czy to są pieprzone kajdanki?
Jedna obręcz oplatała jej nadgarstek, natomiast druga była przymocowana do ramy łóżka. Nie były to jednak zabawki dla dorosłych, oj nie. Tylko prawdziwe, metalowe kajdany. A to znacznie zawężało jej listę podejrzanych co do tego kto mógł ją przypiąć. Tylko czemu ktoś miałby ją przypinać w jej własnym domu?
Rozejrzała się po pokoju i mogła stwierdzić jedno: to zdecydowanie nie było jej mieszkanie. Pomijając aspekty takie jak to, że w zasadzie to miała całkowicie inne meble i ich ustawienie to było tak zdecydowanie zbyt mało roślin i zdecydowanie zbyt duszno. Albo to ona zaczynała hiperwentylować.
Wzięła więc głęboki wdech uspokajając się i siadając bezradnie. Była sama. Strzępki wspomnień z ubiegłej nocy powoli do niej napływały. Nie tłumaczyło to co prawda jej stanu, ale pamiętała, że po wyjściu Ivy sama zaczęła się zbierać. Wypiła tylko rozchodniaczka i wybrała numer telefonu do Camili, aby ta się nie martwiła, bo dzwoniła do niej kilka razy. Czując, że to dobry trop rozejrzała się niemal panicznie po pokoju w poszukiwaniu komórki. Gdy dostrzegła ją na stoliku nocnym od razu do niej sięgnęła i zbladła widząc ostatnio wybierany numer.
David.
I jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki wszystkie wspomnienia zaczęły napływać. Jej dłonie na jego ciele, pocałunki składane wzdłuż jego szyi czy kilka słów prawdy za dużo powiedzianych zdecydowanie po zbyt wielkiej ilości procentów. Oparła się na wolnej dłoni i pozwoliła włosom ukryć twarz. Było jej cholernie głupio. Godności już nie miała. Znaczy się resztek, bo samej jako takiej pozbyła się wiele lat wcześniej.
- Kurwa- - skomentowała tylko. To dalej nie tłumaczyło jak się znalazła w tym miejscu, czemu była przykuta i gdzie do jasnej cholery był Harrison. Nagle zdała sobie sprawę, że irytujący dźwięk, który słyszała umilkł. I jeszcze szybciej zdała sobie sprawę z tego, że był to dźwięk wody prysznica. Przełknęła ślinę, słysząc szczęk klamki od drzwi niedługo potem.
Zwróciła wzrok w stronę dźwięku. Była pewna, że wyglądała jak kupka nieszczęścia. I jeśli nawet nią była to pocieszało ją jedno - przynajmniej miała na sobie ubranie. Mogło zawsze być gorzej, prawda?
I szybko pożałowała tych słów, gdy zobaczyła że mężczyzna wyszedł z łazienki w samym ręczniku. Przełknęła ślinę widząc kilka malinek na jego szyi i bardzo żywo pamiętając jak ona sama je zrobiła. Jej spojrzenie mimowolnie powędrowało na klatkę piersiową i niżej, zanim w końcu porządnie zawstydzona i zażenowana odwróciła głowę. Nawet nie wiedziała co powiedzieć. No bo czy miała rzucić: Hej. Bo w sprawie mojego zmolestowania ciebie po pijaku: czy możemy udać, że to nigdy nie istniało?

David Harrison

[David Harrison]

Ostatnie czego się spodziewał, to odwiedzin w środku nocy - a ponieważ nie mógł zasnąć, zasiadł na kanapie, włączył telewizor i zaczął oglądać powtórkę meczu hokeja, którego nie mógł obejrzeć bo gdy leciał, to on był w pracy. Otworzył sobie schłodzone piwko i oglądał, dopóki do uszu nie dotarł dźwięk dzwonka do drzwi. Jakże ogromne było jego zdziwienie gdy w drzwiach zobaczył Catherine Bennett we własnej osobie. Tak, mógł zamknąć drzwi i kazać jej wracać do siebie, lecz... nie potrafił tego zrobić. Szczególnie kiedy widział w jakim była stanie. Wmawiał sobie, że to pewnie omamy albo sen, lecz całkiem szybko zrozumiał, że naprawdę stała przed nim. Wszystko działo się bardzo szybko. Wiele słów padało - dobrze, że sąsiedzi mocno spali, to przynajmniej nie było przypału - a podczas przechodzenia z korytarza do sypialni, któreś z nich zahaczyło o stojącą na szafce szklaną figurkę słonia - który podobno miał dawać szczęście...
Stojąc pod prysznicem, David więcej lał wody niż się mył, przetwarzając to, co się wydarzyło. Wciąż czuł na swoim ciele oddech Cath, jej pocałunki, dotyk - tak cholernie tęsknił za tym wszystkim. Tak cholernie mu tego brakowało, że aż miał ochotę krzyczeć. Tęsknił za nią. Automatycznie dotknął swojej szyi i przed oczami miał moment, gdy muskała go tam ustami. Woda leciała zimna, lecz absolutnie mu to nie przeszkadzało, bo był rozgrzany myślami oraz wspomnieniami. Czy będzie mógł się skupić tego dnia? Raczej nie, no ale będzie próbował ze wszystkich sił.
Po umyciu się - bo kiedyś wreszcie udało mu się sięgnąć po żel pod prysznic oraz szampon do włosów - wyszedł spod prysznica, owinął sobie ręcznik wokół bioder i podszedł do umywalki, by umyć zęby. Myjąc zęby, przed oczami miał sytuację, gdy Cath swoją dłonią błądziła po jego klatce piersiowej - przymknął aż oczy i wypluł nagromadzoną zawartość pasty, bo gdyby tego nie zrobił, to groziłoby mu zadławienie. Wypłukał jamę ustną wodą i obmył twarz, choć i to nie pomogło w ostudzeniu. Dopiero po dłuższej chwili zauważył, jak wyglądała jego szyja. Normalnie jak za starych czasów. pomyślał, parskając i dotykając każdej malinki po kolei - jakby chciał mieć pewność, że faktycznie tam są. I faktycznie były.
Gdy nic już więcej nie musiał załatwić w łazience, opuścił ją i po chwili znalazł się w sypialni.
- O, wstałaś już. - rzucił na przywitanie, witając kolejne wspomnienie, w którym przygryzała jego płatek ucha. Przeczesał dłonią włosy i sięgnął po swój zegarek, by w następnej chwili zacząć go zakładać na swój lewy nadgarstek. Przy okazji sprawdził też godzinę.
Widząc Cath na swoim łóżku, przypomniał sobie też, gdy po raz pierwszy zawitała w jego pokoju gdy już byli parą i też podobnie leżała... tylko nie była przypięta do łóżka.
- Jesteś głodna? - powiedział i bez względu na odpowiedź, poszedł do kuchni, by zagotować wodę w czajniku elektrycznym. Kiedy woda była wystarczająco gorąca, wlał trochę do szklanki i dodał wody z butelki, a następnie wrzucił kapsułkę zawierającą elektrolity - w powietrzu słyszalne było charakterystyczne syczenie. Wrócił do sypialni ze szklanką i wyciągnął ją do Cath.
- Wypij. To elektrolity. - wyjaśnił, próbując nie patrzeć na jej usta, bo patrząc na nie, chciał je złączyć ze swoimi. Przełknął cicho ślinę. Po chwili spojrzał na srebrne bransolety i w gąszczu tych wszystkich wspomnień próbował sobie przypomnieć gdzie schował kluczyk. Pierwsze co mu przyszło do głowy, to któraś kieszeń w spodniach, które miał wcześniej na sobie.

Catherine Bennett

[Catherine Bennett]

Ukrywanie treści: włączone

Hidebb Message Hidden Description